Był to jeden z tych zwyczajnych dni. Nie działo się nic interesującego, nic co mogłoby powodować, że zostałby zapamiętany. Prue musiała się tu znaleźć, miała swoje obowiązki, które musiała wykonać. Nie czuła się może w pełni na siłach, ale nie mogła tak po prostu sobie odpuścić. Znajomości na Nokturnie... Być może nie powinna się nimi chwalić, nie było bowiem sensu zwracać na siebie uwagi, jej umiejętności uzdrowicielskie były jednak wyjątkowo docenianie w tym miejscu. Nie mogła udawać, że było inaczej. Tutaj przydawali się tacy jak ona - nie wypytujący o przyczyny, świadczący po prostu swoje usługi. Pan Carter był zresztą, całkiem miłym staruszkiem, może sprowadzał księgi, które nie mogły trafić w ręce byle kogo... To jednak nie było istotne, grunt, że mogła mu pomóc, a przy okazji dostała nagrodę, która chociaż na chwilę przyniosła uśmiech na jej twarz.

Ostatni czas w to nie obfitował, musiała zmienić swoje przyzwyczajenia, ktoś rozpieprzył jej mieszkanie, musiała wrócić do rodziców, nic nie układało się po jej myśli, cały świat się jej walił, jakby naprawdę sobie czymś na to zasłużyła. Miewała wrażenie, że ktoś się pomylił wziął ją za kogoś innego, przecież nie rzucała się w oczy, nie zwracała na siebie uwagi, trwała sobie gdzieś z boku i było jej z tym całkiem dobrze, ale pojawił się ten napis na jej ścianie, wiedziała, co mogło to sugerować. Tyle, że teraz? Teraz? Nic nie mogła z tym zrobić, bo on się przecież rozmył, zignorował ją zupełnie, był gdzieś daleko stąd, a szkoda.

Bary nie były jej pierwszym wyborem, raczej po nich nie chadzała. Miała jednak ochotę napić się czegoś gorzkiego, co mogłoby nieco przytłumić gorycz jej życia. Jeden drink, później stąd wyjdzie, pójdzie do siebie... To znaczy do rodziców. Nadal nie mogła się do tego przyzwyczaić. Nikt nie powinien wypytywać jej o nokturnowe znajomości, posiadała je od lat, od kiedy zainteresowała się tą mniej przyjemną stroną magii, której większość się bała. Przysługa za przysługę, to było całkiem proste.

Więc tak, jeden mocny, gorzki drinki, może kolejny? Nie chciała jeszcze iść do rodziców, u niej nie było bezpiecznie, więc wybór sam się nasuwał. Musiała zostać tutaj, w tym obrzydliwym barze, za którym nawet nie przepadała, ale to miała być tylko chwila, gotowa była się poświęcić. Potrzebowała jeszcze odrobiny alkoholu, nie więcej. Prue nie była jedną z tych osób, które lubiły przesadzać, chociaż jej sytuacja życiowa, aktualnie prosiła się o więcej, miała jednak swoje zasady, których pilnie przestrzegała.

- Gin i tonik, poproszę. - Powiedziała cicho, aczkolwiek pewnie, gdy opierała się o ladę spoglądając na młodego barmana. Może nie do końca pasowała do tego miejsca, jednak, czy tak naprawdę ktokolwiek pasował. Na szczęście nikt nie pytał, nikt nie próbował zrozumieć.

Zaniepokoił ją list Peregrinusa. Nie wiedziała, co mogło się stać, że chciał z nią najpierw porozmawiać osobiście, oczywiście łączyło się to z nieprzespanymi nocami, bo jego list i zapewnienia o tym, że spotkanie z jej bliźniakiem nie zakończyło się najgorzej wcale jej nie uspokoił. Nie wiedziała, co dokładnie się wydarzyło, a po tym, co Thoran robił ostatnio mogła spodziewać się dosłownie wszystkiego. To było w tym wszystkim najgorsze.

Wreszcie doczekała się tego dnia, kiedy mieli się spotkać. Dzień okropnie jej się dłużył, jak to bywa w sytuacjach, gdy się na coś bardzo czeka. Nie umiała zająć swoich myśli niczym innym jak Thoranem, jej bliźniakiem, który ostatnio wydawał się nie mieć najlepszego czasu. Nie mogła przestać zastanawiać się nad tym, co głupiego zrobił tym razem. By dotrwać jakoś do wieczora wybrała się nawet dzisiaj na polowanie, szło jej średnio, bo nie mogła się na niczym skupić, Kim musiała jej wybaczyć niedyspozycję.

W końcu przyszła chwila, w której mogła opuścić swoje mieszkanie. Przed wyjściem przejrzała się jeszcze w lustrze, nie wyglądała najlepiej, fioletowe sińce pod oczami nie chciały zniknąć (nie ma się co dziwić, bardzo mało ostatnio sypiała). Poza tym wyglądała całkiem schludnie, nawet w tych skórzanych spodniach, które ubrała, nie miała dzisiaj siły się stroić, żeby nie prezentować się całkowicie jak bezdomny dołączyła do nich białą, lnianą koszulę z krótkim rękawem. Na dworze było ciepło. Wystarczyło, że te skórzane spodnie skutecznie grzały ją w tyłek. Włosy zaplotła sobie w długi warkocz, jak miała w zwyczaju. Była gotowa do drogi.

