Od wielkiej pożogi w Londynie minęło kilka dni. Stanley po za krótkimi wypadami na powierchnię ziemi i do Little Hangleton, siedział w swojej twierdzy. Co tam mógł robić? Rozwiązywać krzyżówki, robić wyklejanki, a przede wszystkim knuć. Planować kolejne poczynania na wielkiej planszy. No i oczywiście mógł się też nudzić - tak jak tego wieczora.

Co innego mu pozostało, niż pwyzywać Alexandra w listach? Nie, to już było. Może powinien pójść z Atreusem na piwo? Nie bardzo mógł, bo Bulstrode zapewne zakułby go w kajdanki. Poezja z Lorraine? Nie, była pewnie zajęta pomaganiem niewinnym duszyczkom, które cierpiały katusze. To może Antek? On też nie, bo miał narzeczoną i był teraz wielce zapracowanym człowikiem. Sauriel? Nie, bo się zaszył gdzieś na Nokturnie i nie dawał znaku życia. Mewka zresztą to samo. Kto mu pozostał jeszcze? Rodolphus? Mocna średniawka, bo chłopak miał srogo pod sufitem. Aidanek? No tu trochę problem, bo z tego co kojarzył, jego funfel teraz zajmował się zakładaniem rodziny lub przynajmniej próbami.

Sytuacja była ciężka. Kto mu pozostał? No nikt. Musiał siedzieć samemu i denerwować Francisa...

Ale nie! Był jeszcze ktoś. Była Helena. Charlena? No ta, no... Blondynka Mulciberówna, która mima bycia pyskatą, okazała się być srogo - ale pozytywnie - pierdolnięta. Mimo wstepnej agresji czy niechęci, była w porządku. Potrafiła przyświrować kiedy wymagała tego sytuacja.

Nestor ich wielkiego i kłótliwego rodu, Alexander mówił przecież aby sprawdził co u niej, a że było po wielkich pożarach - wypadało się upewnić, że gówniara dalej żyje. Byłaby wielka szkoda jakby jakaś blondynka musiała odejść z tego świata.

Nie czekając na specjalne zaproszenie, postanowił wysłał jej krótki liścik z adresem, wszak może nie miała co robić tego wieczora, a tak to mogliby chociaż coś pokminić. Może wymyśliliby nową laurkę dla Alexandra, co by docenić jego starania? To był jakiś pomysł.

Borgin siedział i rozwiązywał krzyżówkę, a Francis był poinformowany, aby wpuścić na zapleczę blondynkę, która miała kurwiki w oczach i chęć rozróby na twarzy. Czy był to idealny opis Charlotty? Nie ale Stanley wierzył, że poczciwy Czech da sobie radę.

Lokal jaki był, taki był i wszyscy o tym wiedzieli. Siedziało paru typków, którzy grali w karty czy popijali tanie trunki. Jeden z nich nawet postawił na specjał zakładu - knedliczki.

Nikt nie wiedział, że za chwilę miało się coś wydarzyć.

Minęło kilka dni od tej feralnej w skutkach wiadomości. Rodzina Mulciber w większej lub mniejszej intensywności, dalej przeżywała stratę, która wzięła ich z zaskoczenia. Nikt się raczej nie spodziewał, że Robert Mulciber odejdzie akurat 26 sierpnia - dzień całkiem pogodny i ciepły, a jednak pochmurny i zimny.

Ze względu na panującą sytuację polityczną w Londynie i całej Wielkiej Brytanii, Stanley był zmuszony pozostać w swojej kryjówce. Nie mógł wziąć udziału w pogrzebie własnego ojca. Mógł, ale musiałby zażywać jakieś mikstury czy inne specyfiki, a nie miał na to najmniejszej ochoty.

Pozostawało mu wierzyć, że zarówno Richard, jak i reszta rodziny, staną na wysokości zadania. Liczył, że chociaż ostatnia droga Roberta będzie wyglądała należycie. Chciał wierzyć, że nikt nie będzie przeszkadzał w tym wydarzeniu, a i one obejdzie się bez większych problemów.

