zadanie czarnego pana

   

Dwudziestego trzeciego października, mroczny znak na jego przedramieniu, zapłonął bólem. W ten przeszywający, przyzywający do siebie sposób, którym Czarny Pan dawał swoim poplecznikom znać, że potrzebował ich przy sobie. A mimo tego, Rowle czuł w tym spokój. Nie spodziewał się więc od swego mistrza niczego złego.

Teleportacja powiodła go do Little Hangleton, pod posiadłość Riddleów. Stary, rozpadający się budynek, gdzie chyba nikt się nie zbliżał. Ale mimo swojego stanu wydawał mu się idealnie wręcz wpisywać w krajobrazy miejscowości. Może nawet oddając je nieco zanadto. Jak zwykle, zignorował jego obecność niemal całkowicie, ruszając dalej, w stronę mauzoleum, w okolicy którego czekał na niego Czarny Pan. Pojawił się nagle, poprzedzał go właściwy czarnoksiężnikom swąd zepsucia.

Leviathan przywitał się z nim, z należytym szacunkiem, następnie wsłuchując się w jego słowa. Otrzymał stary zwój, który cuchnął w charakterystyczny sposób i jeśli Rowle chociaż przez moment mógł mieć wątpliwości, czemu nie otrzymał go sową, w tym momencie przestał je mieć. Przyjął wytłumaczenia i wskazówki swojego Mistrza, pokiwał głową i zabrał się do pracy.
Pierwsze co zrobił, to przestudiował zawartość tego, co zostało mu wręczone. Zawarty w nim rytuał dotyczył swarthów, które gromadziły się w okolicach Samhain w Little Hangleton. Specyficzne stworzenia, w których inni gotowi byli dostrzegać zły omen, bardzo słusznie z resztą, biorąc pod uwagę do czego mogły być zdolne. Miały w tym roku stanowić idealną rozrywkę dla wszystkich, którzy pojawią się na obchodach sabatu. Kiedy zajrzał potem do jednej z salek, które mieściły się w kompleksie, znalazł niezbędne do przeprowadzenia rytuału składniki – wszystko, co mogło być ciężkie do zdobycia, czekało przygotowane, ale mimo tego lista wciąż była niepewna. Brakowało czegoś, co należało do wyznaczonych przez niego osób i… no właśnie, sam musiał swoje obiekty testowe wytypować.

Z tego co rozumiał, przygotowania do obchodów szły pełną parą, w czym brało udział zarówno Ministerstwo Magii, jak i kowen Whitecroft. Nie było to nic dziwnego, ale wydawało się samoistnie podsuwać pomysł na to, kto powinien stać się ofiarą swarthów. Łaskawie odsunął od siebie własne chęci i pobudki, bo gdyby to zależało tylko i wyłącznie od niego, arcykapłan poszedłby na pierwszy strzał. Nie chodziło nawet o samego Percivala, a sam jego symbol i to, jak drażniło Rowle jego zgromadzenie. Litha niezmiennie pozostawała w jego pamięci żywa, ale nie był pewien, czy był to najsensowniejszy pomysł. Dlatego przemieścił siły dalej, celując w drugi oczywisty wybór – osoby, które miały cały sabat ochraniać.

Skontaktował się więc ze swoim ojcem. Lazarus był szefem Departamentu Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami, ale nie znaczyło że siedział przywiązany do biurka każdego dnia. Z resztą, sama jego pozycja szefa, pozwalała mu na o wiele większą swobodę działania niż jego synowi, który pewnie niezwykle szybko zostałby wyproszony z biura aurorów i brygadzistów, gdyby się tam pojawił bez większego powodu. Wskazał Lazarusowi nazwisko – Moody. Cholerni Moody, którzy byli przecież tak nierozerwalnie związani ze ściganiem czarnoksiężników, ze można było nie znać ich imion, nie wiedzieć ilu ich właściwie jest, ale jeśli cokolwiek było o nich wiadomo to właśnie czym najchętniej się zajmowali. Aaron wydawał się też przy tym dobrym wyborem; jako zwykły auror na pewno zostanie rozdysponowany na któryś z patroli, do tego posiadał pewną reputację, a to czyniło go dobrym przykładem. Kolejną osobą, o której Leviathan pomyślał, był Bletchley. Też auror, też z dużym stażem i też o szlamolubnych sympatiach. Do tego już raz został wzięty na bezpośredni celownik śmierciożerców, bo podczas Spalonej Nocy. Lazarus Rowle dostał więc zadanie – dostarczenie potwierdzenia, czy obydwoje mieli mieć dyżury podczas Samhain w Little Hangleton, a następnie dostarczenie przedmiotów, które miały do nich należeć. Machina więc ruszyła.

