Kowen Whitecroft

Grafik życia Victorii Lestrange był bardziej niż napięty i nie tak łatwo było zaplanować w nim czas wolny dla siebie – ten zwykle wykorzystywała na jakieś relaksacyjne warzenie mikstur: uzupełnianie zapasów eliksirów wiggenowych, ochrony przed ogniem, uzupełniających krew czy nasennych – często kilka na raz, bo od czego posiadała w swoim arsenale kilka kociołków? Ale to nie był ten dzień. Dzisiaj o poranku udała się do swojego domu rodzinnego, gdzie zgodnie z obietnicą miała zjeść śniadanie z resztą członków rodziny, a później zabrać małą Olivię na dworzec King’s Cross. W końcu… To był pierwszy września, a pociąg do Hogwartu odjeżdżał punktualnie o 11.00, a ktoś musiał przecież odprowadzić najmłodszą z sióstr Lestrange, zabrać jej bagaże, pomóc na przejściu na peron 9 i ¾, wsiąść do pociągu i utulić przed wyjazdem, a Victoria zrobiła to z prawdziwą przyjemnością.

Wzięła na ten dzień wolne, by po pożegnaniu siostry, mieć w końcu czas na coś, co już i tak odkładała przez dłuższą chwilę. Skoro już miała dostęp do biblioteki kowenu Whitecroft, to dlaczego miała to odkładać jeszcze bardziej? Kilka minut po 11.00, gdy już minęła chwila nostalgii, po spoglądaniu na odjeżdżający pociąg, teleportowała się w bezpieczne miejsce nieopodal siedziby kowenu, by chwilę później znaleźć się w środku. Rozgłos, jaki zyskała wchodząc do Limbo i żywe zainteresowanie tematem przez kowen było tym wygodniejsze, że nie musiała się przedstawiać kapłance, która ją powitała, a gdy przedstawiła, po co w ogóle się zjawiła – i z czyjego ramienia uzyskała dostęp, chociaż Sarah nie było już w Londynie, nie natrafiła na biurokratyczną ścianę i niedługo później już znajdowała się w bibliotece.

Mniej niż więcej wiedziała, czego w ogóle szuka, ale wcale to ją nie zraziło. Wyciągnęła swój notes, z którym ostatnimi czasy się nie rozstawała, i przekartkowała go.

– Gdzie znajdę coś o kręgach? – podpytała młodą kapłankę, która wyglądała na bardzo entuzjastyczną w tym, by pomóc autorce w jej poszukiwaniach. Zaprowadziła ją do części biblioteki mówiącej o kręgach i kromlechach, wybierając dla Lestrange kilka tytułów. Ciemnowłosa dołożyła do nich jeszcze kilka innych książek, które wydały jej się obiecujące i z całym naręczem dość grubych i raczej starszych niż nowszych tomiszczy, udała się w kącik biblioteki, do stolika i krzesła. Odłożyła książki bardzo ostrożnie, jakby obchodziła się z małym dzieckiem, ale prawda była taka, że Victoria kochała książki. Kochała Zdobywać wiedzę. I doskonale wiedziała, w jaki sposób należy traktować jej nośniki – bo te potrafiły być prawdziwie bezcenne. Poza tym ktoś za nią poręczył, ktoś z kowenu, i nie zamierzała szargać imienia Sarah, ani swojego.

Nawet nie była pewna, kiedy minął jej czas na przeglądaniu tych wszystkich ksiąg. Nie czytała ich od deski do deski, raczej szukała rozdziałów, które ją interesowały z tematu, który aktualnie badała: tego, o którym dywagowała z Rodolphusem jeszcze w połowie lipca. Robiła sobie notatki w swoim notatniku, niektóre bardziej obszerne, niektóre raczej w formie mapy myśli. Kamienie, kręgi i światło… nie znalazła nic o świecących kamieniach, ale udało jej się powiązać zagadnienia związane z układaniem kamieni w kręgi w miejscach kultu. Jak ludzie w starożytnych czasach wybierali te miejsca – to była dla niej tajemnica, ale kwestia powstawania takich kamiennych kromlechów wydawała się bezsprzeczna: próbowano w ten sposób „zamknąć” księżyc w pełni, jakby to były jakieś drzwi… by gdzieś wejść? Albo skądś wyjść? A może, żeby coś mogło się gdzieś dostać? Nie potrafiła powiedzieć, najwyraźniej powód był, tylko nikt nie spisał go na papier, a część wiedzy pozostawała przed nimi zakopana. Ale to było jedyne, co udało jej się powiązać ze światłem… nie wiedziała nawet, czy te światła to rzeczywiście były właśnie te kamienie, ale ich ilość i ułożenie w kręgu by się zgadzała. Doczytała, że ustawiano te kamienie w kręgu i rysowano na nich symbole, czy i na tych się takie znajdowały… mogła założyć, że owszem. Rodolphus twierdził, że nigdzie tego nie odnotowano, ale był pewien, że tę informację wymazano z akt. Jeśli więc założyć, że te pięć kamieni rzeczywiście posiadało na sobie jakieś runy, to…