W środku było kilku klientów, a Francis kończył wydawać jakiś zamówiony posiłek. Wystrój był bez zmian, a więc górował motyw morski, a wszechobecny był zapach morskiej wody, który mieszał się z solą. Dało się dostrzec kilka zapalonych świeczek, których wosk skapywał niedbale na stoliki czy beczki. W wielkim uproszczeniu - panował tutaj swego rodzaju półmrok.

Było jednak na tyle dużo światła, aby barman mógł rozpoznać Richarda. Kiwnął mu głową na przywitanie, a następnie wskazał otwartą dłonią ręki na przejście w kierunku zaplecza. Zupełnie jakby chciał mu przekazać, że do Stanleya? To tędy.

Widział już tego mężczyznę, więc spodziewał się powodu jego wizyty - musiał coś chcieć od Borgina, który urzędował w pierwszym pokoju na prawo od przejścia.

Tak też było i tym razem. W jego gabinecie panowała niemal trupia cisza, a sam właściciel siedział zatopiony w swoim fotelu, wpatrując się w ścianę przed sobą. Dało się dostrzec, że miętolił w dłoniach jakąś pozłacaną monetę. Twarz miał zamyśloną - jakby ciałem był na Podziemnych Ścieżkach, a myślami gdzieś indziej. Daleko. Tam, gdzie nie było nikogo innego i nikt nie miał prawa mu przeszkadzać.

Samo pomieszczenie było posprzątane. Na biurku nie piętrzyły się dokumenty, które miały w zwyczaju to robić. Nie dało się też wyczuć dymu papierosowego, który był nieodłącznym elementem biura, jak i samego Borgina.

Stanley nie zwrócił uwagi na istotę, która pojawiła się w drzwiach. Gdyby miał akurat wejść jakiś płatny zabójca, miałby bardzo prostą okazję, aby się go pozbyć. Na całe szczęście był to tylko i może aż Richard, który raczej nie był zainteresowany ewentualną śmiercią swojego bratanka.

Kilka dobrych chwil, a może nawet minut minęło zanim osierocony mężczyzna powrócił do "żywych". Mulciber mógł się równie dobrze rozsiąść w tym czasie i po prostu czekać, aż zyska zainteresowanie swojego przyszłego rozmówcy.

- Richard? - zapytał trochę zdziwiony, ale i zaskoczonym głosem. Nie to, żeby spodziewał się Roberta - Czemu zawdzięczam tę wizytę? - dodał, niemalże Ministerialnym tonem. Trochę jakby powtarzał nauczoną przed laty formułkę - Eee... Jeżeli chodzi o tego całego Bagshota... To przepraszam. Jeszcze nie udało mi się za dużo dowiedzieć - przeniósł wzrok w kierunku swojego wuja, tłumacząc się z tego, że jeszcze nie wykonał tego, co zostało mu powierzone w dobrej wierze.

Ogień w kominku skwierczał dźwięcznie, będąc jedynym źródłem odgłosów w tym pomieszczeniu. Stanley siedział gdzieś po środku sali przy jednym ze stolików. Lokal, który przeważnie tętnił życiem czy posiadał chociaż garstkę klientów, był aktualnie pusty - został zamknięty przed czasem na prośbę samego właściciela. Wszyscy goście musieli opuścić ten przybytek. To samo tyczyło się Francisa, który po ogarnięciu swoich sprawunków, został zwolniony do domu około północy.

Nikt nie był w stanie przerwać tej ciszy i wejść do sali głównej, ponieważ drzwi zostały zamknięte na cztery spusty. Wszystko po to, aby nikt nie miał możliwości do wtargnięcia do środka. Dzisiaj nie byli mile widziani.

W Głębinie został sam Stanley i jego myśli.

