Właściwie już od momentu, w którym pojawiła się tego wieczoru w Londynie, wiedziała, że jest na właściwym miejscu. Było gorąco (tak w przenośni jak i bardzo dosłownie), było duszno, dym drapał w gardło i co i rusz zdarzało się Ginewrze odkasływać i chrząkać, ale wiedziała, że jej obecność już zrobiła różnicę. Najpierw zajęła się młodym chłopakiem, najwyraźniej popularnym aktorem, który za sprawą jej postawy, odnalazł w sobie nieznane sobie wcześniej pokłady odwagi i niczym ten rycerz na białym koniu ruszył z nią w noc, by się do czegoś przydać. Później była świadkiem wybuchu piekarni i musiała bardzo widowiskowo, na chodniku, zajmować się mocno ranną kobietą. To po tym zdarzeniu rozdzieliła się z Hannibalem i McGonagall ruszyła przed siebie, nie będąc już wcale pewna, czy idzie w głąb Pokątnej, czy może cofnęła się do rozwidlenia ulic i trafiła na Horyzontalną. Jej orientacja w magicznych dzielnicach nie należała do najlepszych, bywała tu stanowczo zbyt rzadko, a teraz, gdy tak wiele budynków płonęło, a widoczność była jaka była… to tym bardziej.

Ale wcale nie zmierzała w żadnym konkretnym kierunku, było jej tak naprawdę obojętnie, gdzie się uda. Cel przyświecał jej przecież jeden: pomóc tym, którzy tej pomocy wymagali. Zrobić różnicę tam, gdzie uzdrowiciele szpitala wykazać się nie mogli. Nie wątpiła, że w Mungu mieli ręce pełne roboty, że byli obłożeni rannymi i potrzebującymi. Ale co z tymi, którzy do szpitala dotrzeć nie mogli? Co z tymi, którzy nie potrafili się teleportować, co z tymi, których teleportować się już nie mogli, albo lepiej by tego w swoim stanie nie robili? Co z tymi, którzy czekając na swoją kolej, stracą tak naprawdę swoją szansę…? Nie była żadnym sędzią, który miał wydawać taki osąd. Szła po prostu tam, gdzie niosły ją nogi, a może to przeznaczenie zapisane w gwiazdach, pchało ją właśnie w tym konkretnym kierunku…

I tak właśnie była świadkiem sceny, jak młody (no a na raczej młodszy od niej) mężczyzna szarpie się z drugim i wykrzykuje, by trzymał przy sobie łapy. Zmrużyła swoje złote oczy o pionowych, kocich źrenicach akurat wtedy, gdy temu pierwszemu udało się odepchnąć tego drugiego, który zatoczył się, najwyraźniej zupełnie niegotowy na to, że tak poraniona osoba będzie miała w sobie jeszcze siłę do stawiania oporu. I być może ponowiłby cokolwiek chciał zrobić, ale wtedy dostrzegł, że mają towarzystwo i bardzo szybko zebrał się do ucieczki.

– A spierdalaj, człowiek chce pomóc… Zjeb – z przekleństwem na ustach zniknął w dymie i tłumie, bardzo niepocieszony, że nie udało mu się oskubać tak łatwy cel.

Ktoś jeszcze otarł się o Olivera, ktoś inny gwałtownie wciągnął powietrze, widząc jak wygląda.

– Hej, dobrze się czujesz? – Ginny zbliżyła się na tyle, by złapać McKinnona za przedramię, zdecydowanie nie odczuwając strachu z powodu jego wyglądu. Raczej… Czuła ścisk w sercu, że kolejna osoba w tym całym zamieszaniu skończyła tak, że potrzebowała pomocy – bo blondyn raczej jej potrzebował, a teraz z bliska widziała to wyraźniej. – Tamten już poszedł, ale… – mówiła z wyraźnym akcentem kogoś, kto nie jest z Anglii, ale jednak płynnie, niełamiącym głosem i szybko. – Potrzebujesz pomocy? – cóż, na siłę zbawiać świata przecież nie zamierzała.

– Nie chcę twoich pieniędzy – odparła niemalże od razu po tym, jak zaczął się „bronić”.