Czy Voldemort w jakiś sposób posiadł wiedzę, która przepadła przed wiekami? Dostał w ręce jakiejś stare teksty, o których nikt nie wiedział, uważanych za stracone? Wywnioskował wszystko sam? Czy może skontaktował się w Limbo z jakimś bardzo starym duchem i wydusił z niego informacje – a jeśli tak, to skąd wiedział, z kim dokładnie się porozumieć? Była to dość przerażająca myśl, która sprawiała, że Victoria czuła, pomimo Zimna, chłód na karku i jakiś taki ciężar w żołądku, że Czarny Pan posiadał tak przerażające umiejętności. Nawet jeśli to były tylko domysły, to każda z tych opcji mówiła jasno, że wcale nie był krok przed nimi. Wyprzedzał ich o jakieś dwadzieścia i z każdym  dniem zwiększał tę odległość, nie dając nawet miejsca na to, by zrobili odpowiedni rozbieg, by go dogonić.

A gdyby dodać do tego wszystkiego istniejące już kromlechy, jak Siedem Sióstr czy Stonehenge… które miało w czerwcu swój własny epizod… to wydawał jej się dobry kierunek. Co próbowano dokładnie zrobić w Stonehenge? Czy miało to jakiś związek z kamieniami wokół Polany Ognisk? Czy próbowano coś odtworzyć? Chyba nie, nie kojarzyła, żeby ktoś w raportach mówił coś o pięciu słupach światła – chyba powinna w tym pogrzebać, żeby definitywnie skreślić ewentualność, że Isobell Macmillan próbowała powtórzyć cokolwiek, co zrobił Voldemort. Z tego jednak, co wiedziała, co powtarzało się w informacjach różnych osób i to nie tylko żyjących w Anglii, ale też na innych kontynentach, jak nekromantka z Egiptu, z którą razem z Brenną spotkały się dwa tygodnie wcześniej, tylko Beltane i Samhain wypadały w dni, w których zasłona pomiędzy światami była tak cienka, że zaczynała się przenikać, a przesilenie letnie to była zupełnie inna kwestia. Co więc próbowała zrobić Isobell?

W tym momencie stawało się jasne, że kamienie pokryte runami, ułożone na planie koła, mogły posłużyć do  otwarcia drzwi… do Limbo… w sposób, jaki miało to miejsce podczas majowych obchodów. Nie było to przecież pierwsze Beltane na Polanie Ognisk w Dolinie Godryka, ludzie zbliżali się do rytualnego ognia wielokrotnie i do tej pory nikt nie przeniknął do Limbo tak jak oni, więc…? Może jednak to miały być drzwi do?

Wtedy też Victorii przyszło do głowy, by upewnić się, jak wyglądała faza księżyca na przełomie kwietnia i maja, i jak będzie wyglądać, gdy październik będzie przechodzić w listopad. Wstała od stolika, by poszukać ksiąg na temat astrologii, na której kompletnie się nie znała, ale była pewna, że gdzieś będzie jakaś tabela z fazami księżyca wstecz i w przód, a jeśli nie, to poszuka informacji w gazecie – przecież posiadała stare numery Proroka, a jeśli je wyrzuciła, to zawsze pozostawała Biblioteka Maeve, gdzie było absolutnie wszystko, archiwalne numery gazet również. Na szczęście nie musiała grzebać aż tak głęboko, bo w jednej z ksiąg rzeczywiście znajdowała się tabela z wypisanymi fazami księżyca na kilkanaście lat do przodu. Pełnia nie wypadała 1 maja, ale było wtedy do niej bardzo blisko – bo ta miała miejsce 28 kwietnia. Nie wypadała też w czasie Lithy, ani Lammas, natomiast kolejna tak bliska data to było Mabon, bo pełnia miała wypaść dzień po. Jechała palcem po spisie dalej: nie wypadała w Samhain, za to miała być dzień przed Yule. Czarnowłosa wszystko skrzętnie sobie zapisała w notatkach.