Trzecia osoba, którą miał wytypować, dość długo chodziła mu po głowie i równie długo nie mógł się określić na temat tego, kto to powinien być. Jego własne urazy pchały go w różne strony, aż wreszcie odezwała się do niego Septima, słodko informując że miała zamiar pojawić się na Samhain w towarzystwie Praw Czasu – tych samych, których właściciel stawiał swój własny uniwersytet czy inną uczelnię. Może nie spodobało mu się, że mówiła to dopiero teraz, a może że w ogóle nie wspomniała wcześniej o tak dużym zaangażowaniu w przedsięwzięcie. Wreszcie, może zwyczajnie stwierdził, że narobienie szumu w tym otoczeniu mogło być ciekawe – w końcu Vakel Dolohov było mocnym nazwiskiem, które przyciągnie tłumy. Obecność wieszcza natomiast gwarantowała, że z nim pojawią się jego asystenci. Leviathan bowiem nie zamierzał celować w samego wieszcza, uważając chyba za nadto uciążliwe, by próbować się do niego dobić. Spotkanie z asystentem, chociażby w sprawie szybkiego ustalenia terminu, było już bardziej prawdopodobne, dlatego umówił się na szybką wizytę.

Pojawił się w Prawach czasu dwudziestego ósmego października i spotkał z Peregrinusem Trelawneyem; przeprowadził z nim krótką rozmowę przedstawiając swój problem (chciał skonsultować z wielkim wieszczem kwestie uczuciowe, gdyż doszedł do wniosku że oto jego pora by na nowo zacząć szukać dla siebie dobrej partii), zboczył nieco nawet na to, że do decyzji przekonała do Scylla (stwierdzając że może wspomnienie jej nieco osłabi uwagę rozmówcy, w końcu porozmawianie o wspólnym znajomym nigdy nie mogło być aż takim złym pomysłem), a na końcu umówił się na dogodny termin.

Rowle wyszedł stamtąd z piórem, którym Peregrinus dokonywał notatek. Mała rzecz, której nikomu pewnie nie będzie szkoda, szczególnie gdy na biurku miało się ustawiony wazonik (czy jak to nazwać) z wieloma innymi, gotowymi zastąpić się wzajemnie, gdyby końcówka postanowiła szwankować.

Lazarus natomiast, spisał się koncertowo – potwierdził, że Moody i Bletchley mieli znaleźć się podczas sabatu akurat w Little Hangleton. Dodatkowo, dostarczył synowi dwa przedmioty, które wcześniej należały do obu aurorów. To, co należało do Aarona, okazało się zwyczajnym, kołowym notatnikiem – coś, czym chyba posługiwało się bardzo wiele osób, które musiały w terenie przeprowadzać śledztwa i spisywać rzeczy, które mogły potem okazać się przydatne. Co zaś tyczyło się Juliana, to jego przedmiotem okazał się krawat. Fragment ubrania, który w domu pełnym córek nie mógł chyba należeć do kogokolwiek innego. Leviathan miał więc komplet i mógł się zabrać za właściwą część całego zadania, którym obarczył go Czarny Pan.
Zabrał ze sobą pióro, notatnik i krawat, wracając do Little Hangleton i Kromlechu. Pierwsze co, to odwiedził komnatę, w której znajdowały się wszystkie niezbędne do odprawienia rytuału składniki – nie był specjalistą od tego typu magii, ale posiadał wystarczającą wiedzę by móc stwierdzić, że nie było to nic, co łatwo było znaleźć z dnia na dzień w pierwszym lepszym sklepie. W aktualnych czasach chyba szczególnie, biorąc pod uwagę, ze Spalona Noc przetrzepała asortyment większości sklepów, a większość rzemieślników narzekało na braku w składnikach.

