Bal maskowy

7 października 1972 roku nie był zwyczajnym dniem dla angielskiej socjety. Prawie każda czystokrwista osoba otrzymała imienne zaproszenie na bal, który był organizowany w Rezydencji Lestrange, przy ogrodach Maida Vale. Starożytny ród postanowił w odpowiedzi na ostatnie wydarzenia zorganizować przyjęcie godne każdego czystokrwistego czarodzieja i czarownicy.

Gości witała brama, oddzielająca Maida Vale od rezydencji. Przy drzwiach stała dwójka ochroniarzy, którzy prosili o okazanie zaproszenia i uchylenie maski, by potwierdzić tożsamość zaproszonych. Po pozytywnej weryfikacji wrota rezydencji otwierały się bezgłośnie, prezentując eleganckie wnętrze, oświetlone ciepłym, lekko pomarańczowym światłem. Z sali balowej dobiegała cicha muzyka, wygrywana przez magiczne, unoszące się w powietrzu instrumenty. Długi korytarz, którego podłoga pokryta była eleganckim dywanem tłumiącym kroki, prowadził do drzwi sali balowej i zahaczał o ustawiony pod ścianą masywny, ciemny stół. Stały tam trzy kobiety w pięknych, czarno-złotych maskach, i rozdawały każdej chętnej osobie po fiolce eliksiru. Jeżeli ktoś nie chciał pić go od razu, eliksir lądował z powrotem w przygotowanych do tego, pojemnych kasetkach. Eliksiry musiały mieć imponujące efekty, takie których można było się spodziewać po rodzinie wywodzącej się od starożytnych alchemików - niektórzy goście lewitowali, a niektórym z pleców wyrastały przepiękne skrzydła.

Schody na piętro były strzeżone przez dwóch czarodziejów - jeżeli ktoś przychodził ze swoim dzieckiem, pociecha była odbierana przez guwernantki, które oddelegowano do opieki nad niepełnoletnimi. Sala, w której bawiły się dzieci, jako jedyna znajdowała się na piętrze i nie miał tam wstępu nikt poza obsługą i rodzicami, którzy potwierdzą swoją tożsamość.

Nigdzie nie widać było skrzatów, lecz jasnym było, że te uwijają się w pocie czoła. W sali balowej znajdowały się suto zastawione stoły, a między gośćmi krążyła obsługa w czarno-złotych maskach, nosząc tace z szampanem i winem. Wśród zamaskowanych gości ciężko było znaleźć organizatorów balu - na pewno byli tu obecni, krążyli wśród zaproszonych, doglądali wszystkiego, lecz pozostawali nieuchwytni, przynajmniej na ten moment.

Kryształowe żyrandole odbijały ciepłe światło, a posadzkę spowijała mleczna mgła, która falowała przy każdym kroku. Melodyjna muzyka uzupełniała gwar rozmów. Ci, którzy przyszli tu razem, świadomi swojej tożsamości, rozmawiali swobodnie, pozostali zaś, czując się anonimowo, rozstawili się w parach lub mniejszych grupkach przy stołach z przekąskami i płonącymi drinkami. Atmosfera była swobodna, tak jakby pożar z 8 września nigdy się nie wydarzył. Jakby ludzie, którzy tu byli, na moment chcieli zapomnieć o stracie.

Zasady

1. Na wydarzeniu obecni są ochroniarze, których zadaniem jest pilnowanie porządku. W przypadku gdy zostanie on naruszony przez postacie uczestniczące w evencie - NPC zareagują (post mg), dlatego też gdy potrzebna będzie interwencja: proszę o oznaczenie mnie w poście.
   
2. Post główny MG (Mirabella Plunkett), animujący imprezę towarzyską, będzie pojawiał się co 7 dni. Będą pojawiać się posty innych MG, którzy będą animowali ważnych NPC. By uniknąć pomyłki, każdy post główny od Mirabelli będzie dostawał pinga na discordzie oraz będzie zatytułowany nad treścią: Narracja.
   
3. Na wejściu należy okazać imienne zaproszenie i uchylić maskę, żeby potwierdzić tożsamość. Nie ma możliwości wejścia głównymi drzwiami innym sposobem!
   
4. Dodatkowo na wejściu każdy z gości dostaje jedną fiolkę eliksiru. Nie trzeba go pić lecz jeżeli postać tego nie zrobi, to fiolka zostaje zabierana. Nie można jej wynieść ze sobą.
   
