Wrzesień miał przynieść wytchnienie. Nie naprawdę, ale po tym, co działo się w ostatnich miesiącach, Victoria powtarzała sobie jak mantrę, że będziedobrze, będziedobrze, będziedobrzebędziedobrze. Czy było? Nie mogła tego powiedzieć, bo miesiąc rozpoczął się… spokojnie, owszem, ale to był tylko cichy wstęp, by następnie zasypać ich rzeczywistość kolejnymi dziwnymi zjawiskami. Tym razem były to rośliny w ogrodzie, którym od pokoleń opiekowała się jej rodzina i Victoria nie mogła oprzeć się wrażeniu, że los po prostu gra im wszystkim na nosie. Mówisz sobie: będzie lepiej, a wtedy on mówi „ha! Tak? To patrz!”, robi salto do tyłu i oddala się ze śmiechem, a następnego poranka budzi cię gruchanie dwóch sów, które bardzo potrzebują twojej uwagi. Natychmiast. Tak jak te cholerne kwiaty.

Nie opuszczały jej myśli. Wczorajszego dnia poświęciła im tyle czasu, ile mogła, a dzisiaj był kolejny dzień i choć już wiedziała jakieś rzeczy, to generowały one jeszcze więcej pytań i Lestrange już nie mogła się prawdę mówiąc doczekać, aż uda się do ogrodu znowu, może wieczorem… i zobaczy jak sytuacja ma się dzisiaj. Miała też różę w wybitnie starej donicy we własnym domu i na razie zostawiła ją w spokoju, obserwując jedynie z daleka, zapisując notatki w zeszycie.

Ale życie nie kręciło się wokół roślin (a szkoda) – i praca wzywała. Tym razem była to kontynuacja sprawy, którą z Brenną ciągnęły już trzeci miesiąc. Miały potencjalny trop na jednego z kłusowników z szajki, na którą wpadły całkowitym przypadkiem, a że mieli oni ewidentny kontakt z czarnoksiężnikami: to była i ona. I było też Chinatown. I mieszkanie, do którego właśnie zmierzały, a gdzie miały złożyć bardzo niezapowiedzianą wizytę…

– Moja siostra wraca, wiesz? Z Francji – rzuciła ni z tego ni z owego do Brenny, gdy szły chodnikiem wzdłuż ulicy. Lestrange próbowała się ubrać „po mugolsku”, żeby nie rzucać się w oczy swoim mundurem, ale chyba nie do końca jej się to udało i i tak przykuwała wzrok, tylko innego rodzaju. – Dwa lata jej nie było – do Victorii dopiero teraz dotarło, jak dużo czasu minęło, gdy tak patrzyła przed siebie, mijając mugoli, którzy z jakiegoś powodu patrzyli w ich stronę. – Chyba dzisiaj powinna już być w domu – albo wczoraj…? Nie. Powiadomiliby ją przecież… Więc musiało to być dzisiaj. Chyba że wczoraj wieczorem…

Odkąd wyprowadziła się z domu pod koniec lipca, niemalże z hukiem (a na pewno z bombą dla rodziców, że najprawdopodobniej umrze do Samhain, o ile czegoś nie wymyśli, i że ma dosyć tego, w jaki sposób próbują układać jej życie i jaka wielka to jest katastrofa, i że tego już koniec), Daphne widziała raptem kilka razy i to tylko przelotnie. Na korytarzu w pracy, na chwilę w domu, gdy pojawiła się, odebrać kilka dni temu z domu najmłodszą z sióstr, Livię, zabierając ją na wielkie zakupy szkolne na Pokątną, a potem, gdy odbierała młodą, by odstawić ją na Hogwart Express… Victoria zdystansowała się, poniekąd celowo, bo miała serdecznie dość machinacji i macek rodziców, zwłaszcza matki, jej pomysłów i późniejszego niezadowolenia, gdy coś szło nie po jej myśli – w końcu wielka kłótnia 7 lipca, w dniu zerwania zaręczyn, była tą kroplą, która przelała szalę goryczy i sprawiła, że Victoria postanowiła zrobić wszystko, żeby stanąć na nogi na własnych warunkach; nikogo jakoś nie obchodziło, jak ona się z tym zerwaniem zaręczyn czuje, z tym, że poniekąd dostała kosza, a to, jak bardzo Rookwood złamał jej serce (choć nie tym, to też była tylko już taka kropka nad „i”), zostawiła dla siebie, prawie nikomu się do tego nie przyznając. W momencie, gdy wynosiła się z domu, była w dość opłakanym stanie psychicznym i potrzebowała tego dystansu jak powietrza. Z drugiej strony dystansowała się zupełnie przypadkowo, rzucana w wir zdarzeń – w pracy, gdzie nie było za dużo wytchnienia, zwłaszcza po niedawnej śmierci i pogrzebie jej partnera u aurorów, ciągłego poszukiwania informacji o tym, jak można wykorzystać jej Zimny stan, albo jak się go pozbyć, jeśli rzeczywiście jej zagrażał (bo informacje miała sprzeczne…), i eksperymentowaniem na eliksirach, jakoś tego czasu nie było wiele, więc… działo się to naturalnie.

