Chociaż każda z postaci graczy może dokonywać własnych wyborów jeżeli chodzi o ubrania i styl, warto wiedzieć w jaki sposób ubiera się większość czarodziejskiego społeczeństwa. Za wysoką znajomość kultury (a więc i obycie w tematach modowych) odpowiada statystyka Wiedzy o Świecie. Niniejszy wątek można więc potraktować jako kompendium wiedzy dla tych bohaterów, którzy są specjalistami z obyczajów Brytyjczyków i opisane tu zagadnienia są im szeroko znane. Opisy te obejmują modę głównej przestrzeni grywalnej - w innych państwach będzie wyglądała zupełnie inaczej (a i na Wyspach może zdarzyć się, że w jakimś oddalonym od Londynu mieście moda będzie lekko odbiegać od tej - są to jednak ze względu na rozmiar czarodziejskiego społeczeństwa niestandardowe przypadki). Osoby lubiące oglądać ładne obrazki zapraszamy na naszą modową tablicę.

Główne założenia

Moda czarodziejów jest bardzo mocno inspirowana naturą i cyklem Koła Roku. Nieważne, czy jesteś czarodziejem czystej krwi, półkrwi czy mugolakiem – jeżeli kupujesz ubrania i biżuterię u czarodziejskich projektantów, będą one wykonane z naturalnych materiałów, a ich zdobienia nawiązują właśnie do natury. Na szatach czarodziejów często pojawiają się symbole związane z dniem i nocą (jak słońce, księżyc i gwiazdy), wisiorki, broszki i spinki nie raz mają zwierzęce kształty (czarodzieje szczególnie lubią wybierać te, które nawiązują do ich totemów), na grzebykach do włosów czy sukienkach pojawiają się motywy roślin. Bogatsi czarodzieje mają inną garderobę na każdą porę roku, związaną z konkretnym sezonem przez umieszczane na nich zdobienia oraz swoją kolorystykę. Biedniejsi ubierają się bardziej pragmatycznie, ale również lubią nosić różnorakie ozdoby.

Czarodzieje przywiązują także spore znaczenie do magicznej mocy kamieni i minerałów: wierzą, że mają one określoną energię, która wpływa na ich właściciela. Noszona przez nich biżuteria (zwłaszcza przez tych, którzy wywodzą się ze starych rodów) rzadko jest więc przypadkowa. Rubiny są chętnie ofiarowane osobom, które kocha się romantyczną miłością lub noszone przez tych, którym na co dzień powinna towarzyszyć odwaga. Szafiry chętnie są wybierane przez naukowców, topazy – przez tych, którzy duże znaczenie przywiązują do spirytualizmu, jak kapłani czy wywoływacze duchów. Ametysty mają mieć właściwości ochronne, cytryny dodawać pewności siebie (z tego względu często wybierają je artyści). Turkusy mają ostrzegać przed niebezpieczeństwem i dodawać trzeźwości umysłu, a szmaragdy przyciągać dobrą energię.


Najbardziej charakterystycznym elementem garderoby odróżniającym czarodzieja od mugola jest szpiczasty kapelusz. Tego typu nakrycia głowy noszą zarówno kobiety jak i mężczyźni. Ich ronda przyozdabiane są w różnoraki sposób, a każda licząca się na mieście restauracja i kawiarnia posiada specjalny stojak na kapelusze, ponieważ klienci zwykle ściągają je na czas spożywania posiłku.

Czarodzieje również korzystają ze wszelkiej maści kosmetyków, zarówno do pielęgnacji ciała jak i do makijażu. W przeciwieństwie do mugoli mogą pozwolić sobie na różne magiczne upiększacze: eliksiry błyskawicznie usuwające pryszcze czy emulsje idealnie układające włosy takie jak Ulizanna. Bardzo popularne są pachnidła, ale niektórzy wciąż stosują okadzanie się kadzidłami. Zbyt pstrokaty makijaż kojarzy się z makijażem teatralnym (i często tym gorszego sortu – przesadzenie z pudrem może sprawić, że wezmą nas za członka jakiejś wędrownej trupy), ze względu na to, że standardem piękna jest naturalność. Oczywiście, większość celebrytów ujmuje tę naturalność w cudzysłów – bo skoro trzeba być naturalnym, to znaczy, że naturze można dopomóc za granicę mając to, czy ktokolwiek będzie w stanie to zauważyć.

Ile ubrań i jakie powinna posiadać moja postać?

Przeciętny Brytyjczyk posiada od 20 do 30 sztuk odzieży, w tym kilka par spodni lub spódnic, kilka koszul, bluzek lub swetrów, kilka sukienek lub czarodziejskich szat, kilka par butów, jedną lub dwie kurtki. O ubrania się dba – naprawia się je i odświeża.

Czarodzieje krwi czystej

Moda czarodziejów czystej krwi zmienia się bardzo powoli, a nawet nowe propozycje inspirowane są w przeszłością ze względu na momentami toksyczne przywiązanie do tradycji. Przedstawiciele konserwatywnych rodów na co dzień, a ci bardziej postępowych „na specjalne okazje” noszą stroje, które można nazwać klasykami przeszłości. Są one wyrazem szacunku dla korzeni, podkreśleniem ich znaczenia, ale także dla wielu sposobem na zademonstrowanie swojej pozycji oraz majątku, tego typu ubrania zazwyczaj są bowiem bardzo drogie i szyte wyłącznie przez najlepszych czarodziejskich krawców. Bogaczom nie wypada przecież nosić mody katalogowej, jeśli nie chcą spotkać na przyjęciu kogoś w identycznej szacie.

O ile w sytuacjach prywatnych czy w których czarodzieje i czarownice nie chcą na siebie zwracać uwagi, zdarza się im ubierać bardziej swobodnie, zwłaszcza poza najbardziej konserwatywnymi rodami, o tyle bale, wesele czy okazje w rodzaju wernisaży stają się prawdziwą rewią kolorów, pięknych, długich szat oraz błysku drogich kamieni. Ktoś, kto przyjdzie na taką okazję w stroju niezgodnym z tymi trendami, może narazić się na nieprzychylne spojrzenia. Ubrania czarodziejów czystej krwi wykonane są najczęściej z wełny, bawełny, lnu, jedwabiu i aksamitu. Bardzo często mają zaklęte kieszenie. Nad torebki i plecaki przekładają oni skórzane torby lub płócienne sakiewki. Nie stronią od dodatków, wśród których najpopularniejsza jest oczywiście kosztowna biżuteria, często będąca pamiątką rodową. O ile jednak biżuteria jest bardzo popularna, ogólna zasada brzmi: jeśli nie stać cię na tę naprawdę dobrej jakości lub nie odziedziczyłaś jej po przodkach, lepiej nie zakładaj na bal czy ważne przyjęcie żadnej. Podróbki albo tańsze ozdoby założone na czyjeś wesele albo ważne spotkanie mogą sprawić, że zostaniesz wyśmiana.


Czarownice czystej krwi z Anglii noszą najczęściej szaty, a jesienią i zimą długie płaszcze. Ich ubrania na specjalne okazje bywają fantazyjne i bogato zdobione. Rzadkością są głębokie dekolty czy sukienki bardzo krótkie – te traktowane są jako mugolska moda i krótka suknia na balu czystokrwistych może wywołać niepochlebne komentarze albo nawet skutkować wyproszeniem z zabawy przed gospodarzy. Dużą popularnością cieszą się płaszcze i szaty haftowane w wymyślne wzory, a zarówno dekoracje ubrań, jak i biżuteria w swoich wzorach często nawiązują do natury: zwierząt oraz roślin. Czarodziejki czystej krwi unikają cieniowanych, długich grzywek, noszenia drobnych warkoczyków, nienaturalnych loków oraz ondulacji – to elementy popularne wśród mugoli, a przez to źle widziane na „salonach”. Największą dumą czystokrwistej czarownicy są długie, zadbane włosy, często czesane w wymyślne fryzury. Im dłuższe i naturalniej wyglądające, tym więcej komplementów zbiorą, im krótsze i bardziej zniszczone, tym bardziej pogardzane.

Angielscy czarodzieje czystej krwi zazwyczaj wybierają szaty, a jeśli zakładają koszule i garnitury, to nie na specjalne okazje, i te nie tylko wykonane są z naturalnych materiałów, ale też – w oczach mugoli przynajmniej – byłyby nieco staroświeckie w kroju. Ich płaszcze jesienią i zimą sięgają minimum do kolan. Wśród czystokrwistych normalnym jest, że szata mężczyzny jest zdobiona lub kolorowa - nie ma tu podejścia, że jest to zastrzeżone tylko dla kobiet. Sporą popularnością cieszą się u panów nieco dłuższe fryzury – sięgające ramion. Głowy rodów lub ich dziedzice często noszą rodowe sygnety. Bogatsi czystokrwiści chętnie zakładają także pierścienie pełniące ozdobną funkcję lub mające wartość sentymentalną – przekazane przez przodków lub podobne do tych, jakie noszą ich przyjaciele.

Czarodzieje półkrwi

Czarodzieje półkrwi to ogół czarodziejskiego społeczeństwa – według luźnych szacunków około siedemdziesiąt procent wszystkich czarodziejów jest półkrwi. Ta grupa pozostaje więc bardzo zróżnicowana i odzwierciedla się to także w modzie.


Warto pamiętać, że wiele rodów dziś uznawanych za rodziny półkrwi, ma wiekowe rodowody – jak Abbottowie czy Ollivanderowie – i oni w swoich strojach, zwłaszcza na oficjalne okazje, często starają się podkreślać swoje dziedzictwo. Ich ubrania mogą pod pewnymi względami przypominać te noszone przez czarodziejów czystokrwistych. W posiadaniu takich rodzin czasem znajdują się wciąż cenne ozdoby, przekazywane z pokolenia na pokolenie. Pozostali z kolei – często czarodzieje od dwóch czy trzech pokoleń – zazwyczaj noszą czarodziejskie szaty kupowane w butikach na Pokątnej i Horyzontalnej. Bogatsza część czarodziejów półkrwi nosi tak zwaną modę katalogową, czyli ubiera się u projektantów i krawców magicznych dzielnic Londynu. Wyznacznikami tego, co jest ciekawe, są oczywiście lokalni, londyńscy celebryci. Reszta, której nie stać na wyszukane stroje, robi zakupy w mniej prestiżowych miejscach lub szyje ubrania samodzielnie.


