Jakimś cudem udało im się opóźnić mieszkanie Prudence. Stało się tak po drugiej butelce wina, którą wypiły z Cressidą, kilku ckliwych myślach, którymi podzieliła się z nią Prue, oraz bardzo intensywnym wygłaskaniu kota, który nadal nie miał imienia. Najważniejsze - jej przyjaciółka faktycznie zdążyła się wysuszyć nim ponownie znalazła się na zewnątrz, więc misja zakończyła się sukcesem. Zanim wyszły z mieszkania Bletchley przy ulicy Horyzontalnej kobieta pokazała jej swoją kolekcję parasolek, co również nieco opóźniło ich wyjście. Prue miała sentyment do ich zbierania, nie były to jednak zwykłe parasolki, tylko najbardziej urocze z możliwych. Tak więc przemierzały teraz Aleję Horyzontalną każda ze swoją, wyjątkową parasolką, która miała chronić je od deszczu. Prudence wybrała tę z nietoperzymi uszami, Cressida - białą, która wyglądała jak duch z każdej malowanki dla dzieci.

Spacer do Dziupli zajął im dłużej niż powinien - wiatr wyjątkowo się nasilił, chociaż może niekoniecznie, te dwie butelki wina, które w siebie wlały powodowały, że chodniki wydawały się być szersze niż zazwyczaj. Dotarły jednak w końcu do baru, nieco spóźnione, ale chyba nikt nie powinien tego zauważyć.

Weszły do środka, Prue rozejrzała się po pomieszczeniu, była zdziwiona, że znajdowało się tu tak wiele osób. Najwyraźniej wiele osób zamierzało dyskutować o równych prawach czarodziejów, goblinów i charłaków, albo byli to po prostu normalni klienci, którzy postanowili spędzić w Dziupli ten deszczowy wieczór.

- Nie spodziewałam się takich tłumów. - Chciała powiedzieć to całkiem dyskretnie do ucha swojej przyjaciółki, nie do końca jednak jej się to udało - przez co kilka osób zwróciło na nie uwagę. Ups. - Jest wolny stolik! - Odparła również ze sporym entuzjazmem, bo nawet na to nie liczyła, postanowiła ruszyć w jego kierunku, żeby przypadkiem ktoś nie sprzątnął im ich go sprzed nosa. Była bardzo bliska celu, kiedy się o coś potknęła, to znaczy o kogoś potknęła - myślała, że to krzesło, a to jednak był goblin. - Przepraszam. - Nie czekała na jego reakcję, była bardzo zdeterminowana, aby dotrzeć do celu, ciągnęła przy tym Cressidę za rękę, żeby nie daj Merlinie nie zgubić jej w tym tłumie.

Na przykład teraz, właśnie w tym momencie była świadkiem zawziętej dyskusji na temat obecnie panującej im ministry. Sama Edith, zgadzała się z większością negatywów, jakie w tej rozmowie padały, nie mogła jednak stanąć sobie z przyjaciółmi po środku tak często uczęszczanej ulicy jaką była Horyzontalna i rzewnie i otwarcie, tak jak robili to Ci starsi panowie, swych poglądów wygłaszać. Dlatego patrzyła na nich z boku, trochę z zazdrością, trochę z uznaniem, może nawet trochę z sympatią, bo nic nie działało na młodą Rookwood tak dobrze, jak inni czarodzieje, co równie mocno nie szanowali obecnego rządu.

Nie mogła spędzić tam jednak całego dnia, błądząc głową w chmurach i marząc o spokojnej starości, gdy dosłownie każdy Ci może naskoczyć i robisz sobie co chcesz czy pleciesz co Ci tylko ślina na język przyniesie, bo miała swoje własne sprawy do których było jej śpieszno (chociaż tak naprawdę to nie miała nic do roboty i włóczyła się po Londynie w poszukiwaniu wrażeń). Zanim ruszyła jednak, jeden z panów kłócących, zadał przechodzącej obok czarownicy pytanie. I niby nie powinna się mieszać i brać udziału w tej całej dyskusji, ale znów czuła tą okropną nudę, więc zrobiła coś nierozsądnego i się wtrąciła.