Nie wyglądało to dobrze. Z bliska dokładnie widziała poranioną twarz Olivera, kawałki szkła wbite w skórę, strużki krwi, drgania mięśni w małych spazmach bólu… na bogów, co takiego się wydarzyło, że tak skończył? McGonagall miała co do tego pewne pomysły po tym, jak widziała wybuch w piekarni i rany pracownic. Może i ten nieszczęśnik akurat znalazł się w nieodpowiednim miejscu o nieodpowiedniej porze, gdy coś wybuchło, a szkło poleciało na wszystkie strony, wbijając się w jego twarz? To było tak cholernie niebezpieczne… nie było czasu, jego wzrok, oczy mogły być zagrożone i gdy Guinevere uświadomiła to sobie z pełną mocą, jej uścisk na przedramieniu mężczyzny stał się odrobinę mocniejszy, żeby jej się teraz nie wyrwał.

– Spróbuj nie ruszać mięśniami twarzy – poradziła, zapewne całkiem bez sensu, ale w takich momentach przerażeni pacjenci (o ile tak można było nazwać McKinnona, ale chyba tak) potrzebowali słyszeć różne oczywistości. Sama powtórzyła jego ruch, to jest rozejrzała się na boki, ale ona akurat oczy miała otwarte, wypatrując jakiegoś miejsca na uboczu, gdzie mogłaby się nim zająć – takiego, gdzie nic nie będzie płonąć, nikt nie będzie na nich wpadać i tak dalej. Nie była zaznajomiona z Magicznym Londynem na tyle, żeby wiedzieć, gdzie dokładnie się znajdują, cholera, nie wiedziała nawet, czy jest nadal na Pokątnej, czy już nie, nie wiedziała jakie dokładnie znajdują się tutaj budynki, oprócz pubu, aptek i sklepu z różdżkami, które miała okazję odwiedzić. – I nie otwieraj oczu. Masz cholerne szczęście, że to szkło nie wbiło ci się mocniej – na tym etapie, przynajmniej na pierwszy rzut oka (hehe), wydawało się, że jego oczy są jeszcze do uratowania. – Tu jest trochę miejsca, chodź – dostrzegła w końcu jakieś schodki prowadzące do wejścia do kamienicy, wystarczająco na boku, żeby co chwila ktoś na nich nie wpadał i nie potrącał. – Teleportacja w tym stanie mogłaby się skończyć różnie. Powyciągam ci to – pociągnęła go delikatnie za rękę, sugerując kierunek, w który chciała się udać.

– W tym piekle? I co miałabym sobie kupić? Fasolki wszystkich smaków? – było grono ludzi, którzy unikali fasolek, ale Ginny, odkąd dowiedziała się od Cala o ich istnieniu, była ich oddaną fanką. W pewnym sensie dawały poczucie ryzyka, gdy sięgało się po kolorową fasolkę i nie wiedziało, na co trafi. Czy się wygra (dobry smak), czy przegra (coś absolutnie paskudnego) – a ona uwielbiała ten skok adrenaliny w organizmie. – Nie mówiłam, że to będzie proste. Po prostu spróbuj. Postaram się zapełnić ciszę – o a w tym była dobra, bo miała pewną lekkość w słowach, zwłaszcza mówionych. Zwykle wystarczyło złapać jakąś myśl i potem samo leciało. Miała nadzieję, że jej akcent będzie tu działał trochę jak wzbudzacz zainteresowania i że przy tym Olivera nie zanudzi na śmierć, ale patrząc na sytuację, to bardzo wątpiła.

– Dostanie wilka? A co to niby znaczy? Nie wiedziałam, że w Anglii się hoduje wilki – mówiła, nic nie robiąc sobie z tego jego piśnięcia. Słyszała już od ludzi różne rzeczy, to nie było jej pierwsze rodeo, a jęki bólu to absolutne podstawy i standard w jej zawodzie. Oliver mógł przy tym usłyszeć, jak coś stuknęło o kamień – to Guinevere ściągnęła z ramienia drewnianą skrzyneczkę, w której nosiła wszystkie swoje przybory i rzeczy potrzebne do niesienia pomocy. Nie wiedziała na ile wystarczy jej zapasik eliksirów czy maści, ale póki co jeszcze miała jak tę pomoc nieść. – Może tak być. Wcześniej widziałam jak wybucha piekarnia, dwóm pracownicom trzeba było pomóc właściwie od razu – zapłon mąki był tak ogromny, że jedna była poparzona, a drugiej od eksplozji w nogę wbiło się jedno z narzędzi. Nie uważała za to, że szkło powbijane w twarz nie było równie groźne.

