Nie spałem.
If u know, u know.

Szanowna Lorraine,
O ile nasza znajomość sprowadza się na razie do listownej znajomości i współuczestniczeniu w tym jakże pięknym święcie, tak czuję, że to dopiero początek czegoś większego. Mam na myśli oczywiście współpracę i wspólny wysiłek jaki trzeba będzie włożyć, aby spełnić wolę, mości nad nami górującej, Matki.

Jak to się mawia w moich rodzinnych stronach - "Gość w dom, Bóg w dom" - drzwi do mojego domostwa stoją otworem, a ja sam nigdzie się nie wybieram, stąd początek września brzmi jak idealny pomysł. Mam nadzieję, że Wielebna wybaczy nam tę zwłokę. Musi jednak zrozumieć, że jesteśmy tylko marnymi ludźmi, biednymi duszami, które los zwodzi na pokuszenie i zniszczenie. Wierzę, że widzi w nas ziarno dobra i szczerości w działaniu, co zostanie pozytywnie odebrane w końcowym rozrachunku.

Dziękuje również za te piękne słowa dotyczące naszego kramu. Jestem rad, że mamy tak pozytywną opinię wsród tutejszej ludności.

Droga Lorraine,
doceniam poetycką analogię sztuki i artysty, życia i śmierci. Trudno odmówić jej pewnej słuszności; jak artysta jest przyczyną sztuki, tak życie jest przyczyną śmierci. Mam jednakże nadzieję, że żyję w świecie — i taką właśnie wyznaję jego wizję — w którym Twoje porównanie jest nieuprawnionym. Jeśli tylko mam taką sposobność, preferuję pozostawanie w domenie spójnych, jednoznacznych definicji. Oddzielam tym samym śmierć od życia tak samo, jak oddziela się cząstka od antycząstki, materia od antymeterii, ruch od bezruchu. W słowach najzwięźlejszych: uważam je za stany sprzeczne i dopełniające się. Wszędzie tam, gdzie nie ma życia, jest śmierć. Wszędzie tam, gdzie nie ma śmierci, jest życie.
Za osobną sprawę uznaję śmiertelność duszy a śmiertelność ciała. Dowodzić nie sposób, czy ducha można unicestwić. Możemy rozszczepić go, uwięzić, przyzwać, lecz czy zniszczyć? Są przesłanki za tym, że nie. Śmierć ciała stwierdzić można — w dzisiejszych czasach — niemal bezbłędnie i w miarę jednoznacznie. Obowiązuje przeto definicja, nie godzi się zacierać tej granicy, odmawiać kresu ludzkiej wędrówki. Potrzebujemy tej linii, potrzebujemy tej definicji i innych pojęć elementarnych, aby nie wprowadzać chaosu do naszego porządku.
Spoglądasz w jedną stronę — życie, spoglądasz w drugą — śmierć. Gdzie więc znajduje się odcięcie? Ty i ja często patrzymy na rzecz, stojąc dokładnie na nim, dlatego trudno nam je dostrzec. Przykładam jednak dużą uwagę do tego, aby o jego istnieniu pamiętać.
Rozróżnienie między życiem a śmiercią, jak i granica między Limbo a światem nam znanym, istnieją i istnieć muszą absolutnie, bezwzględnie. Przekraczać te granice można w obie strony, to prawda, lecz pojęciowe ich zatarcie bądź przerwanie w sensie materialnym odbędzie się ze szkodą dla nas.
Pytasz, czym się ostatnio zajmowałem. Odwiedziłem Polanę Ognisk, widziałem szczelinę między nami a Limbo. Już ta wyrwa, choć stosunkowo niewielka, potrafi zbudzić w człowieku głęboki niepokój.
Wydało mi się, że widziałem coś tamtego dnia, że sięgnąłem niemal przez szczelinę, lecz urwało się to, ledwie spróbowałem skupić wzrok. Mógłbym jednak przysiąc Ci, że coś tam było, że zatrzasnęło się tuż przed moim nosem. Masz rację w tym, że śmierć jest zazdrosna, lecz nie o moje spojrzenie, a o swoje sekrety. Gdyby mogła, wyłupiłaby mi oczy.
W akcie tworzenia obie, śmierć i życie, są obecne, lecz nie przenikają się, a wypierają nawzajem. Tam, gdzie powstać ma życie, musi zrobić miejsce anty-życie, śmierć. Współistnieją one ściśle tuż obok siebie, lecz nie sposób ich złączyć w jedno.
Jeśli podążyć za Twoją spekulacją, jakobyśmy na świat przychodzili z przyrodzoną starością w myśl orfickiej idei, ghoulka byłaby na jeszcze tragiczniejszej pozycji. Byłaby nie tylko uwięzionym potencjałem, ale i przeszłością stłamszoną w martwej klatce sześcioletniej głowy. Miejmy nadzieję, że nie tak stworzony jest świat.
Jak i ty, nie wątpię w duszę Fridy; czyni ona tę dziecięcą sztukę tym cenniejszą. Oto granica życia i śmierci, którą możesz dojrzeć, Lorraine. Wymowniejszej niż ghoul nie znajdziesz — żywy duch w martwym ciele. Martwe paluszki, które można dowolnie przyszywać niczym kukiełce, a jednak wychodzi spod nich sztuka będąca wyrazem żywej duszy; życie przemawia przez martwe usta. Przyjrzyj się jej, Lorraine. Frida nie jest złączeniem, a kontrastem. Przez nią przebiega odcięcie.

