Ostatniego wieczora wracał późno do domu. Ze względu na sytuację w kraju i w Ministerstwie, spędzał nadgodziny, żeby być na bieżąco ze wszystkimi informacjami oraz działaniami. W końcu jego departament, miał najwięcej do robienia i najwięcej mógł też zaoferować w kwestii pomocy zdrowotnej dla obywateli. A ostatnie wydanie proroka codziennego, nasunęło mu pewne myśli, pomysły do działania. Potrzebował jeszcze wiedzieć, jak wygląda sytuacja w Klinice Magicznych Chorób i Urazów. Myśląc o tym, kiedy po kolacji przygotowanej przez skrzata, zmierzał do swojego gabinetu, aby coś jeszcze w papierach sporządzić, dostrzegł nadlatującą sowę do okna. Podszedł i otworzył skrzydło, wpuszczając zwierzę do środka. Odebrał od niego list, od razu zabierając się do przeczytania. Uśmiechnął się, na zamieszczone słowa babki. Miał już niestety w zwyczaju pisać oficjalne listy do swoich członków rodziny, jeżeli chodziło o interesy zawodowe. Innym słowy też, odnosił się do Dorindy z szacunkiem. Nie pozostało mu nic innego, jak nakarmić sowę i wypuścić ją, aby wróciła do swojego właściciela. A on z kolei musiał zadbać o odpowiedni odpoczynek dla siebie. Spożyć odpowiedni eliksir na sen, żeby wstać wypoczętym.

W dzień samego Mabon, pamiętając o kolacji wieczorem, musiał spiąć swój dzisiejszy grafik pracy i spotkań, aby zdążyć na spotkanie z rodziną. Z samego rana po ogarnięciu się i zjedzeniu śniadania, udał się pierw do swojego biura w Ministerstwie, aby zabrać ze sobą potrzebne dokumenty. Był najpewniej jednym z nielicznych, którzy pojawili się w pracy przed czasem. Zabierając aktówkę, zostawił wiadomość dla szefa i asystenta, że udaje się na spotkanie z Dyrektorką Kliniki Magicznych Chorób i Urazów. Na wszelki wypadek, gdyby spotkanie przedłużyło się znacznie, niż by planował. Pamiętał także o zabraniu ostatniego wydania Proroka Codziennego.

Przed Kliniką zjawił się z rana, jak prosiła w liście babka. O czasie, jak zaczynali pracę w biurach. Gdyby był za szybko, mógłby poczekać. Mógłby nawet zrobić osobisty obchód. Robił go wchodząc do środka. Obserwując pracę stażystów i uzdrowicieli, często przemieszczających się między salami i na korytarzach. Był tutaj znany, więc na dzień dobry, odpowiadał tak samo. Nie potrzebował asysty, aby trafić do gabinetu Dorindy. Jedynie zapytał jej asystentki, czy jest obecna. Jeżeli tak, zapukał do drzwi jej gabinetu i wszedł, jeśli dała zgodę. A jeżeli nie była obecna, postanowił poczekać. 

Dwa dni temu widziała się z Rosierem, który opowiadał o tym, że oglądał go uzdrowiciel i… to trochę zainspirowało Victorię do tego, że może to jednak najwyższy czas, by przestać się oszukiwać i jednak do tego medyka udać (nie żeby jej się jakoś bardzo do tego paliło). Że pochodziła z rodziny uzdrowicielów, babcia była dyrektorem szpitala? I co z tego. Nie chciała zawracać głowy ani ojcu, który miał tu urwanie głowy, ani nie chciała martwić babki, ani innych członków rodziny… Zapisała się jak należało – ale anonimowość nie wchodziła tutaj w grę. Zapłaciła sowicie za to, żeby nie robiono z tego sensacji, żeby nie zawracano głowy jej rodzinie, ale i tak ktoś kto ją wtedy zapisywał pociągnął za sznurki i zamiast czekać na wizytę tydzień albo i dłużej, przy tym obłożeniu potrzebujących, wyznaczono jej termin na następny dzień.