Nasi przodkowie próbowali więc objąć księżyc w pełni niczym jakąś ramką, ustawiając kamienie na planie koła w odpowiednich miejscach, ryjąc na nich odpowiednie znaki. Kluczem było więc właściwe miejsce i właściwe symbole na kamieniach, na dodatek we właściwym czasie. Natomiast dlaczego na Polanie wystąpiły te światła? W dodatku światła, które, ustawione pod złym kątem (czy kamień się przekrzywił? czy runa była ustawiona w złą stronę?), potrafiły zranić ludzi, tak jak to miało miejsce podczas Beltane. Zdecydowanie emitowały magiczną moc, skoro poprawnie rzucone zaklęcie rozpraszające było w stanie je zneutralizować. Victoria wątpiła jednak, że tylko te kamienie służyły do otwarcia drzwi – w innym wypadku te zostałyby zamknięte w chwili, w której któryś kamień przestawał działać, a oni wbiegli w ogień w momencie, gdy sama rozproszyła magię dwóch z nich, natomiast… czy to przejście zamknęło się w momencie, gdy inni brygadziści i aurorzy poradzili sobie z ostatnim z kamieni? Było to pytanie, na które Victoria nie znała odpowiedzi, bo nie rozmawiała o tym z nikim innym prócz Rodolphusa, wydawało jej się natomiast, że wyraźnie przedstawiła w swoim raporcie przed Moody i Bonesem, że takie światła pojawiły się na Polanie. Istniało to więc w raporcie, musiało. Czy więc ktoś z Departamentu Tajemnic postanowił celowo zignorować tę informację? Tak jak ignorowali do tej pory wszyscy do okoła?

Lestrange próbowała uporządkować sobie jakoś te wszystkie informacje i swoje przemyślenia, robiąc odpowiednie podkreślenia w swoim notesie, a we właściwych miejscach stawiając znaki zapytania. Tych było niestety więcej, niż pewnych spraw – wiedziała jednak, że raczej nie znajdzie niczego więcej w tych księgach, choćby dlatego, że były to sprawy, które ich przodkom najpewniej wydawały się oczywiste, a być może przekazywano je sobie w inny sposób i nigdy nie trafiły do książek… Mogła tylko westchnąć.

A potem westchnęła drugi raz, gdy znowu zaburczało jej w brzuchu i dopiero dotarło do niej, że już od jakiegoś czasu ignoruje własny organizm, gdy tak zapadła się w fazę odkrywania wiedzy, która pochłaniała ją do reszty. Był już wieczór. I uważała to za całkiem owocny dzień. Przeciągnęła się na krześle, aż jej kości strzeliły przyjemnie i dopiero spojrzała na zegarek – przegięła grubo, siedząc tutaj od ośmiu godzin, o ten wskazywał właśnie godzinę 19.00. Była to najwyższa pora, by odłożyć księgi na miejsce, pozbierać swoje rzeczy i wrócić do swojego mieszkania. Metaforycznie cięższa o nową wiedzę.

„Wiara i rozum są jak dwa skrzydła, na których duch ludzki unosi się ku kontemplacji prawdy”
21 maja 1972
– Sarah & Victoria –

Sauriel miał rację. Powinna zgłosić się do spirytysty, spróbować… porozumieć się z duszą osoby, którą spotkała w Limbo. Albo spotkać się z kimś, kto o Limbo ma większe pojęcie od niej – kto żył tym, a nie… wszedł tam, nie wiedząc nawet gdzie się znalazł. Do tej pory Victoria szukała informacji na własną rękę. Pomijając to, że jakiś pracownik Departamentu Tajemnic orzekł, że nie ma zielonego pojęcia co stało się z nią, Mavelle, Patrickiem i Atreusem – Victoria stała się częstym bywalcem biblioteki, która należała do jej własnej rodziny, tej od strony matki. Tej od strony babki, którą zobaczyła w zaświatach.

I nie dowiedziała się zbyt dużo.

Ale od momentu, gdy Sauriel podsunął jej ten pomysł – zaczęła naprawdę intensywnie myśleć. Najpierw o tym, czy jest gotowa porozmawiać o sobie, o tym, czego doświadcza, z zupełnie obcą osobą – to jednak coś innego niż wywiad do gazety, tylko znacznie bardziej prywatne spotkanie. A gdy już przetrawiła sytuację, gdy uznała, że cholera jasna – może jej się tylko wydaje, może naprawdę traci rozum, może za bardzo zawierza słowom Brenny – zaczęła rozmyślać do kogo się udać.

Atreusta zabrał spirytysta. Zabrali go do kowenu Whitecroft – naturalnie więc jej wzrok padł w tamtą stronę. Może będzie mogła tam porozmawiać z kimś o Limbo? Może jest tam ktoś, kto może zajrzeć głębiej…?

Okazało się, ze a i owszem.

Nie sądziła, że gdy Atreus tam był, to wiedział cokolwiek co się stało – do Limbo trafił pod sam koniec, nie wiedział jak to się zaczęło. A prawda była taka, ze zaczęło się właśnie od niej. Nie wiedziała też, czy Mavelle bądź Patrick też tutaj trafili, chciała wierzyć, ze nie, że gdyby się czegoś dowiedzieli, to nie zostawili by jej z tyłu, by żyła w cieniu i traciła zmysły nie wiedząc co się w ogóle dzieje. Wzięła się na odwagę i trafiła na ulicę Whitecroft w Londynie.

