https://secretsoflondon.pl/ Sat, 18 Apr 2026 04:28:46 +0000 MyBB https://secretsoflondon.pl/showthread.php?tid=3570 Wed, 10 Jul 2024 11:14:35 +0200 Florence Bulstrode]]> https://secretsoflondon.pl/showthread.php?tid=3570 Scenariusz Miesiąca Miłości

– Pamiętasz, dokąd mieliśmy jechać?
Ona nie pamiętała. Po głowie z jakiegoś powodu tłukła się jej myśl, że szli chyba na spotkanie (na randkę?), a potem nagle zrobiło się bardzo jasno: i później w pamięci tkwiła już tylko dziura. Nie była pewna, dlaczego miałaby iść na randkę z mężczyzną, który siedział naprzeciwko niej, skoro nie pamiętała kim był ani nawet jak miał na imię.
Właściwie nie pamiętała, jak sama ma na imię.
Mogłaby jednak przysiąc, że ona i ciemnowłosy człowiek się znają: że zna go doskonale, że może mu zaufać i że dobrze, że nie trafiła tutaj sama, tylko z nim. Nie pamiętała tylko dlaczego.
– A może wiesz chociaż, gdzie jesteśmy?
Nie była w stanie rozpoznać lotniska. Nigdy na żadnym nie była: nigdy nawet nie oglądała obrazków, bo nie chodziła w Hogwarcie na lekcje mugoloznastwa i nie miała w zwyczaj czytywać mugolskiej prasy. Samoloty były dla niej jedynie dalekimi kształtami na niebie, okazyjnie oglądanymi – gdy te trzy czy cztery razy podróżowała za granicę, robiła to za pośrednictwem świstoklików oraz promu. Nie zdawała więc sobie sprawy z tego, że siedzą na rządkach srebrzystych krzeseł, na których zwykle zasiadali pasażerowie, ani że za przeszklonymi oknami widać pasy startowe. Nie wiedziała, że panujące tutaj cisza i pustka są nienaturalne… ale to przeczuwała w jakiś sposób, bo pomieszczenie było wielkie, bardzo jasne, mogłoby pomieścić setki, może tysiące ludzi, a znajdowali się w niej tylko oni. Instynktownie spodziewałaby się zobaczyć tutaj całe tłumy. Poczucie niewłaściwości i jakiś ulotny niepokój, niezwiązany nawet ze stratą pamięci, a jakimś niedobrym przeczuciem, nie dawały jej spokoju i dobijały się natrętnie do głowy.
Oderwała wzrok od mężczyzny i przesunęła spojrzeniem po przeszkleniach: po widocznych w oddali maszynach – i pomyślała, że to chyba są te mugolskie samoloty, tyle że zaraz za tą myślą przyszła kolejna, że właściwie to nie jest pewna, kim są mugole. A potem zwróciła wzrok na podświetlaną tablicę na jednej ze ścian. Przypominała jej trochę rozkłady na stacjach kolejowych, wyświetlających godziny i cele odjazdów oraz przyjazdów: ale tutaj zamiast miejscowości pojawiały się nazwy takie jak Druga Strona, Limbo, Świat żywych, Zaświaty, Piekło, Niebo.
– Zastanawiam się, czy umarliśmy – dodała cicho, opuszczając spojrzenie na własne dłonie. Były blade, wypielęgnowane, i zdawały się prawdziwe, realne, nie należały do ducha.
Z jakichś powodów, chociaż myśl o tym, że mogła umrzeć, ją niepokoiła, to nie czuła takiego przerażenia, jak prawdopodobnie powinna.]]> Scenariusz Miesiąca Miłości

