Niby pojedynkowanie się miało swoje zasady, które miały trzymać wszystko w ryzach, ale Atreus jakoś nie był przekonany co do tego, że staruszka należało sponiewierać przy każdej nadarzającej się okazji. Srebrne Różdżki miały przecież dbać o tradycję honorowych pojedynków, wszystko tam musiało być eleganckie, odpowiednio wybrzmieć, ale dzisiejszego dnia miał wrażenie, że sam pan szanowny założyciel wcale a wcale się nie powstrzymywał i specjalnie jego wybrał na przykład. A może się nie powstrzymywał właśnie dlatego, że to Atreusa sobie wybrał na przeciwnika.

O zgrozo.

Skończył znowu poobijany i miał na ten temat parę przemyśleń, a najważniejszym z nich było to, żeby się Brennie poskarżyć. Znaczy ostrzec ją. Tak, ostrzec że jej dziadek to jest chyba trochę szalony i mówił szalone rzeczy.

Zaczęło się od rzucania kamieniami w okno Warowni. Ostatni raz rzucał w nie jakieś pół roku temu, ale teraz bardziej zastanawiał jak ubrać w słowa to, co myślał o Godryku.

Okiennica skrzypnęła i wyjrzała zza niej matka Brenny; Panie Bulstrode, czy wie pan, że mamy drzwi? Nowe, niedawno wstawione, pewnie dlatego nie może ich pan znaleźć, oznajmiła z pewną dezaprobatą, najwyraźniej niezadowolona że ktoś jej bije kamieniami w nowe okna.

Spotkali się przy drzwiach wejściowych, gdzie zapytał, czy przypadkiem jej teść nie wrócił jeszcze do domu i gdzie mógł znaleźć Brennę. Informacja o tym, że była tu też Victoria, niezbyt mu przeszkadzała, więc po krótkiej wymianie zdań ruszył do pomieszczenia, gdzie były dziewczyny.

Wszedł i zamknął drzwi do pokoju, przezornie stwierdzając że może lepiej zacząć od tego, skoro chciało się obgadywać głowę rodziny.

— Cześć — przywitał się z Victorią i Brenną. Wyglądał na trochę bardziej zmierzwionego niż w momencie, kiedy wyszli z pracy, może trochę bardziej zmęczonego. — Nie uwierzycie, ale Godryk Longbottom terroryzuje Srebrne Różdżki i znęca się nad ich członkami — jęknął, zrzucając z siebie szatę wierzchnią na oparcie fotela. — Dopadł mnie. Dopadł mnie i dosłownie przeciągnął po parkiecie. I to wszystko z twojego powodu! — wskazał na Brennę palcem.

Zazwyczaj to Brenna szukała Victorię w biurze, czy żeby pogadać, czy się umówić, czy żeby porwać ją do jakiejś sprawy. Tym razem jednak role się odwróciły i to Victoria szukała Brennę. Nie złapała jej, zanim wyszła z Atreusem w teren, nie chciała kusić losu, że będą się tak mijać, więc wysłała do niej wiadomość, czy mogą się dzisiaj spotkać i pogadać… Bo Victoria wolała z tym nie czekać, aż do Brenny dotrą jakieś naprawdę durne plotki, wolała to wyjaśnić osobiście. I zupełnie przy tym nie wiedziała, że Atreus już u niej był i że w zasadzie to nie ma o czym mówić.

W ten właśnie sposób trafiła po pracy do Warowni. Prawdę mówiąc, to dawno tu nie była i wizyta w domu rodzinnym Brenny była na pewien sposób sentymentalna. Dobrze wspominała to miejsce, lubiła je, tak jak lubiła Longbottomów. Ostatnie dwa miesiące były dla Victorii trudne pod względem przebywania w Dolinie Godryka. Nawet jeśli sama z siebie wyniosła się z domu w lipcu, to przecież tutaj się wychowała, dorastała, tutaj wracała… i widok tych wszystkich zniszczeń po prostu bolał.

Przynajmniej jednak Warownia nie była spisana na straty.

Najgorsze było to, że w ciągu dnia ta głupia plotka musiała się rozprzestrzenić, bo kilka razy widziała, jak ktoś w biurze zerka na jej dłonie (gdzie nie było żadnych pierścionków!!!) i wydawało jej się, że słyszała jakieś szeptane uwagi… i miała naprawdę szczerą nadzieję, że nie dotarła do rodziny Brenny!

