Wnętrze sklepu przypominało bardziej sanktuarium niż zwykły punkt sprzedaży. Lampady podwieszone pod sufitem rzucały nikły, złotawy blask na drewno i złocone ramy portretów pzredstawiających, cholera właściwie wie kogo. Gdyby miał zgadywać były to wizerunki przodków kogoś z rodzinnych stron Mykewa. Twarze na obrazach spoglądały ostro, niemal oskarżycielsko, jak gwardia pilnująca dostępu do czegoś więcej niż tylko rzemiosła. Louvain znał plotki krążące wokół nazwiska Gregorovitch, dla których właśnie tutaj przyszedł. Jednocześnie nie należał do tych naiwnych, którzy wierzyli, że wszystko, co najcenniejsze, wystawia się otwarcie na ladzie. Zatrzymał ciekawe spojrzenie dopiero wtedy, gdy zorientował się, że za ladą nie zastał Mykewa, lecz najwyraźniej jego żonę. I choć w jego spojrzeniu zawsze czaiło się coś trudnego do uchwycenia, chłód albo przesadna uważność, tym razem nie pozwolił sobie na najmniejsze uchybienie etykiecie. Pochylił głowę z należytą godnością, wykonując ukłon płynny i wyćwiczony, należny zamężnej damie czystej krwi. - Madam Gregorovitch. - odezwał się niczym grzeczny chłopiec, terrorysta. Gest nie był przesadzony ani teatralny, przeciwnie, miał w sobie tę szczególną powściągliwość ludzi wychowanych w rodach, gdzie dobre maniery nie były uprzejmością, lecz obowiązkiem. Louvain nie należał do mężczyzn noszących kapelusze, nie potrzebował ich, by wyglądać na człowieka świadomego swojej pozycji. Nie miał więc czego zdjąć z głowy przed Gregorovitchową, ale żeby uniknąć przesadnego sans-gêne, ściągnął prawą rękawiczkę. Powoli, z elegancją wynikającą bardziej z przyzwyczajenia niż ostentacji. Gdyby Larisa zdecydowała się podać mu dłoń, ucałowałby ją zgodnie z wszelkimi zasadami starego wychowania: krótko, z odpowiednim dystansem i szacunkiem, bez poufałości, która mogłaby urągać pozycji zarówno jej, jak i jej męża. Louvain doskonale rozumiał wagę takich gestów. Zwłaszcza w domach, gdzie nazwisko i reputacja były równie istotne jak magia. Wyprostował się dopiero po chwili, utrzymując spojrzenie spokojne i opanowane. - Moja godność, Lestrange Louvain, syn Anthony’ego Lestrange’a. Nazwisko wypowiedział z naturalną pewnością człowieka przyzwyczajonego do istoty własnego rodu, ale bez tej przesadnej pychy, którą często nosili młodzi przedstawiciele starych rodzin. W jego tonie pobrzmiewał raczej zimny profesjonalizm i dobrze wyuczona etykieta. - Potrzebuję kunsztu kaletniczego - oznajmił spokojnie, pozwalając spojrzeniu raz jeszcze przesunąć się po półmroku sklepu. - I chciałbym zapytać, czy przyjmują państwo specjalne zamówienia… z nieco mniej typowych materiałów? W jego postawie nie było protekcjonalności, którą nierzadko nosili przedstawiciele starych rodów wobec rzemieślników, nawet tych wybitnych. Przeciwnie. Odnosił się do nazwiska Gregorovitch z ostrożnym szacunkiem i świadomością, że pewne formy sztuki magicznej stoją znacznie bliżej sacrum niż zwykłego fachu.

Larisa nie podniosła nawet spojrzenia, skryta w swoim kącie między regałami, powoli i z rozmysłem wsuwając podłużne pudełeczka na swoje miejsca. W każdym znajdowała się różdżka, każda kolejna która wyszła spod ich rąk, ich małe dzieło mające świadczyć o kunszcie i rzemiośle, którym się parali. Każda z własnych charakterem i wciąż bezpańska, ale kobieta wierzyła że prędzej czy później trafią w odpowiednie ręce zdolnych czarodziei - takich, którzy tylko potwierdzą że tworzone przez nich przedmioty były najwyższej jakości.

Runa, która została im pozostawiona podczas Spalonej Nocy, wciąż okazjonalnie żarzyła się na ścianach, przyprawiając ją o ból głowy i momentami irytację. Nie podobała jej się. Była niewłaściwa i szkodliwa, spędzając z powiek resztki snu, kiedy te tylko się tam osadzały. Nie ważne czego do tej pory próbowali, znak pozostawał niewzruszony, jakby szydząc z nich wszystkich, ale chyba powinna czuć się usatysfakcjonowana, że nie prześladowała ich w domu mieszczącym się w Little Hangleton. Tam nie zniosłaby tego tym bardziej.

