Po pierwsze, całość sytuacji, w jakiej znalazł się z Rosierem, była dla niego zwyczajnie absurdalna. Kiedy już obydwoje się nieco uspokoili i znaleźli sobie miejsce inne niż Fontanna Szczęśliwego Losu, wreszcie udało mu się w pełni połączyć kropki, że jakieś skończone idiotki w kowenie zaczęły rozpowiadać, że pojawili się tam z Victorią, bo są na pewno zaręczoną ze sobą parą. Kompletnie nie wiedział po co i dlaczego, ale chyba wciąż było w nim trochę goryczy co do tego, że nie udało im się wiele załatwić.

Po drugie, nie ważne ile procentów wciągnął tego wieczoru, nie mogło to wygonić z jego głowy jednej, dość konkretnej rzeczy. Albo raczej człowieka – Stanleya Borgina. Kiedy wrócił z Lozanny, spodziewał się wielu rzeczy; prezentów, kartek urodzinowych, wyzwisk (bo zdarzali się i tacy, którzy życzyli mu jak najgorzej) i czegoś słodkiego. Ba, zjadł ten kaktusowy tort, udając że potem się o niego poobraża. Była jednak jedna rzecz, której nie spodziewał się w żadnym wypadku – listu. Koperty, którą nadesłała do niego Lorraine, a która zawierała w sobie więcej, niż mógł się spodziewać. Notki panny Malfoy dość szybko wylądowały w koszu na śmieci, kiedy tylko zorientował się, że miała zamiar prowadzić narrację urażonej księżniczki - niestety dla samego siebie, nieco za długo mu to zajęło. Potem pozostało mu przeczytać to, co nakreślił do niego przyjaciel.

Przyjaciel - czy tak właściwie powinien go dalej nazywać? Miał wrażenie, że nikt z jego otoczenia nie uważał, ze było to najlepsze określenie, a mimo tego Atreus nie mógł zebrać się na to, by jednoznacznie przekreślić Stanleya. Wiedział co zrobił, wiedział że zniknął, zapadł się pod ziemie, nie mówił całej prawdy i ukrywał przed nim rzeczy, ale… ale Bulstrode chyba zawsze gdzieś w środku czuł, że nie widział całego obrazka. Ba, nie chciał go widzieć. Odwracał wzrok umiejętnie, ignorując problemy i pewnie przez to niejednokrotnie stając się ich częścią. Nic już nigdy nie miało być takie samo, a mimo tego czuł że słowa zapisane na pergaminie, trafiają bezpośrednio do serca i są nazbyt aż prawdziwe. Gdyby mógł cofnąć czas, wszystko zrobiłby dokładnie tak samo, jeśli chodziło o przyjaźń ze Stanleyem i chyba dlatego tak go to wszystko rozdzierało. Łamanie na kole byłoby lepsze, a mimo tego korespondencja została złożona i schowana do koperty, którą wsunął do płytkiej szuflady w biurku, gdzie trzymał najważniejsze dokumenty.

Biciem i prowokowaniem Rosiera, chciał zagłuszyć to, co przez cały dzień dudniło mu w uszach, kiedy oglądali sobie z Victorią Knieję Godryka, a potem kowen Macmillanów. Nie był to przeciwnik idealny, ale nie zamierzał wzgardzać tym, co samo do niego przyszło - i za to podejście sam siebie mógłby nie znosić, gdyby miał w sobie odrobinę mniej alkoholu i żalu.

Znalezienie kamieni na mugolskiej ulicy okazało się zadaniem niemalże karkołomnym, ale wreszcie mu się udało, nawet pomimo tego ze parę razy zatoczył się i wpakował w ścianę. Potem przez chwilę zastanawiał się, która kamienica była poprawna, by wreszcie wycelować w okiennice. Jeden, drugi, trzeci - całe szczęście amunicja wcale nie była duża i chyba nie mogła zrobić dużej szkody, ale też szybko się skończyła. Zaklął wtedy, widząc że nie osiągnął zamierzonego efektu i wpakował się do środka. Po klatce schodowej, schodami na piętro - całe szczęście właściwe - po to by z rozpędu próbować otworzyć drzwi, bo przecież znał kod. Coś w nim jednak drgnęło w pewnym momencie, jakaś wyraźniejsza, ostrzegawcza myśl, że może nie powinien czegoś takiego robić. Nawet nie dlatego że nie wypadało, a istniało ryzyko ze dostałby za to zaklęciem. Dlatego zapukał. Na miarę swoich możliwości, czyli źle wymierzywszy siłę i nieco za głośno.