– Pamiętasz, dokąd mieliśmy jechać?
Ona nie pamiętała. Po głowie z jakiegoś powodu tłukła się jej myśl, że szli chyba na spotkanie (na randkę?), a potem nagle zrobiło się bardzo jasno: i później w pamięci tkwiła już tylko dziura. Nie była pewna, dlaczego miałaby iść na randkę z mężczyzną, który siedział naprzeciwko niej, skoro nie pamiętała kim był ani nawet jak miał na imię.
Właściwie nie pamiętała, jak sama ma na imię.
Mogłaby jednak przysiąc, że ona i ciemnowłosy człowiek się znają: że zna go doskonale, że może mu zaufać i że dobrze, że nie trafiła tutaj sama, tylko z nim. Nie pamiętała tylko dlaczego.
– A może wiesz chociaż, gdzie jesteśmy?
Nie była w stanie rozpoznać lotniska. Nigdy na żadnym nie była: nigdy nawet nie oglądała obrazków, bo nie chodziła w Hogwarcie na lekcje mugoloznastwa i nie miała w zwyczaj czytywać mugolskiej prasy. Samoloty były dla niej jedynie dalekimi kształtami na niebie, okazyjnie oglądanymi – gdy te trzy czy cztery razy podróżowała za granicę, robiła to za pośrednictwem świstoklików oraz promu. Nie zdawała więc sobie sprawy z tego, że siedzą na rządkach srebrzystych krzeseł, na których zwykle zasiadali pasażerowie, ani że za przeszklonymi oknami widać pasy startowe. Nie wiedziała, że panujące tutaj cisza i pustka są nienaturalne… ale to przeczuwała w jakiś sposób, bo pomieszczenie było wielkie, bardzo jasne, mogłoby pomieścić setki, może tysiące ludzi, a znajdowali się w niej tylko oni. Instynktownie spodziewałaby się zobaczyć tutaj całe tłumy. Poczucie niewłaściwości i jakiś ulotny niepokój, niezwiązany nawet ze stratą pamięci, a jakimś niedobrym przeczuciem, nie dawały jej spokoju i dobijały się natrętnie do głowy.
Oderwała wzrok od mężczyzny i przesunęła spojrzeniem po przeszkleniach: po widocznych w oddali maszynach – i pomyślała, że to chyba są te mugolskie samoloty, tyle że zaraz za tą myślą przyszła kolejna, że właściwie to nie jest pewna, kim są mugole. A potem zwróciła wzrok na podświetlaną tablicę na jednej ze ścian. Przypominała jej trochę rozkłady na stacjach kolejowych, wyświetlających godziny i cele odjazdów oraz przyjazdów: ale tutaj zamiast miejscowości pojawiały się nazwy takie jak Druga Strona, Limbo, Świat żywych, Zaświaty, Piekło, Niebo.
– Zastanawiam się, czy umarliśmy – dodała cicho, opuszczając spojrzenie na własne dłonie. Były blade, wypielęgnowane, i zdawały się prawdziwe, realne, nie należały do ducha.
Z jakichś powodów, chociaż myśl o tym, że mogła umrzeć, ją niepokoiła, to nie czuła takiego przerażenia, jak prawdopodobnie powinna.]]> https://secretsoflondon.pl/showthread.php?tid=1246 Sun, 02 Apr 2023 03:14:18 +0200 Eutierria]]> https://secretsoflondon.pl/showthread.php?tid=1246 po zmierzchu

(...)

Czarodzieje, którzy stali zbyt blisko ognia, zostali skutecznie odepchnięci przez silne zaklęcie, a wy znaleźliście się w centrum ognistego kręgu. Lord Voldemort stał obok was. Całkowicie materialny, tak samo złowieszczy jak zawsze, o aurze i smrodzie czarnej magii tak silnej, że odczuwaliście to nawet wy. Wpatrywał się w kogoś przez moment, ale przestał w chwili, kiedy wasze udane zaklęcia odgrodziły go od tych, którzy byli niewarci widzenia tego, co ukaże się waszym oczom za moment. Czuliście to – silne napięcie związane z wielką energią, jaka przepływała przez wasze ciała. Nie rozumieliście tego, być może nie rozumiał tego nawet sam Lord Voldemort, ale wiedzieliście, że nie powinniście wątpić.

Ręka Czarnego Pana uniosła w górę kamień runiczny. Ten świecił się jasnym światłem, jakby był rozgrzany do czerwoności. I o ile nie myliły was oczy, zdawał się wciągać do środka wszystko wokół. Wpierw dym i kurz, później płomienie ogniska, kamienie usypane dookoła waszych stóp. A później… a później wciągał rękę Czarnego Pana i… was? Dlaczego on wciągał was? Nikt was o tym nie poinformował, nikt was nie ostrzegł przed potencjalnie zgubiennym wpływem znajdowania się tak blisko całej tej akcji. Próbowaliście trzymać się nogami gruntu. Z całych sił parliście w dół, żeby tylko nie zostać wciągniętym do tego dziwacznego artefaktu i po kilku chwilach zorientowaliście się, że to wszystko było iluzją. Staliście twardo na ziemi, a to fioletowy dym wydobywający się z ogniska mącił wam w głowach. A może nie mącił? Może faktycznie w płomieniach dostrzegaliście ludzkie twarze, obrzydliwie powyginane, jakby ogień uczył się tego, jak właściwie wygląda ludzka twarz i jakie posiada możliwości, jeżeli chodziło o jej plastyczność w mimice. Wyglądało to obleśnie – nie byliście jednak jednymi z tych, którzy daliby się przerazić tak marną sztuczką. Cisnęło się na usta „nie patrzcie w ogień”, ale wy już zdążyliście w niego spojrzeć. Spojrzał w niego również Lord Voldemort, który zamarł w bezruchu. Zamrugaliście, a później poczuliście błogi zapach leśnej polany. Kurz i pył nie gryzły was już w gardła. Nie zmierzchało już, znaleźliście się w tym miejscu w biały, wyjątkowo jasny dzień.