Niemniej jednak, zebrał wszystko, starając się by było odpowiednio zabezpieczone, a następnie ruszył w drogę do otaczającego Little Hangleton lasu. Tam miał zamiar rozłożyć i odprawić rytuał. Nigdy przesadnie nie przepadał za okolicami miasteczka, a może i nie miał powodów, by kręcić się dookoła niego. Ponura miejscowość zdawała się w pełni wypaczona przez czarnoksiężkie praktyki i tak jak samo w sobie to mu nie przeszkadzało, tak wypłowiała natura wzbudzała mieszane uczucia. Coś sprawiało, że to miejsce nie mogło w pełni się odrodzić – powyginane gałęzie drzew, obdarte z liści i pąków straszyły, a podobno też w niektórych częściach lasu były zwyczajnie niebezpieczne. Coś czyhało między nimi, jakieś echo czarów, których dopuszczano się między nimi. I były tam też swarthy, czarnomagiczne stworzenia, do których musiał dzisiejszego dnia przemówić.

Znalazł niewielki prześwit między drzewami, który posiadał wystarczająco dużo miejsca, by rozłożyć rytuał, ale też znajdował się na tyle głęboko, by nikt nieproszony nie przeszkadzał Leviathanowi. Kolejne składniki trafiały na właściwe miejsca, według zawartego w zwoju rytuału – pergamin Rowle zabrał przezornie ze sobą, nie chcąc popełnić ani jednego błędu, a tym samym sprawić ze zawiedzie Mistrza. Księżyc świecił na niebie jasno, wciąż jeszcze w miarę pełny po pełni, która miała miejsce parę dni temu, ale czarodziej i tak był pewny, że Matka na niego nie patrzyła. Nigdy tego nie robiła, wzgardzając swoimi dziećmi nieustannie i niezdolna do zareagowania w cokolwiek, co działo się pod jej nosem.

Kiedy wszystko znalazło się na swoim miejscu, Leviathan przeszedł do dalszej części rytuału, działając według załączonej instrukcji. Magia zadziałała, zwracając uwagę istot, które kryły się w tych okolicach, powoli wybudzając się z jakiegoś cyklicznego snu. Chyba wcześniej nie zdarzyło mu się o nich słyszeć, ale z drugiej strony nawet się temu nie dziwił. Nie, kiedy nie bywał w tych rejonach tak rzadko, ale też dlatego że z opisu nie wydawały się czymś przesadnie obcym. Przypominały nieco widma, jakby były ich marną namiastką – może tym właśnie były istoty z Doliny Godryka. Swarthami, które opiły się energii z Limbo, stając czymś o wiele straszniejszym.

Pierwsze szelesty zwróciły jego uwagę, kiedy cieniste istoty zainteresowały się tym, co miało miejsce pod ich nosem. Magia wzywała je, zachęcała do pokazania się interakcji, a jednocześnie Leviathan był pewien, że akurat on był przy nich bezpieczny. Czarny Pan zapewnił go przecież, że tak miało być. Że istoty atakowały tych, którzy okazywali się słabi, a potem spijały z nich energię. Jeśli miały przynieść komuś śmierć w najbliższych dniach, an pewno nie mógł to być on.

Trzy przedmioty, trzech ludzi, podczas Sabatu, który miał się niedługo rozegrać. Wskazał swarthom ich ofiary i miał szczerą nadzieję, że eksperyment który przeprowadzał, powiedzie się sukcesem.