Moda bogatych czarodziejów półkrwi czerpie inspiracje z obu światów. Inspiruje się mugolami, ale pozostaje od ich mody mocno odrębna. Długie suknie, szaty i kapelusze wciąż mocno odróżniają czarodziejów półkrwi od niemagów, jednocześnie ich ubrania odstają jakością i przywiązaniem do korzeni, odróżniając ich od czarodziejów krwi czystej. Nie da się jednak napisać, że wszyscy czarodzieje półkrwi ubierają się podobnie. Rozstrzał tego, co można na siebie założyć jest spory, ale to głównie dlatego, że to ogromna grupa ludzi wykonująca przeróżne zawody. Czarodzieje półkrwi, szczególnie ci biedniejsi, są ludźmi pracy. Zwykle da się odróżnić bibliotekarkę od kapłanki po samym sposobie czesania włosów. W szczególności rzemieślnicy i inni czarodzieje parający się pracą fizyczną muszą pogodzić sposób ubierania się z wykonywanym zawodem. Takie osoby noszą zwykle proste ubrania o nieszczególnie szalonych krojach i wzorach tkanin. Wśród biedoty eleganckie ozdoby i czapeczki zastąpione są często kapturami i czepkami trzymającymi włosy w miejscu (ale w przeciwieństwie do mugoli, czarodzieje wciąż wybierają takie kaptury, których czubek stoi do góry).

Moda urzędnicza

W wielu zawodach obowiązuje noszenie munduru lub istnieją konkretne wymagania wobec stroju (np. prosty krój czy określona kolorystyka). Dotyczy to przede wszystkim pracowników Ministerstwa Magii, Lecznicy Dusz oraz Kliniki Magicznych Chorób i Urazów. Istnieje więc odłam mody nazywany modą urzędniczą, będący opisem typowych strojów noszonych przez pracowników Ministerstwa czy wykładowców Akademii Munga.


Aurorzy i członkowie Brygady Uderzeniowej wyróżniają się na korytarzach Ministerstwa specyficznym umundurowaniem, noszonym podczas pełnienia służby jak i podczas oficjalnych uroczystości. Zwolnieni z obowiązku noszenia munduru są osoby pracujące pod przykrywką, wykonujące czynności, w trakcie których rzucający się w oczy mundur nie jest pożądany, albo tymczasowo zawieszone.

Mundury aurorów utrzymane są w czarnym kolorze ze srebrnymi elementami. Cały komplet składa się z czarnej marynarki, koszuli, spodni, paska do spodni z klamrą w kształcie litery M oraz czarnych butów. W mundurach odbywających kurs aurorski srebrne elementy zastąpione są kolorem miedzianym. Przepisowy ubiór brygadzistów to szara koszula, spodnie, buty oraz marynarka ze złotymi elementami i M wyszytym na prawej kieszeni - u osób na szkoleniu detale zmienione są na kolor srebrny. Dodatkowym elementem jest peleryna sięgająca połowy talii, z godłem Brygady Uderzeniowej wyszytym na plecach. Męskie i damskie mundury są identyczne.

Mugolaki

To czarodzieje, którzy wychowali się w świecie mugolskim i dopiero zetkniecie z Hogwartem uświadomiło ich o istnieniu mody czarodziejskiej, ale młodzieńcze lata najpewniej nie pozwoliły im się z nią obyć – w szkole nosili mundurki, a wakacje spędzali w rodzinnych stronach. Mugolakom zwykle bliżej więc ubiorem do mugoli, chociaż przez zawieszenie pomiędzy światami w obu z nich często uchodzą za ekscentryków.

W latach 70 XX wieku ogłoszono, że w modzie nie ma już zasad. W ten sposób doszło do momentu, gdzie style zaczęły się mieszać ze sobą, tak samo jak ubrania, nawet przekraczając granice płci. Zaczęła wygrywać wygoda i możliwości ukazania swojej osobowości poprzez to, co ludzie zakładali na siebie. Najpopularniejszy na początku dekady stał się styl hipisowski. Inspirowany motywami etnicznymi, bogaty w hafty, ręcznie wykonaną biżuterię i luźne ubrania z naturalnych materiałów. Królowały w nim długie, sięgające łydek, czy nawet do kostek spódnice, bluzki wyciągnięte niemalże ze strojów ludowych, spodnie dzwony i buty kowbojki czy sandały. Przewodziły w nim żywe kolory i kwiatowe motywy, zdobiące tkaniny jak i dodatki. Nie zniknął jednak znany z wcześniejszych czasów pełen klasy styl glamour, wypełniony perłami, złotem, szalami z piór i sukienkami wyjętymi niemalże z filmów z lat 40, dosłownie ukradzionymi z szaf babć czy matek. Lata 70 to także rozkwit subkultur. Na ich początku, oprócz hippisów, popularni byli moodsi, Teddy Boy. Powoli rodziła się subkultura heavy metalu i punku, mająca swoje korzenie u popularnych wcześniej rockersów.

Kobiety w tych czasach coraz częściej sięgały po spodnie, szczególnie te o kroju dzwonów, posiadających wysoki stan, zakładały marynarki i koszule, niemalże wtórując modzie męskiej. Często nosiły dopasowane swetry czy kardigany. Sięgały też po stroje obcisłe, w tym przylegające krótkie spodenki, czy też krótkie spódniczki, nie bojąc się pokazać swoich wdzięków. Wybierały często buty na obcasie czy platformach, często w formie kozaków, czy tych kończących się za kostką. Czasem zdarzało się sięgać im także po… chodaki.

Mężczyźni poza niezwykle wymyślnymi garniturami, pełnych satyny, weluru, ozdobnych materiałów, inspirowanych ubiegłymi epokami i wprowadzonych w latach 60 przez Pawią Rewolucję, stawiali na wygodę. Nosili spodnie z wysokim stanem, które coraz częściej przybierały krój dzwonów, wygodne kurtki, czy to z tweedu, czy materiału w kratę, bluzy bejsbolowe, flanelowe koszule, wygodne swetry czy wełniane kamizelki i kardigany.  Coraz mniej bali się niemalże obcisłych ubrań. Sięgali po ręcznie robioną biżuterię i inne akcesoria, w tym opaski i chusty. Buty, które wybierali to oksfordy, buty kowbojskie, ale także klapki, japonki, a także nawet buty na platformie.

Jeśli chodzi o włosy, najmodniejszą fryzurą były naturalne, rozpuszczone włosy zaczesane na dwie strony z przedziałkiem pośrodku, czy długi bob z grzywką. Stawiano na swobodę, a z czasem też objętość osiąganą za pomocą lokówek, wałków czy spinek. Włosy rzadko spinano, najczęściej w luźny naturalny warkocz.

W makijażu starano się zachować jak najbardziej naturalny wygląd, stawiając na pasujące do odcienia skóry podkłady, delikatne cienie i podkreślone rzęsy. Oprócz tego panował drugi nurt, na który składały się intensywnie podkreślone cieniami w odcieniach zieleni, niebieskiego czy różu oczy, oraz usta w wyrazistych kolorach czerwieni, różu czy pomarańczy. Modna była też opalenizna, którą niektórzy osiągali specjalnymi środkami.

Niniejszy temat poświęcony jest opisom magicznych zwierząt oraz bestii, które pojawiają się na świecie. Znajduje się tutaj spory przekrój przez różne występujące w magicznym świecie gatunki, od całkowicie udomowionych, po groźne ludojady. Opis przedstawiony w tym wątku jest kanoniczny na forum i ma absolutne pierwszeństwo nad wszystkimi innymi, zewnętrznymi źródłami. Jeśli potrzebujesz wykorzystać w swoich wątkach stworzenie, którego tutaj nie ma, skontaktuj się z Administracją, a dopiszemy go do spisu.

Klasyfikacja Ministerstwa

Departament Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami podzielił magiczne stworzenia według trudności w opanowaniu takiego zwierzęcia oraz jego potencjalnego zagrożenia. Spis powstał po to, aby ułatwić ocenę niebezpieczeństwa czarodziejom mniej zorientowanym w świecie magicznej fauny. Wszystkie gatunki sklasyfikowano zgodnie z podziałem na kategorie: Udomowione, Łatwe, Średnie, Trudne i Groźne.

Powyższy podział funkcjonuje fabularnie oraz jest związany z mechaniką posiadania i wykorzystywania w rozgrywce magicznych zwierząt.

Czy mogę posiadać magiczne zwierzę z bestiariusza?

Tak, ale nie każde. Posiadanie stworzenia nie wymaga zgody Administracji, należy jednak przestrzegać ograniczeń spisanych na początku każdej kategorii oraz przedstawionych w tym wątku.

Wymagania do posiadania magicznego zwierzęcia

Każda kategoria ma określone wymagania dotyczące ilości kropek w Wiedzy przyrodniczej lub posiadania przewagi Opieki nad magicznymi stworzeniami I-III (ONMS). W przypadku postaci z przewagą ONMS I-III, jej poziom zaawansowania uzupełnia ewentualne braki w Wiedzy przyrodniczej (zgodnie z kategoriami określonymi w opisie przewagi).


Wyjątkami, w których nie bierze się pod uwagę Wiedzy przyrodniczej i ONMS I-III są:

• posiadanie przewagi rodowej umożliwiającej hodowlę wybranego gatunku (np. abraksanów u rodziny Prewett),
  
• sytuacja fabularna, w której ktoś inny, posiadający odpowiednią wiedzę, pomaga przy opiece nad zwierzakiem (np. postać z przewagą Bogacz może zapłacić za profesjonalną opiekę – w tym przypadku stworzenie może być nieposłuszne wobec właściciela, ale posłucha swojego wynajętego opiekuna).
  

Zwierzęta oznaczone symbolem ✶ – posiadać może jedynie postać z przewagą ONMS I-III, niezależnie od ilości kropek w Wiedzy przyrodniczej. Zwierzęta te występują nielicznie tylko w dziczy i ich zdobycie jest bardzo trudne, a opieka czasochłonna.

Ilość posiadanych magicznych stworzeń

W przypadku kategorii Udomowione, Łatwe, Średnie i Trudne nie ma ograniczenia ilości posiadanych magicznych zwierząt, ale należy wziąć pod uwagę warunki mieszkaniowe postaci i to, czego dane stworzenia mogą potrzebować zgodnie ze swoją naturą. Posiadanych zwierząt nie trzeba nigdzie zgłaszać, ani umieszczać ich w ekwipunku.