Teleportowała się na Nokturn, nieopodal Wiwerny, kilka minut przed umówioną godziną. Ostatnio bywała w tym miejscu bardzo często, powinna dostać jakąś kartę stałego klienta, czy coś. Weszła do knajpy i zwyczajowo dla siebie najpierw skierowała się w stronę lady, zamówiła piwo, po czym ruszyła z wielkim kuflem w stronę jednego z nielicznych wolnych stolików. Było tu dzisiaj całkiem tłoczno, jak to bywa w takich miejscach w sobotę. Usiadła na krześle i czekała, aż pojawi się jej znajomy. Nieco denerwowała się tym spotkaniem, bo nie miała pojęcia, co ma jej do przekazania. Nie znosiła niepewności.

Szukała odpowiedzi na to, co działo się w jej życiu w różnych miejscach. Prosiła naprawdę wiele osób o pomoc. Nie było to dla niej łatwe, bo nie przywykła do tego. W akcie desperacji odezwała się również do Morpheusa Longbottoma. Wujka Erika, którego poznała kiedyś dosyć blisko, chociaż poznała to może zbyt dużo powiedziane. Nie miała oporu, żeby do niego napisać, nie czuła, żeby zrobiło się między nimi niezręcznie po tym, co kiedyś się między nimi wydarzyło. W końcu byli dorośli.

Liczyło się to, że jego wiedza może jej pomóc. Wierzyła, że da jej jakieś odpowiedzi.

Na miejsce spotkania wybrała Wiwernę, nie wiedzieć czemu ostatnio tak często się tu pojawiała. Nokturn nie był najprzyjemniejszym miejscem, jednak wydawało jej się, że zapewniał dyskrecję, a tej potrzebowała, mogło być to nawet złudne uczucie bezpieczeństwa, ale to jej wystarczało.

Jeszcze w domu przygotowała sobie to, co chciała pokazać Morpheusowi. Runy, które jej brat miał na plecach... zapamiętała je, jednak nie znała się w ogóle na tej dziedzinie. Narysowała więc to wszystko na kartce, którą wsadziła do kieszeni swojej długiej spódnicy. Nigdy jakoś specjalnie nie zwracała uwagi na ten tatuaż, nie zastanawiała się nad jego znaczeniem, ale teraz każdy szczegół mógł okazać się być istotny w sprawie. Sama nie wiedziała, co właściwie się dzieje, ale sprawy zaczęły się komplikować, szczególnie po tym, jak Thoran rzucił urok na Florence. Nie mogła dopuścić, żeby to się powtórzyło. Do tego dochodziło powątpiewanie w jasność jej umysłu, musiała się upewnić, że nie zwariowała.

Nieco staranniej podeszła również tego wieczora do swojego wyglądu. Nie wiedzieć czemu, nie chciała, żeby Morpheus widział ją w nie najlepszym stanie. Wybrała nawet spódnicę, chociaż nie robiła tego często i jasnozieloną koszulę, wyglądała całkiem elegancko, jak na siebie. Nawet włosy rozpuściła, co robiła naprawdę rzadko.

Pojawiła się w Wiwernie punktualnie, nie miała w zwyczaju się spóźniać. Nim wybrała odpowiedni stolik podeszła do baru i poprosiła o butelkę najdroższej whisky, jaką tutaj mieli. Nie ma się co oszukiwać, to na pewno smakowało jak szczyny, ale robiła co w swojej mocy, aby umilić im to spotkanie. Wybrała miejsce i czekała, aż Longbottom się tutaj pojawi, wsadziła sobie papierosa w usta, żeby mieć się czym zająć podczas tego oczekiwania.

Czy sięgnięcie po pomoc wrony mogło być uznane za desperację? Być może. Łapała się jednak w tej chwili wszystkich znajomości, aby znaleźć odpowiedzi na pytania, które ją nurtowały. Nie spodziewała się, że otrzyma od niego odpowiedź tak szybko, całkiem przyjemne to było zaskoczenie. Zyska na czasie, a czuła, że teraz liczył się każdy dzień, czy tydzień. Im szybciej się czegoś dowie, tym lepiej. Wolałaby, żeby nie rozprzestrzeniała się wśród czarodziejów informacja, że jest wariatką, skoro Louvain wziął ją za taką, to pewnie niedługo inni zaczną gadać, wolała tego uniknąć. Naprawdę wystarczyło, że podobne plotki krążyły już o jej ojcu, gdyby ona do tego dołączyła, to cala ich rodzina przestałaby być traktowana poważnie.