Na środku stołu ułożył narzędzia rytuału. Czarną świece, wiązkę tarniny, której gałęzie zostały wcześniej spalone na drobny, czarny popiół. Wiklinę oraz płytką miseczkę, w której popiół czekał na swoją przemianę. Zgasił wszystkie lampy. Pozostała tylko jedna świeca. Przez chwilę siedział nieruchomo przed jej płomieniem. Nie rozpoczynał zaklęcia. Najpierw musiał pozwolić smutkowi osiąść w sobie do właściwej głębokości. Rytuał wymagał ciszy, dogłębnej, duchowej i pozbawionej dźwięku. Potrzebował ciszy, w której człowiek słyszy własne myśli wyraźniej niż wszystko, co znajduje się poza nim. Przycisnął dłonie do swoich skroni z zamkniętymi oczami. Trwał tak kilka minut, aż ciężar przytłaczających, gnębiących myśli przelał się na jego ręce. Wtedy uniósł je i wystawił przed siebie, tuż nad płomieniem. Poczuł ciepło, co dodało mu przez moment sił, ale tylko na moment. Potem czekał dłużej i chwilę jeszcze. Aż do momentu, aż swąd palonej skóry mógł być wyczuwalny w pomieszczeniu. Nie czuł już bólu, to nie mogło go odwlec od czarno magicznego rytuału. Pozwolił myślom wrócić do jednego z tych wieczorów, które jego pamięć przechowywała z okrutną dokładnością. Nie przywoływał obrazu w całości. Wystarczył jej głos i tylko jedno zdanie. Nikt z nas nie jest niczym więcej niż krwią, która w nim płynie.

Pierwsza łza spadła na popiół. Nie otarł jej. Druga. Trzecia, a potem jeszcze kilka kolejnych.  Wilgotny popiół tarniny zaczął ciemnieć, nasiąkając czymś, co dla każdego innego byłoby jedynie oznaką słabości. Dla niego stało się składnikiem. Bazą. Gregorovitchowska magia znała przedmioty, które można było uczynić bardziej podatnymi na klątwę, jeśli odpowiednio przygotowano ich materię. Tarnina nadawała się do tego szczególnie dobrze, cierń, granica, drewno, które od dawna kojarzono z ochroną i przekraczaniem tego, czego przekraczać nie należało. Savaš zanurzył dwa palce w czarnym, nasiąkniętym łzami popiele. Dopiero wtedy rozpoczął pracę. Wiklina układała się pod jego dłoń w równy, cierpliwy splot. Nie spieszył się. Każde pasmo przechodziło nad drugim, każde skrzyżowanie było jak kolejna linia zaklęcia. Z czasem płaska mata zaczęła przypominać ozdobną ceratę przeznaczoną na stół. Wzór był subtelny, niemal elegancki. Z daleka wyglądałby jak przedmiot wykonany przez kogoś, kto chciał nadać zwyczajnemu posiłkowi odrobinę uroku. Savaš wiedział jednak, co ukrywał splot. Co pewien czas dotykał wikliny popiołem, zostawiając na niej czarne ślady. Przy każdym takim dotknięciu wypowiadał pojedyncze słowo inkantacji. Słowa miały zamykać się w materiale tak, jak jego smutek zamykał się w nim. Kiedy ostatni splot został ukończony, Savaš koniec różdżki na powierzchni maty. Płomień świecy wygiął się nagle w jego stronę. Wypowiedział ostatnią formułę. Nie było huku ani błysku. Tylko głęboka cisza, która na krótką chwilę zdawała się wypełniać cały dom. Potem płomień wrócił do normalnego kształtu. Klątwa została zamknięta. Każdy, kto zasiadłby do posiłku nad zaczarowaną matą, początkowo nie zauważyłby niczego. Dopiero później pojawiłoby się w nim poczucie przytłoczenia, niepokój bez wyraźnej przyczyny, smutek bez wspomnienia, żal bez źródła. Z czasem wszystko, co dobre, zaczęłoby wydawać się odległe i kruche. Nadzieja stawałaby się czymś naiwnym, niemal absurdalnym. Rozpacz narastałaby cierpliwie, aż zaklęcie zostałoby rozproszone. Savaš patrzył na gotowy przedmiot długo. Nie czuł triumfu. Nie czuł też winy. Ojciec kazał, syn wysłuchał. Zdmuchnął świecę. W ciemności czarna wiklina pozostała niewidoczna. Tylko zapach spalonej skóry wciąż wisiał w powietrzu, jak ślad po modlitwie skierowanej do czegoś, czego Savaš nigdy nie odważyłby się nazwać bogiem.

