Wstęp

Idealną scenerią dla pogrzebów jest deszcz. Może dlatego, że pogłębia poczucie smutku i beznadziei, sprawia że ludzie czują się melancholicznie i są skłonni do rozmyślań, a dźwięk uderzających o czarne parasolki kropli i wilgotne powietrze idealnie wpasowują się do klimatu. Z jakiegoś powodu, w filmach i literaturze opisom żałoby i pogrzebów towarzyszy właśnie taka, ta nie inna pogoda. Ten dzień był jednak inny.

To był majowy, przepiękny dzień. Słońce, jakie wyglądało zza chmur dawało przyjemne ciepło i przywodziło na myśl zbliżające się wielkimi krokami lato, na które czekał prawie każdy. Jedynym elementem pogody, jakie przypominało obecnym tu zgromadzonym z jakiego powodu się tu zebrali był co jakiś czas wzmagający na sile wiatr, zrywający czapki z głów, roztrzepujący nawet najdokładniej upięte, eleganckie fryzury. Wiatr, który jakby swoim pojawieniem się próbował powiedzieć, że nie tak miało być. Że to nie tak miało wyglądać. Niezależnie od tego, jak silne były jego podmuchy i ile gałęzi zerwałby, nie mógł zrobić już nic. Nikt nie mógł.

Grupa ludzi stopniowo gromadziła się pod wejściem do kaplicy. I mimo, że Derwin był człowiekiem powszechnie lubianym co oznaczać mogłoby, że niezliczony tłum ludzi zechce go pożegnać, przy kaplicy gromadziła się znacznie mniejsza liczba żałobników, niż można by się tego spodziewać. To kwestie bezpieczeństwa, wyjaśniliby Longbottomowie, gdyby duch Derwina spytał, dlaczego podjęli taką decyzję. I mimo, że nie wydawałby się tym faktem zadowolony, zrozumiałby. Wyrozumiałość była jedną z cech, tuż obok poczucia humoru, z której był znany. Nie miałby im tego za złe. Nadeszły ciężkie czasy i nawet przyjazny sąsiad mógł okazać się tym, który w imię ideologii wbije ci nóż w plecy.

Powietrze w kaplicy było ciężkie. Zapach świeżo ciętych kwiatów, głównie białych lilii oraz kremowych mieczyków, mieszał się zapachem kadzideł oraz świec, jakie licznie zostały rozstawione po całym pomieszczeniu. Naprzeciw wejścia, oświetlone światłem słonecznym jakie wpadało przez uchylone drzwi, na marmurowym blacie stała urna, a tuż obok ustawiony był ruchomy, olejny obraz z  uśmiechniętym, przystojnym szatynem w średnim wieku. Na prawym górnym rogu zawieszona została czarna wstążeczka, sugerująca jasno - obraz przestawiał zamordowanego niedawno Derwina Longbottoma. Kapłanka, jaka stała tuż obok miała zamknięte oczy, w pełni oddana modlitwie, zdawała się nie zwracać uwagi na to, co działo dookoła. W pierwszym rzędzie dostrzec można było najbliższą rodzinę - przedstawicieli rodu Longbottom, nieco dalej ustawili się członkowie rodziny Bletchley oraz Bones. Przed zajęciem miejsca, do poszczególnych członków rodzin podchodzili wchodzący do kaplicy czarodzieje i czarownice, by nie tylko dać znać o swojej obecności, ale słabym uśmiechem oraz dobrym słowem zasygnalizować wsparcie. Lada moment miało rozpocząć się wydarzenie, na jakie nikt nie był gotowy - ostatnie pożegnanie przedwcześnie zmarłego, ukochanego członka rodziny.

Najchętniej w ogóle by tam nie szedł. Traumatyczne wspomnienia nie stanowiły jedynego skutku tragedii na Beltane. Życie straciło tam wiele osób. Wśród nich był ojciec bliskiej mu osoby.

Giovanni przywdział szatę żałobną. Ubrał idealnie wyczyszczone buty. Zaczesał włosy i wyszedł na korytarz. Jego rodzice już czekali.

Pamiętał ostatnią rozmowę z Danielle o jej ojcu. Śmiali się, gdy Gio chciał się wprosić do nich na naleśniki pana Derwina. Ale nie było okazji, by ich spróbować.

Wraz z rodzicami podszedł do Danielle, Brenny i reszty siedzącej obok nich rodziny Longbottom. Skinęli głowami w milczącym powitaniu. Gio posłał Danielle słaby uśmiech, chociaż ciężko mu było. Delikatnie położył dłoń na jej ramieniu, by okazać wsparcie. Następnie poszli usiąść gdzieś dalej.

Avelina była zdruzgotana informacją o śmierci Derwina. Nie umiała tego ułożyć sobie w głowie za żadne skarby. Danielle była jej przyjaciółką odkąd pamiętała, a nawet to nie pomagało jej wyobrazić sobie jak bardzo dziewczyna musiała być zdruzgotana. Przybyła tutaj sama, bez swojej rodziny, ponieważ jej rodzice znowu byli poza miastem. Nie miała pojęcia kiedy będą z powrotem, to ją trochę cieszyło, że nie uczestniczyli w tamtych tragicznych wydarzeniach.