Wyjątek stanowią zwierzęta oznaczone symbolem ✶ – można mieć tylko jedno takie stworzenie, niezależnie od kategorii, do której należy. Posiadanie zwierzęcia należy zgłosić w tym temacie i jest ono wpisane do ekwipunku postaci.

Nie można posiadać zwierząt z kategorii Groźne, niezależnie od wiedzy postaci czy posiadanych przewag. Można się nimi opiekować, jeśli żyją w rezerwacie, w którym pracuje dana postać, ale należy mieć na uwadze, że nie da się ich oswoić. W ramach fabuły można zbudować z nimi jakąś więź, lecz nie może ona dać żadnej korzyści czy przewagi nad innymi podczas sesji.

Hodowla oraz wykorzystywanie magicznych właściwości stworzenia

Na forum rozróżnia się dwojakie posiadanie magicznego zwierzęcia: fabularne i mechaniczne.

Posiadanie fabularne oznacza, że można w toku rozgrywek opisywać, że się zwierzę posiada i wchodzi z nim w interakcje (wlicza się w to również rozmowa z tymi, które potrafią mówić). Nie można takich stworzeń hodować ani pobierać z nich składników do eliksirów i zaklęć. Nie można też korzystać z magicznej właściwości zwierzęcia (za wyjątkiem mowy i prostych, bardziej „pasywnych” zdolności zwierzaka jak np. wydzielanie zapachów pierdzipuszka), a sama obecność stworzenia nie może być wykorzystywana na korzyść postaci w czasie sesji z Mistrzem gry, eventach czy wydarzeniach oraz inicjatywach.

Posiadanie mechaniczne zarezerwowane jest dla osób obeznanych z tresurą i hodowlą (przewaga ONMS I-III lub odpowiednia przewaga rodowa mówiąca o hodowli danego gatunku). Postaci posiadające właściwą przewagę mogą hodować magiczne zwierzęta, pobierać z nich składniki do eliksirów i zaklęć oraz jeden raz w czasie sesji (lub w trakcie wydarzenia – decyduje Mistrz Gry) nakarmić jedno zwierzę specjalną karmą i aktywować jego magiczną właściwość.

Karma jest indywidualnie dobierana do gatunku stworzenia i nie trzeba jej mieć wpisanej do ekwipunku. Należy pamiętać, że aktywacja magicznej właściwości zwierzęcia nie przebiega natychmiastowo i aktywuje się w następnej kolejce po nakarmieniu. Zdolność mówienia zwierząt nie podlega pod posiadanie mechaniczne i nie wlicza się w użycie po podaniu specjalnej karmy.

Zwierzęta oznaczone symbolem ✶ występują głównie w dziczy (nie można ich otrzymać od hodowców) i są niemożliwe do hodowania.

Czy mogę mieć magiczne zwierzę hodowane przez konkretne rody?

Tak, jeśli postać jest członkiem danego rodu i ma odpowiednią przewagę rodową.

W pozostałych przypadkach, nie można na start gry posiadać zwierząt, których hodowlą zajmuje się fabularnie jakaś rodzina. Aby zdobyć takie stworzenie, należy je otrzymać na bieżącej fabule od członka takiego rodu (posiadającego odpowiednią przewagę rodową) i fakt ten należy zgłosić w tym temacie (zwierzak będzie wpisany do ekwipunku postaci).

Jako że czarodzieje sprawnie są w stanie wpleść magię w swoje życie codzienne, także ich sposoby komunikacji pozostają nietypowe według mugolskich standardów. Brakuje im chociażby telefonów, które w niezwykły sposób są w stanie ułatwić komunikację na odległość. Brakuje w świecie czarodziejskim łatwych i tanich sposobów komunikacji błyskawicznej - większość społeczeństwa wciąż preferuje pisanie listów na pergaminach i wykorzystuje do tego wolno schnącego atramentu, maczając pióra w kałamarzu. Nikogo nie dziwi czekanie na odpowiedź kilku dni. Należy pamiętać, że wymienione tutaj sposoby są tymi uznawanymi za najpopularniejsze, a biorąc pod uwagę, że to czarodziejski świat, na pewno mogą znaleźć się też jakieś inne, kreatywne sposoby na przekazywanie wiadomości.

Na forum istnieją miejsca przeznaczone do komunikacji pomiędzy postaciami graczy. Należą do nich dział Korespondencja oraz jego poddział Sieć Fiuu. Komunikacja odbywa się na określonych w nich zasadach. W tym wątku znajduje się tego fabularne tło.

Sowy i inne ptaki

Podstawowym sposobem komunikacji są sowy. Stare, dobre ptaki, które zostały przez czarodziei wybrane przez wzgląd na możliwość sprawnego poruszania się zarówno w dzień, jak i w nocy. Ptaki te, nawet jeśli należą do wolniejszych przedstawicieli latającej grupy zwierząt, przez specjalną hodowlę są nieco bardziej wytrzymałe i posiadają, zdawać by się mogło, szósty zmysł który pozwala im z łatwością odnajdować adresatów... o ile tylko ci chcą być znalezieni. Ministerstwo swego czasu przeprowadzało specjalne eksperymenty, chcąc wykorzystać właśnie sowy do odnajdowana zaginionych lub zbiegłych czarodziei, jednak jak się okazało, ten pomysł całkowicie się nie sprawdził. Należy mieć więc to na uwadze, wysyłając listy do danych osób, bo może okazać się, że będziemy zapychać tylko czyjąś skrzynkę pocztową. Dosłownie - takie trudne listy sowa wrzuci do ostatniego znanego miejsca adresata lub zwyczajnie ją zgubi. W Sowim Urzędzie Pocztowym znajduje się Pomieszczenie Listów Zagubionych, gdzie często trafiają takie znaleziska. Listy można odebrać od poniedziałku do piątku w godzinach porannych po okazaniu dokumentu tożsamości. Chociaż przez możliwość zgubienia wiadomości w ten sposób ptaki pocztowe mogą stracić nieco na zaufaniu, są jednak tresowane tak, aby zapobiegać ujawnianiu informacji na inne sposoby. Dobrze wytrenowanego ptaka pocztowego nie da się przekonać do oddania niesionej wiadomości, ani zdradzenia okoliczności związanych z jej otrzymaniem, nawet w sytuacji kiedy czarodziej posługuje się w tym celu magią lub specjalnymi umiejętnościami. Aby przejąć cudzą pocztę, trzeba ptaka złapać i okaleczyć lub uśmiercić, a to uważane jest za okrucieństwo. Czarodzieje cenią je za wierność swoim właścicielom i strzeżenie ich sekretów.

Zdarza się, że czarodzieje posiadają także inne, nieco bardziej egzotyczne ptaki, jednak są to pojedyncze przypadki. Takie stworzenia mogą przenosić pocztę szybciej lub wolniej, albo inaczej radzić sobie z danymi gabarytami paczek. Należy też pamiętać, jeśli ktoś marzy by pocztę dostarczał mu feniks, że czarodziejów obowiązuje Kodeks Tajności - głównie dlatego najpopularniejszym listonoszem zostały sowy, sporadycznie przeplatane gołębiami, kaczkami i zmęczonymi skrzatami domowymi.

Sowi Urząd Pocztowy i przesyłki zagraniczne

Każdego czarodzieja stać na sowę - to ptaki łatwe w utrzymaniu, które polują w nocy same. Hoduje się je na dużą skalę i większość uczniów Hogwartu otrzymuje swoją pierwszą, prywatną sowę w wieku 11 lat, żeby móc komunikować się z rodziną. Wyjątkami są głównie biedacy i potomkowie mugoli. Czytelnicy Żonglera powiedzą ci jednak, że większość rozsądnych czarodziejów preferuje korzystanie ze skrytek pocztowych, które można wykupić w Sowim Urzędzie Pocztowym. Nadawcy kierują swoje wysyłki do Urzędu, gdzie pracownicy umieszczają je w małych metalowych pudełkach, do których klucz posiada tylko ich właściciel lub przekierowują korespondencję pod wskazany adres, znany tylko Urzędowi. Ten proces, ze względu na niezbyt dobre dofinansowanie Urzędów Pocztowych potrafi wydłużyć proces dostarczania listu od jednego do nawet pięciu dni roboczych, jednak gwarantuje przynajmniej częściową anonimowość. W Sowim Urzędzie Pocztowym można również nadać listy anonimowo, korzystając z urzędowych sów.

Nielubiany przez wielu (i nie bez powodu - bo nikt tak nie gubi drogich przesyłek jak poczta) Sowi Urząd Pocztowy którego siedziba mieści się w Carkitt Market to jedyny sposób na legalne, ostemplowane przesyłki zagraniczne i nie zanosi się na to, aby sytuacja miała ulec jakiejkolwiek zmianie. Oczywiście korzystanie z usług Urzędu na terenie Wielkiej Brytanii jest opcjonalne - prawo nie zakazuje posiadania prywatnych sów ani kierowania ich pod wskazany adres lub do wybranego czarodzieja bez żadnych pośredników. Poza terenem Wysp przesyłać poczty bez rejestracji przesyłki nie można, chyba że nie boisz się nagłej wizyty Brygadzistów, którzy zauważywszy brak odpowiednich stempli zarekwirują twoje paczki.

Szybkość dostarczania poczty

Na sam początek należy przyjąć, że taka sowa i inne ptaki latają z szybkością około 70km/h (jest to wartość zaokrąglona w górę więc można założyć że jest to najlepszy ptak jakiego Magiczna Menażeria miała na stanie). Potem niestety trzeba już wejść w obliczanie odległości na mapie, ale w związku z tym poniżej znajduje się tabelka dla ułatwienia.

Skąd	Dokąd	Czas
Magiczne dzielnice	Magiczne dzielnice	ok 3-5 minut
Zachodni skraj Londynu	Wschodni skraj Londynu	ok 41 minut
Północny skraj Londynu	Południowy skraj Londynu	ok 34 minut
Magiczne dzielnice	Skraj Londynu	ok 18 minut
Magiczne dzielnice	Dolina Godryka	ok 3 godziny i 50 min
Magiczne dzielnice	Little Hangleton	ok 4 godziny
Magiczne dzielnice	Edynburg	ok 7 godzin i 35 minut
Magiczne dzielnice	Hogsmeade	ok 9 godzin i 20 minut
Magiczne dzielnice	Cardiff	ok 3 godziny
Magiczne dzielnice	Paryż	ok 5 godzin
Dolina Godryka	Little Hangleton	ok 5 godzin i 45 minut
Jeśli komuś potrzeba wzoru jakim wylicza się czas lotu to wygląda on następująco; odległość miast dzielona przez prędkość ptaka mnożona przez 60 (minut). Czas wyjdzie wtedy w minutach.