Ale to nie znaczyło, że nie kochała swoich sióstr. Że za nimi nie tęskniła… Że się nie martwiła. Martwiła – bardzo, zwłaszcza wiedząc, co czaiło się w cieniach drzew Kniei Godryka. Naprawdę ulgą było to, że Olivia była już w Hogwarcie i (Victoria zerknęła na zegarek na nadgarstku) w tej chwili powinna kończyć swój pierwszy dzień drugiego roku nauki. Tęskniła za Primrose, której nie widziała od dawna, i która ominęła dużo z tego cyrku, który wydarzał się właśnie w Anglii, a o perypetiach życiowych i miłosnych najstarszej siostry mogła czytać tylko plotki… albo to, co ktoś przekazywał jej listownie. I była też Daphne, chyba najspokojniejsza z ich czwórki, najcichsza – chociaż Victoria nigdy nie nazwałaby jej szarą myszką. O nią też się martwiła, o to, jak silny wpływ będzie miała teraz matka, czy nie przekieruje swoich ambicji na siostry, skoro z najstarszą się nie udało (i miała na tyle siły, by się postawić, czym… chyba w jakiś sposób imponowała rodzicielce, nie umiała określić tego dziwnego błysku w jej oczach)?

Propozycja spotkania pojawiła się nagle… ale Victoria zrobiła absolutnie wszystko, by mieć na to czas. Być może spacer ulicami Londynu to było najlepsze miejsce, jakie mogły wymyślić – neutralne, z dala od wścibskich uszu. Tori, jak zawsze przed czasem, czekała na Wawrzynka, elegancko siedząc na jednej z ławek. I uśmiechnęła się, gdy tylko zobaczyła czarownicę, na którą czekała. Wstała od razu i odruchowo poprawiła materiał dłuższej sukienki, by lepiej się układał, chociaż nie robiło to absolutnie żadnej różnicy.

– Daphne! – nie mogła sobie odmówić, by przytulić siostrę… choćby tylko na chwilkę, bo zaraz chciała się odsunąć, kontakt z jej ciałem był dla większości ludzi bardzo nieprzyjemny: lodowata, niczym trup, a może nawet i bardziej, bo wręcz zionęła tym nienaturalnym zimnem. – Pięknie wyglądasz – pochwaliła i odsunęła się, jakby chciała w ten sposób łatwiej dojrzeć całą sylwetkę siostry i pokiwała niespiesznie głową. – Jak dzień? – to była sobota, więc Daphne pewnie spędziła ten czas w domu? A może nie? Może robiła jakieś nadgodziny w Ministerstwie…?