Koniecznie to trzeba było wyjaśnić.

Ale i tak dobrze było odwiedzić Brennę i zobaczyć ją dla odmiany w domu, a nie w jakiejś dziurze, albo gdzieś wiecznie w biegu.

– Dużo macie teraz roboty? Chciałam cię złapać w pracy, ale się minęłyśmy – powiedziała na wstępie, przypatrując się teraz przyjaciółce, szukając jakichkolwiek oznak tego, że jednak dotarły do niej „wieści” i czy się tym jakkolwiek przejęła. – Słuchaj… Nie chcę, żeby to zabrzmiało dziwnie, bo nie wiem, czy w ogóle słyszałaś dzisiaj plotki – Victoria chrząknęła, uznawszy, że nie ma sensu owijać w bawełnę i po prostu przeszła do sedna. – Ale rano się dowiedziałam, że niby mam brać ślub z Atreusem? I że niby jakiś termin już wybrany? I inne bzdury. To nieprawda jak coś… Moja rodzina nic takiego nie kombinuje, ja pierwsze słyszę, a poza tym nie jestem zainteresowana – była jej winna to wytłumaczenie. Przechodziła przez to rano z Christopherem, a drugą tak zainteresowaną była właśnie Brenna i lepiej to było uciąć w zarodku. Żeby Brennie nie przyszło do głowy, że ta jej chce odbić chłopaka czy coś tam.

Szli przed siebie, mijali kolejne stoiska. Ludzie kręcili się wokół nich. Nie było tu być może tak bardzo tłoczno jak zazwyczaj podczas podobnych wydarzeń, jednak ciągle Dolina wzbudzała zainteresowanie. Kiedy mijała innych zastanawiała się, czy należą do grona osób, które chcą wejść do Kniei. Miała ochotę wykrzyczeć im, że są durni, że nic im to nie da, że mogą UMRZEĆ. Greengrass-Yaxley widziała widma, wiedziała ile ich siedzi w lesie i do czego są zdolne. Niektórzy najwyraźniej sami postanawiali położyć się na talerzu i pozwolić zeżreć.

Kiedy tak sobie spacerowali zauważyła znajome sylwetki. Brenna, Victoria, Atreus - to było oczywiste, że się tutaj znaleźli, w końcu pracowali w Ministerstwie Magii. Zapewne odesłano ich do Doliny, aby pilnowali porządku.

- Brenna, Atreus, Victoria - Wskazała Benjy'emu głową znajome postaci. Być może Geraldine nie była fanką działań ministerstwa, jednak znała tych ludzi, wiedziała, że zrobią wiele, żeby ocalić innych przed niebezpieczeństwem - to ich łączyło. - Podejdźmy do nich na chwilę, może coś wiedzą, nie chciałabym, żeby komuś stała się krzywda, a też można im coś przekazać. - Dobrze było podzielić się spostrzeżeniami, zwłaszcza, że zapowiadało się na to, iż będzie bardzo chaotycznie.

Raczej trudno było nie dostrzec Benjy'ego i Geraldine, bo wyróżniali się ponadprzeciętnym wzrostem. - No cześć, szykujecie się na rozróbę? - Zapytała wprost, bo nie było co owijać w bawełnę. Nie kryła się też z tym, że słyszała o tym, że ma dojść do zamieszek.

Pogoda jednak nie zachęcała do powrotu do domu, wręcz przeciwnie. Było bardzo przyjemnie jak na jesienne popołudnie. Skoro znajdowali się w Dolinie Godryka mogli sobie pozwolić na to, aby zostać tu jeszcze dłużej. Atmosfera była naprawdę przyjemna, nigdzie się nie spieszyli - no, najwyżej będą musieli odrobinę nadrobić obowiązki, ale powinni sobie z tym poradzić bez większego problemu. Mogli więc pozwolić sobie na odrobinę odpoczynku.

Prudence wsunęła rękę pod ramię swojego męża. Wyszli już z terenów podmokłych, powoli zbliżali się do miasteczka. Mijali właśnie sad Abbottów, na drzewach można było jeszcze dostrzec jabłka, które prosiły się o to, aby ktoś je zerwał. Szkoda by było zmarnować taką szansę, te jabłka cieszyły się w końcu niesamowitą opinią. Pojawiła się krótka myśl, w zasadzie dlaczego by nie? Nic nie stało im przecież na drodze.