Jeśli sowa przyniosła list do kogoś, kto z miejsca może jej odpisać i się za to bierze, to może na korespondencję poczekać, żeby nie robić problemu, bo to bardzo ugodowe ptaki, stworzone specjalnie do takich zadań. Należy jednak pamiętać, że kursowanie z listami zajmuje czas i siły, a pod koniec dnia nie jest to najbardziej optymalny sposób korespondowania. Czarodzieje zazwyczaj zabierają się za odpisywanie na pocztę pod koniec dnia, kiedy mogą usiąść przy biurku i w to wszystko się wczytać.

Wysyłając listy w dalekie miejsca - do Szkocji, za granicę, za ocean, należy wziąć pod uwagę inne aspekty transportu poczty i to, że ptaki (nawet magiczne) nie są geniuszami, ani nie posiadają doskonałej wytrzymałości. Potrzebują zjeść (sowy wybierają się na polowania nocami i jest im to potrzebne do przeżycia!), odpocząć. Wysyłając listy do Stanów Zjednoczonych lub oczekując z nich korespondencji należy założyć, że wymagane jest do tego przetransportowanie korespondencji na statku, co jest możliwe nadając list przez Urząd Pocztowy.

Alternatywne formy komunikacji

Osoby, które potrzebują przekazać jakieś informacje szybko lub muszą zachować ich bezwzględną poufność bez ryzyka, że korespondencja dostanie się w niepowołane ręce lub dzioby, mogą skorzystać z jednej z innych forum komunikacji opisanych poniżej. Każda z nich ma swoje wady i zalety.

Kominki

Kominki znajdują się w domach może nie wszystkich, ale bardzo wielu czarodziejów. Lwia ich część jest też podłączona do sieci Fiuu, która umożliwia szybkie przemieszczanie się między dwoma punktami podłączonymi do tego systemu. Podróże jednak nie są jedynym sposobem wykorzystywania domowego paleniska, bo równie dobrze można w ten sposób przekazywać sobie wiadomości. Przy użycia kominka podłączonego do sieci Fiuu, każdy czarodziej może się za jego pomocą skomunikować z innym tego typu kominkiem i jego użytkownikiem. Przed użyciem należy użyć szczypty proszku Fiuu, a następnie wypowiedzieć słowa "Wiadomość do [adres kominka]". Potem należy włożyć twarz w płomienie i można ukazać się w kominku odbiorcy, jako obraz w płomieniach - o ile oczywiście ktoś zgodzi się na odebranie wiadomości. Kiedy bowiem pojawia się takie połączenie, palenisko odbiorcy jarzy się zielonkawym płomieniem - stuknięcie w jego stronę różdżką otwiera kominek, a zgaszenie płomyka zamyka.

Przy korzystaniu z sieci Fiuu należy jednak pamiętać, że jest ona kontrolowana przez zewnętrzny system, nadzorowany przez Ministerstwo i pracujących tam urzędników. Oprócz tego, że kominki muszą być podłączone, istnieje ryzyko że wiadomość trafi do złego kominka lub ktoś ją podsłucha. Dodatkowo, połączenie może poskutkować osmaloną na zielono twarzą, jednak w łatwy do wyczyszczenia sposób. Twarz pojawiająca się w kominku odbiorcy ma ograniczony zasięg słuchu, nieco rozmazany obraz i czasem zniekształcony głos. Nie jest też w stanie dostrzec większych detali otoczenia, a wszystko to jest wynikiem zabezpieczeń, które mają chronić przed nieautoryzowanym użyciem i próbami naruszenia bezpieczeństwa kominka.

Alternatywą dla przesyłania wiadomości tego typu siecią, jest korzystanie z normalnego paleniska. Ten sposób jest jednak rodzajem rytuału i wymaga odpowiedniego zapoznania z tą sztuką, a także niezbędnych surowców. Podstawą takiego przekazu są runiczne znaki, które nadawca rysuje kredą dookoła paleniska - nie musi być to idealny krąg, ale ważne by runy obejmowały ułożone między nimi szczapki, które potem zostaną podpalone. Znakami określa się miejsce położenia kominka, do którego wysyła się wiadomość, ale także zmienia płomień w magiczny przekaźnik - rozpalony ogień staje się magiczny przez co nie parzy i wiernie odtwarza w palenisku odbiorcy wygląd nadawcy, a także jego słowa. Pozwala również na oglądanie otoczenia. Po zapaleniu płomienia, należy wsypać do niego szczyptę specjalnej mieszanki i trzy razy wykonać różdżką obrót w stronę przeciwną do ruchu wskazówek zegara. Tak zaklęty płomień pozwala na komunikację poprzez rozpalenie ognia we wskazanym kominku. Aby zakończyć przekaz, należy trzykrotnie stuknąć w kominek różdżką, wypowiadając zaklęcie rozpraszające, albo zamazać wcześniej narysowane runy.

Lusterka dwukierunkowe

Lusterka dwukierunkowe to specjalnie przedmioty w asortymencie czarodziejskich przedmiotów. To dwa połączone ze sobą, niewielkich rozmiarów lusterka, pozwalające na oglądanie i słuchanie obrazu, który znajduje się po drugiej stronie. W dobrym stanie mają bardzo duży zasięg, pozwalając na porozumiewanie się na terenie całych Wysp Brytyjskich, jednak rynek pełen jest zużytych lub felernych wersji, które można kupić po taniości, a które działają na bardzo krótkie dystanse lub szwankują na różne sposoby. Ich dokładny poziom działania zależy więc od jakości, ale to ten typ przedmiotu, który nie potrzebuje zezwolenia drugiej osoby do działania. Wzięte do ręki lusterko natychmiast pokazuje to co widzi połączona z nim, druga część.

Zaklęcie synchronizujące

Jest to zaklęcie, które pozwala na stałe zsynchronizowanie wyglądu danych przedmiotów. Jest ono bardzo skomplikowane i obłożone nim przedmioty często sięgają dość wysokich cen, o ile są one porządnie wyprodukowane. Najpopularniejszą rzeczą, którą produkuje się z tego typu udogodnieniem, są wszelkiego rodzaju notesy, dzienniki i kalendarze. Dzięki temu kiedy jedna osoba zapisze coś w swoim egzemplarzu, te same treści pojawiają się u połączonych z nim obiektów.

Komunikacja w biurach i urzędach

Jednostki administracyjne często posiadają własne systemy komunikacji, które drastycznie ją ułatwiają. Popularnym sposobem przesyłania wiadomości są napędzane magią tuby, które przesyłają między pokojami czy piętrami rolki pergaminów. Inną często spotykaną techniką jest wysyłanie między pomieszczeniami zaklętych w samolociki lub ptaszki kartek papieru, które po trafieniu do adresata rozwijają się, prezentując wiadomość. Działają one jednak tylko w zamkniętych pomieszczeniach, gdyż powiew wiatru może je porwać przez małą masę.

Fale

Fale to specjalny sposób komunikacji, polegający na sprawnej wymianie myśli z drugą osobą, która też posiada tę umiejętność. Przekazywanie w ten sposób treści dobywa się w taki sam sposób jak prowadzenie rozmowy na głos - co warto zaznaczyć, biorąc pod uwagę że nie każdy myśli słowami. Wymiana zdań w ten sposób jest opcjonalna; oznacza to tyle, że osoba która czuje iż druga osoba chce się z nią skontaktować, może odmówić dostępu do swojej głowy, co skutecznie zapobiega wszelkim męczącym nadużyciom jak krzyczeniu w cudzej głowie. Korzystanie z fal wymaga obustronnego skupienia - osoba pracująca nad czymś lub znajdująca się w środku walki, nie posiada czystej głowy, a więc nie jest w stanie odebrać żadnych fal, niezależnie od tego jak intensywnie ktoś chce się z nią skontaktować.

Uzdrowiciel (lub inaczej magimedyk), zajmuje się leczeniem schorzeń związanych z życiem w magicznym świecie. Choć osoba taka jest w stanie poradzić sobie z mugolskimi przypadłościami, to nie na tego typu problemach skupia się na co dzień. Czarodzieje nie nazywają swoich uzdrowicieli lekarzami – jest to nazwa odnosząca się typowo do mugoli.

W Wielkiej Brytanii mieszczą się dwa duże miejsca związane z leczeniem: Klinika Magicznych Chorób i Urazów Szpitala Świętego Munga znajdująca się w Londynie i zajmującą się typowymi fizycznymi chorobami i przypadkami, oraz Lecznica Dusz ulokowana w Dolinie Godryka i skupiona na magipsychiatrii. Istnieje też szereg prywatnych gabinetów lekarskich, lecz żaden z nich nie jest żadną dużą kliniką. W Ministerstwie Magii w Departamencie Magicznych Wypadków i Katastrof znajduje się Czarodziejskie Pogotowie Ratunkowe, gdzie również pracują uzdrowiciele, zajmujący się najczęściej odwracaniem skutków rozszczepienia po nieudanej teleportacji (lecz nie tylko).

Uzdrowiciele, do poprawnego leczenia, wykorzystują eliksiry lub maści, dlatego często współpracują oni z alchemikami oraz zielarzami. Ważne jest to, że sami nie muszą znać się na tworzeniu tych specyfików, a dzięki umiejętności leczenia wiedzą, jaki eliksir zaaplikować na konkretne schorzenie.

Spis treści

1. Realia gry uzdrowicielem oraz edukacja
   
2. Sposoby leczenia
   
3. Magiczne choroby
   

Przydatne linki

Klinika Magicznych Chorób i Urazów Szpitala Świętego Munga
Lecznica Dusz

Większa część gry toczy się na terenie Anglii. To tutaj znajduje się Londyn, centrum magicznego świata czarodziejów z Wielkiej Brytanii, oraz dwie wioski, w dużej mierze zamieszkane przez magiczną społeczność: Dolina Godryka i Little Hangleton.

