Nicholas zasugerował spotkanie się z Anthonym na Alei Horyzontalnej, gdzie mieściło się jego mieszkanie w jednej z kamienic. Niestety, w obecnym stanie – nie zdatne do mieszkania. W liście nawet umieścił mu dokładniejszy adres, aby chłopak nie miał problemu z dotarciem do celu. Wieczór, był idealną porą, która pozwalała spotkać się po godzinach pracy i kiedy na ulicach, panował mniejszy ruch. Wiele osób wolało skryć się w swoich miejscach zamieszkania, w obawie o kolejny atak. I słusznie.

Odziany w całkowitą czerń. W płaszczu wierzchnim, wszedł do swojego mieszkania na Alei Horyzontalnej. Zakrył usta chustą, czując ten smród roznoszący się po całym wnętrzu. Nie sprawdzał, czy i sąsiedzi tego budynku, opuścili go z powodu klątwy. Zapalił kadzidła, które miał jeszcze od Mulcibera. Licząc na to, że zniwelują trochę zapach tutejszego miejsca. Okna pozostawały otwarte na oścież. Zacieki było wciąż widać na ścianach. Potrzebował kogoś, kto oceniłby możliwość pozbycia się ich. Klątwołamacza. A jedynego jakiego znał, to własna matka.

Drzwi do mieszkania pozostawił otwarte. Czekając cierpliwie na przybycie Borgina. Nie planował omawiać z nim tutaj swoich spraw i interesów. Plan, miał inny. Działał ostrożnie, mając na uwadze, że nawet listy przenoszone przez sowy, mogą wpaść w ręce kontroli lub osób, które nie powinny widzieć zawartości listów. Dlatego nikomu nie podawał swojego adresu zamieszkania w Little Hangleton. Ten, znały tylko dwie osoby, góra trzy osoby. Możliwe, że Anthony Borgin, zostanie kolejnym gościem w jego domu.

Stał przy oknie, gdyż chłodne powietrze było znośniejsze niż smród mieszkania. Czekał, obserwując okolicę. W ciemności, nie zapaliwszy żadnej świecy.

— DeeDee, chodź tutaj! — zawołała starszą kuzynkę, gdy ta pojawiła się w korytarzu prowadzącym do bawialni. Deirdre zdejmowała właśnie wierzchnią część magicznej szaty, odpinając złote zapinki i kontemplując ich kolor przy swojej skórze. Miała wrażenie, że srebro lub platyna bardziej pasowałyby do jej skóry, ale może w następnym życiu, bo jej matka zasadniczo zabraniała jej innego metalu, niż złoto. A co jeżeli ktoś pomyśli, że jesteśmy biedni?

Wygładziła pomarańczową spódnice, obróciła przekręcony pierścionek i wymieniła buty na domowe pantofelki z filcu.

— Nie wiedziałam, że spędzasz z nami święta — stwierdziła, siadając na fotelu na przeciw kuzynki. Sięgnęła do kryształowej misy, w której leżały różnorakie cukierki i wyciągnęła jednego. Jej palce zacisnęły się na brzegach kokardek, a folijka rozwinęła się z szelestem, odsłaniając śliwkową pralinę.

— Ja też nie, szybka zmiana planów. Wujek nie narzekał.

— Ojciec nigdy nie narzeka.

— Fakt. Ej, słuchaj... Jakie są Twoje poglądy na kwestie rodzimości i tradycji?
A. Najlepsze owoce wydaje nasza brytyjska ziemia! B. Nutka cudzoziemca odświeża krew. C. Niech będzie tutejszy, ale i zna nieco świata. A może De? Aby stworzyć silny front musimy szukać wśród tych sobie najbliższych. Właściwym wyborem jest kuzyn z linii wyważenie zbliżonej. Deee. Jak Deirdreeee.

Deirde zmarszczyła brwi, przełykając słodycz, zasłaniając przy tym dłonią usta.

— Odpowiedź A. Co to w ogóle za pytania?

Sabrina odgięła okładkę periodyku i pokazała Deirdre tytuł testu: Z którego Czystokrwistego Rodu będzie pochodził Twój mąż? Magimedyczka wywróciła oczami.

Co za bzdura.

Widząc jej reakcję, Sabrina zrobiła minę zbitego szczeniaczka.