Nie zrobiła tego co prawda nagle, bo dalej trzymała pewien dystans. Zrobiła w stronę zamieszania kilka kroków, tak by wyglądać, jak przeciętny, zaciekawiony gapi, co to wtrąca nos w nieswoje sprawy. Czekała przede wszystkim na odpowiedź czarownicy, bo jeśli ta zacznie wychwalać tu władzę, to Edith najzwyczajniej na świecie, popuka się w głowię i odejdzie w swoją stronę, a jeśli nie, to może tej zbieraninie przypadkowych czarodziejów oraz czarownic, uda się umilić jej cenny czas?

I to nie było tak, że nie szukała sposobu na ten przeklęty czarnomagiczny znak, który po prostu wykwitł na ścianie jej mieszkania i zdawał się ją śledzić w każdym pomieszczeniu, nie znała się jednak na tego typu magii. Umiała łamać tylko i wyłącznie umysły, na łamaniu klątw zupełnie się nie znała.

Rozwiązanie było jedno — musiała się wyprowadzić. I niby mogła powrócić do domu rodzinnego, prosto pod skrzydła ojca i wprost pod ten jego wymagający wzrok, ale nie chciała. Dobrze jej było w rodzinnej posiadłości to prawda; skrzaty dostępne na najmniejsze skinienie palca, kuzyni, z którymi mogła prowadzić rozmowy na tematy różne i znajoma, chociaż trochę nieprzyjemna atmosfera, ale po tak długi czasie mieszkania w pojedynkę, za bardzo zaczęła doceniać tę wolność płynącą z bycia samą. U siebie, nie musiała zachowywać się, tak jak przystoi, bo na każdym kroku patrzy na nią obraz, gotowy donieść o niegodziwym zachowaniu ojcu czy co gorsza, jednej z ciotek, co to nie szczędziły Edith zupełnie zbędnych komentarzy.

Wybór Edith padł na młodego Borgina. I może łamała konwenanse, bo jako panienka i on, jako czyjś narzeczony, nie powinni mieszkać pod jednym dachem. I może, właśnie miała zaprzepaścić swoje własne szanse na bycie czyjąś żoną, ale była zbyt zdesperowana i niewyspana, by się takimi głupotami przejmować. Wiedziała, zresztą że dużo gorszę są rzeczy, niż mieszkanie z Borginem pod jednym dachem, no i więcej go w domu nie było, niż był, więc istniała bardzo mała szansa, że ktoś ich razem przyłapie.

Nie myślała zresztą o nim w kategoriach potencjalnego partnera. Znali się zdecydowanie zbyt długo, bo już od pierwszego roku Hogwartu, a może i jeszcze wcześniej — w końcu pochodzili z rodzin na tym samym poziomie. I wiedzieli o sobie zdecydowanie zbyt wiele by wieść szczęśliwe życie jako para, potem narzeczeństwo czy szczęśliwe małżeństwo.

Daleko do niego nie miała, bo mieszkali w tej samej kamienicy. Edith nie brała ze sobą żadnych rzeczy, bo miała u niego w mieszkaniu spać tylko i wyłącznie, a resztę dnia spędzać u siebie albo w pracy. Anthony, jeszcze o jej planie nic nie wiedział, bo pomysł pojawił się w głowie Edith dosłownie godzinę temu. Zbyt długo nad nim zresztą nie myślała, ale nie widziała w tym swoim planie żadnych minusów, tylko same plusy.