Londyn, wraz ze wszystkimi swoimi dzielnicami (głównie mugolskimi) rozciąga się na nawet ok. 48 km w skrajnych punktach z zachodu na wschód, zaś pomiędzy północnym a południowym krańcem miasta, ta odległość wynosi około 40 km. Magiczne Dzielnice, w których skład wchodzi Ulica Pokątna, aleja Horyzontalna czy Ulica Śmiertelnego Nokturnu, położone w samym centrum Londynu, tuż obok Charing Cross Road, gdzie znajduje się wejście do Dziurawego Kotła, a stamtąd na ulicę Pokątną. Do stacji na King's Cross jest stamtąd około 3,5 km.

Dolina Godryka położona jest na zachód od Londynu w hrabstwie Devon w Wielkiej Brytanii. Miejscowość zamieszkiwana przez wielu sławnych czarodziejów, stanowi jedno z najpopularniejszych miast dla magicznej części społeczeństwa. Oprócz czarodziejów mieszkają tam również mugole. Na jej terenie znajduje się Knieja Godryka, gęsty las rozciągający się poza miasteczko – będący ogromną połacią terenu. W gęstwinie Kniei znajduje się Strażnica – siedziba Zakonu Feniksa.

Little Hangleton położone jest na północ od Londynu w hrabstwie Yorkshire w Wielkiej Brytanii. Jest to mała miejscowość, która leży obok mugolskiego Great Hangleton. Sama wioska zamieszkiwana jest głównie przez czarodziejów, a nawet czarnoksiężników. Wioska otoczona jest przez las nazwany Lasem Wisielców. Na polanie na skraju lasu znajduje się Kromlech – tajna siedziba Śmierciożerców.

Porównanie czasów podróży wybranym czarodziejskim środkiem transportu

Skąd – dokąd	Teleportacja	Sieć Fiuu	Świstoklik	Miotła	Błędny Rycerz	Pociąg
Zachód Londynu – Wschód Londynu	1s	10s	5s	30 min	1h	—
Londyn – Dolina Godryka	1s	10s	15s	1,5h	4h	3h
Londyn – Little Hangleton	1s	10s	15s	2h	4,5h	3h
Little Hangleton – Dolina Godryka	1s	10s	20s	2,5h	7h	5,5h
Londyn – Hogsmeade	—	10s	40s	4,5h	—	7h
Londyn – Paryż	—	—	20s	2h 30 min	—	—

To słudzy i zwolennicy myśli Lorda Voldemorta, którego nazywają Czarnym Panem. Naśladowcy i Śmierciożercy dzielą się na dwie grupy — jedni wierzą w wyższość czarodziejów czystej krwi ponad innymi, inni uważają to za bzdurę i wykorzystują narastające nastroje antymugolskie, aby rosnąć w siłę i zdobywać wpływy. Obie grupy łączy jedno — oddanie Lordowi Voldemortowi i jego myśli. Przez strach lub podziw — niezależnie od powodów — wszyscy ryzykują życiem, aby stanąć u boku szaleńca.

Istnienie organizacji nie jest tajne, Śmierciożercy i Voldemort wzbudzają strach w świecie czarodziejów przez sianie terroru od 18 listopada 1970 roku, nie wahając się torturować i mordować. Członkowie organizacji skrywają jednak swoją tożsamość, również przed samymi sobą, jako środek zapobiegawczy przed ewentualnymi zdrajcami.

Płaszcze i maski

Aby zachować anonimowość na wszelkich akcjach w imię Voldemorta, Śmierciożercy noszą specjalne płaszcze i maski.

Maski, wykonane ze stali, skrywają całą twarz, przypominają w wyglądzie twarz kościotrupa. Mają otwór na oczy oraz drobne pionowe szparki na ustach. Każda z nich posiada inne zdobienia i wzory. Maski są zaczarowane przez Voldemorta w taki sposób, by nie dało się rozpoznać głosu noszącego ją Śmierciożercy, ani innych charakterystycznych cech, jak na przykład kolor czy kształt oczu. Nie da się jej łatwo ściągnąć przez osobę trzecią — bezproblemowo może to zrobić jedynie Voldemort oraz właściciel.

Czarne, długie płaszcze z głębokim kapturem po założeniu wydają się okalać Śmierciożercę dymem. Mają za zadanie ukryć sylwetkę Śmierciożercy, a także zmylić drugą osobę co do dokładnej charakterystyki jego poruszania się. Do pewnego stopnia uniemożliwiają precyzyjne oszacowanie wzrostu, natomiast z osoby grubszej nie zrobią chudzielca, a z giganta nie zrobią mikrusa. Ich przeznaczeniem jest lekkie wpłynięcie na zmysły przeciwnika, by nie tak prosto było odgadnąć, kto skrywa się za płaszczem. Jeśli maska ulegnie uszkodzeniu, dym z płaszcza częściowo przesłoni twarz Śmierciożercy, jednak nie ukryje on szczegółów tak dobrze.

Maski i płaszcza nie da się tak po prostu ściągnąć jednym zaklęciem.

Mroczny Znak

Symbol Czarnego Pana oraz Śmierciożerców. Ma kształt czaszki z rozwartą szczęką, z której wychodzi wąż. Voldemort wypala Znak Śmierciożercom na lewym przedramieniu po wewnętrznej stronie. Tatuaż wygląda, jakby się ruszał. Zwykle jest tylko słabo widocznym znakiem, natomiast kiedy staje się aktywny, robi się czarny jak smoła i piecze — wtedy wiadomo, że Voldemort wzywa swoje sługi do siebie. Wystarczy, że dotknie różdżką Znaku na przedramieniu dowolnego Śmierciożercy (taką możliwość posiadają również Ręce Lorda Voldemorta) i wtedy wszyscy, których wzywa, mają jak najszybciej się do niego aportować.

Mrocznego Znaku nie da się pozbyć. Symbol można ukrywać, ale kamuflaż można ściągnąć tak samo, jak każde zaklęcie maskujące i nie będzie to działanie permanentne. Wiedza o tym, że Śmierciożercy posiadają Mroczny Znak na przedramieniu nie jest powszechnie znana opinii publicznej, wiedzą o tym za to pracownicy Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów w Ministerstwie. Po śmierci Śmierciożercy, który nosił Mroczny Znak, ten nie znika z jego przedramienia.

Zaklęcie Morsmordre

Czarnomagiczne zaklęcie stworzone przez Lorda Voldemorta, którego uczy swoich popleczników. Powoduje pojawienie się Mrocznego Znaku w kolorze zieleni na niebie. Zaklęcie używane jest przez Voldemorta i jego sługi jako narzędzie do wzbudzania terroru – tworzą znak w każdym miejscu, gdzie doszło do morderstwa na kimś, kogo uważają za wroga.

Kromlech

Aby dotrzeć do siedziby Śmierciożerców, trzeba minąć cmentarz w Little Hangleton i skierować się w poszukiwaniu Kromlechu. Nie jest to łatwe zadanie - magiczna mgła i błędne ogniki utrudniają nawigację po terenie, nie tylko mugolom, ale również próbującym odnaleźć miejsce czarodziejom. Dlatego każdy zaufany poplecznik Voldemorta, działający w organizacji, otrzymuje broszę z lelkiem wróżebnikiem. Pełni ona dwie funkcje - stanowi swoisty magiczny kompas, który prowadzi na miejsce, jak również klucz potrzebny do otwarcia podziemnego przejścia. Po odnalezieniu dość posępnie wyglądającego kamiennego kręgu należy podejść do stojącego na środku stołu ofiarnego i znaleźć odpowiednie zagłębienie, umieszczając w nim broszę, co odsłoni niewidoczny do tego momentu korytarz i pozwoli wejść do siedziby - przedmiot sam potem powróci do kieszeni właściciela.

Zakon Feniksa to tajna organizacja założona przez Albusa Dumbledore’a w celu przeciwdziałania destrukcyjnym poczynaniom Śmierciożerców. Członkowie Zakonu nie godzą się na społeczne nierówności powstałymi przez przestarzałe koncepcje i są wyczuleni na krzywdę słabszych. W przeciwieństwie do Naśladowców i Śmierciożerców stanowią grupę przyjaciół, a przynajmniej znajomych mogących darzyć się zaufaniem. O istnieniu Zakonu Feniksa wiedzą tylko i wyłącznie jego członkowie.

Organizacja broni swoich interesów, aby nie wypływały one poza jej kręgi. Mimo pokojowego nastawienia, jej członkowie są w stanie uciec się do wielu, niekoniecznie legalnych, metod, aby zapewnić bezpieczeństwo swoim członkom i grupom, jakie chronią. Można o nich powiedzieć, że to dobrzy ludzie, ale czasy zmusiły ich do stosowania metod, które przebrały ich z bieli w skalę szarości.

W Sieci Feniksa

W szeregi Zakonników rekrutowane są osoby zdolne do poświęcenia własnego życia w imię idei - z tego też powodu postacie, które nie są w stanie zaangażować się w bezpośrednią walkę z siłami Voldemorta mogą realizować się jako jego sojusznicy i rzemieślnicy będący częścią Sieci Feniksa. Takie osoby nie są oficjalnymi członkami, nie biorą udziału w zgromadzeniach i organizowaniu różnych akcji, ale mogą wspomóc Zakon swoimi wyrobami i różdżką tam, gdzie zostaną o to poproszeni. Niezaznajomieni z detalami i nawet samym faktem istnienia Zakonu mogą wspierać go w jego działaniach. Jeśli chcesz należeć do Sieci Feniksa i otrzymywać fabularne informacje dotyczące Zakonu, znajdź członka Zakonu, który może stać się twoim kontaktem. W celu dołączenia do Sieci, musisz rozegrać sesje fabularne, w ramach których podejmiesz z nim współpracę (na zasadach opisanych w rekrutacji). O twoim stopniu wtajemniczenia w całą inicjatywę i zmiany rangi na pełnoprawnego członka zdecyduje rozgrywka.

Strażnica

Z pozoru wydająca się zwykłą ruiną wieża z szarego kamienia, wyrastająca z nizin Doliny Godryka. Wybudowana na planie koła, posiadająca kilka niewielkich okien, które wskazują na istnienie trzech pięter, choć sama wieża posiada jeszcze piwnicę. Sam budulec sprawia wrażenie takiego, który może się zawalić pod wpływem zwykłego dotknięcia ręką, zresztą cześć krużganek na samym szczycie budynku rozpadła się, a ich resztki nadal odnaleźć można w trawie. To jednak tylko pozory, Strażnica bowiem mimo swojego zewnętrznego wyglądu, będącego w większości iluzją, to solidny kawał architektury. Aby się do niej dostać, należy nie tylko przejść przez las, przez którego nieprzeniknioną gęstwinę, tworząc ścieżkę, toruje specjalnie stworzone do tego zaklęcie, potrzeba także skonfrontować się z pozoru zwykłą kołatką.

