Na potrzeby obrad, obecnych i przyszłych, na polecenie Laurenca dokonano niewielkich zmian i przemeblowania w jego biurze. Odkąd przejął to pomieszczenie, nie zdarzyło się, aby potrzebował przeprowadzać obrady komisji. Teraz miało to się zmienić.

Mało użytkowana część pomieszczenia, została przerobiona pod konferencyjną. Postawiony został prostokątny długi stół, oraz liczba krzeseł pod minimalną liczbę członków. Na większe zebrania, mieli do dyspozycji inne pomieszczenie, typowo konferencyjne. Tutaj jednak Laurence ograniczył się do zaufanego grona osób, które zaprosił do wspólnego realizowania projektu.

Na samym stole znajdowały się dwa dzbanki z wodą i przy każdym siedzącym szklanka. Z pomocą magii, nie byłoby problemem wprowadzić dzbanek w ruch i napełnić naczynia. Do dyspozycji była także kawa bądź herbata, znajdująca się na stoliku w kącie pomieszczenia.

Na każdego członka komisji, czekała także teczka z rozpisanym celem, zadaniami i przebiegiem dzisiejszego spotkania. Asystent Laurenca zadbał o wszystko, co było zalecane i konieczne.

Dla Lestrange’a było to pierwsze tak poważne przedsięwzięcie. Szansa, aby móc się wykazać. Wyjść z biura do potrzebujących. Szansa na udowodnienie, że Lestrange potrafi także zarządzać polityką, nie tylko magimedycyną. Łączyć jedno z drugim. Zawał sobie sprawę z tego, że w tym projekcie, gdy ujrzy światło publiczne, jego nazwisko będzie bardziej rozpowszechnione. Nie będzie tylko zastępcą swojego szefa, pokazującym się na spotkaniach w zastępstwie. Będzie kimś, kto dodatkowo angażuje się w sprawy społeczne. Ktoś mógłby stwierdzić, że Śmierciożercy dali mu tę szansę, wprowadzając chaos w części kraju.

Każdy kto po kolei przychodził, był przez niego witany i zapraszany do stołu. Obserwował kątem oka każdego, badając reakcję na to, z kim przyjdzie im współpracować przy projekcie inicjatywy w komisji. Badał, czy tutejsze osoby, w jakimś stopniu się znają.

Kiedy wszyscy pojawili się, mogli obrady zacząć punktualnie o wyznaczonej godzinie, dwunastej w południe. Zajmując swoje szczytowe miejsce, Laurence zabrał głos.

Przeszedł do następnego punktu, przekładając kartki, przy okazji upijając łyk wody, którą wcześniej przygotował sobie w szklance. Gdy się dużo mówi, zasycha potem w gardle.

Przyszli do pracy z Brenną razem, biorąc pod uwagę okoliczności, ale Longbottom zdążyła właśnie wybiec z szatni, kierując się do Biura Brygady Uderzeniowej. Zamiast niej, w zasięgu wzroku Atreusa pojawiła Victoria i zamierzał tę sytuację absolutnie wykorzystać, bo to nie mogło być tak że go lano za darmo po mordzie i to z jej powodu. Znaczy pewnie gdyby była to jakaś sytuacja honoru i by go musiał bronić, no to jeszcze.

Siedząc za biurkiem, Laurence analizował zgłoszenia chętnych uzdrowicieli, którzy wyrazili chęć pomocy przy prowadzeniu namiotów uzdrowicielskich. Wśród chętnych miał także dwóch członków rodziny. Ciotkę i kuzynkę. Część zgłoszonych chętnych znał, bądź kojarzył przez nazwisko. Mogła ich łączyć znajomość przez Akademię Munga, pracę w Klinice a nawet kojarzyć z tutejszego Ministerstwa. Niektórzy z nich jasno zaznaczyli, w którym miejscu chcieliby pełnić dyżur. Laurence to uszanował. Lecz kiedy układał cały grafik pod godziny funkcjonowania ogłoszonych wydarzeń, zauważył braki przy Dolinie Godryka. Nie dziwiło go, że wiele osób może czuć obawy pracy w miejscu, które graniczy z Knieją. W takim wypadku, wpisał siebie do Doliny Godryka. Na wszelki wypadek, będzie miał też bliżej do domu.

Potrzebował jednak kogoś, kto będzie go reprezentował w Little Hangleton. Potrzebował uzdrowiciela z doświadczonym stażem. A taki spełniała jego ciotka Ursula. Pod uwagę brał także Prudence Fenwick, która wyraziła chęć poprowadzenia szkoleń. Jedna z rodziny, druga pracownik Ministerstwa. Wybór powinien być prosty, a mimo to wciąż analizował, pod jakim kątem będzie dobrze spojrzeć.