W ten właśnie sposób Lestrange trafiła do gabinetu uzdrowicielki Deirdre Malfoy. Ciemnowłosej było wszystko jedno, jaką ta skończyła specjalizację na akademii, pył w płucach był nowością dla czarodziei i czy oglądałby ją ktoś, kto zajmował się urazami pozaklęciowymi, albo zatruciami zielarskimi, albo czymkolwiek innym – chyba nie miało to żadnego znaczenia.

Siedziała sobie więc grzecznie na krześle przed biurkiem uzdrowicielki, która miała przed sobą jej kartę pacjenta i wszystkie dane. Mogła sobie więc poczytać o historii leczenia… tej szpitalnej. O tym, że nieżyjąca już Florence Bulstrode łamała tutaj jej klątwę magicznego rytuału Beltane, albo o tym, jak którejś późnomajowej nocy została tutaj przeniesiona w poważnych ranach ciętych na ciele – na całych plecach i na ręce. Albo o szczegółach jej początku życia jako jedna z Zimnych. Lestrange nie przeszkadzała uzdrowicielce, gdy tak siedziały w milczeniu, a ciemne oczy oglądały ściany pomieszczenia.

16 września 1972r.
Gabinet Basiliusa Prewetta / Szpital Św. Munga

Kiedy ostatni raz był u uzdrowiciela? Na kompletnych badaniach? Gdyby się tak zastanowił, byłoby to jakiś rok, czy ponad jak nie więcej. Odwlekał wizyty, biorąc jedynie recepty na eliksiry, z jednego prostego powodu. Tamtego czasu, obawiał się wykrycia u siebie mrocznego znaku. Potrzebował czasu, na opanowanie i upewnienie się, że zaklęcie maskujące działa bardzo dobrze i utrzymuje się długo. Z tego też względu, zaczął często ubierać długi rękaw. Nigdy krótki. Rok wystarczył, aby dostosował się do nowych zmian w sobie i w działaniach, które z dnia na dzień, z miesiąca na miesiąc, bywały coraz pewniejsze. A póki eliksiry jakie zażywał na swoją chorobę genetyczną, działały, nie widział potrzeby osobistej wizyty u swojego uzdrowiciela.
Do czasu, aż jego sytuacja zdrowotna pogorszyła się.

Zaczęło od męczącego kaszlu po misji w Mauzoleum, gdzie niepotrzebnie dał się namówić wiedźmie na wypicie jakiejś czarnej mazi, która miała wpływ na umysł jak i widocznie, na ciało fizyczne. Eliksiry na serce, także zaczęły tracić na swojej przydatności, mając słabsze działanie. Potrzebował czegoś mocniejszego. A jego kaszel nasilił się poważniej, po ostatnich atakach w Londynie. Być może nie spieszyłby się z wizytą w szpitalu Św. Munga, gdyby nie męczące przypominanie się jego kolegi z pracy oraz siostry.

Dzisiejszego dnia, Nicholas nie został do końca w pracy. Wyszedł wcześniej, na co uzyskał pozwolenie od swojego przełożonego, argumentując potrzebę udania się do uzdrowiciela. Jego kaszel na pewno nie był niezauważony nawet w Departamencie Tajemnic.

Pamiętając, w jakich godzinach zazwyczaj pracował Prewett, starał się pojawić przed końcem jego pracy. Będąc w szpitali, dało się usłyszeć jego kaszel. Otrzymane eliksiry od Rodolphusa, pomagały łagodzić ból gardła i przełyku, minimalizować kaszel, ale nie pozbyć dosłownie. Może gdyby poczekał z wizytą, dałoby to lepszy efekt? Czy może dobrze zrobił, przychodząc z tym od razu, po wczorajszym spotkaniu z Lestrange’m?