Przełom przyszedł przez rzecz zupełnie błahą, niemal żałosną w swojej zwyczajności. Savaš nie dogasił świecy. Nie tak jak powinien. Zorientował się dopiero wtedy, gdy usłyszał zwęglający się pergamin za sobą. Płomień, pozostawiony na skraju stołu, musiał przechylić się podczas jego pracy i liznąć brzeg starej księgi. Była to jedna z tych staroruskich ksiąg, które ojciec przechowywał niemal jak relikwie, kruche karty, wyblakłe pismo, notatki naniesione przez kilka pokoleń Gregorovitchów. Savaš znał jej wartość. Wiedział, ile razy ojciec przestrzegał, by nawet nie stawiać przy niej filiżanki z herbatą. Teraz kilka kart było nadpalonych. Zamarł. Przez chwilę patrzył tylko na cienką strużkę dymu unoszącą się nad księgą. Potem gwałtownie zdusił płomień i ostrożnie odsunął świecę, jakby sam dotyk mógł pogorszyć sytuację. Palce zaczęły mu drżeć. To była jego wina. Nie żadna klątwa. Nie cudza magia. Nie los, który znów postanowił przypomnieć mu o własnej złośliwości. Jego nieuwaga. I nagle cały ten smutek, z którym nauczył się żyć, zmienił kształt. Smutek ustąpił miejsca czemuś ostrzejszemu. Lękowi Nie bał się samej kary. Bał się twarzy ojca, kiedy ten zobaczy zniszczoną księgę. Bał się rozczarowania, które mogło pojawić się w jego oczach, tego cichego, znacznie gorszego od gniewu. Tego spojrzenia, które mówiłoby, że nawet teraz, po wszystkim, po śmierci i powrocie, po całej tej próbie udowodnienia swojej wartości, Savaš wciąż potrafił zawieść. Przycisnął dłonie do twarzy. Oddech stał się płytki, choć jego ciało nie powinno przecież potrzebować oddechu tak jak dawniej. Myśli zaczęły biec jedna za drugą. Co jeśli ojciec wróci wcześniej? Co jeśli zauważy? Co jeśli uzna, że zrobił to przez lekkomyślność? Co jeśli… Kolejna łza spadła na nadpalony brzeg księgi. Tym razem nie była składnikiem rytuału. Była czystym strachem, a strach był inny. Nie dawał się prowadzić. Rozlewał się po nim bez kierunku i odbierał mu możliwość myślenia. Spojrzał na drzwi pracown i na pusty korytarz. Na miejsce, gdzie zwykle siedział ojciec. I wtedy, niemal wbrew sobie, pomyślał o Septimie. O jej dłoni zamykającej się na jego własnej. O cieple, które wtedy odpędziło wszystkie lęki. Po raz pierwszy samotność nie była już czymś, co mógł cierpliwie przeczekać. Savaš odsunął nadpaloną księgę, sięgnął po pergamin i przez dłuższą chwilę trzymał pióro nieruchomo nad pustą kartką. Potem zaczął pisać do ostatniego promienia światła, który pozostał mu jeszcze w zasięgu ręki.

Na wszelki wypadek, kartę przetargową już miał. Teraz potrzebował dowiedzieć się czegoś więcej na temat Archibalda Frasera. Po pracy udał się do jednego z muzeów, szukając przedmiotów przez wspomnianego archeologa oddawanych, czy raczej im sprzedawanych. Informacji na jego temat szukał także w bibliotece miejskiej dla czarodziejów, w dziale archeologii poświęconej. Niektórzy z nich potrafią wydawać książki na temat swojej pracy i tego, co odkryli. Coś w rodzaju albumu. Przez redaktorów, dawali zgody na wywiady, lub pozwolenie na napisanie o nich biografii. Archibald w domyśle Nicholasa, nie był byle kim. Skoro był cenionym znawcą i badaczem, jego nazwisko przewijało się w niektórych źródłach. Z jakiegoś też powodu, Lord Voldemort sobie go upatrzył. Na razie tyle Traversowi wystarczyło, aby coś o nim wiedzieć. Reszta powinna się udać w kontakcie z nim osobiście.

Wczorajszego wieczora Arhibald powinien wrócić do swojego domu. Chcąc to sprawdzić, czy faktycznie miało to miejsce, późnym wieczorem kładąc się w swoim łóżku, Nicholas poddał się Eksterioryzacji. Opuścił swoje ciało i jako postać astralna, opuścił także swój dom, zmierzając w kierunku miejsca zamieszkania Frasera. Ujrzawszy światło świec w jego pomieszczeniach, utwierdziło to w przekonaniu, że wrócił. Nicholas podszedł bliżej i wszedł do środka. Podróż astralna miała w sobie te plusy, że nikt materialny nie mógł cię zobaczyć.