Otworzyła swoją skrzyneczkę, która grzecznie stała teraz na jednym ze schodków, wzięła pęsetę i przysunęła się do Olivera.

– No dobra, zacznę od twojego lewego oka, dobra? Naciągnę ci skórę i będę wyciągać – nie musiała mu mówić, co będzie robić, ale to było jej doświadczenie medyczne: właściwie zawsze mówiła pacjentom co się dzieje i jakie rzeczy będą wykonywane, żeby się nie denerwowali. I zresztą jak powiedziała, tak zrobiła. Palcami lewej ręki lekko uniosła lewą brew Olivera, nachyliła się i pęsetą złapała za pierwszy z odłamków. To była precyzyjna robota, zapewne lepiej gdyby byli w szpitalu, ale mieli co mieli – lepszych warunków nie było. Jej dotyk był ciepły.

– Jak masz na imię? – zapytała, żeby przenieść skupienie Olivera na coś innego. – Ja jestem Guinevere, ale znajomi mówią na mnie Ginny – albo Ginevra, albo Gewn… Niektórzy mówili Nefret, bo tak brzmiało jej drugie imię.

Starała się to robić jak najbardziej delikatnie, ale niestety wbite szkło miało to do siebie, że bolało i raniło, a co gorsza wbite tamowały też krew. Nawet jeśli tej na twarzy nie było jakoś dużo, to i tak strużka popłynęła od razu, gdy wyciągnęła pierwszy odłamek i odłożyła go na szmatkę rozłożoną na kolanach. To samo zrobiła z drugim, trzecim i kolejnymi, na razie nie zawracając sobie głowy tą krwią, która zamierzała wytrzeć mu jak już oczyści jeden większy kawałek.

– Marcus, ładnie – stwierdziła po prostu, a Oliver mógł stwierdzić, że kobieta musiała się właśnie uśmiechnąć, lecz nie przerywała swojej pracy, bardzo skupiona na tym, by oczyścić mu odłamki przynajmniej przy jednym oku jak najszybciej, by móc przejść do drugiego. – Nie, jestem wolnym strzelcem. Ale ukończyłam magisterium uzdrowicielskie, jeśli o to się martwisz – była zatrudniana przez prywatną osobę, można tak to było określić, bo pracowała na wykopaliskach archeologicznych, ale posiadała wszelkie uprawnienia i pozwolenie na wykonywanie zawodu. Zaraz po tym, jak się przeprowadziła, złożyła w Ministerstwie wszystkie potrzebne dokumenty i czekała na zgody, nie chcąc narobić swoim kolegom z grupy problemów, akurat pod tym względem dopilnowała, żeby wszystko w papierach się zgadzało. – Jest… wszystko płonie. No prawie wszystko. Dużo budynków. Ludzie próbują gasić pożary, jest dużo rannych. Widziałam, że służby pomagają ewakuować niektórych z kamienic – odparła i westchnęła cicho. Gdyby mogła, to pomogłaby i z tym, ale nie potrafiła się rozdwoić, a poza tym, upewniła się już, że bardziej przyda się pomagając potrzebującym uzdrowicielsko. W Mungu musieli mieć teraz ogromne oblężenie. – Ludzie atakują siebie wzajemnie – dodała ciszej, przypominając sobie słowa Hannibala Selena, którego spotkała na samym początku tego koszmaru. – W radio podawali komunikat, że Londyn płonie i że chmury przybrały symbol zwiastujący śmierć. I żeby nie wypowiadać jego imienia – miała nieźle pojęcie o kogo chodzi, nie rozumiała za to co tu się działo i dlaczego nie wymawiać imienia.

Dzielnie pracowała dalej, szybko i sprawnie uwijając się z jednym okiem, próbując nie szczypać jego skóry za mocno, a koci wzrok bardzo jej teraz pomagał. Za chwilę nachyliła się do swojej skrzyneczki, wzięła stamtąd chustę, by przyłożyć ja bardzo delikatnie do lewego oka Olivera.