— No proszęęę, mi wyszedł Dolohov, bylibyśmy jeszcze bliżej spokrewnione, ale nie wiem, czy widziałam na jakimś balu jakiegoś fajnego Dolohova.

— Może zostaniesz siódmą żoną...

— Przyznaj się, masz pietra, że ci jakiś Longbottom wyjedzie — wtrąciła się jej, nie dając dokończyć myśli. Zakreśliła piórem odpowiedź na pierwsze pytanie kuzynki i zadała kolejne. — Jaki jest Twój ulubiony kolor? Granat, srebro, heban, zieleń, szkarłat, umbra czy purpura?

— Eeemmm... Nie wiem?

— Często nosisz ubrania z czerwonym, to zaznaczę szkarłatny, co dalej...Który z tych przedmiotów szkolnych lubisz najbardziej? A to wiadomo, Opieka nad Magicznymi Zwierzętami, pół tego testu mogę zrobić za ciebie.

Imię magimedyczki, wykrzyczane z głębi domu przez Ivankę Dolohov-Malfoy sprawiło, że młoda kobieta natychmiast się wyprostowała, a później wstała z miejsca. Nawet jej było przykro, że nie mogła dokończyć testu. Chciała znać odpowiedź, nóż będzie profetyczna, nigdy nie wiadomo. Zamiast tego jednak przeszła korytarzem, minęła jednak bibliotekę i jadalnię i nigdzie nie zauważyła matki. Wtedy ponownie nastąpiło wołanie, dochodzące z... Kuchni? Deirdre nie była pewna czy widziała kiedykolwiek matkę w kuchni. Śniadania nie jadała, a resztę posiłków spożywała w jadalni lub w bawialni, gdy przychodzili goście na popołudniową herbatkę. Uchyliła drzwi i dojrzała jeszcze bardziej zadziwiający widok. Jej matka miała na sobie fartuch kuchenny, a dookoła niej latały zaklęte sprzęty. Czy jej matka... Gotowała? Wtedy też starsza kobieta podała jej drugi fartuch z bardzo niezadowoloną miną.

— Musisz zrobić placki, bo nie zdążę nakryć stołu — wyjaśniła, pokazując córce przygotowane składniki i lewitującą książkę kucharską, otwartą na tradycyjnych potrawach na Mabon.

— Dlaczego nie robi tego Traszka? — zapytała, niewprawnie zakładając ubranie ochronne na odświętne. Miała na myśli ich rodzinną Skrzatkę, która zajmowała się gotowaniem, sprzątaniem domu i ogrodem.

— Szzz... Nie tak głośno, żeby Sabrina nie słyszała. Ojciec sprzedał Traszkę po swojej ostatniej... Inwestycji.

Deirdre parzyła na matkę, jakby ta jej oznajmiła, że przenieśli się w czasie do starożytnej Galicji, a ona zamierza wziąć drugi ślub z mugolakiem. To co mówiła, było absolutnie niedorzeczne.

Matka poklepała córkę lekko po policzku, aby otrząsnąć ją z zaskoczenia. Nie chodziło o to, że Traszka miała jakieś większe miejsce w sercu kobiety, traktowała ją jako narzędzie, które mówi, lecz o symbol. Skrzaty domowe były symbolem statusu, który właśnie jej rodzina straciła. Zacisnęła zęby i za mocno zacisnęła tasiemkę w pasie, czując ból w okolicy pępka.

— Biorę się do pracy — oznajmiła sucho, z marsem na twarzy i zaczęła czytać przepis. Nie różniło się to w niczym od tworzenia eliksirów. Należało przeanalizować przepis, w całości, a później śledzić instrukcję. Co mogło pójść nie tak?

Odmierzała mąkę, roztarła kawałki pieczonej dyni na miazgę, rozbiła jajko, dodała proszku do pieczenia, wymieszała wszystko za pomocą zaklęcia i przygotowała żeliwną patelnie. Smażenie, najtrudniejsze.

Może właśnie dlatego, w środku kryzysu wewnętrznego, z palącą potrzebą bycia kimś innym, Morpheus stanął w świeżo wyremontowane kuchni w swoim domku w Little Hangleton i patrzył się na książkę z przepisami od Malwy. Równie dobrze mógłby to być Arabskie zaklęcia, tyle rozumiał, a jednakże chciał wypróbować proste, korzenne ciasteczka. Planował je zabrać do najbliższych sąsiadów, aby w końcu się im przedstawić.

