—14/07/1972—
Little Hangleton, Zagajnik zaklętych drzew
Florence Bulstrode & Geraldine Yaxley

Namówienie Florence Bulstrode na spacer po lesie mogło się równać z prawdziwym cudem. Geraldine miała tego świadomość, postanowiła jednak podjąć próbę, w końcu kto nie próbuje ten szampana nie pije. Po krótkich podchodach, serii listów, w których próbowała wzbudzić zaciekawienie uzdrowicielki miejscem, do którego chciała ją zabrać, jakoś udało jej się ją wyprosić o to, żeby poszła tam z nią. Wydawało jej się, że będzie do tego idealnym kompanem, bo Flo przecież zawodowo zajmowała się klątwami, miała doświadczenie, które mogło im się przydać podczas wizyty w lesie. Yaxley słyszała opowieści o tym miejscu, w końcu sama chciała sprawdzić, czy faktycznie jest takie straszne, jakim je ludzie malowali.

Widziała w swoim życiu wiele lasów, nie bała się ich wcale, były dla niej drugim domem, nie sądziła, że mogłoby być inaczej, dlatego też chciała faktycznie to sprawdzić, z czystej, ludzkiej ciekawości.

Pojawiła się o odpowiedniej porze na rozstaju dróg, przed wejściem do zagajnika. Nie wybrała dzisiaj miotły, skorzystała z teleportacji, jak cywilizowany człowiek. Miotła mogła być ciężarem podczas wędrówki. Wyglądała zwyczajnie. Włosy miała spięte w niezbyt elegancki kok, z którego uciekało kilka pasm falowanych włosów, z racji na pogodę ubrana była w lnianą koszulę, z długim rękawem, odpuściła sobie swój skórzany płaszcz, na nogach oczywiście spodnie, ciemne, najprawdopodobniej również ze skóry i te buty, których chyba nigdy nie ściągała, które prosiły się o to, żeby ktoś je porządnie wyszorował. Przy pasku od spodni miała srebrny sztylet, była to jedyna broń, jaką ze sobą zabrała dzisiaj do lasu, w końcu nie szła na polowanie (oczywiście poza różdżką).

Oparła się o drzewo, wsadziła sobie papierosa w usta i czekała, aż Florence do niej dołączy. Odpaliła go niezbyt pospiesznie, aż wreszcie zaciągnęła się dymem. Humor chyba miała nie najgorszy, bo uśmiechała się sama do siebie.

Była bardzo prostym człowiekiem, znajdowała się robota do zrobienia, a ona zawsze w gotowości, z entuzjazmem chwytała się każdej. Szczególnie, że Louvain wspominał w korespondencji o buchorożcu, co nie należało do częstych zleceń. Oczywiście, że nie mogłaby mu odmówić swojego wsparcia. Musiała utrzymywać poprawne relacje z członkami innych rodzin czystokrwistych, nie odmawiała nikomu swojego wsparcia. Ba, wręcz cieszyła się, że wybierają ją, bo zdaniem Ger świadczyło to o tym, że mieli do niej zaufanie. Szczególnie, że Lestrange wspomniał o tym, że osoba, z którą miała się spotkać wolałaby uniknąć brygadzistów. Nie było to dla niej problematyczne, wcale, bo wiedziała, że ludzie są różni, gdyby miała kierować się jakimiś zupełnie niepotrzebnymi kryteriami straciłaby połowę swojej klienteli, nie oszukujmy się ci źli, o wątpliwej reputacji też potrzebowali pomocy osób takich, jak ona.

Nie miała pojęcia z kim przyjdzie się jej spotkać, co wcale jej nie martwiło, bo współpracowała naprawdę z różnymi osobami, ba była wręcz ciekawa, kogo zastanie na miejscu. Postanowiła się spotkać z tajemniczym jegomościem w Little  Hangleton, wydawało jej się to idealną lokalizacją, gdyż nie kręciło się tu wielu brygadzistów, można było znaleźć się z dala od wzroku ludzi, bo mało kto lubił zapuszczać się w te rejony, nie cieszyły się one szczególnie dobrą sławą, szczególnie Las Wisielców, który wybrała jako miejsce, w którym mieli się zobaczyć i obgadać sprawę. Wysłała informację o lokalizacji do Louvaina, tak samo jak godzinę spotkania, był pośrednikiem w tej sprawie.