Przystanęła na moment, spojrzała na Benjy'ego, później na te dorodne jabłonie pełne owoców. - Myślisz, że jest szansa, że zauważą, jeśli zerwalibyśmy sobie po jednym, no może po dwa. - Owoce kusiły swoimi kolorami, były to naprawdę wyjątkowe jabłka. Wolała jednak upewnić się co do tego, co jej mąż myślał na temat drobnego szabru. Nie mieli przecież wynosić stąd całego drzewa pełnego owoców, ani całej skrzynki, tylko zerwać sobie jedno, może dwa na spróbowanie. Zazwyczaj to nie ona w tym duecie namawiała do łamania prawa, bo była przecież jego przedstawicielką, tym razem jednak to Prue uległa pokusie.

Nikogo nie było obok, właściwie wydawało jej się, że są tutaj zupełnie sami, nikt ich nie mijał kiedy spacerowali, być może pracownicy znajdowali się w innej części sadów, czy coś. To powodowało, że więcej było za niż przeciw tej drobnej kradzieży. Zresztą tylko by sobie je pożyczyli na wieczne nieoddanie. Nikt pewnie nawet nie zauważy braku kilku owoców. Abbottowie mieli ich przecież bardzo wiele. Nie sądziła, że jej mąż odmówi, w ich duecie to raczej on nie miał problemu z nagnaniem granic, pewnie znajdzie jakieś odpowiednie słowo pasujące do tego co mieliby zrobić, które będzie dalekie od kradzieży.

Znowu miała dziwny sen. Na tym etapie przyswoiła już, że od tej pory tak już będzie. I tak jak dotychczas szukała w swoich snach znaków, symboli, tak w tym momencie już nie musiała tego robić, w pewnym sensie czuła, czy sen był tylko snem, czy może czymś więcej, może to to słynne już przeczucie, szósty zmysł, czy po prostu… cóż. Poprawną odpowiedzią na to było tylko i aż trzecie oko. W pierwszej chwili nie wiedziała co ma o tym dzisiejszym śnie myśleć, w drugiej uznała, że niewiele z tego rozumie, zajęła się więc dniem i tym, co należało zrobić, a więc zostawić Cathalowi pudełko z gwoździami i dać mu informacje co ma z nimi zrobić.

To też było przeczucie, na tym etapie graniczące już z pewnością, że żelazne gwoździe odgonią złe moce z domów, które były nimi naznaczone.

Kontynuowała ten dzień, ale łapała się na tym, że jej myśli ciągle jednak wracają do dzisiejszego snu. Do dziwnej kobiety na stole, do knajpy, w której nigdy nie była, ale nazwa pojawiła się w głowie, jakby była jej stałym bywalcem… i w końcu napisała list do Brenny, bo nie dawało jej to spokoju.

Niewiele później wpadła na Cathala i ta rozmowa wyglądała mniej-więcej tak: – Znasz Knajpę pod Krzywym Kulfonem? To chyba w Dolinie Godryka, nie? …chcesz tam ze mną pójść? – z pewnością dobór słów był dziwny, zwłaszcza, że Guinevere wypaliła z tym nagle i najwyraźniej nie była do końca pewna, gdzie to dokładnie jest.

Ale w ten właśnie sposób trafili do Doliny Godryka w porze obiadowej, gdzieś koło 14, do knajpy w której był całkiem spory ruch, ale i tak udało się dostać miejsce przy stoliku. Ginny rozglądała się przez moment z pewną ciekawością po miejscu, które widziała na własne oczy po raz pierwszy, ale może jednak powinna powiedzieć, że drugi: bo pierwszy był we śnie. Jej spojrzenie na krótko padło na ścianę, skąd ta dziwna kobieta coś zabrała. Ślad, że coś tam wisiało, był dość wyraźny dla kogoś, kto wiedział, gdzie spojrzeć.

– Znalazłeś moją wiadomość? – jej uwaga powróciła do Cathala, do którego uśmiechnęła się lekko. Wiadomość i pudełko – chyba wystarczająco dziwne nawet jak na nią, tym bardziej że była dość oszczędna w słowach. Postukała cicho w kufel piwa.