Robił dokładnie to, co kazał przepis. Przsiał mąkę, rozpuścił masło i cukier, mieszał bardzo długo. Rozgrzał piec, ciepłem zaklęcia, a nie ogniem, bo tego nie mógł zdzierżyć i wyciął okrągłe placki szklanką. Był bardzo zaskoczony, gdy ciastka, które wyszły spod jego ręki, okazały się być nie tylko ładne, pachnące, ale nawet smaczne. Może to był znak od Bogów, żeby zostawić to wszystko i otworzyć cukiernię w jakimś kraju za żelazną kurtyną?

Ciasteczka spakowane w śliczny, granatowy kartonik, wyglądały prawie jak kupne.

— I tak po prostu mi wyszły, nie rozumiem — zakończył opowiadać Antoniuszowi swoją ciastkową przygodę, gdy dotarli do drzwi jego sąsiadów, posiadłości... w sumie nie pamiętał kogo. Chciał przedstawić się jako nowy sąsiad, chociaż do ukończenia remontu brakowało jeszcze dobrze miesiąca i nie mógł jeszcze od tak po prostu się wprowadzić. Natomiast wolał żyć z sąsiadami w pokoju, bogowie wiedzą, jak bardzo potrzebował spokoju.

Zapukał do drzwi. Oczywiście wcześniej się anonsował, nie był gburem i prostakiem, zostawił gospodarzom liścik dwa dni wcześniej, o tym, że chce się zapoznać i przybędzie na gościnę.

- Jakby coś, zależy nam przede wszystkim na tej kopule, nad salą balową, ona wymaga największej renowacji, obawiam się, że może nie wytrzymać drastyczniejszych zmian pogodowych. - Niby jakoś przetrwała ostatnie kilkanaście lat, jednak Geraldine wolała mieć pewność, że deszcze, które niedługo będą bardzo intensywne, czy śnieg, który pewnie się pojawi nie uszkodzą jej doszczętnie, mieli spędzić tutaj zimę, więc musiała mieć pewność, że warunki będą odpowiednie.

- Będę w kuchni, obejrzyj sobie to dokładnie i przyjdź do mnie. - Zdążyła już oprowadzić Eliasa po ich nowych włościach, przynajmniej z grubsza, pokazała mu, gdzie co jest, na razie zresztą i tak nie było do końca co pokazywać, bo dworek wymagał ogromnej renowacji, zaprosiła go tutaj zresztą z powodu zlecenia. Liczyła na to, że uda mu się zająć sprawami związanymi ze szkłem, oknami, może nawet szklarnią, o której jeszcze nie wspominała Ambrożemu, jednak chciała mu zrobić niespodziankę, rozmawiali niby o niej, ale nie brali jej jako priorytetu, ale chciała mu zrobić niespodziankę na urodziny, które się zbliżały wielkimi krokami. Być może do końca października uda jej się ją zorganizować, naprawdę na to liczyła, a jak już ona sobie coś zakładała... to nie mogło być inaczej.

Geraldine oddaliła się do kuchni, od rana chodziła za nią zupa, która zawsze znajdowała się na ich świątecznym stole. Nie mogła nic z tym zrobić, musiała działać, bo z potrzebami ciężarnej trudno było walczyć - miała na coś ochotę, to musiała to zjeść. Triss akurat nie było w pobliżu, a więc musiała zająć się tym sama, co nie do końca jej się podobało, ale nie ma zmiłuj.

Zaczęła kroić mięso, baraninę, która była podstawowym składnikiem zupy, na szczęście zdążyli przenieść tutaj noże Roisa, z których korzystał kiedy mieszkali na Horyzontalnej. Robiła to powoli, bo Geraldine nigdy nie należała do specjalistów od gotowania, no mięsem potrafiła się zająć, ale niczym poza tym, najchętniej zupełnie zignorowałaby warzywa, ale wiedziała, że nadawały one zupie charakterystyczny smak, później będzie się nimi martwić. Cawl nie mógł istnieć bez kapusty i warzyw korzeniowych.