Zapukała i grzecznie czekała na właściciela. Było wcześnie, bo około ósmej rano, więc możliwe, że o tej porze i to w sobotę, jeszcze śpi. Właściwie to nie była pewna, że go w mieszkaniu zastanie, ale miała nadzieje, że akurat na niego trafi. Jednocześnie, nie ufała mu na tyle, by wparować tam bez zaproszenia, nie chciała oberwać jakaś przypadkową klątwą i to z zaskoczenia. Nie odpowiadał, więc zapukała ponownie, tym bardziej bardziej agresywnie, tak żeby ją usłyszał. No cóż, w najgorszym przypadku odwiedzi go ponownie, tylko za kilka godzin.

Czuł, że jego życie to jedno wielkie pasmo porażek. Od czasu Spalonej Nocy, nie przydarzyło mu się dosłownie nic dobrego. Po pierwsze, spłonęła jego rodzinna posiadłość, więc mieszkał obecnie na Nokturnie. Lubił swój rodzinny sklep naprawdę, ale nie na tyle by cieszyć się z przymusu życia w tym miejscu. Spanie w niewygodnym, ciasnym łóżku, pomiędzy przeklętymi gratami, niedokończoną bronią czy biżuterią i w wszechobecnym kurzu, wpływało na jego samopoczucie, zdrowie i energię. Naprawdę, Caius nie pamiętał już właściwie, kiedy jego sen nie został przerwany przez krzyczącym za oknem, pijanych mieszkańców czy inne awantury. Dlaczego Czarny Pan nie zrobił nic właśnie z tymi, którzy tak skutecznie utrudniali mu życie? Był przecież dobrym czarodziejem z idealnym, czystokrwistym rodowodem? Na początku w tym całym szoku po Spalonej Nocy, może i widział w działaniach Śmierciożerców plusy, po dłuższym czasie i kilku nieprzespanych spokojnie nocach, zdanie swoje zmienił. Nie wychylał się jednak do przodu z swoimi przekonaniami, bo nikomu to co sobie myśli nie było do szczęścia potrzebne.

Po drugie, jego biedna, ukochana matka podupadła na zdrowiu — właśnie z powodu stresu związanego z utrata ich domu oraz nieprzyjemnościami związanymi w wszechobecnie, panującym, duszącym pyłem. Dlatego też musiał wyjechać i to daleko, bo aż do Francji. W normalnych warunkach może i by się cieszyć, francuskie czarownice były dla niego przecież czymś egzotycznym, ale jakże przyjemny, (szczególnie dla oczu), a że w innym kraju nikt właściwie go nie znał, to mógł pozwolić sobie na trochę więcej luz. Ten luz jednak skutecznie zabierała mu ukochana matka, bo za każdym razem, gdy patrzył na jakąś czarownicę, która w jej oczach była niegodna jej najstarszego syna, to posyłała w jego stronę jakieś nieprzyjemną, chociaż nieszkodliwą w swym działaniu klątewkę. Dlatego nie bawił się tam zbyt dobrze, tylko latał z matką od jednego uzdrowiciela do drugiego, w nadziei, że któryś z nich znajdzie powód złego zdrowia kobiety i będzie mógł wrócić do kraju, gdzie będzie skazany na niewygodnie łóżko i obszczymurów, drący się po nocach. Więc ogólnie niefajnie.

Powrót do kraju miał jednak swoje plusy, jednym z tych plusów okazała się Lyssa. Nie spodziewał się, że ta ich krótka rozmowa w św. Mungu wywrze na dziewczynie aż takie wrażenie. Wydawało mu się, że było to coś zupełnie zwyczajnego, może nawet zaprezentował się wtedy w trochę złym świetle, bo był bucem, ale chyba dobrze też się potrafił przed nią ukorzyć, bo sama zaproponowała kolejne spotkanie, zostawiając w rękach Caiusa miejsce spotkania. Podobało mu się to, naprawdę podobało. Nie wiedział co prawda, jak zareagują na ich działanie ich rodzice, ale Vakel i jej matka mogli być trochę mniej rygorystyczni niż jego rodzina. Wiedział, jednak że musi się pokazać z jak najlepszej strony, bo na to zasługiwała. Była przecież warta każdego galeona, każdego dobrego słowa czy szczerego uśmiechu.