Dostrzegając, że jeden z pacjentów wyszedł z gabinetu, nie czekając dłużej, Travers wstał i wszedł do środka.

Bardziej niż wszystkich tych śmierdzących miejsc, których progów nie potrafił przekroczyć, brzydził się tylko św. Munga. Nie było tak oczywiście od zawsze i chociaż już w dzieciństwie nie należał do grona fanów eliksirów i uzdrowicieli w zielonych szatach, co to przyglądali mu się uważnie, doszukując w nim wad (głupcy, przecież Caius od zawsze był idealny), niechęć znacząco pogłębiła się od czasu jego wypadku. Mung kojarzył mu się, więc przede wszystkim z bólem, wieloma godzinami rehabilitacji i pozbawionym smaku jedzeniem, któremu daleko było od tego przygotowanego przez skrzaty domowe.

Na miejscu zastał go dość nieciekawy widok; słyszał co prawda, że od czasu Spalonej Nocy placówkę oblegały tłumy pokasłujących czarodziejów, ale w głębi serca, czuł, że mu się poszczęści i rój chociaż odrobinę się rozrzedzi. Tak nie było; w pomieszczeniu panował niesamowity bajzel co tylko utwierdzało Caiusa w niechęci do służby zdrowia – zapach środków dezynfekujących mieszał się z słodkawą wonią spalenizny i czarnej magii, tworząc wspólnie niesamowicie nieprzyjemną mieszankę. Nie spędził tam nawet kilku minut i już marzył o kąpieli. Mimowolnie zmarszczył swój arystokratyczny nos i obrzydzony, z kieszeni marynarki wyciągnął chusteczkę, by chociaż w taki sposób ochronić wyczulony zmysł węchu przed nieprzyjemnościami. Bukiet przebijał się niestety przez cienki materiał, którym zakrył swój nos, no, ale z tą szmatką wyglądał na bardziej chorego, dlatego chyba ostatecznie pomimo braku wydajności, dalej przy buzi ją dzierżył.

Przedzierał się przez tłum patrzących na niego spod oka czarodziejów dość ostentacyjnie, bo jemu miejsce poza kolejką się najzwyczajniej należało, a upoważniało go do tego nie tylko wysokie urodzenie, ale i wypchana galeonami sakiewka, spoczywająca sobie spokojnie na dnie jednej z kieszeni szaty czarodzieja. Po drodze czyimś palcom stopy dane było poczuć nacisk laski, z którą praktycznie nigdy się nie rozstawał, ktoś inny zaklął, gdy Burke popchnął go barkiem, kolejny wyciągną swą różdżkę by Caiusa boleśnie uszkodzić, ale osoba, widząc karcący wzrok jednej z pracujących tam magi-pielęgniarek, pośpiesznie ukryła przedmiot w rękawie swego płaszcza, rezygnując z próby skrzywdzenia czarodzieja, ograniczając swe brutalne zapędy do mordowania Caiusa wzrokiem.

Na twarzach obecnych tam osób raczej się nie skupiał, bo jego umysł owładnęła awersja do otaczających go czarodziejów niewiadomego pochodzenia, no i tego cholernego, wszechobecnego zapachu. Dlatego też nie dostrzegł panny Dolohov, która była jedną z osób przed które się bezceremonialnie wepchnął, stając bezpośredni przed nią. W normalnych warunkach to może miałby i wyrzuty sumienia, bo Lyssę darzył przynajmniej szczerą, koleżeńską sympatią, ale był też kompletnym narcyzem, który dbał przede wszystkim o swoje własne potrzeby, więc raczej miał na czarodziejów stojących za nim wyjebane.