Wstęp fabularny

Czarna magia jest wszystkim tym, co złe i niegodziwe. Możesz ją traktować jako coś, co nadało fizyczną formę wszystkim negatywnym emocjom, które kotłują się w człowieku. Czarna magia to zaklęcia przepełnione strachem, agresją, brakiem chęci do życia i nienawiścią. To odbicie tej gorszej strony nas samych, którego każdy czarodziej prędzej czy później próbuje. Niektórzy jednak wsiąkają w to głębiej i toną, zaliczając upadek moralny i żegnając się z normalnością. Można potraktować ją jak chorobę, która atakuje i stopniowo przejmuje zdrowy umysł i ciało. Czary to emocje i skojarzenia. Inkantacja, ruch ręką, przesunięcie ciała, odpowiednia sytuacja - te rzeczy potrzebne są do rzucenia jakiegokolwiek zaklęcia, nie tylko czarnomagicznego. Mówiąc więc prościej - aby zaklęcie stało się czarnomagicznym, musi posiadać w sobie zalążek czegoś ciemnego i niegodziwego, co ciągnie rzucającego je czarodzieja w dół.

Rozpoznanie

Charakterystyczny, nieprzyjemny zapach. Dziwne uczucie w żołądku, jakby ktoś stał właśnie za twoimi plecami. Uczucie oddechu na karku, chociaż znajdujemy się w pomieszczeniu sami. Aura depresji i smutku, otaczająca między innymi cmentarze. Siwy dym. Wszystkie wymienione elementy mogą (lecz nie muszą) towarzyszyć rzucaniu zaklęć czarnomagicznych. Na ich podstawie Brygadziści i Aurorzy mogą prowadzić rozpoznanie i konfiskować nielegalne przedmioty. W miejscach, gdzie doszło niedawno do magicznej bitwy, w której skonało wielu czarodziejów, aura śmierci i swąd czarnej magii może unosić się nawet do kilku miesięcy, a nawet i lat. Zapach ten może również przyklejać się do osób i ubrań. Czarnoksiężnicy pachną czymś podobnym do popiołu.

Podział duszy na części

Zadawanie komuś bezpośredniego bólu, dzieli naszą duszę na części. Można wyobrazić sobie duszę jako misę, na której przy pierwszym takim zdarzeniu pojawia się rysa. Później delikatne pęknięcie. Po jakimś czasie może stać się rozsypanymi fragmentami czegoś, co kiedyś przypominało naczynie... Aż w końcu, kiedy upadnie się już tak nisko, jak nikt nigdy nie zdołał, nasza dusza jest pyłem, który rozwieje nawet wiatr. Tak samo jak nasza dusza, kruszeje nasza psychika. Osoba, która dopuszczała się tak okropnych praktyk regularnie jest wrakiem człowieka, pogrążonym w szaleństwie, każącym mu kontynuować wyrządzanie innym zła. Rozdzielenie duszy w ten sposób pozwala na zamknięcie jej fragmentu w przedmiocie lub osobie. Zjawisko to nazywa się w świecie magicznym tworzeniem horkruksów, ale nie jest ono jeszcze do końca zbadane.

Do organizacji, które są główną osią fabuły, nie można dołączyć z poziomu pisania karty postaci. Szczegółowe warunki dołączenia są opisane w temacie poświęconym danej organizacji (Naśladowcy i Śmierciożercy, Zakon Feniksa). Pięcie się po szczeblach kariery wymaga rozgrywania sesji, które osadzą postać w uniwersum. Aby zdobywać punkty, należy brać udział w spotkaniach organizacji, realizować jej cele (dostępne w siedzibie organizacji - w przypadku Zakonu jest to Strażnica w Dolinie Godryka, a w przypadku Śmierciożerców Kromlech w Little Hangleton), zdobywać dla niej wpływy i demaskować członków wrogiej organizacji. Obie są bowiem niejawne i znajomość tożsamości przeciwników jest cenna. Wszelkie dodatkowe opisy znajdują się w działach organizacji. Gracze mogą odbywać tam również niefabularne narady.

Naśladowcy i Śmierciożercy

To słudzy i zwolennicy myśli Lorda Voldemorta, którego nazywają Czarnym Panem. Naśladowcy i Śmierciożercy dzielą się na dwie grupy - jedni wierzą w wyższość czarodziejów czystej krwi ponad innymi, inni uważają to za bzdurę i wykorzystują narastające nastroje antymugolskie, aby rosnąć w siłę i zdobywać wpływy. Obie grupy łączy jedno - oddanie Lordowi Voldemortowi i jego myśli. Przez strach lub podziw - niezależnie od powodów - wszyscy ryzykują życiem, aby stanąć u boku szaleńca.

Zakon Feniksa

Zakon Feniksa to organizacja założona przez Albusa Dumbledore'a w celu przeciwdziałania destrukcyjnym działaniom Śmierciożerców. Członkowie Zakonu nie godzą się na społeczne nierówności spowodowane przestarzałymi koncepcjami i są wyczuleni na krzywdę słabszych. W przeciwieństwie do Naśladowców i Śmierciożerców stanowią grupę przyjaciół, a przynajmniej znajomych mogących darzyć się zaufaniem.

Różdżki są wyjątkowymi ośrodkami mocy czarodziejów, pozwalającymi im na rzucanie zaklęć. Istotne jest, iż to różdżka wybiera swojego właściciela, nie na odwrót, więc posiadając niedopasowaną do osobowości i charakteru różdżkę, można osiągać niską skuteczność czarowania. Może się ona jednak dostosowywać do nowego czarodzieja, jeśli zostanie przekazana bądź wygrana w pojedynku, część różdżek jednak jest wiernych jedynie pierwszemu i jedynemu właścicielowi. Cena podstawowej różdżki to 7 galeonów, może ona jednak się wahać w zależności od wyjątkowości rdzenia tudzież budulca. Koszt, który musi ponieść czarodziej, będzie także większy przy spersonalizowanych różdżkach, bądź tych posiadających ozdobne rączki. Możliwe jest również wykonanie magicznej laski bądź futerału na różdżkę, który by pozwolił na jej schowanie, wtedy jednak koszty takiego wytworu są znacznie wyższe ze względu na większą ilość materiału potrzebną do jej użycia. Da się jednak przy ich pomocy rzucać zaklęcia.

Kupno różdżki

Różdżkę zakupują dzieci przed pierwszym rokiem spędzonym w murach Hogwartu. Kierują się na ogół na ulicę Pokątną do sklepu Ollivanderów, gdyż to oni są najsłynniejszymi różdżkarzami na terenach Wielkiej Brytanii. Jak więc czarują dzieci przed zakupem różdżki? U nich zdolności objawiają się w sposób niekontrolowany, mogą unosić się w powietrzu lub przypadkowo przenosić przedmioty za pomocą magii. Nie jest to jednak stan zagrażający życiu, a dopiero w Hogwarcie zaczynają uczyć się panować nad swoimi mocami.

Znani wytwórcy różdżek

Na terenie Wielkiej Brytanii, największą popularnością i kunsztem cechuje się ród Ollivanderów, u których wytwórstwo różdżek jest wielowiekową tradycją i lwia części męskich potomków zajmuje się tym właśnie fachem. Ich sklep znajduje się na ulicy Pokątnej - większość dzieci przed pójściem do Hogwartu zaopatruje się tam w swoją pierwszą różdżkę. W USA z kolei za najsłynniejszych twórców różdżek uznaje się Shikobę Wolfe, Violettę Beauvais, Johannesa Jonker oraz Thiago Quintana.

Budowa różdżki

Poza rdzeniem i drewnem, na całość różdżki składają się poszczególne cechy, którymi są: rączka, długość oraz elastyczność. Rączka w najprostszych modelach różdżek jest pozbawiona zdobień, surowa i gładka; jeśli chodzi zaś o bardziej ekstrawaganckie rodzaje, mogą one posiadać zdobienia oraz niejednokrotnie inicjały posiadacza. Wymyślność rączki wpływa na jej cenę, im bardziej rzeźbiona, ozdobna różdżka, tym jej cena będzie droższa. Jeśli chodzi o długość, to jest ona dostosowana często do gabarytów czarodzieja, ale mawia się też, iż do jego magicznego potencjału. Różdżki mierzą od 9 do 14 cali, chociaż wyróżnia się także dłuższe, jak i krótsze od ogólnego wzoru. Elastyczność odwzorowuje zdolność czarodzieja do zmian w życiu i przystosowywania się do nowych warunków - może być ona giętka lub sztywna.

Jest to zdolność odczytywania symboli i łączenia faktów przez osoby o wyostrzonej percepcji. Wielu czarodziejów myśli, że wróżbitą zostać może jedynie jasnowidz, jednakże nie jest to prawda - wróżbiarstwo to umiejętność, której nauczyć się może każdy, kto ma choć odrobinę chęci.

Wahadło

Historia wróżb z użyciem wahadełka sięga wielu tysięcy lat wstecz. Jego magiczne właściwości cenili sobie już starożytni Egipcjanie i Rzymianie. Wówczas za jego pośrednictwem odkrywano ludzkie pragnienia, płeć nienarodzonych dzieci jak i wyznaczano daty ważnych wydarzeń, np. ślubu. Z wahadełka możemy wróżyć sobie sami i jest to metoda w pełni bezpieczna jak i skuteczna. Niezbędna jest jednak ku temu  umiejętność posługiwania się samym narzędziem jak i zdolność właściwego odczytu odpowiedzi na podstawie jego ruchów. Same ruchy zaś są wynikiem wibracji, przebiegu energii magicznej. Podczas wróżenia konieczne jest osiągnięcie stanu skupienia, swoistego transu, który doprowadzi do wyciszenia emocji. Dzięki temu możemy mieć pewność, iż wskazana przez wahadełko odpowiedź będzie odpowiedzią daną przez samą magię, a my sami nie zakłamiemy niechcący odczytu.

Czym jest wahadełko i z czego można je zrobić?

Wahadełko to przyrząd składający się z łańcuszka i obciążającego go ciężarka, najczęściej mającego kształt odwróconego stożka. Pierwsze wahadła były drewniane lub mosiężne, jednakże materiał ich wykonania jest tak naprawdę sprawą drugorzędną. Niemniej najlepiej sprawdzą się te wykonane z surowca takiego jak metal czy kryształ. Kształt zawieszki nie powinien wpływać na odchylenia wahadełka, a jego waga powinna być dopasowana tak, aby łańcuszek pozostawał w stanie ciągłego naprężenia.