Jego skupienie zostało przerwane przez pukanie do drzwi. Zezwolił na wejście i spojrzał na wchodzącego asystenta.

Głowiąc się dalej nad przydzielaniem zadań, w końcu zdecydował, komu powierzy nadzór nad namiotem uzdrowicielskim w Little Hangleton.

Zrobił sobie krótką przerwę, aby rozprostować kości, przygotować świeżą herbatę. Siadając ponownie do biurka, zabrał się za wypisywanie listów, które chciałby jeszcze dzisiaj wysłać. Aby każdy ze zgłoszonych miał czas na zapoznanie z treścią i przygotowanie się do swojej dodatkowej pracy. Czas ten byłby też dobry, gdyby chcieli coś zmienić i mogli z nim skontaktować w dniu jutrzejszym.

Gdy miał już przygotowane listy, udał się do swojego asystenta, zlecając mu wysłanie ich jeszcze dzisiejszego dnia.

Laurence pracował w sobotę i w niedzielę, aby wszystko ogarnąć dobrze, przemyślanie i mieć poukładane. Aby też dać dodatkowy dzień przemyślenia osobom, które zgłosiły się do prowadzenia namiotów, gdyż ostatnie zgłoszenia napływały 27 października. Nie było czasu na odpoczynek, a asystentowi za dodatkowe dni pracy, postanowił zapłacić w ramach małej premii.

Już otwierała usta, by odpowiedzieć Atreusowi, gdy brygadziści dali im znać, że faktycznie nie są im już potrzebni.

Całe, kurwa, szczęście.

– Dokończymy tę rozmowę w biurze? – rzuciła jeszcze tylko, zabierając już rękę z ramienia Atreusa. Chwilę później teleportowali się z trzaskiem do Ministerstwa.

A idąc korytarzem do ich biurek, Lestrange ponownie spojrzała na zegarek na ręce i odetchnęła nawet lekko z pewną ulgą, że nie będzie żadnych nadgodzin, bo już powoli ta zmiana zbliżała się do końca.

– Wiesz, w Dolinie ogólnie działy się dziwne rzeczy, ale to w sumie nic dziwnego, że to właśnie tam, biorąc pod uwagę, że… no tam zasłona została rozdarta na Polanie – westchnęła. – Ja widziałam twoje ciało. I ten płonący krzak z Limbo, do którego chciałeś podejść, a cię zatrzymałam. To było bardzo surrealistyczne, przeżyć to, a kilka tygodni później zobaczyć to znowu – trochę nie wiedziała wtedy co się dzieje, bo już zaczęły jej się wtedy też dziwne… rzeczy związane ze wspomnieniami babci-wampirzycy. – Więc no… wiedziałam, że to ma coś wspólnego z Limbo, bo to ostatni obraz jaki z niego pamiętam. Mniej-więcej – westchnęła. – Facet bez głowy… ja osobiście takiego w Limbo nie widziałam, a spędziliśmy tam trochę czasu. Były za to inne… rzeczy – to dziwne uczucie bycia obserwowanym. Że ktoś na ciebie czyha, czai się gdzieś w cieniu, jakbyś był zwierzyną…

Dziewczyny były gotowe – znaczy zebrał ich zgody, poinformował że sprawa w toku i wszystko wskoczyło na tor o wiele bardziej prawny. W sumie im więcej nad tym myślał, tym bardziej rozumiał zdziwienie, czy jak to tam nazwać, które zaoferowała mu Moody, kiedy przedstawił jej skład. Same baby, ale z jakiegoś powodu uważał, że on w tym zestawieniu mógł być najbardziej problematyczny. Roberta nie liczył i miał nadzieję, że ten się za to nie obraził, bo scenariusze które Atreus brał pod rozważania, działy się bardziej w terenie, a nie za dębowym, lakierowanym biurkiem, które kosztowało więcej niż miesięczne wynagrodzenie niejednego petenta Wizengamotu.

Teraz siedzieli przy rzeczonym biurku, chociaż czy było dębowe to Atreus nie wiedział, bo się niestety nie znał na takich rzeczach, a do tego popijali kawę. Ta jak zwykle była bardzo dobra i odpowiednio pobudzała zmysły, nie do końca jeszcze rozbudzone – jak zwykle słabo stał, ale bezsenność to był już chyba dla niego stan permanentny. Powinien się przyzwyczaić.

— No dobrze, to co tam mamy do popodpisywania? — zapytał konwersacyjnym tonem, spoglądając na przygotowane na biurku pergaminy. O dziwo, tym razem nie zamierzał podpisywać większości bez czytania, co zdarzało mu się robić z raportami.