Rzadko odwiedzała niemagiczną część miasta. Kiedyś częściej, wtedy gdy pracowała jeszcze w Departamencie Magicznych Wypadków i Katastrof, ale jako auror? Rzadziej. Nie to, że nigdy. Dzisiaj była tutaj jednak całkowicie prywatnie, pośród mugoli nie przykuwała tak uwagi, nie była rozpoznawana – i choć było jej wszystko jedno, to akurat wolała zachować dla siebie i najbliższych, że udała się do kowenu szukać pomocy. Słońce świeciło, ale ona, jak zwykle, nie czuła jego ciepła. Tylko ciągłe zimno.

Przed wejściem odetchnęła kilka razy – nie to, ze się bała, jednak poniekąd było to na odwagę. Odwagę na to, by ewentualnie się przed kimś otworzyć i zacząć mówić. O tym, co jej się przydarzyło. O tym, że… Że potrzebuje pomocy.

Jeden krok, drugi, trzeci. W końcu znalazła się przed drzwiami. Weszła do środka.
[a]Nie było już odwrotu.

Boso przemierzała arkana polany; wianek wydatny na burzy złocistych loków chwiał się subtelnie pod wpływem mocniejszych podmuchów wiatru i choć koślawa sylwetka zdawała się być porwaną przez wicher na przestrzeni sekund, trwała niezmiennie wśród pstrokatej zieleni, żaru ognisk, dymu wzbijanego przez słupy ognia – choć maj rozpostarł swoje połacie wśród pogody przychylnej i słonecznej, zachowując oddech ciepła nawet po zmierzchu, gdy słońce chowało się za horyzontem, pozostawiając po swojej obecności jedynie ślad pomarańczy. Biała sukienka owijała się wokół szczupakowatej sylwetki, podkreślając wielokroć to, czym była – nieskalaną niewinnością.

Uśmiech przecież lawirował na jej wargach, gdy odchylała głowę ku niebu, zaklinając to podszycie ziemskie, które miało niebawem upstrzyć się oczkami gwiazd. Ochocze tańce, salwy radości i wszechobecna atmosfera miłości – nie potrzebowała niczego więcej, aby rzeczywistość wycięła przed nią gładki pas startowy. I choć znalazła się tam samotnie, chybocząc się niepewnie pod dotykiem wiatru i szumem listowia, nie żałowała. Prawdopodobnie tego potrzebowała do nagłego paroksyzmu radości – czasu spędzonego w samotności; w absolutnym zaciszu własnego umysłu.

Nikt nie spodziewał się, iż metaforyczne bramy Hadesu otworzą się na sielskiej polanie; że momentalnie ludzie wpadną w tak dalece posunięty popłoch, że nieomal się nie pozabijają, umykając ze skalanej czarnomagicznie zieleni. Rozejrzała się gwałtownie, przeciskając się między wiodącymi paniką ludźmi, gdy nagle ktoś ją złapał za nadgarstek.

Odwróciła się w stronę nagłego dotyku, widząc kuzynkę trzymaną w okowach przez wuja; próbowała wyszarpnąć rękę z oków zaciskających się na mlecznej skórze, ten jednak już wypowiadał inkantację.

– Nie możemy ich tak zostawić! Alastor… – krzyknęła, odnajdując wzrokiem w tłumie sylwetkę kuzyna; najbliższej jej osoby na tym padole łez.

Nim jednak się wywinęła, nim wyrwała dłoń z uścisku, nim poczęła krzyczeć gwałtownie, a oczy przeszkliły się łzami, które prędko zaczęły spływać po policzkach, torując sobie szklistą drogę, znalazła się w pokoju Sary wraz z nią we własnej osobie.

Surowy chrzęst zamykanych z rozmachu drzwi poniósł się echem po pokoju, a potraktowane odpowiednim zaklęciem, pozostawały niemożliwe do otworzenia.

– Saro, boże, Saro – zaczęła chlipać. – Alastor tam został. Muszę tam wrócić, muszę ochronić go, tak jak on zawsze chronił mnie. Nie możemy zostawić tych ludzi na pastwę losu, proszę, wymyślmy coś – rzekła głosem drżącym, łamiącym się w swoich ryzach.

Poczęła krążyć po rozległym pokoju, do którego tylko wątłe światło księżyca wpadało przez gargantuiczne okiennice. Swą wędrówkę uprawiała nieustannie, aż zrezygnowana, zmęczona i wystraszona usiadła na łóżku.