5. To jest wątek główny, w którym będą pojawiać się regularne narracje MG i będzie toczyć się cała akcja. Możecie w ramach imprezy towarzyskiej tworzyć tematy poboczne dla siebie wedle uznania: np. dla kilku osób do rozmowy w sali balowej (bo chcecie knuć coś po cichu i nie chcecie pisać tego w wątku głównym), w łazience (bo czemu nie) czy po prostu w jednym z innych miejsc, związanych z przestrzenią gry (oranżeria, ogrody).
   

Przestrzeń gry

Kostki

Na wydarzenie zostały przygotowane specjalne kości. Zanim użyjesz odpowiedniej komendy, przeczytaj dokładnie opis kości - niektórymi możesz rzucić tylko raz w ciągu całej rozgrywki (tam, gdzie można rzucić tylko raz na całą rozgrywkę, znajduje się odpowiednia adnotacja).

Razem ze swoją towarzyszką ma sprawdzaną tożsamość na wejściu, a potem rozkoszuje się atmosferą rezydencji.

Anthony J. Shafiq nie lubił przyjęć.

Zawsze jednak miał słabość do bali maskowych i rzadko kiedy je opuszczał, bez względu na to, czy były to wielkie fety, czy kameralne przyjęcia dla ściśle wyselekcjonowanej śmietanki towarzyskiej, więc to spotkanie miało szansę stać się jego ulubionym przyjęciem sezonu. Atutem był również fakt, że nie wymagało od niego pokazywania twarzy. Nie trzeba było słać miłych uśmiechów. Nic nie trzeba było… Choć nie, trochę obowiązków pozostało, zwłaszcza, że panna Burke zdecydowała się przyjąć jego zaproszenie.

Maska którą nosił, była już dość wiekowa, nosił ją jednak jako ambasador w Paryżu, nie zaś tutaj, pośród angielskiej society, nie było to więc wielkim faux paux, że ukrył pod nią swoje lico. Bogato inkrustowana, mieniąca się srebrzyście, zdobna w perły i diamenty warta była więcej niż niejedna kreacja tegoż przyjęcia. Blask odbijał się od stalowych tęczówek obserwujących otoczenie oczu, przesłoniętych ażurowymi gwiazdami. Orientalne zębiska z masy perłowej nie odznaczały się przy tym nadto, ale były detalem, który potrafił ściągnąć wzrok. Ozdoba nie pozwalała mu jeść czy pić, ale mówił swobodnie. Włosy zostały na okoliczność wieczoru odmienione - przycięte, pociemnione, adekwatnie ułożone wobec mody nieco młodszych magów. Jego elegancka szata zachwycała najczerniejszą z czerni, niemalże pochłaniającą światło, stanowiąc wraz z oprawą twarzy ciemną kanwę dla księżycowego bożka.

Eliksir na wejściu przyjął z dozą tłumionej nieufności, przesłaniającej z kolei paranoję właściwą bezsennemu, znerwicowanemu politykowi. Jego twarz na moment tylko uśmiechnęła się przepraszająco, gdy odstawił fiolkę, aby nie musieć nosić już maski uszytej z jego mięśni i skóry na rzecz tej wykonanej dłońmi francuskiego mistrza magicznego jubilerstwa.

- Prezentujesz się olśniewająco moja droga, mam nadzieję, że uda mi się zapewnić Tobie udany wieczór - powiedział, gdy weszli już do środka w pełnej krasie swoich strojów, nachylając się przy tym do panny Burke, aby nie musiała zbytnio nadstawiać ucha do jego płomiennych zapewnień. Chwilę potem ujął jej dłoń i przyłożył do srebrzystej tarczy w geście szarmanckiego pocałunku. - Zapowiada się intrygujący wieczór. Widziałaś może ogrody tej rezydencji? Dotarły do mnie słuchy, że zakwitły tam czarne róże. Moglibyśmy się przejść je zobaczyć, gdy formalnie zostanie rozpoczęty bal. Ponoć są unikatowe, a ich czar niesie ze sobą pewną… grozę nieoznaczoności. - roztaczał opowieści, zgodnie z rolą, w którą wszedł tego wieczoru: księżyca, w którego świetle wszystko nabiera nieco innych kształtów, wykrzywionych cieniami tańczących drzew.