Obecność Guinevere należało wykorzystać. Groźba? Dziwactwo? Zwykłe tworzenie pretekstów! Mogło się wydawać dziwnym, że mimo tyloletniej styczności z Londynem Laurent wcale go nie znał. Poznał jego pojedyncze zakamarki - miał chociażby jedną kawiarenkę nad Tamizą, z której był wspaniały widok na ikoniczny most tego miasta i czasami zdarzało mu się tam zabłądzić, ale od dłuższego czasu bardzo rzadko. Tak jak w ogóle bardzo rzadko pojawiał się poza magicznymi dzielnicami. Miasta go nie ciągnęły, nie miały pociągu, który szarpałby go w potrzebie zagłębienia się w jego tajemnice. To, że takich nie było, nie znaczyło, że mogły się nie pojawić, albo nie było przypadków, gdzie rzeczywiście dał się zaciągnąć to tu, to tam... Laurent nie był nigdy blisko z mugolakami ani mugolami. Nie, jego kontakty zazwyczaj trzymały się w świecie czystej krwi, półkrwi ewentualnie, a i tak bliskie jego grono to byli raczej czystokrwiści. Nie dlatego, że tak sobie dobierał znajomości, selekcjonował ludzi, a tych o krwi brudnej wyrzucał. Miał nadzieję, że Guinevere mu uwierzyła, kiedy wtedy rozmawiali w jej kuchni i że nie musiał tego powtarzać, zapewniać ją w tym... nawet jeśli wykazywał pewne obawy przed światem mugoli i trochę podchodził do nich jak do dzikich zwierząt. To wynikało nie z tego, że patrzył na nie jako "istoty mniej ludzkie", tylko dlatego, że ze swoją technologią stanowili zbiór niewiadomych i niepewnych. Dlatego, że nie znał ich świata, że nadmiar samochodów, że ich styl bycia, ich krótkie życie, wrażliwość na choroby... wszystko to sprawiało, że wydawali się jak porcelana w obliczu czarodziei, którzy mogliby ich... rozplaszczyć jednym machnięciem różdżki. A jednak Voldemort tego nie robił. Czemu..? Skoro chciał stworzyć świat tylko dla czarodziei - co sprawiało, że zwlekał, skoro uważał ludzi za takie... robaki wręcz? O ile nie sprowadzał ich niżej. Umówienie się więc na to, żeby zwiedzić Chinatown, jedną z ładniejszych uliczek londyńskich (przynajmniej zdaniem Laurenta, bo zadbaną, bo kolorową, łączącą Anglię z orientem) wydawało się idealnym pomysłem. Pretekst nie do tego, żeby z samą Guinevere się spotkać (do tego też, nie tylko!), ale do tego, żeby samemu zobaczyć coś, co usłyszał, że ponoć było bardzo ładnym elementem ich starego, pięknego miasta. Pięknego... cóż, Laurent nidgy nie był fanem miast. Zabudowań. Bruku pod nogami i murów zatrzymujących wodę i parujących, nagrzewanych latem przez słońce.

Nawet nie wiedział, w co miał się ubrać. Nie chodziło o spotkanie z Ginny - po prostu jak powinien się ubrać tam, do wyjścia? Odwiedzał Bigsbyego czasami, ale on nie mieszkał w Londynie, poza nim, poza tym nie plątał się przez to po mieście wśród tłumów mugoli, więc... tak, może po prostu najlepiej będzie postawić na całkowitą prostotę, bo lepiej było się nijak nie wyróżniać z tłumu... cooo było kompletnie niemożliwe w przypadku, kiedy stanął w białej koszuli i beżowych, prasowanych w kant spodniach, z perłą w uchu, pierścionkiem jednym, drugim, szlachetnym kamieniem na złotym łańcuszku tuż przy Guinevere - Hibiskusa, który przyniósł ze sobą całe piękno Egiptu do tego smutnego, deszczowego kraju. Nie, nie mieli szans się nie wyróżniać, Laurent jednak tego zupełnie nie widział. Zobaczył to dopiero, kiedy już w niemagicznym Londynie się znaleźli, a on czuł się bardzo nieswojo z myślą, że nie będzie mógł sięgnąć po różdżkę, gdyby cokolwiek się wydarzyło. Nie to, że złego - wystarczył czysty przypadek tego, że z kałuży pryśnie na ciebie woda. Odruchem jest sięgnięcie po różdżkę, żeby się wyczyścić - i to było zgubne. Odruch. Przyciągali spojrzenia osób, kiedy szli ulicą i tak jak to nigdy nie sprawiało, żeby Laurent czuł się jakkolwiek źle, tak teraz mimo, że jego ego było łechtane, że gdyby miał pawi ogon to byłby on teraz w pełni rozwinięty, by zaprezentować każde piórko, żeby olśnić jeszcze bardziej, tak mimo to czuł się odrobinkę nie na miejscu. Odrobinkę. Ciekawość potrafiła jednak wygrać z każdym przeczuciem.