— Bre..enna! To ja, otwórz — szkoda tylko, że godzina była nieboska i tak poranna, że słońce nawet nie zaczęło jeszcze wstawać, ale to było zmartwienie na trzeźwego Atreusa.

Połowa miesiąca, a tym bardziej sama jego końcówka, była bardzo mocno pracowita. Tristan nie spodziewał się, że przez promocję swoich wyrobów na Lammas, zostanie tak zapamiętany. W dodatku, polecany. Od kogoś, przez kogoś i tak dalej. Nie zliczył ile sów przylatywało do ich domu, a ile razy wysyłał swoją sowę. Lecz przez wzgląd na dużą ilość zleceń, w pewnym momencie musiał posiłkować się sowami pocztowymi. Nie chciał, żeby jego Zoilus przemęczył się i stało mu coś podczas latania w jedną i drugą stronę, kilka razy dziennie.

Tristan pracował do oporu. Dzień i noc. Robił przerwy, aby coś posprzątać, pomóc Olivii, zrobić zakupy, przygotować obiad, wysyłać zlecenia i trochę pozwolić odpocząć swoim dłoniom. Dzięki tym zleceniom, zarobił wystarczająco dużo pieniędzy, co powinno pozwolić jemu i Olivii przetrwać nadchodzący okres zimy. Nie mówiąc już o napiwkach czy prezencie rzeczowym jak płaszcz od Rosierów. To było naprawdę niesamowite.

W końcu nadszedł dzień odpoczynku. Dzień, na który wielu czarodziei przygotowywało się do Samhain, planując spędzić to w gronie bliskich, samotnie czy w miejscach publicznych. Ward i Quirke postanowili pozostać w domu, razem. Jeden z dwóch lampionów jakie Tristan dla nich zrobił, stał w salonie, w bezpiecznym miejscu, oświetlając pomieszczenie. Drugi pozostał w decyzji Olivii, czy zechciała go zanieść do swoich rodziców, do Fiolki. Jeden zestaw gwoździ również mieli gotowy. Najważniejsze jednak w tym dniu było spędzenie tego wieczoru razem. Odpocząć na kanapie, pod kocykiem, popijając kakao. Taki mieli plan.

Z każdym dniem za oknem słońce zachodziło wcześniej. Tym samym wcześniej trzeba było zapalać świece. A ich zapas też był im potrzebny. Dodawały one swojego uroku i co najważniejsze, trauma przed ogniem zniknęła. Musiała zniknąć, gdyż praca z ogniem u Tristana była niezbędna.

Rozpalił ich kominek, pozwalając ukochanej krzątać się w kuchni. Chciała sama coś dobrego dla nich przygotować, więc nie kręcił się tam. Na stoliku obok kanapy położył sobie notes i ołówek, który będzie mu potrzebny do komunikacji. Zabezpieczył dom i upewnił się, że wszystko mają pozamykane. Okna, drzwi. Na zamki i zaklęcia. Usiadł na kanapie, która była ustawiona na obserwowanie ognia w kominku. Czekał, aż Olivia do niego dołączy.

W tym miesiącu, Richard do Anglii wracał częściej niż planował. Niespodziewana śmierć kuzyna Donalda i upierdliwa klątwa w kamienicy, co spokoju mu nie dawała. Na pomoc drugiego kuzyna Alexandra nie miał co liczyć. Z takim jego podejściem i zachowaniem, daleko ich ród nie zajdzie. Do Richarda wciąż ta informacja nie docierała. Pierw stracił brata, a chwilę temu kuzyna. Dwóch rozsądnych członków rodziny w jego ocenie.

Dzisiaj zjawił się w celu rozprawienia z klątwą i spróbowaniu znalezienia kontaktu do klątwołamacza. Zakładał, że Robert na pewno jakiegoś szukał, miał kontakty.