Na zewnątrz czuł się wyśmienicie. Jednak wewnątrz zaczęło się coś psuć. Duszący kaszel, który najpierw tłumaczył przemęczeniem i osłabieniem organizmu. Bycie czynnym terrorystą w spaloną noc, choć bardzo budujące na duchu, potrafiło być jednak nieco wyczerpujące. Jednak śledząc gazety doczytał się, że sporo osób również donosiło o podobnych objawach. I zmartwił się nieco, bo to kolejna rzecz, która obciążała jego i tak nadszarpnięte zdrowie. Nie dość, że Oddech Mojry robił z niego anemika, Limbo zrobiło półżywego Zimnego, to jeszcze ten duszący dym w płucach. Zdecydowanie unikał kontaktów z innymi lekarzami niż jego jedyna zaufana uzdrowicielka, jednak tym razem niestety nie mógł udać się po raz kolejny do Cynthii. Z dużą dozą niepewności, jednak zdecydował się na wizytę w Mungu. Przecież w klinice prowadzoną w większości przez jego własne nazwisko, będzie nieco łatwiej ukryć niektóre niewygodne fakty. Przed wyjściem jeszcze tylko zażył dawkę eliksiru imitującego temperaturę ludzkiego ciała.

- Oh, pysznie kurwa... Rzucił pod nosem sam do siebie na widok przepełnionej ludźmi recepcji w klinice. Obwoźnego cyrku i cygana ze złotym zębem jeszcze tu brakowało. Zacisnął pięści schowane w kieszeniach płaszczu ze zdenerwowania. Rozejrzał się po tym zamieszaniu i stwierdził, że nie ma najmniejszego zamiaru czekać jak zwykły cham w kolejce jak reszta, a do domu też nie wróci, bo nie ma zbyt wielkiego wyboru. Zdegustowanie na jego twarzy nie trwało zbyt długo, bo do głowy wpadł mu dość podły pomysł. Z wewnętrznej kieszeni swojego płaszcza wyciągnął pękatą sakiewkę wypełnioną galeonami. Rozwiązał ją, a potem odwrócił dnem do góry z cynicznym uśmieszkiem na ustach. Na dźwięk rozsypujących się pieniędzy po białych, szpitalnych kafelkach, zapadła konsternująca cisza. Louvain natomiast, mrużąc lekko oczy, wzruszył ramionami z udawanym przejęciem i niemym “Ojej” na ustach, odszedł kilka kroków na bok. Większość z tych ludzi, którzy szukali tutaj opieki medycznej, stracili w ostatnich dniach nieco więcej, niż kawałek zdrowia. Stracili swoje domy, środki do życia i nadzieję na poprawę swojej sytuacji. Louvain zagrał bezczelnie na tych nutach, a biedni zrobili to co biedacy robili w takich sytuacjach. Rzucili się na okazję, rezygnując ze swojego miejsca w kolejce. Z małego zamieszania natłokiem ludzi w recepcji, zrobiło się duże zamieszanie ludzi zbierających w popłochu pieniądze z podłogi. Lestrange wykorzystał ten moment i przebił się dalej, do wewnętrznych korytarzy kliniki. Jeśli ktokolwiek próbował go zatrzymywać, w pogotowiu miał już naszykowaną magistralną legitymację, w której obok jego imienia widniało to samo nazwisko co głównej pani ordynator tego przybytku. Koneksje i nepotyzm to najlepsze co mogła wymyśleć nasza cywilizacja do tej pory. I szedł tak sobie od korytarza do korytarza, aż w końcu nie dostrzegł znajomej, uroczej buźki.

- Lana. - wypalił nagle, jakby sam siebie próbował przekonać, że ta pajęcza sylwetka w tym miejscu to żaden przedśmiertny omam z lazaretu. - Myślałem, że trafiłem do piekła. Teraz już mam pewność. Rzucił zaczepnie, co znaczyło mniej więcej tyle co “Dobrze Cię widzieć”. A kiedy ostatnio się widzieli? Na ślubie Vakela i Ann? Uniósł lekko brwi i uśmiechnął się zadziornie.