Koniec sierpnia było niczym zderzenie z rzeczywistością. Było czymś wręcz niespotykanym. Nic więc dziwnego, że Borgin nie zdążył się pożegnać ani z jednym, ani z drugim. Dwie śmierci w przeciągu trzech dni to było zbyt dużo - nawet jak na niego samego.

Bukiet dali spoczywał gdzieś na boku stolika. Robiła to też szklanka z alkoholem, która nie miał posłużyć jako napitek dla Stanley. Nie obyło się również bez kałamarza i kilku czy kilkunastu pergaminów, które miały być świadkiem ostatnich listów. Listów, które Borgin pisał w zasadzie dla samego siebie, aby móc poczuć się chociaż odrobinę lepiej. Może liczył na jakieś rozliczenie w głębi duszy?

Były brygadzista odpalił sobie jeszcze papierosa, którym następnie się zaciągnął. Był gotów. Chwycił pióro i mógł rozpocząć to, co chodziło za nim od kilku dni.

Tylko jak powinien to zacząć? Od kogo też powinien zacząć? Wiem... Pokiwał głową, pisząc pierwsze słowa.

Po kilku próbach, setkach skreśleń i przepisań, udało się złożyć list, który jakkolwiek odpowiadałby Stanleyowi. Może nie był perfekcyjny i idealny ale jego autor też taki nie był. Pisał to co czuł. To, co powinien był powiedzieć przed laty. Teraz? Nie miało to już większego znaczenia. Nic to nie zmieniało.

Nie miał nawet pojęcia ile czasu mu zeszło i ile papierosów wypalił. Popielniczka była niemalże pełna, a przed nim był jeszcze jeden list. Ten był chyba gorszy, bo Borgin nawet nie wiedział jakby mógł go rozpocząć. Od jakich słów miałby zacząć? Z której formułki miał skorzystać?

Udało się. Koniec

Stolik piętrzył się od zmarnowanych pergaminów, a ogień w kominku zdążył przygasnąć. Musiało minąć wiele czasu. Stanley spojrzał na zegarek i zrozumiał, że jest już prawie poranek - strasznie się zasiedział.

Wstał, aby rozruszać kości i dorzucić trochę do ognia, co by nie zgasł całkowicie.

Ogień rzucił się na świeże kawałki drewna, zajmując je niemal od razu. Borgin powrócił do stołu i złożył oba listy.

Przyglądał się temu niszczycielskiemu żywiołowi przez kilka chwil, wiedząc, że ten przyjmie zaraz jego podarki i nie będzie wybrzydzał. Stanley chciał się po napawać ich majestatyczną postawą i gracją z jaką przyszło im wić się w palenisku.

Nic nie mogło trwać wiecznie, więc nie mógł tego odwlekać w nieskończoność. Pierwsze do ognia poleciały kwiaty, które w mgnieniu oka zaczęły zanikać pod wpływem żaru. Nim zdążył się odwrócić po pierwszą z wiadomości, rośliny przestały istnieć. Czas na list Pokiwał głową, rzucając dłuższe pismo w kierunku płomieni. List do Stelli zniknął jeszcze szybciej.

Ciężko westchnął robiąc to samo z drugim listem. Ten również nie ostał się zbyt długo, stając się samym popiołem w kominku.

Zdrowie Twoich bliskich Borgin wzniósł toast, a następnie wylał zawartość szklanki do kominka. Przyda im się teraz dużo zdrowia... Życzył im jak najlepiej w tej chwili. To koniec pewnego rozdziału Przyznał sam przed sobą, rozgrzebując żar na boki. Stanley musiał udać się na spoczynek, wszak padał już na twarz. Nie chciał przecież puścić całego lokalu z dymem.

W kilka minut sprzątnął całą salę główną, spoglądając nie raz w kierunku kominka. Nic się jednak nie wydarzyło, więc po prostu udał się na spoczynek.

Non omnis moriar - z tymi słowami w myślach udało mu się zasnąć. Są teraz w lepszym miejscu Był o tym święcie przekonany.