Jak zadawać pytanie?

W przypadku pytań, jakie kierujemy do osoby posługującej się wahadełkiem, należy postawić na prostotę. Wahadełko najczęściej bowiem jest w stanie udzielić odpowiedzi tak lub nie. Na próżno więc pytać  „jak będzie wyglądał mój przyszły mąż”. Odpowiedź będzie jednak możliwa jeśli zapytamy „czy mój mąż będzie miał ciemne włosy?”, „czy będzie bogaty?”, „czy w naszym związku dojdzie do zdrady?”. Ta zasada odnosi się do wszystkich sfer naszego życia. Zamiast pytać „czy długo jeszcze będę szukać pracy?” należy zapytać konkretnie „czy znajdę pracę jeszcze w obecnym miesiącu?”.

Jak przebiega wróżenie?

Wahadełko powinno znaleźć się w odpowiedniej pozycji. Najlepszą jest umieszczenie nitki wahadełka pomiędzy kciukiem a palcem wskazującym. Takie ułożenie ma szansę przynieść najlepsze efekty. Następnie trzeba ustalić, który kierunek odpowiada danej odpowiedzi. Można ustalić, że ruch na „tak” to kierunek północ-południe, natomiast na „nie” – wschód-zachód. Jeśli samodzielne ustalenie kierunków budzi niepewność, można zapytać wahadełko, w którą stronę będzie się poruszać na „tak”, dzięki czemu ma się gwarancję zgodnej współpracy. Warto też sprecyzować, jaki ruch wahadełka oznacza „nie wiem” (najczęściej jest to kręcenie się wokół własnej osi).

Patronus to jedno z najpotężniejszych i najtrudniejszych zaklęć obronnych, bowiem jest w stanie przeciwstawić się wielu silnym czarnomagicznym zaklęciom i istotom. W pełnej formie pojawia się jako zwierzę, które w jakiś sposób nawiązuje do charakteru i osobowości czarodzieja, powiązany jest jednak z fauną, którą ten zna i widział w swoim życiu. Bardzo rzadko są to magiczne istoty – najczęściej jest to oznaka wielkich umiejętności rzucającego zaklęcie: obecnie znany jest przykład Albusa Dumbledore’a, którego patronusem jest feniks.
Poniższe opisy najlepiej traktować jako sugestię do wyboru patronusa, a nie ścisłą listę cech, do której trzeba dopasować swoją postać. Jednocześnie dobrze zapoznać się z interesującym nas zwierzęciem, aby wiedzieć, jaka jest dokładnie jego symbolika. Oczywiście możliwe jest dobranie patronusa spoza poniższej listy, jeśli taki nas interesuje.

Kot

Symbolizuje osobę znajdującą się pomiędzy światami, z dobrze rozwiniętym instynktem i podświadomością, a jednocześnie głęboko zakorzenioną w świecie fizycznym. Często to człowiek, który mimo tego, że w jakiś sposób stara się pomagać ludziom, czy to z obowiązku społecznego, czy ze względu na chęci, jednocześnie może mieć sporo rozważań na temat natury dobra i zła i zmieniać strony gdy tylko najdzie go ochota.

Pies

Często oznacza osobę o dużej ilości energii, znajdującej ujście zarówno w pozytywny jak i negatywny sposób, ale również człowieka przejawiającego wręcz obsesję na punkcie ochrony, czy to konkretnej osoby, całej grupy, czy też przedmiotu. Bardzo często dotyczy to również czarodziejów, którzy potrafią postawić się w chwili zagrożenia i zawalczyć o siebie.

Bydło

Dotyczy osób, które w społeczeństwie pełnią funkcje ważne i poważane, ciesząc się powszechnym szacunkiem i do których często zwraca się o poradę. To czarodzieje o silnej psychice i wytrwałości, potrafiący doprowadzać sprawy do końca bez oglądania się na innych. Osoba posiadająca krowę bądź byka na patronusa potrafi znieść więcej niepowodzeń i wyciągnąć z nich lepsze lekcje niż pozostali.

Koń

Bardzo często symbolizuje nieokiełznaną siłę i wyjątkowe pragnienie wolności, tak więc osoby mające konia za patronusa często stają na bakier wobec wszystkich zasad, które napotykają na swojej drodze. Jednocześnie wybierają wszelkiego rodzaju zawody związane z częstymi zmianami, podróżowaniem czy możliwością aktywnego wpływania na otaczający świat.

Baran/owca/jagnię

Z jednej strony te zwierzęta symbolizują ofiarność, a także gotowość do poświęcenia – takie osoby mogą często służyć w zawodach, które wymagają niesienia pomocy innym, a także służą za pryzmat do postrzegania otoczenia wedle nich, bądź stanowią tło dla bardziej wyróżniających się od nich znajomych. Z drugiej strony, łatwo wpłynąć na ich psychikę i sprawić, że szybko zmienią poglądy.

Koza/kozioł

Potrafi reprezentować osobę upartą, ale momentami niemal zbyt ślepą na dostrzeżenie innego punktu widzenia. Dotyczy to czarodziejów o podwójnej naturze, skłonnych zarówno do kierowania się prawem, jak i takich podążających ścieżką mrocznej magii. Bardzo często patronus może wskazywać na osobę podejmującą decyzje przez pryzmat samego siebie.

Pszczoła

Symbolizuje niezwykłe przywiązanie osoby do sztuk magicznych, zwłaszcza do dziedzin niezwykle istotnych dla rozwoju społeczeństwa. To osoby bardzo pomocne, ale jednocześnie szanowane ze względu na ich tendencję do poświęcania się pracy. Rozwiązania sugerowane przez tych czarodziejów podparte są mądrością i sporą inteligencją, jak również życiową zaradnością.

Wąż

To patronus oznaczający, że czarodziej, który go przywołuje, jest nie tylko wyjątkowo inteligentną osobą, ale również taką, która doskonale radzi sobie pod presją zadań i potrafi pomyślnie zarządzać domem bądź biurem. Osoby te potrafią również dopasowywać swoje podejście do rozmówcy i prezentować poglądy najbardziej pasujące do danej sytuacji.

Jeleń/łania

Odnosi się do czarodzieja, który oderwany jest od codzienności i często oddaje się zamyśleniu. Jednocześnie często ten patronus wybiera osoby w jakiś sposób cenione przez otaczających je ludzi i takie, które w znaczący sposób kształtują swoje środowisko, czy to przez swój zawód, czy pozostałe działania.

Wilk

Symbol wychodzenia z sytuacji dzięki zaradności życiowej. Wilk oznacza osobę która, mimo potęgi, powagi i umiejętności obrony siebie, przynosiła szczęście innym oraz potrafiła dostatecznie uchronić ich przed złym losem. Dotyczy czarodziejów, którzy wybierają ścieżki trudne, ale satysfakcjonujące.

Dzik

Łączony był z siłami nadnaturalnymi, jako strażnik, który zawsze pozostawał na granicy światów. Często to patronus osób posiadających wewnętrzny instynkt i przenikliwość, a jednocześnie unikających jakichkolwiek prób zaszufladkowania ich do grup społecznych. To czarodzieje wybijający się z tłumu czymś naprawdę wyjątkowym, co odróżnia ich od pozostałych.

Niedźwiedź

Symbol wielkiej siły i stałości w przekonaniach, jak również chęci ochrony tego, co się posiada. To osoba momentami zaborcza w swojej obronie i taka, która stanie naprzeciwko każdego wyzwania rzucanego jej przez los, wiedząc, że najczęściej wyjdzie z nich zwycięsko.

Lis

Przedstawia osobę, która skupia się na rozwiązaniu problemów jak najmniejszym wysiłkiem, co często graniczy z lenistwem oraz wykorzystywaniem innych. To czarodziej, który bez skrupułów zmieni stronę na tę przynoszącą więcej zysku. Często takie osoby zajmują się mniej legalnymi działaniami bądź takimi, które wymagają dobrego poruszania się w przepisach.

Ryś

Symbolizuje osobę, która w jakiś sposób odcięła się od społeczeństwa, czy to z własnej woli, czy to zepchnięta na margines przez innych. Jednocześnie taki patronus może oznaczać ukryty potencjał i szanse do wykorzystania. To czarodziej, który nie boi się wypróbować nowych możliwości, nawet jeżeli przyniosą stratę.

Wiewórka

Przypisywana jest ludziom, których charakter pozostawia wiele do życzenia, a najczęściej są to sprawcy wielu problemów i szkód, odbijających się na wielu osobach, nie tylko z najbliższego otoczenia, ale i w całej społeczności. Jednocześnie tacy czarodzieje są bardzo bezpośredni i jasno podają swoje intencje.

Kruk

Patronus osób, które najczęściej pewność siebie odnajdują w większych grupach podobnych im ludzi, a jednocześnie zawsze towarzyszy im poczucie wyobcowania i niedopasowania do kogokolwiek. To czarodzieje, którzy zajmują się pracą ważną dla otoczenia, ale jednocześnie pozostają za kulisami, odbierając pochwały gdy to potrzebne, lecz nie szukając poklasku.

Łabędź

Objawia się jako patronus tym, którzy szczególny nacisk kładą na związki i uczucia małżeńskie. Często tacy czarodzieje dla drugiej osoby są w stanie poświęcić naprawdę wiele, co może graniczyć z obsesją na punkcie małżonki bądź małżonka. To również osoby, które nie do końca umieją odnaleźć się w którymś z aspektów życiowych i czują pewne oderwanie od rzeczywistości.

Wróbel

Reprezentuje osobę wszędobylską, skłonną do pakowania się w kłopoty jak i do sprowadzania ich na innych. Często takiego patronusa posiadają osoby, które nie mogą usiedzieć w jednym miejscu i potrafią bardzo dużo podróżować po świecie dla samego uczucia zmiany. Tacy czarodzieje nie przywiązują się do większych idei i najbardziej dbają o siebie.

Żaba

Patronus często pojawiający się u osób mających w sobie spory potencjał magiczny, często taki, który niekontrolowany może przynieść sporo szkód. Czarodzieje z tym patronusem często mogą dać się ponieść emocjom, zwłaszcza w tematach dotyczących czegoś lub kogoś im bliskiego.