Na miejscu przywitali go całkiem dobrze; zaserwowali mu posiłek składający się z kromki suchego chleba i odrobiny soku dyniowego, co w jego obecnym stanie było przynajmniej, jak coś, co wyszło spod ręki mistrza kuchni z najlepszej, londyńskiej restauracji. Kilka z aurorów przyszło do niego żeby pogadać, on był w stanie, w którym nie rozpoznawał, że pracownicy ministerstwa chcieli się tylko z niego, błazna, pośmiać, ale nawet jeśli to przynajmniej się rudemu tam nie nudziło.

No, ale w końcu nadszedł czas zakończenia odsiadki. Musiał co prawda skontaktować się z kimś żeby go ten ktoś odebrał, bo podobno nie miał różdżki, ale jakoś bardzo go ten fakt nie stresował. Właściwie, to jak już był trzeźwy, to myślał, że Ci aurorzy co mu mówią, że trafił tam bez patyka, robią sobie z niego żarty, mina mu zrzedła jednak, gdy przy wydawaniu depozytu, w metalowym pojemniku znajdowały się jedynie stare chusteczki, kilka papierków po cukierkach oraz wsuwka do włosów.

Udało mu się na szczęście wyprosić jednego z aurorów, by mógł wysłać sowę do Aseny, co by po niego do Ministerstwa właśnie przyszła. Nie powinien niby zawracać jej głowy, bo ostatnio zachowywał się, jak zwykły śmieć i wcale do Rejwach nie zachodził, nie chciał jednak stresować swojej biednej matki czy ojca. No i tam też się od dłuższego czasu nie pojawiał. Może dlatego też tak odwalał ostatnio, bo nie widywał swych ulubionych ludzi, ale czasem tak miał, że zamykał się w sobie i unikał towarzystwa, które wpływało na niego pozytywnie, szczególnie, gdy był w naprawdę paskudnym humorze. A od Spalonej Nocy, jakoś nie potrafił się pozbierać.

Czekał w poczekalni Ministerstwa kilka godzin. I strasznie mu się tam nudziło. Najgorszy był fakt, że nikt nie chciał z nim rozmawiać. Próbował co prawda zagadać do kilku osób, ale każda z nich albo go zbywała, mówiąc, że się śpieszy albo wprost olewała, obrzucając jedynie wzrokiem pełnym obrzydzenia. Dziwić ludziom tym się nie powinno, bo Billius wyglądał, jak totalny obdartus. Jego koszulka była podarta w okolicy kołnierza, a na kiedyś białym materiale, malowały się czerwone plamy — nie wiadomo mu jednak było czy krew należała do niego, a może tego gościa z którym się bił. Brak zęba jednak, sugerować mógł, że krew była Weasleya. No i śmierdział. Alkoholem śmierdział, krwią i brudem śmierdział, poprzednią nocą albo raczej dwoma poprzednimi dniami śmierdział.

Był poranek, a Victoria wyglądała, jakby w biurze siedziała już przynajmniej dobre dwie godziny: rozwalona przy swoim biurku, zasypana papierami, a obok tych wszystkich papierzysk stały dwie filiżanki. I obie były puste.

Był poranek, a ona już odwaliła część zaległych raportów, swoich, ale też kompletnie nie swoich, bo w końcu przegrała z Atreusem pewien zakład i oto były efekty… Nadal uważała, że to dobrze, chociaż w jej głowie co jakiś czas leciała jakaś co barwniejsza wiązanka, która jednak nie wylatywała nigdzie na głos.

Ale pomiędzy tymi raportami (podzielonymi na cztery kupki, bo dwie to były dokumenty jeszcze nierozpisane, a kolejne dwie to te już skończone), które teraz odsunięte były na bok, dlatego wyglądało to wszystko jak pewnego rodzaju bardzo poukładane pobojowisko (Lestrange uważała, że jej biurko nagle jest za małe), walała się otwarta teczka ze sprawą, którą ostatnio przejęła od brygadzistów. Sprawa, która miała zostać umorzona ze względu na brak tropów i ogólny burdel biurokratyczny, a w której Victoria widziała istotny problem z wielu punktów, więc Brenna zdobyła dla niej teczkę, którą już dwa dni temu przeglądały, ale teraz należało to chyba pchnąć dalej. Wczoraj nie miała na to czasu, były nieco ważniejsze rzeczy, ale dzisiaj… Może dzisiaj uda się uszczknąć trochę czasu. Między innym i dlatego przyszła do pracy tak wcześnie: by sobie ten czas zorganizować.