Pojawiła się przy wejściu do lasu chwilę przed czasem, jak zawsze. Nie lubiła się spóźniać i wolała pojawiać się pierwsza, dawało jej to poczucie bezpieczeństwa, mogła bardzo szybko się stąd ulotnić, gdyby osoba, która pojawiła się na miejscu okazała się być kimś z kim wolała nie mieć do czynienia.

Panna Yaxley wyglądała, jakby przed chwilą wyszła z lasu. Na plecach miała narzuconą kuszę, ubrana była w swój zwyczajny strój, który wybierała, kiedy szła na polowanie. Skórzane spodnie, spięte paskiem, przy którym miała przymocowane kila sztyletów; ciężkie buty i lekką kurtkę z całą masą kieszeni, włosy spięła w wysoki kucyk. Oparła się o jedno z drzew i czekała na tajemniczego przybysza. Wsadziła sobie w usta papierosa, żeby się czymś zająć, odpaliła go oczywiście i zaciągnęła się dymem. Nie pozostawało jej nic innego, jak zaczekać.

Leon postanowił spełnić prośbę Brenny i udać się do Little Hangleton celem porozmawiania z Szeptuchą. Zdecydował się na podróż magiczną koleją, stanowiącą dogodne połączenie między magicznym Londynem a posępnym Little Hangleton dla czarodziejów takich, jak on - niebędącymi za pan brat z magią. Podróż pociągiem była znacznie wygodniejsza, niż świstokliki czy teleportacja choć trwała znacznie dłużej. To akurat mu nie przeszkadzało - czasu miał w nadmiarze. Przez swój stan zdrowia nie mógł pozwolić sobie na jakikolwiek wysiłek fizyczny. Dodatkowym argumentem za skorzystaniem tego dnia z kolei było to, że przewoził ze sobą zamówiony dzień wcześniej w cukierni jabłecznik, który odebrał przed udaniem się na stację kolejową.

Po zakończeniu podróży wysiadł na wzniesionej na obrzeżach miasta stacji kolejowej. Jeśli chodzi o to miasto to sam pobyt nawet na obrzeżach Little Hangleton potrafił przyprawić go o nieprzyjemne dreszcze. Dotarcie tutaj nie oznaczało kresu jego wędrówki, ponieważ musiał jeszcze dotrzeć do samego Lasu Wisielców a stamtąd już do chaty w głębi lasu. Im bardziej zbliżał się do Lasu Wisielców, tym bardziej czuł się nieswojo. Pozostawało mu mieć nadzieję, że na drodze nie staną mu jacyś czarnoksiężnicy - jest miernym czarodziejem, którego samoobrona nie jest najmocniejszą stroną.

Dobył jednak różdżki po to aby rozświetlić sobie ciemności spowijające ten gęsty las po to aby poruszanie się po nim stało się dla niego nieco łatwiejsze i aby spróbować w nikłym świetle różdżki dostrzec zarówno ścieżkę i jak niepożądany ruch tak aby się schować. Tylko to to mu pozostało w razie niebezpieczeństwa. Ze strony samej Szeptuchy nic mu nie groziło, jednak tego nie mógł powiedzieć o innych mieszkańcach tego owianego złą sławą miasta.

Zmierzając do chaty Szeptuchy nie mógł postrzegać siebie jako nieproszonego gościa. Niełatwo było tam trafić. Wiedział, że jeśli będzie blisko swojego celu to będzie w stanie wyczuć emanującą z tego miejsca przedziwną energię. Wiedział jedynie, że zostanie przyjęty przez czarownicę i odpowiednio ugoszczony. Miał jedynie nadzieję, że będzie chciała porozmawiać z nim o Zimnych.