Co się zmieniło? Meble zostały odsłonięte. Prezentowały sobą antyki z różnych kultur i epok. Jakby mężczyzna zbierał to piękne i cenne. Część zostawiał sobie, część sprzedawał. W innym pomieszczeniu Nicholas zauważył zdobycze rozłożone na długim jadalnym stole. Wszystko to, co przywiózł z Jugosławii. Zdobycze mniejsze i większe. W całości lub w kawałkach. Inne wymagały umiejętności czyszczenia.

Ruszając dalej, szukał czegoś, co posłużyłoby mu za plan awaryjny zastraszenia. Gdyby zaistniała taka konieczność. Niewiele było zdjęć rodzinnych, co by stanowiły jakąś podkładkę. Fraser był widocznie człowiekiem żyjącym z licznych podróży i poszerzania swojej wiedzy o dawnych cywilizacjach. Ale nie człowiekiem, który by chwalił się posiadaniem rodziny. Może faktycznie jej nie miał? Wolny, żył dla siebie i swojej pasji. Za to dość dokładny. Szczegółowy w tym co robił.

Wtem usłyszał kroki i zobaczył badacza, którego miał zwerbować. Mężczyzna podszedł do stołu i zaczął oglądać swoje zdobycze. Segregował i zastanawiał się. Robił spis w swoim zeszycie. Mierzył, czyścił i oceniał pod wieloma kątami. Zerknąwszy w jego notes, będąc postaci astralnej, Nicholas miał potwierdzenie, że to przedmioty sprowadzone z Jugosławii.
Nie tracąc więcej czasu, wrócił do siebie. Do swojego ciała.

Po pracy, Nicholas nie teleportował się w pobliże swojego domu, lecz niedaleko miejsca zamieszkania Archibalda Frasera w Little Hangleton. O tej porze roku, słońce zachodziło znacznie szybko, a ciemność przychodziła wcześniej. Niektóre latarnie powoli były zapalane, aby oświetlić drogę.

Travers obserwował przez chwilę dom archeologa z bezpiecznego miejsca, powoli spacerem zmierzając do celu. Przekroczył ogrodzenie i podszedł do drzwi, gdzie zapukał przez jego zamontowaną kołatkę.
Drzwi uchyliły się.

Wokół kręciło się sporo ludzi, jednak byli to głównie inni wystawcy, którzy mieli jutro tak jak i oni pracować, dzięki czemu inni mogli się bawić. Co chwila ktoś kogoś zagadywał, pytał, czy nie potrzebuje pomocy, panowała tu całkiem sielska atmosfera. Nora lubiła te momenty w roku, kiedy ludzie się gromadzili, czuła się wtedy częścią wspólnoty. Sprawiało jej przyjemność obserwowanie tego, jak inni spędzali sabaty, poniekąd przecież była odpowiedzialna za ich dobre nastroje, a uszczęśliwianie ludzi sprawiało jej przyjemność, dodawało jej skrzydeł i powodowało, że to, co robiła miało sens.

Niosła skrzynkę z patisonami, kiedy znalazła się tuż obok Bertiego Botta, w sumie nie konsultowała tego z nim wcześniej, a może warto było. - Myślałam o tym, abyśmy kącik artystyczny stworzyli za stołami, to będzie oddzielało naszych artystów od tłumu, co o tym sądzisz? - Wolała się upewnić co do tego, że jej stoiskowy wspólnik się z nią zgadzał, nie chciała sama decydować, bo przecież to miało być ich wspólne dzieło. Dobrze by więc było, aby wszyscy byli zadowoleni z tego, jak wyglądało. - Nie wiem też, czy mamy już wystarczającą ilość stołów, czy dołożyć jeszcze jeden. - To nie byłoby wcale takie głupie, bo przecież stoiska gastronomiczne zawsze były najbardziej oblegane, ludzie często czekali w kolejkach, aby w końcu usiąść, zjeść i chwilę odpocząć.