I tak właśnie mógł ją zastać Atreus, ewidentnie po dwóch kawach i od dawna siedzącą nad papierologią, i zapewne był z siebie bardzo dumny, widząc na jej biureczku część wypełnionych dokumentów, które należały właśnie do niego.

– O, Bulstrode – rzuciła, kiedy akurat w roztargnieniu przejechała dłonią po czole, by odgarnąć jakiś niesforny kosmyk i uniosła spojrzenie, dostrzegając aurora. – Ta część jest twoja – dodała, kiwając głową na jedną z kupek po czym sięgnęła po jedną z filiżanek, chcąc się napić i ze zdziwieniem odkryła, że jest pusta.

Westchnęła przeciągle, przetarła oczy, po czym zmrużyła je, patrząc na Atreusa, bo właśnie przyszło jej do głowy, że to wspaniała okazja, by zająć mu trochę czasu. Wyrwie się z biura w teren, będzie mógł z kimś pogadać, może się zaangażuje w jakąś sprawę…

– Masz czas? Mam robotę, przydałaby mi się pomoc – stwierdziła dość nagle i przekrzywiła głowę. – Jak stoisz teraz z zielarstwem? – nie miało to aż takiego znaczenia, ale musiała wiedzieć, ile musi mu powiedzieć, żeby załapał, jak istotna ta sprawa w ogóle jest. A na ostatni stan jej wiedzy, to Bulstrode był na poziomie może odrobinę lepszym niż Borgin, czyli nadal nie za dobrze.

Powiedzieć, że zbierała się do tego jak do jeża, to jak nic nie powiedzieć. Niby miała informacje już jakiś czas, ale – jak to zwykle bywało w takich momentach – wszystkie inne rzeczy okazywały się być ważniejsze. Najpierw mało czasu ogólnie, bo było zbyt szybko po Spalonej Nocy, a informację dostała tuż przed nią i nie zdążyła na to nijak zareagować. Później problemy z kamienicą na Pokątnej i szybkie, niemalże nieprzemyślane (choć nie była to prawda) ruchy w stronę kupna nowego domu na zadupiu, sfinalizowane tuż na początku miesiąca, a to również, oprócz kosztów w postaci pieniędzy (których Victorii nie brakowało), wiązało się z kosztami czasowymi: załatwienie podłączenia sieci Fiuu, organizowanie przeprowadzki, godzenie tego z pracą na pełen etat… nie mówiąc o tym, że pracując próbowała zagłuszyć i zatopić niepowodzenia towarzysko-sercowe.

Ale dzisiaj nie miała wcale złego humoru. Po pierwsze w nocy udało się jej i Brennie dopiąć sprawę, nad którą pracowały chyba od czerwca, a Anthony, jako naczelny fan smoków, zapewne już słyszał, że w Departamencie Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami mieli kilka małych piskląt smoków zielonego walijskiego, trochę zabiedzone, ale żywe i całe, po tym, jak w końcu po niemal trzech miesiącach znalazły bazę kłusowników i urodzone smoki ze skradzionych matce jaj. Teraz tylko oby udało się namierzyć ich matkę i oby je przyjęła z powrotem… I co prawda miała przed sobą jeszcze trochę pracy by domknąć sprawę, czekało ją dzisiaj jeszcze jedno przesłuchanie, ale czuła satysfakcję już teraz. A po drugie naprawdę miło spędziła bal maskowy i co prawda czuła jakąś niepewność i nie wiedziała co sobie powinna myśleć o tym wszystkim, ale zgodziła się wyjść z Christopherem jeszcze gdzieś, tak poza balem, więc… To się miało jeszcze okazać.

A tymczasem korzystając z chwili przerwy w to poniedziałkowe popołudnie i jakiegoś przypływu siły, z listem od Dægberhta w rękach najpierw wpakowała się do windy, a potem wysiadła na poziomie piątym i skierowała się w dobrze znanym sobie kierunku do Organu Międzynarodowych Standardów Handlu Magicznego. Nie zapowiedziała się wcześniej, bo ta wolna chwila złapała ją dość nagle i po prostu postanowiła kuć żelazo póki gorące, licząc, że Anthony nie będzie teraz jakoś piekielnie zajęty i że ją przyjmie i, jeśli nie będzie wiedział jak pomóc, to chociaż skieruje ją tam, gdzie trzeba.

Aurorzy w mundurze zawsze robili wrażenie, nawet jeśli wiedziało się, że Anthony to jej drogi wuj, którego odwiedzała tutaj nie raz i nie dwa. Ale grzecznie poczekała, aż ktoś ją zaprosi do gabinetu szefostwa.