Nie do końca wiedziała o co chce go poprosić, czuła jednak, że akurat on jest w stanie dotrzeć do każdego. Szczególnie, że jej brat bliźniak aktualnie sporo czasu spędzał w szemranym towarzystwie, na pewno nie będzie trudno do niego dotrzeć, a Crow miał swoje znajomości, w końcu wiele lat spędził na Nokturnie. Wierzyła, że uda mu się do niego dotrzeć. Cieszyło ją, że nie odmówił spotkania, jednak popijawy sprzed kilku lat miały jakieś znaczenie, pozostawał sentyment, czy coś.

Yaxley zjawiła się w Wiwernie o umówionej porze. Ostatnio coraz częściej bywała w tym miejscu. Zaczęła też przywykać do smrodu Nokturnu, nie wiedziała, czy to dobrze o niej świadczy. Rozejrzała się po pomieszczeniu w poszukiwaniu znajomej twarzy, nie dostrzegła jednak póki co tych ślicznych, czarnych loczków, które łatwo było dostrzec w tłumie. Postanowiła więc zacząć od kupna butelki czegoś mocniejszego, negocjacje w końcu najlepiej odbywać przy alkoholu. Wybrała gin, odwróciła się by wybrać miejsce. Zabawne, stolik, przy którym ostatnio dyskutowała z Cainem na podobny temat był wolny, więc skierowała się ku niemu.

Jako, że było wcześnie i lato atakowało ich upałem nie miała dzisiaj na sobie swojego charakterystycznego, skórzanego płaszcza. Ubrana była zupełnie zwyczajnie: w niebieską koszulę i skórzane spodnie, nie wyróżniała się niczym, poza swoim wzrostem. Siedziała przy tym stoliku, jako, że jej się nudziło to nalała sobie do jednej z dwóch szklanek ginu, żeby zwilżyć usta i umilić sobie to oczekiwanie.

Ostatnia wizyta w rodzinnej rezydencji nie zakończyła się przyjemnie. W głowie Geraldine pojawiło się sporo pytań, a odpowiedzi nie miała żadnych. Postanowiła odezwać się do kilku osób, które mogłyby jej pomóc. Jedną z tych osób był Cain - jej znajomy z Hogwartu. Ich znajomość zaczęła się dość niefortunnie, jakby nie patrzeć przydzwoniła mu kaflem tak, że wylądował w skrzydle szpitalnym, cóż nie ważne, jak się to zaczęło istotne, że do dzisiaj mogła na niego liczyć, a on na nią. Nie przeszkadzało jej nawet to, że był aurorem - niewielu pracowników ministerstwa akceptowała, on znajdował się w tym nielicznym gronie, chociaż nadal twierdziła, że się tam marnuje i stać go na więcej. Nie zamierzała jednak suszyć mu głowy, to nie była jej rola.

Udało jej się umówić z nim całkiem szybko, czuła, że to dobrze, nie wiedzieć czemu wydawało jej się, że nie ma zbyt wiele czasu na to, żeby załatwić te sprawy, które ją męczyły. Miała wrażenie, że jest źle, szczególnie po tym, gdy Louvain nazwał ją w liście wariatką, a później ojciec kwestionował istnienie jej brata bliźniaka. Tego było zbyt wiele, musiała zainterweniować i znaleźć źródło tych wszystkich niedopowiedzeń. Nie chciało jej się wierzyć, że coś jest nie tak z Thoranem, w końcu był przy niej zawsze, co by się nie działo. Może ich drogi ostatnio nieco się rozeszły, jednak nadal mogła na niego liczyć, chociaż, czy faktycznie? Przestawała być tego pewna. Jeszcze ten sen, ten koszmarny sen, który ostatnio jej się przytrafił, kiedy spędzała noc u rodziców, na samą myśl o nim miała dreszcze, a Yaxley wcale nie tak łatwo było wystraszyć.

Zjawiła się w Wiewrnie punktualnie, może nawet kilka minut przed czasem. Ubrana w długi, ciemny skórzany płaszcz z kapturem, zdjęła go z głowy dopiero kiedy znalazła się w środku. Rzuciła okiem po pomieszczeniu, dostrzegła z boku wolny stolik. Idealne miejsce do rozmów, których nie powinien nikt usłyszeć. Nim jednak usiadła podeszła do lady i kupiła butelkę czegoś, co miało być whisky. Powątpiewała w jakość alkoholu, ale nie miała zamiaru wybrzydzać. Później udała się do tego stolika, przy którym usiadła. Czekała, aż Cain się tutaj pojawi. Trochę jej było głupio prosić go o pomoc, jednak bywały takie sytuacje, w których nie mogła sobie radzić sama. Musiała korzystać ze znajomości, które udało jej się utkać przez lata. Na całe szczęście miała ich dosyć sporo, w różnych miejscach, może dzięki temu uda jej się uzyskać informacje, złożyć wszystko w całość. Zdjęła płaszcz i powiesiła do na oparciu krzesła tuż po tym, jak postawiła na stole butelkę i dwie, niezbyt czyste szklanki. Usiadła i wpatrywała się w drzwi, jakby mogło to w jakikolwiek sposób przyspieszyć jego przybycie.