Gorzej, że nie chciał przyznać się, że mieszka kątem u Anthony'ego, bo Warownia jest w gruzach, a jego dworek, zamiast wyglądać lepiej, wygląda gorzej. Musiał więc coś wymyślić, aby nie iść z kolegą dalej. Jego wybawieniem okazał się sam Kocioł.

— Ciekawy sposób na podniesienie morali — Longbottom wskazał na informację o testowaniu nowego przepisu na grzańca. Na szczęście, jego trzecie oko nie dawało mu spokoju, nigdy, więc zgodnie z tym, co mu podpowiadało, drugi Niewymowny wykrzywił usta i pokręciło głową.

— Mam paskudne uczulenie na cynamon. Bezpiecznego wieczoru! — pożegnał się i przeszedł na zaplecze, gdzie znajdowało się tajne przejście na Pokątną. Morpheus za to stanął w kolejce, zastanawiając się, jak bardzo będzie tego żałować i co go pokusiło, aby zatrzymać się przy kontuarze i rzeczywiście zamówić tego grzańca. To było jak pociągnięcie sznurka, a on nie ignorował, gdy jego wola odpowiadała na energię świata.

Niewymowny nie wyglądał jak zwykle. Jego loki były w nieładzie, jakby uderzył go piorun i na nowo odział go kir, czerń żałobna, jedyna, którą miał w szafie u Shafiqa. Jedyna, która wydawała mu się tutaj odpowiednia. Cały Londyn był w żałobie. Cała magiczna Anglia.

A on pił grzaniec.

Zrobiło mu się niedobrze, gdy poczuł w dłoni ciepło kubka i jak niewidomy, usiadł przy losowym stoliku, najbliżej, aby jego nogi nie poddały się. Od razu siadł na lewej ręce, tej wolnej, aby powstrzymać to, jak bardzo się trzęsła. Ktoś go minął, zapytał jak się czuje jego ojciec, co było bardziej pytaniem o to, czy ktoś z rodziny umarł. Morpheus słabo się uśmiechnął i powiedział, że poza stratami materialnymi, wszystko jest w porządku.

Co za brednie. Co za brednie. Co za brednie.

Jego broda nadal śmierdziała spalizną. Na twarzy miał galaktykę przypalonej skóry, a twarz zmęczoną. Głos nadal mu się łamał, gdy mówił dłużej, zdarty od dymu i przekrzykiwania ognia. Wcześniej kwestia przejścia na stronę Lorda Voldemorta była bardziej kwestią osobistego honoru, później vendetty ze względu na Derwina. Teraz była gniewem boskim, który płonął, jak ciała, jak zwierzęta, jak dobytki podczas Spalonej Nocy. Nie da się zwalczać ognia ogniem, ale tym właśnie był Morpheus. Czystym ogniem.

A kiedy wszystko płonie, nie da się powiedzieć, który zapłonął od zła, a który od Świętej sprawiedliwości.

Napił się grzańca, licząc na kolejną epifanię. Był nawet niezły, na tyle, aby Morpheus zastanawiał się, czy w ramach swojej filantropii, Kocioł został wyposażony w wino z zapasów Antoniusza. Nie było to niemożliwe.

Wsunęła rękę pod ramię męża, męża, nadal nie do końca przywykła do tego, żeby go nazywać w ten sposób, było to nowe, pewnie w końcu się przyzwyczai, jednak nie zakładała tego, że uda im się kiedykolwiek dojść do tego momentu w życiu. Chciała tego okropnie, ale nie sądziła, że w ogóle jest to możliwe. Benjy jednak szedł tuż obok niej, czuła pod ręką ciepło jego ciała, naprawdę był tutaj z nią i miało być tak już zawsze. Na zawsze jednak miało sens w ich przypadku.

Mimowolnie się uśmiechała, naprawdę była szczęśliwa, tak jak nigdy wcześniej, jakże mogłoby być inaczej skoro poślubiła człowieka, który od zawsze był jej bliski, którego kochała od lat, mimo, że przez tyle czasu nie był obecny w jej życiu. Wystarczyło jednak, że wrócił, pojawił się obok, a wszystko się w niej obudziło, znowu czuła się wyjątkowa, zawsze na nią patrzył inaczej niż inni. Wybrał ją, postanowił zostać w miejscu, które zdecydowanie nie było jego miejscem na ziemi, wziął z nią ślub i już zawsze miał być gdzieś obok.

Spojrzała na twarz Benjy’ego kątem oka, lubiła na niego patrzeć, trudno jej było odwrócić wzrok, kiedy znajdował się tuż obok niej, musiała się jednak skupić na tym, by potknąć się o nierówną kostkę brukową, czy krawężnik, chociaż tak właściwie to nie musiała, bo przecież był tuż obok, gdyby się potknęła to na pewno by ją złapał, jak kiedyś. Zaśmiała się cicho sama do siebie na tę myśl.

Przechodzili koło Dziurawego Kotła, z wnętrza baru uderzył w nich zapach cynamonu, pomarańczy, goździków. Wina, grzanego wina. To zdecydowanie było ono. Spowodowało to, że Prue zatrzymała się na moment, uniosła głowę, spojrzała na swojego męża, wpatrywała się w niego dłuższą chwilę.

– Czy miałbyś coś przeciwko temu, żebyśmy weszli tutaj na chwilę, ten zapach spowodował, że mam chęć sprawdzić tegorocznego grzańca, jestem ciekawa, czy jest lepszy od tego z poprzedniego roku. – Nie sądziła, że Benjy jej odmówi, zrobiła te swoje słodkie oczka niczym sarenka, co zdarzało się naprawdę rzadko, właściwie to tylko wtedy gdy jej na czymś bardzo mocno zależało, a ten intensywny zapach spowodował, że nie mogła się powstrzymać przed wejściem do środka. Oczywiście, że zapytała go o zdanie, chyba jej nie odmówi, tym bardziej, że się nigdzie nie spieszyli, prawda?