Nie wiedziała, czy powinna teraz zawracać głowę Danielle swoimi słowami, bo wiedziała, że każdy będzie chciał do nich podejść, nie wiedziała, czy dziewczyna zniesie to wszystko. Wolała się z nią spotkać samotnie i w odpowiedni sposób pocieszyć, w taki w jaki ona by tego potrzebowała, a nie w taki w jaki społeczność oczekiwała, że powinna przyjmować.

Ostatecznie zdecydowała się stanąć na tyle, pod ścianą z wieńcem w dłoniach czekając, aż wszystko się rozpocznie i w końcu zakończy. Jeśli Danielle ją dostrzegła skinęła do niej tylko głową w ramach wsparcia. Wiedziała, że Danka jeśli będzie jej potrzebować to się do niej odezwie, a czas na rozmowy będzie na stypie. Chciała teraz dać rodzinie Longbottom trochę przestrzeni dla siebie, a nie na puste słowa, że wszystko będzie dobrze. W takich sytuacjach nic nie jest dobrze. Sama nie chciałaby słów od innych ludzi, chciałaby samotności i tylko bliskich przy sobie, nic poza tym.

Wiadomość o tym, że Derwin Longbottom zginął na Beltane była kolejną z tych bardzo złych. Victoria nie od razu wróciła do pracy, a gdy już pojawiła się w Ministerstwie i nigdzie go nie spotkała – założyła, że pewnie jest w terenie, tyle przecież pracy mieli. Jakież więc było jej zdziwienie, kiedy dostała sowę. Z naprawdę okropną wiadomością. Derwin był jedną z tych osób, które szkoliły ją przez trzy lata – zdążyła go więc poznać. A na pewno jego humor, który znosiła zwykle z kamienną twarzą, bądź bardzo leciuteńkim uśmiechem.

Do kaplicy weszła w mundurze aurora, w końcu mieli dzisiaj pożegnać kogoś, kto odszedł na służbie. Zupełnie więc nie pasowała do garniturów i sukienek żałobnych członków rodziny Longbottoma, kiedy w butach wiązanych do kolan, pasie z klamrą Ministerstwa, koszulą i marynarką, z bukietem lilii w rękach przeszła na przód budyneczku by złożyć tam kwiaty. Choć była stosunkowo niewysoką i szczupłą kobietą, ciężkie buty zrobiły swoje i pewnie odrobinę uwagi na nią skierowały, choć bardzo się starała stąpać najciszej jak potrafiła. Złożyła więc bukiet przy innych kwiatach, zerknęła przelotnie na urnę i obraz, i wycofała się, nie chcąc teraz podchodzić do córek Derwina, ani do tej najbliższej rodziny – nie był na to odpowiedni czas. Nie stanęła na samym tyle, za to zajęła miejsce gdzieś po środku kaplicy.

Beltane okazało się być wydarzeniem, które zmieniło wiele w świecie czarodziejów. Poplecznicy Voldemorta zaatakowali. Wiele osób zostało rannych, wielu zginęło. Nora Figg straciła kota, który był jednym z jej najbliższych towarzyszy, starała się to jakoś przetrawić, szło jej to jednak ciężko. Kiedy przeczytała jednak list, który dostała od Danielle dotarło do niej, że mogło być gorzej. Jej serdeczna przyjaciółka straciła bowiem tej nocy ojca. Norka go znała, w końcu była częstym gościem w domu Longbottomów, większość z nich była jej bliższa niż rodzina. Straszne to były wieści. Nie potrafiła sobie wyobrazić bólu przyjaciółki. Wiedziała jednak, że musi ją wesprzeć w tej trudnej chwili.

Panna Figg nim znalazła się w kaplicy odprowadziła małą Mabel do swoich rodziców. Ustaliła z matką, że to ona pojawi się na ceremonii w końcu była z nimi najmocniej związana. Ojciec musiał zostać w Ministerstwie, także była jedyną reprezentantką swojej rodziny. Dzień był słoneczny, piękny. Wiosna nareszcie rozgosciła się na dobre. Czerń, którą przyodziała przyciągała promienie słoneczne. Wyglądała zupełnie inaczej niż zwykle, zazwyczaj bowiem nosiła się na pstrokato, tym razem musiała przyodziać znienawidzony przez siebie kolor. Kojarzył jej się on z żałobą, dlatego go tak bardzo nie lubiła.W dłoni trzymała wielki bukiet białych lilii.

Wzięła głęboki oddech nim wstąpiła do wnętrza kaplicy. Rozejrzała się szybko po wnętrzu. Wpatrywała się w Erika, jakby chciała przyciągnąć jego wzrok. Od czasu Beltane miała wrażenie, że mocniej niż zwykle czuje się z nim związana. Będzie musiała z nim później zamienić słówko lub dwa.

Wsunęła się w najbliższą ławkę, nie uważała, że powinna pchać się do przodu, to było miejsce rodziny. Czekała na rozpoczęcie ceremonii.