- Wszystko jest na swoim miejscu - rozdzieliła delikatnymi słowami panującą w lokalu ciszę, zatrzymując się parę kroków od sylwetki męża i lustrując go sennym, trochę niemrawym spojrzeniem.

Pamiętał moment swojej śmierci. Nie pamiętał, żeby kiedykolwiek przestał istnieć. Może to tylko przerwa między oddechami z której nigdy go nie wypuściła? No właśnie. Czy to była jej decyzja, czy kogoś innego. Była wściekła, w to mógł uwierzyć. Nie pochwalała takich czynów, wręcz zakazywała. Wiedział to zanim do tego doszło, wiedział że nie wolno mu było. Jednak był już dorosły, mógł sam za siebie odpowiadać. W razie konieczności odejść, skazany na banicję i porzucenie nazwiska. Bardziej niż rodziny, brakowałoby mu sklepu, warsztatu i pracy. To nie tak że tego chciał. To nie byłaby jego decyzja. Nie zrezygnował z rodziny. To matka rezygnowała z niego takim jakim był. Nigdy nie było to jego celem, aby postępować wbrew jej zakazom. Ale czy można było mu się dziwić skoro po raz pierwszy odnalazł ciepło, którego w domu nigdy nie poznał? Ktoś kto chciał go takim jakbym był, a nie kazał wciskać się w strój uszyty z czarciej fantazji. Wielokrotnie był karany, wiele razy bolało. Do tego zdążył przywyknąć. Jednak nigdy nie sądził, że jest zdolna do tego. Może dlatego, że to nie ona.

– To on kazał Ci to zrobić? Zapytał, niemalże szeptem. Zerkał tylko ukradkiem, nie mając odwagi podnieść na nią wzroku kiedy mówił do niej o nim. Nie lubił o nim rozmawiać, bał się jej, kiedy o nim wspominano. Wtedy była zdolna do wielu rzeczy, które przypisywał tylko najbardziej dzikiej bestii z magicznych odludziu Jednak niepokorna ciekawość nie pozwała mu przemilczeć tego co się stało. Przez całe swoje życie, jak i to kolejne, był przekonany, że głos mieszkający w jej głowie był tam tylko po to żeby krzywdzić go. Krzywdzić innych, kiedy nie postępowali według jej i jego woli. Nigdy go nie usłyszał, chociaż dobrze widział na dnie jej oczu. Nie był krzykiem, ani ciszą. Może brakiem ciszy. Ona to wosk, on to ogień. Dźwięk to jedynie rozgrzane krople parafiny, które wypalały go na nowo do formy której od niego pożądała. Zawsze tak było, do teraz. Tym razem uratował ich, jej rękoma. Nie wiedział tego, nie miał całkowitej pewności. Jednak ruda madonna nie miała prawa znać tych symboli. Symboli których nie widział nikt poza nią.

Carkitt Market

Każde centrum handlowe posiada strefy odpoczynku. Ławki i krzesła, oferujące ukojenie zabieganym nogom. Oraz lokale gastronomiczne, wyciskające z klientów kolejne pieniądze. Właśnie tam się udała Urlett. Do stanowiska herbacianego, bo "herbaciarnia" to za duże słowo na stoisko obsługujące zaledwie trzy metalowe stoliki. Jej pokłady cierpliwości i zasobność portfela pozwoliłyby na przesiedzenie tutaj cały dzień w oczekiwaniu na potencjalną ofiarę. Ale miała szczęście.

Wszystkie stoliki były zajęte. Matka z dwójką dzieci. Plotkujące zawzięcie nastolatki. I samotny mężczyzna. Urlett zamówiła herbatę jaśminową.

— Bardzo mi przykro, ale mamy tylko trzy stoliki...

Ekspedientka posłała przepraszający uśmiech.

— Mam w zamiarze dosiąść się do tamtego pana — wyjaśniła, wskazując palcem na Sebastiana Traversa.

Otrzymała więc swoją herbatę i żwawym krokiem ruszyła zająć miejsce. Zrobiła to bez uprzedzenia, bez pytania o pozwolenie. Odsunęła krzesło, postawiła spodek z filiżanką na stoliku, usiadła. Mężczyzna mógł dostrzec jej wielkie oczy przeszywające go na wylot oraz podejrzany uśmiech.

— Dzień dobry. Nazywam się Urlett Reykjavik z rodu Nordgersim.

Jej perfekcyjny angielski przeciekał obco brzmiącym akcentem. Machnęła ręką nad filiżanką, a unosząca się nad nią para zniknęła. Czarownica upiła niespiesznie łyk herbaty.