Nie mogę się doczekać obejrzenia jej prac na Twoich ścianach.

Wzbraniam się przed określeniem siebie starym. Jest we mnie starość, ale ja jestem młody i tylko dzięki tej młodości mam siłę ją dźwigać.
Niosę cudzą starość, a choć uginam się pod nią, to każdego dnia dorastam do niej i ciąży mniej.
Od urodzenia patrzę w przyszłość, samo to dodaje duszy ciężaru lat, których nie przeżyło się, a jednak dźwigać je trzeba. Młodo straciłem ojca, a gdy on odszedł, na mnie spadła jego starość i choć spadła za wcześnie, czułem się zawsze w obowiązku ją zabrać. Właściwie, chciałem wziąć jej, ile tylko byłem w stanie i ponad to; zachować w sobie jak najwięcej z ojca. Tyle on żyje, ile mnie i matce udało się ponieść z jego pamięci oraz tożsamości. Gdy zniknęła matka, wziąłem na siebie i jej starość. Niosę od wtedy oboje ich. To ich starość widzieć możesz we mnie, lecz ja sam jestem młody i nie wymieniam jeszcze różdżki na kostur.
Nie sposób jednak nie schylić pleców pod tym ciężarem, upodobnić chłopca do starca. Szczęściem jestem jeszcze w wieku, w którym dni dodają mi siły i jest szansa, że kiedyś stanę prosto. A przynajmniej na tyle prosto, na ile jasnowidz objuczony wielością czasów stanąć może.
Potem — gdy przyjdzie starość, moja własna tym razem — znów schylę się ku ziemi i aby ulżyć sobie, zacznę rozdawać tę swoją starość młodym. Może przypałęta się jakiś ambitny uczeń, który wziąłby ciężar z moich pleców, jak ja teraz na moich mam ciężar cudzy. Oddam wówczas tę starość swoją, starość wieków, którą przyjąłem. Oddam również tę najsilniejszą część ojca mojego i matki; tę część, która udowodni swoją wartość przez próbę czasu. Mam nadzieję, że rozdam wszystko to i gdy wybije moja godzina, odejdę lekki.
W innym razie zajdzie niebezpieczeństwo, że umrę jako mędrzec, a powiadają, że duchy mędrców wędrować będą po kres świata. Lubię wędrować, kochana, ale komu by się chciało aż tyle  : )