Czarny Pan milczał. Rozejrzał się wokoło, spojrzał też na trzymany w dłoni kamień – ten zgasł, nie różnił się niczym od szeregu kamieni ułożonych wzdłuż płynącej nieopodal rzeki. Na wielkich polanach, gdzieś daleko w oddali, rysowała się spoczywająca na nich, kobieca sylwetka.

@Theon Yaxley @Louvain Lestrange @Wilhelm Avery ]]> po zmierzchu

(...)

Czarodzieje, którzy stali zbyt blisko ognia, zostali skutecznie odepchnięci przez silne zaklęcie, a wy znaleźliście się w centrum ognistego kręgu. Lord Voldemort stał obok was. Całkowicie materialny, tak samo złowieszczy jak zawsze, o aurze i smrodzie czarnej magii tak silnej, że odczuwaliście to nawet wy. Wpatrywał się w kogoś przez moment, ale przestał w chwili, kiedy wasze udane zaklęcia odgrodziły go od tych, którzy byli niewarci widzenia tego, co ukaże się waszym oczom za moment. Czuliście to – silne napięcie związane z wielką energią, jaka przepływała przez wasze ciała. Nie rozumieliście tego, być może nie rozumiał tego nawet sam Lord Voldemort, ale wiedzieliście, że nie powinniście wątpić.

Ręka Czarnego Pana uniosła w górę kamień runiczny. Ten świecił się jasnym światłem, jakby był rozgrzany do czerwoności. I o ile nie myliły was oczy, zdawał się wciągać do środka wszystko wokół. Wpierw dym i kurz, później płomienie ogniska, kamienie usypane dookoła waszych stóp. A później… a później wciągał rękę Czarnego Pana i… was? Dlaczego on wciągał was? Nikt was o tym nie poinformował, nikt was nie ostrzegł przed potencjalnie zgubiennym wpływem znajdowania się tak blisko całej tej akcji. Próbowaliście trzymać się nogami gruntu. Z całych sił parliście w dół, żeby tylko nie zostać wciągniętym do tego dziwacznego artefaktu i po kilku chwilach zorientowaliście się, że to wszystko było iluzją. Staliście twardo na ziemi, a to fioletowy dym wydobywający się z ogniska mącił wam w głowach. A może nie mącił? Może faktycznie w płomieniach dostrzegaliście ludzkie twarze, obrzydliwie powyginane, jakby ogień uczył się tego, jak właściwie wygląda ludzka twarz i jakie posiada możliwości, jeżeli chodziło o jej plastyczność w mimice. Wyglądało to obleśnie – nie byliście jednak jednymi z tych, którzy daliby się przerazić tak marną sztuczką. Cisnęło się na usta „nie patrzcie w ogień”, ale wy już zdążyliście w niego spojrzeć. Spojrzał w niego również Lord Voldemort, który zamarł w bezruchu. Zamrugaliście, a później poczuliście błogi zapach leśnej polany. Kurz i pył nie gryzły was już w gardła. Nie zmierzchało już, znaleźliście się w tym miejscu w biały, wyjątkowo jasny dzień.

Czarny Pan milczał. Rozejrzał się wokoło, spojrzał też na trzymany w dłoni kamień – ten zgasł, nie różnił się niczym od szeregu kamieni ułożonych wzdłuż płynącej nieopodal rzeki. Na wielkich polanach, gdzieś daleko w oddali, rysowała się spoczywająca na nich, kobieca sylwetka.

@Theon Yaxley @Louvain Lestrange @Wilhelm Avery ]]>