Zjawiając się w kamienicy, po odprawieniu skrzata ze swoją torbą podróżną i sowami, udał się do gabinetu siadając przy biurku. Otwierał każdą szufladę przeszukując wszelkie listy i wizytówki kontaktowe.  Większość z tego, Richard wyciągał na blat biurka, nie przejmują na razie tym syfem sadzy. Przeglądał wszystko w rękawiczkach. Część kontaktów była mu znana, inna wręcz przeciwnie. Aż w końcu znalazł. Klątwołamacz.

Nie zastanawiając się, Richard sięgnął po pergamin i pióro, otwierając atrament. Zaczął pisać list z prośbą o spotkanie. Ów list wysłał po chwili swoją sową. Pozostawało mu czekać na kontakt zwrotny. A tymczasem, posprzątał na biurku, zamknął szufladę i ogarnął się trochę, zdejmując wierzchnie ubranie. Skrzat przygotował mu posiłek wieczorny, a po nim, Richard znów wrócił do gabinetu, dalej przeglądać zawartość biurka. Wszystkie listy, wizytówki i inne papiery, które Robert trzymał w zabezpieczonych nawet szufladach. Znajdowały się także wybrane z podpisanymi inicjałami. Tutaj Richard zastanawiał się, czy to czasem nie były te od śmierciożerców. Odłożył je na bok, przeznaczone do spalenia. Co też później uczynił, rozpalając kominek w salonie. Spalił wszystkie listy, jakie Robert otrzymywał od śmierciożerców, które jeszcze się zalęgły w biurku. Pamiętając jego nieostrożność, gdy Lorien to odkryła i Chester się wkurzył.

"Po co to trzymałeś…" – zastanawiał się w myślach Richard, patrząc na pochłonięte ogniem ostatnie "tajne liściki". Westchnął zapaliwszy papierosa. Zerknąwszy przy tym w stronę ściany, gdzie pojawiły się dłonie. Przywykł do ich obecności. I nie przeszkadzały by mu, gdyby nie ta upierdliwa sadza, której nie da się w żaden sposób pozbyć. Rozglądając się po salonie, mógł stwierdzić jedno.

Sowa ze zwrotną odpowiedzią od klątwołamacza, przyleciała przed południem. Czarodziej zgodził się na spotkanie, wyznaczając kolejny dzień na wizytę oględzinową. Oznaczało to dla Richarda, że kolejny dzień będzie musiał przeczekać, zajmując się innymi sprawami. W takim razie, zajął się zaległą korespondencją, która czekała na niego z ostatnich dni. W tym, zleceń na świece i kadzidła. Niektórzy klienci zapominali o tym, że adres zmienił.

Nadszedł w końcu ten dzień. Richard czekał na klątwołamacza w salonie, paląc papierosa. Gdy rozległo się pukanie, skrzat otworzył drzwi i wpuścił gościa, prowadząc go do salonu.

Słysząc oddalające się kroki klątwołamaca, Richard przeklął, omal nie zgniatając niedopalonego papierosa w dłoni.

Nasłuchiwała uważnie próbując zorientować się w której części domu był jej mąż. Miała dla niego bojowe zadanie. Jak na złość jednak nie słyszała żadnych dźwięków. Dziwne - być może zajmował się czymś na zewnątrz. Podniosła się z miejsca i ruszyła w stronę najbliższego okna, żeby sprawdzić, czy tam go znajdzie. Nie zauważyła jednak znajomej sylwetki, uśmiechnęła się za to sama do siebie widząc kościotrupa, który bujał się na huśtawce. Udało im się go tam całkiem elegancko usadzić, nie wydawał się być nawet z tego powodu niezadowolony, nie uciekł - więc było całkiem nieźle. Upiła łyk kawy, po czym zmrużyła oczy, nadal nasłuchiwała, jak na złość jednak dom milczał, akurat teraz, kiedy zamierzała poprosić Benjy'ego o wsparcie.