Dziękuję za przestrogę odnośnie Charlesa. Do tej pory zaobserwować mogłem z całą pewnością, że jest skrajnie naiwny i podatny na manipulacje, i to tę najprymitywniejsze. Bałem się od początku przede wszystkim tego, że stanie się czyimś narzędziem i w ten sposób zaszkodzi Prawom Czasu. Jego samego o żadne knowania i intrygi raczej nie posądzam. Teraz, gdy wspominasz o umiłowaniu przemocy, zaczynam nabierać przekonania, że zawitała w progi kamienicy tykająca bomba. Z pewnością będę miał na niego baczniej oko i pod tym względem.
Nie martwmy się natomiast na zapas, mistrzowi Dolohovowi przyniósł na razie tylko świecę-ciastko.

Cieszę się, że umykam Twojej złośliwości. Obawiam się, że mógłbym nie unieść jej, gdybym doświadczył jej w pełnej krasie.


PS
Mam nadzieję, że nie pogniewasz się o nieco polemiczny charakter listu.
Zdaje się, że uwiera mnie nieokreśloność i potrzebuję systematyzacji.
Możliwe też, że za często przygotowuję i analizuję odczyty, wykłady oraz artykuły, za rzadko sięgam po poezję.

PPS
Mam nadzieję, że ta McKinnonówna to nie Ambrosia.

Droga Lorraine,

jeśli chodzi o tę plotkę, która poleciała w świat dwa tygodnie temu, to owszem, zaległo mi się w kamienicy licho. Tym lichem był poltergeist, zły duch, który bardzo kurczowo trzymał się tego świata. Krzyki, które ludzie słyszeli, należały właśnie do niego, gdy egzorcysta próbował się go pozbyć. Na szczęście od tamtej pory mam spokój, a udzie pewnie w końcu przestaną gadać. Dziękuję za kadzidełko oraz wizytówkę. Czy powinnam się odwdzięczyć jakimś eliksirem? Mogę wykonać jakiś na zamówienie.

Droga Lorraine,

owszem, Anglia znów zaszczyciła mnie przyjęciem w swoje objęcia i od kilku dni przebywam w stolicy. Twój list zawitał do mnie w chwili, w której bardzo go potrzebowałem, niech więc to będzie jeden z wielu dowodów na to, że Matka nad nami górująca nie pozostaje bezczynna i zachęca swoje dzieci do współpracy, kiedy wymaga tego w jej ocenie gwarancja dobrej przyszłości. Nigdy, przez wszystkie lata mojego życia, nie zwątpiłem w to, że w odpowiedniej chwili poprowadzi nas tam, gdzie powinniśmy być.

Emocje, jakie wybija dziś Twoje serce, utkane są z lęku i każdy, kto lękał się kiedyś i rozumie powagę tego, co dzieje się w City of London i Dorset, ułoży swoje dłonie na Twoich i wesprze Cię w modlitwie, która uspokoi Twoją duszę. Jestem jedną z tych osób. Pamiętaj droga przyjaciółko, gdzie świt daleko, tam słowo Jej rozbrzmiewa jeszcze silniej, jego echo otula nawet najciemniejsze czeluście Kniei. Jest tam, gdzie nie sięgają nawet wrzosy i mgła. Krople wody drążą skały, aby mogła dotrzeć do najciemniejszych jaskiń. Ona nie da Ci utonąć w smutku i trwodze, a ja zawsze będę kimś, kto pomoże Ci znaleźć drogę do miasta z bezpiecznego brzegu.

Kiedy będziesz tego potrzebowała - jestem.

I póki krew w moich żyłach płynie, będę zawsze. Wszystkim, co musisz zrobić, jest poproszenie mnie o pomoc.

Oy, zobacz co Sabrina przytargała dzisiaj do Eurydyki.
Ale chyba się Pani Matce nie pochwalę, że mi wyszła Malfoy.

Krótko i na temat. Bez zbędnych ceregieli.

Czy wszystko w porządku po wczoraj? Przetrwałaś? Czy Maeve też jest w jednym kawałku?