– Przytrzymaj tak chwilę, to oko już skończyłam, ale na razie go jeszcze nie otwieraj. Teraz przejdę do drugiego, a jak skończę z nim, to zajmie się resztą twarzy, dobrze?

Zaśmiała się cicho, bo Oliver nie mógł się bardziej pomylić. Jej imię było bardzo dalekie od egzotycznego, a fakt, że była też historykiem, w tym momencie wziął górę. W końcu obiecała mu, że postara się zapełnić ciszę, to równie dobrze mogła mu przybliżyć bardzo mgliste czasy.

– Na pewno kojarzysz wielkiego czarodzieja Merlina – zaczęła spokojnie, bo kto o nim nie słyszał? Mówiło się nawet „na brodę Merlina” albo inne tego typu i zachowało się odznaczenie nazwane Orderem Merlina. – Żył w czasach średniowiecza, uczył się w Hogwarcie, a w pewnym momencie swojego życia został częścią dworu króla Arthura, który rządził wtedy w obecnej Brytanii. Athur został królem po tym, jak wyciągnął z kamienia miecz, o którym było wiadomo, że wyciągnie go tylko prawowity władca. Później ten miecz złamał się podczas jednej z bitew i Pani Jeziora podarowała mu legendarny miecz Excalibur – pewnie Oliver zastanawiał się do czego ta historia zmierza, ale miała ona swój sens, zamiast suchego przedstawienia faktów, to rzucenie charakterystycznych słów, które Oliver musiał skądś kojarzyć, nawet jeśli nie interesował się tematem. A w trakcie opowieści Ginny sukcesywnie wyciągała kawałki szkła powijane w ciało wokół jego oczu. – Król Arthur oczywiście ożenił się, a jego żoną była Ginevra, której pełne imię brzmi Guinevere – była i puenta, przy której Gin uśmiechnęła się leciutko, czego McKinnon zobaczyć nie mógł. – To bardzo stare, klasyczne imię. Ale zapewniam cię, że nie egzotyczne – dodała bez cienia urazy. – Masz jednak rację, że unikalne.

– Nie mam pojęcia. Podejrzewam, że chodzi o śmierciożerców i tego ich przywódcę, Lorda Jak-mu-tam… – zmarszczyła lekko brwi, próbując sobie przypomnieć. Grupa, z którą pracowała, żartobliwie nazywała go „latajkiem” przez chyba jakieś francuskie, podobnie brzmiące słowo, ale na francuskim to wyznawała się mniej-więcej tyle, co na chińskim, czyli słabo. Już z rosyjskim radziła sobie lepiej przez Cathala (a głównie z rosyjskimi przekleństwami). – Nie mów – dodała zaraz, gdyby Oliver jednak miał ochotę to imię powiedzieć na głos. Guinevere nie wiedziała, czemu w radio mówili, by tego na głos nie wymawiać, ale póki co wolała dmuchać na zimne. – Nie wiem, czy gdziekolwiek jest bezpiecznie. Odprowadziłam nas kawałek na bok, żeby ludzie na nas przypadkiem nie wpadali, póki co jest tu w miarę spokojnie… Znaczy jak na standardy tego, co się dzieje dookoła – westchnęła cicho, patrząc jak materiał, który mu dała, przesiąka krwią, póki co nie mogła na to jednak wiele poradzić. Zaraz powinno przestać.

– Nie mam pojęcia czy byłam na Nokturnie. Nie jestem nawet pewna gdzie jesteśmy teraz, zawsze się tu gubię i muszę pytać ludzi. Ale wydaje mi się, że jesteśmy teraz albo na Pokątnej albo Horyzontalnej – tak przynajmniej wynikało z jej kiepskich obliczeń i jeszcze gorszej orientacji w Magicznych Dzielnicach. – Wszystko mi jedno gdzie jestem, bo tak jak mówisz, ludzie potrzebują pomocy – a była tu przecież w jednym tylko celu: żeby pomóc tym, którzy tego potrzebowali, zwłaszcza tym, którzy mogli się nie doczekać na kogoś z Munga. – No dobra, przyłóż teraz szmatkę do drugiego oka i spróbuj otworzyć to pierwsze. Ale pomału, dobra? Jeśli cokolwiek poczujesz, że jest nie tak, to zamknij je od razu.