Umówił się z nią w dość neutralnym miejscu, bo przy wejściu na ulicę Horyzontalną. Chciał ją zaskoczyć, więc nie mówił od razu, że pójdą właśnie do tej restauracji. Ubrał się tak jak zawsze, w czarne, eleganckie szaty, ale nic szczególnie specjalnego, nie był przecież kimś, kto przykłada niesamowitą uwagę do swojej prezencji — no i w większości ubrań wyglądał dobrze, więc specjalnie stroić się nigdy nie musiał. Był tam pierwszy, bo pojawił się kilka minut wcześniej, tak jak na gentelmena przystało. Oparł się o jeden z budynków, by chociaż trochę odciążyć jedyną nogę, jaką posiadał i czekał. Bo tylko czekać mu zostało. Nie palił przed spotkaniem papierosów, bo nie chciał śmierdzieć, chociaż trochę go kusiło, strasznie się tym całym spotkaniem stresował. A chyba nie miał czym, bo skoro to ona zrobiła ten pierwszy krok, to jej może zależało odrobinę bardziej, prawda?

Nie dbała o to, że miała sadzę rozsmarowaną na twarzy i popiół we włosach. Nie dbała o to, że mundur miała gdzieś rozerwany – nawet nie zauważyła, w którym momencie się to wydarzyło. Może wtedy, gdy wybiegała z płonącego budynku z dzieckiem na rękach? A może wtedy, gdy wyciągała faceta ze skoncentrowanej chmury dymu? Mogło być też wtedy, gdy aresztowała wariata będącego ewidentnie w trakcie jakiegoś rytuału, który mu przerwała… Nieistotne. Swój mundur też miała zakurzony, ale nie dbała o to: wystarczyło mieć trochę oleju w głowie i widać było, że jest to charakterystyczny mundur aurora, zwłaszcza te srebrne wstawki, ciągle gdzieś się przebijające poprzez kurz i sadzę.

Victoria przystanęła na chwilę, próbując złapać oddech, co spowodowało tylko, że rozkaszlała się potężnie. Jej gardło i płuca podrażnione były kilkugodzinnym wdychaniem wszystkiego, co właśnie latało w powietrzu: od tego pyłu, który wszystko zapalał, po spopielone części ulatujące w powietrze. Widoczność była przez to wszystko mocno ogarniczona, chociaż całkowita ciemność środka nocy rozświetlana była przez liczne ognie, których nadal nie opanowano, a które co jakiś czas powstawały w różnych miejscach.

Ale tutaj chyba był chwilowo spokój. To znaczy o ile można było tak nazwać przeróżne krzyki w tle; nawoływania, przerażenia, złości…

Nie miała wątpliwości, że to wszystko, to sprawka Voldemorta. Że w końcu dopiął swego, popieląc Anglię, napuszczając na siebie ludzi… Ofiarami byli wszak wszyscy, ogień nie patrzył na to, czy pali dom mugolaka czy czarodzieja półkrwi, a jak się miało okazać, również i domy czarodziejów czystej krwi, których supremację ogłaszano, stawały  w płomieniach. Jaki był wzór? Któż to wie. Może nie było żadnego, a może był konkretny, ale nie był to czas, w którym Lestrange by się mogła nad tym w ogóle zastanowić – nie wiedziała jeszcze nawet, że jej rodzinny dom stał właśnie w płomieniach.

Miała odpocząć jeszcze przez chwilę, ale wtedy usłyszała jakiś męski głos, a sądząc po tonie, nie miał wcale dobrych zamiarów.

– To wszystko wina takich jak ty, wiedźmo! – krzyczał.

Wtedy właśnie Victoria puściła się biegiem w tamtą stronę, z różdżką w ręku.