Małpa

Bardzo często to patronus ludzi cieszących się tym, co posiadają i doskonale utrzymujących balans życiowy. Tacy czarodzieje zdecydowanie należą do osób, których można obdarzyć zaufaniem w kwestiach biznesowych, bo postarają się jak najlepiej doprowadzić do sfinalizowania transakcji tak, aby obie strony były zadowolone.

Foka

Symbolizuje osoby, które często rozdarte są pomiędzy dwiema możliwościami, albo ważnymi wyborami życiowymi. Jednocześnie posiadają bardzo dobrze rozwinięty instynkt i kierując się nim, potrafią unikać kłopotów, które czekają na ich drodze. Takie osoby muszą pozostawać w ruchu, często wyznaczając sobie cel, do którego dążą przez wiele lat.

Niniejsza lista zawiera pokrótce opisane dwanaście znaków zodiaku, a jeden z nich jest astrologicznym patronem każdej postaci. Niekiedy znajomość znaku zodiaku pozwala bardziej zagłębić się w naturę postaci. Charakterystyka owego znaku jest jednak umowna i nie jest obligatoryjne, aby Twoja postać wpisywała się bezbłędnie w jego opis. Należy także pamiętać, że wiedza astrologiczna nie jest usystematyzowaną, jednorodną wiedzą. Każdy znak opiera się na indywidualnej podstawie, jednak wszystkie posiadają także uniwersalne zasady.

Baran (21 marca - 19 kwietnia)

Urodzeni pod znakiem Barana są doskonałymi przywódcami. Odwaga pozwala im śmiało podejmować nowe wyzwania, przez co zaskarbiają sobie szybko szacunek. Baran z natury jest aktywny i nieustannie do czegoś dąży. Jest także niezwykle porywczy i postępuje bardzo emocjonalnie, a decyzje podejmuje pod wpływem chwili.

Byk (20 kwietnia - 20 maja)

Zodiakalne Byki cenią sobie niezwykle wygodę oraz dobra materialne, a także pragną czerpać z życia pełnymi garściami. Ma tendencję do nadmiernego gromadzenia majątku, jednak wyjątkowo lubi życie w luksusie. Jego osobowość dysponuje wyjątkową cierpliwością, a wszystkie cele ma jasno wytyczone i zaplanowane. Byk posiada także umiejętność bezbłędnego działania, która wynika z wrodzonej wytrwałości i wnikliwości.

Bliźnięta (21 maja - 20 czerwca)

Ludzie urodzeni pod znakiem Bliźniąt odznaczają się niezwykłą witalnością. Ich wrodzona ciekawość sprawia, że nic nie jest dla nich nudne lub niewarte uwagi. Bliźnięta mają bardzo lotny umysł, w związku z czym są otwarte na nowe idee i chętnie je zgłębiają. Ten znak zodiaku wyjątkowo mocno ceni sobie niezależność oraz nie cierpi rutyny.

Rak (21 czerwca - 22 lipca)

Rak jest znakiem zodiaku pełnym sprzeczności, charakteryzującym się zmiennością nastrojów. Jest łatwy do urażenia, gdyż cechuje się wielką wrażliwością. Właśnie dzięki wrodzonej wrażliwości, jest on opiekuńczy i współczujący, co przekłada się na jego relacje z innymi ludźmi. Nie należy do odważnych osób, co jest jego wadą, gdyż jest nieśmiały i często nie podejmuje ryzyka realizacji własnych marzeń. Może sprawiać wrażenie osoby miękkiej i łagodnej, jest jednak uparty i potrafi wykazywać się wielką siłą charakteru, gdy ktoś skrytykuje jego bliskich.

Lew (23 lipca - 22 sierpnia)

Człowiek urodzony pod znakiem Lwa uwielbia być w centrum uwagi. Czuje się w swoim żywiole, gdy oczy wszystkich są na niego zwrócone, jest także niezwykle entuzjastyczny oraz zabiegający o uwagę. Jest zazwyczaj zadowolony z siebie i jego czarująca osobowość przyciąga ludzi niczym magnes, ma także spore powodzenie u płci przeciwnej. Lew jest z natury szczery i prostolinijny, to prawdziwa dusza towarzystwa, która stara się wszystkich zabawić. Jest także naturalnie zbyt pewny siebie, aby doznawać poważnych załamań nerwowych.

Panna (23 sierpnia - 22 września)

Zodiakalna Panna uwielbia nade wszystko porządek. Człowiek urodzony pod znakiem Panny jest inteligentny i ma predyspozycje do zagłębiania wielorakich rodzajów wiedzy. Co więcej, Panna korzysta wprawnie z poznanych informacji - analizuje i wyciąga konkretne wnioski. Jej drobiazgowość sprawia, że zauważa szczegóły, które często innym umykają. Czasami przygląda się sprawie ze zbytkiem uwagi, jednak zawsze procentuje to bardzo rzetelnym przygotowaniem do działania.

Waga (23 września - 22 października)

Osoba urodzona pod znakiem Wagi jest wyjątkowo inteligentna i posiada szeroką wiedzę. Jej pasją są długie dyskusje, w których doskonale się odnajduje i jest w stanie długo rozprawiać. Waga jest także bardzo towarzyska, gdziekolwiek się pojawi, porywa towarzystwo do rozmowy. Jest bardzo dowcipna i przyjemnie prowadzi dyskusję. Należy pamiętać, że Waga to personifikacja sprawiedliwości oraz dążenia do równowagi, z czym wiąże się fakt, iż posiada bezbłędną intuicję do oceniania motywów innych ludzi.

Skorpion (23 października - 21 listopada)

Skorpion posiada niezwykle tajemniczą osobowość, po której można się spodziewać nieomal wszystkiego. Trzeba jednak przyznać, że najważniejsza dla niego w życiu jest lojalność, jest osobą wierną i nigdy nie zapomina o osobach dla niego ważnych. Charakterystyczne dla Skorpiona są silne wewnętrzne emocje. Targają nim uczucia cały czas, przez co często nie może wysiedzieć w miejscu. Jest szczęśliwy gdy coś się dzieje oraz posiada niezłomny hart ducha.

Strzelec (22 listopada - 21 grudnia)

Strzelec jest znakiem zodiaku, w którym ścierają się dwie sfery - duchowa i fizyczna. Strzelcowi niezwykle trudno jest udowodnić jego błędy, gdyż nie dostrzega własnych pomyłek i często uważa się za osobę nieomylną. Jest także idealistą, osobą praktyczną i pracowitą. Praktycznie każdy Strzelec jest w czepku urodzony, można go śmiało nazwać szczęściarzem.

Koziorożec (22 grudnia - 19 stycznia)

Koziorożca uznaje się za największego konserwatystę spośród wszystkich znaków zodiaku. Sprawia mu problem dostosowanie się do nowych warunków, choć nie ma on nic przeciwko zmianom samym w sobie. Jest bardzo sformalizowany i oficjalny, lubi także poczucie pewności i stałości w życiu.

Wodnik (20 stycznia - 18 lutego)

Jeden z największych wizjonerów spośród wszystkich znaków zodiaku. Wybiega myślami daleko w przyszłość, uwielbia odkrywać nowe rzeczy. Za najważniejszą wartość uznaje wolność, a w życiu nie lubi rutyny i pospolitych rozwiązań. Jest wyjątkowo ekscentryczny oraz nie boi się do tej cechy przyznawać. Szybko także przystosowuje się do nowych okoliczności.

Ryby (19 lutego - 20 marca)

Zodiakalne ryby mają wielkie skłonności do mistycyzmu i wiedzy tajemnej. Posiadają artystyczną duszę i przez całe swoje życie ją rozwijają, odkrywając w ten sposób duchową sferę świata. Ich największy problem stanowi niemożność uzyskania poczucia bezpieczeństwa, trudno je zaspokoić w tej kwestii. Ryby to także znak zodiaku o największej wrażliwości i empatii.

Każda rzecz we wszechświecie ma własną wibrację energetyczną, co dotyczy także liczb. Każda liczba ma swoją własną unikalną wibrację, która ma wpływ na większość sfer życia człowieka. Numerologia jest starożytną nauką metafizyczną odsłaniającą plan życia każdej osoby. Zajmuje się badaniem związku między literami i liczbami a osobowością i zmianami życiowymi. Każda postać posiada cztery liczby określające jej portret numerologiczny, niniejszy temat zajmuje się liczbami drogi życia wynikającymi z daty urodzenia. Nie jest to jednak jedyna liczba, którą można policzyć i tym samym nie jedyna, która może określić naszą osobowość. Istnieją także liczby liczone z imienia i nazwiska. W numerologii imiona i nazwiska analizuje się pod kątem poszczególnych liter. Suma wszystkich samogłosek, jakimi dysponuje człowiek, jest nazywana przez numerologów liczbą duszy i wyraża nasze głębokie, wewnętrzne pragnienia. Mianem liczby realizacji intymnej określa się sumę spółgłosek, która z kolei informuje o możliwościach realizacji tych pragnień. Liczba ekspresji stanowiąca sumę wszystkich liter imion i nazwisk mówi o sposobie, w jaki funkcjonujemy na zewnątrz.

Czym są liczby mistrzowskie?

Są to liczby, które nie podlegają redukcji. Podwójna liczba oznacza starą duszę, czyli osobę zaawansowaną duchowo oraz stworzoną, aby przewodzić innym. Każda osoba posiadająca liczbę mistrzowską ma w życiu do wykonania pewne zadanie, ujawniają przez swoje działanie zaawansowany stan ducha. Każda liczba mistrzowska dysponuje szczególnym talentem, siłą wewnętrzną, a nawet światłem. Jako dusze wędrujące po ziemi przez kilka wcieleń, mają szansę wypełnić swoją misję.

Jak policzyć liczbę drogi życia?

Jeśli chcesz policzyć inne liczby, kliknij tutaj.

Ten wątek nie zawiera fabularnych opisów (te postanowiliśmy pozostawić wątkowi o obyczajach), zawiera natomiast masę przykładów, streszczeń tekstów czarodziejskich książek, artykułów, a także wybrane przez nas przysłowia, legendy i wiersze. Nie jest on przygotowany do czytania go w kolejności dodawania postów – pełni funkcję zbioru, do którego prowadzą odnośniki w tematach opisowych. Na przykład, kiedy w mechanice rozszczepieńców poruszany jest temat legendy o księżycowych bliźniętach, możecie kliknąć w odnośnik do tego wątku i przeczytać streszczenie jej treści.