Dopiła zawartość swojego kubka, po czym postanowiła wyruszyć na poszukiwania. Nie wychodził do pracy, a przynajmniej tak się jej wydawało, nie wspominał o tym, że musiał być gdzieś wcześnie, nie było więc innej opcji jak to, że właśnie rozrabiał w którymś pomieszczeniu, bo jak wiadomo, gdy jest zbyt cicho to znaczy, że ktoś właśnie zajmuje się czymś nieodpowiednim, była to całkiem prosta logika. Odstawiła pusty kubek na blat, po czym wyszła z kuchni i ruszyła na piętro. [a]Przypomniała sobie jeszcze o tym, że kupili konar, który wypadało wsadzić do kominka, to znaczy nie zapomniała o tym oczywiście, bo Prue pamiętała o wszystkim z racji na swoją doskonałą pamięć, tyle, że nieco przesunęła to na liście zadań do realizacji, ale może to też był odpowiedni moment na to, aby go rozpalić.

Nie poddawała się jednak, dzielnie walczyła, co chwila można było usłyszeć jej westchnięcie, kiedy znowu przykleiła liść nie do końca tam gdzie chciała, miała nadzieję, że nikt nie pomyśli sobie, że te kartki tworzyły dzieci z przedszkola Pettigrew, chociaż pewnie i tam znalazłoby się sporo osób, które robiłyby to lepiej.

Podniosła się na chwilę ze swojego stanowiska pracy, aby dolać sobie grzańca. Alkohol ponoć dobrze działał na ukryte talenty, liczyła więc na to, że nieco pomoże jej znaleźć jakieś wizje artystyczne. Kiedy dolała sobie go do kubka ponownie rozsiadła się na swoim miejscu. Kot leżał na blacie i patrzył na nią nie do końca przychylnym spojrzeniem, chyba nawet on wiedział że nie do końca coś z tego będzie. Jeszcze mu pokaże.

Sięgnęła po kolejny, drobny kawałek pomarańczowego papieru, który chciała dokleić do narysowanej wcześniej przez siebie dyni, nie była ona do końca taka jakby chciała, liczyła jednak na to, że dalsza część procesu nieco poprawi to, jak wyglądała ta kartka. Ręka jednak jej się odrobinę omsknęła, przez co przykleiła ją w tle. - Szlag, dlaczego Elias umie wszystko, a mi nic nie wychodzi. - Mruknęła pod nosem nieco rozczarowana. Jej brat był prawdziwym artystą, robił cuda ze szkła, a ona? Ona nie potrafiła nawet za bardzo poradzić sobie z głupią kartką. Na pewno dało się to jakoś wyćwiczyć, być może był to właśnie bodziec co do tego. Chciała nieco rozwinąć swoje zdolności manualne, tylko, czy faktycznie miała co do tego cierpliwość? To się pewnie jeszcze okaże.

Na szczęście nie znalazła się tutaj sama, a w towarzystwie swojego najlepszego przyjaciela, co powodowało, że odczuwała odrobinę komfortu mimo tego, że to raczej nie było dla niej czymś normalnym.

- Nie spodziewałam się, że kiedyś będę potrzebna w taki sposób. - Powiedziała jeszcze do Longbottoma. Na pewno widział, że czuła się trochę nieswojo, bo nie przywykła do tego, aby działać w ternie, jednak czego się nie robi dla dobra Zakonu, prawda?

Liczyła na to, że wykonają zadanie jak najszybciej, bo miała przed sobą jeszcze sporo pracy. Pomyślała o tym, że po sabacie zamknie cukiernie na jeden dzień, aby w końcu odpocząć. Zdecydowanie jej się to należało.

Okolica nie należała do najprzyjemniejszych, Norka wsunęła ręce głęboko do kieszeni płaszcza, aby nieco się ogrzać, od strony wody bowiem pojawiał się bardzo nieprzyjemny wiatr.

- Nie jest to najprzyjemniejsza okolica, w sensie, no może i będzie tu kiedyś bardzo malowniczo, ale aktualnie nieco mnie przeraża. - Magazyny, doki, hotel budowany w okolicy, to nie była jej estetyka. Ona lubiła przyjemne knajpki i kwiatki, a nie miejsca tego pokroju, ale jak trzeba to trzeba.