- Nie boisz się wędrować ze mną w takie nieznane tereny przy ostatnim pechu, jaki za mną kroczy? - Zażartował z tego, nie był sam czarnowidzem, nie wierzył (nie chciał uwierzyć), że to naprawdę ciążyło nad nim jakieś FATUM. Odmawiał takiej wiary. - Mam nadzieję, że moja intuicja w terenie miejskim jest równie sprawna jak intuicja poruszenia się po leśnej dżungli, inaczej już pięć razy źle skręciliśmy. - Uśmiechnął się. - Swoją drogą lubisz sztukę? Zwróciłaś uwagę na to muzeum sztuki, koło którego przechodziliśmy? Wyglądało przepięknie z zewnątrz, prawdziwy zabytek czasów...

Lato trwało w pełni. Pogoda dopisywała, żar lał się z nieba. Nie przeszkadzało to jednak w wybraniu się na niewielkie zakupy, chociaż przez chwilę mieli szansę nacieszyć się pięknymi warunkami atmosferycznymi, bo większość dnia spędzali w Klubokawiarnii. Właśnie z tego powodu postanowiła zabrać ze sobą brata (no i przynajmniej nie musiała się martwić o transport zakupów). Thomas posiadał wspaniałe umiejętności, których jej brakowało, a które były baaardzo przydatne podczas prowadzenia swojego własnego biznesu.

Znaleźli się w Chinatown przy pomocy teleportacji. Kiedy się aportowali Norka omal się nie wywaliła. Nadal nie do końca sobie radziła z tym sposobem transportu. - Nie wiem, jak ty to robisz, dla mnie to jest niczym czarna magia. - Na szczęście nie dołączały do tego nigdy żadne rewolucje żołądkowe.

- Mam liste zakupów, chociaż nie omieszkam coś do niej dodać, może trafi się okazja na jakieś owoce, warto się zaopatrzyć w większą ilość, będzie można to przerobić i zostawić na zimę. - Oczywiście, że myślała przyszłościowo, może i lato trwało, teraz wszystkie produkty były dostępne od ręki, ale niedługo skończy się dobrobyt, wtedy trzeba będzie kombinować.

Wzięła brata pod rękę, i ruszyli podbijać okoliczne stoiska. Norka wyglądała zwyczajnie, ubrana w krótką błękitną sukienke, w różowe drobne kwiatki, włosy miała rozwiane, trochę żałowała, że ich nie związała, bo naprawdę było gorąco. - Czy potrzebujesz czegoś konkretnego? Czy raczej będziesz mnie jedynie asekurował? - Wypadało się dowiedzieć, czy brat może nie chciał również kupić czegoś dla siebie.

Jednym z nich było China Town. Dlaczego się tam wcześniej nie pojawił? Zazwyczaj było tam niesamowicie tłoczno i jakoś tak obco. Co brzmi dziwnie w ustach pół Japończyka. Bo przecież z całego Londynu to właśnie tam mógł wtopić się w tłum. Cóż, mógłby. Gdyby nie cudaczne włosy, do której dołączył martwy odcień cery.

Ururu wybrał się tam okryty letnim płaszczem jednorzędowym — kolejnym odzieniem otrzymanym w "spadku" od ojca Heather. Zbyt duże odzienie sprawiało, że Ururu wyglądał jeszcze młodziej niż... wyglądał, bo i tak wyglądał znacznie młodziej niż wskazywała na to data urodzenia. Czarodziej okrył włosy mugolskim kapeluszem z rondem. Opadający z niego cień przysłaniał nieco dziwne spojrzenie miodowych oczu. I bardzo dobrze, bo w tłumie osób z ciemnymi tęczówkami, bardzo rzucałoby się to w oczy. Poza tym, było już po zmroku. Ururu obserwował tętniące życiem bary i stoiska z jedzeniem. Sam skusił się nawet na jakieś smażone mięso na patyku. Smakowało bardzo dobrze, ale nigdy czegoś takiego wcześniej nie spróbował. Niestety, gdy spytał sprzedawcę, co to było, ten tylko zaszczekał. Widocznie nie znał angielskiego i próbował się porozumieć psim. Cóż za dziwak.

Marquez przechodził obok parku. Było tam spokojniej, a także powietrze miało większą swobodę przepływu. Co kilkanaście metrów porozstawiane było więcej budek z jedzeniem, czy piciem. Ta część miasta zdecydowanie nie chodziła wcześnie spać.