[Lato 1972] Święto Żniw - Kiermasz (Wątek główny)

Na noc przed festynem Ralitsa wyjątkowo pozwoliła sobie na porządny sen. Nie mogła pokazać się na stoisku z worami pod oczami. Wystarczało, że wyróżniała się swoim strojem. Nie musiała bardziej straszyć dzieci.

Nie, żeby dzieci miały się czego obawiać. Ubrana w nietutejsze folkowe stroje, zawsze kojarzyła im się z ciepłem i bezpieczeństwem. To samo mogli odczuwać odwiedzający jej stoisko.

Przedstawiła Erikowi śmiesznie niską cenę jak na tego typu wybór, ale nie miała z tym problemu. Dla czarownicy nawet tyle zaspokajało jej potrzeby.

— To bułgarska receptura przekazywana z pokolenia na pokolenie. — Wyjaśniła z pogodnym uśmiechem. — Z drobnymi modyfikacjami wynikającymi z różnic kulturowych, ale wciąż lepiej uważać... — Tu urwała, gdy klient pochłonął cały kieliszek naraz. — Ojej, ależ pan odważny! Z takim rozmachem zabrać się za nieznany trunek? Musi pan mieć mocną głowę!

Można odebrać te słowa jako przytyk, ale w głosie Ralitsy nie było żadnego sarkazmu. Jej słowa były jak delikatny śmiech matki obserwującej eksplorującego otoczenie syna.

Co jakiś czas rzucała spojrzenia na stoisko córki. Cieszyło ją, ile osób się tam gromadziło. Ale nie chciała, aby jej obserwacje wyglądały jak jakaś kontrola.

Powitała ciepło Geraldine, oferując jej kieliszek trunku. Znów transakcja skończyła się powodzeniem. Ralitsę cieszyło, z jakim zainteresowaniem spotkała się rakija, ale miała też nadzieję na opchnięcie kilku dżemów.

– Nie, nie wiedziałam – bo skąd miałaby wiedzieć? Jedyny inny kraj, o którym uczyła się trochę więcej, to Francja, bo tam ród Lestrange miał swoje korzenie: od rozłamu w rodzinie słynnego na cały świat alchemika Nicholasa Flamela. – Ale sugerujesz mi, że wedle wietnamskich prawideł, powinnam mówić do ciebie dziadku, a nie wujku? Hmm, Anthony? – oczywiście, że się z nim teraz droczyła, bo już od bardzo dawna nie mówiła do niego w ten sposób, a po imieniu. Po pierwsze zamazywało to pewną granicę, a po drugie… nie postarzało. Tym niemniej zwyczajnie chciała Laurentowi krótko wyjaśnić, skąd w ogóle zna Anthony’ego, i skąd między nimi ta zażyłość. Ale wiedziała, ze Shafiq nie wziął tego do siebie… nie za bardzo przynajmniej. Tym bardziej że po chwili pocałował ją w zimne czoło. Jednak jego życzenie, by nie wpakowała się w problemy… Cóóżż…. Mottem rodziny Lestrange powinno być chyba „Na przypale, albo wcale”, a nie „Rozdziel materię wartą uwagi od niewartej uwagi”.

–Ach tak… Jak na alergika wyjątkowo mało kichasz. Wiesz, że jak potrzebujesz coś na alergię, to mogę ci to uwarzyć – aż zatrzepotała niewinnie długimi, czarnymi jak smoła rzęsami, ale zrozumiała aluzję – nie chciał głaskać Kwiatuszka. Może to i lepiej, mniej stresu dla kotka. – No dobrze. Zdam się na twoje zdanie, to ty tutaj jesteś ekspertem. A ja bardzo lubię wino, zwłaszcza twoje – lubiła też cięższe alkohole… ale rum porzeczkowy tknęła tylko raz… i od dziewięciu lat ani razu więcej. Czy cokolwiek to wtedy było z tymi porzeczkami. Nie protestowała, gdy Anthony odebrał od niej ten piękny kielich, ani kiedy dał jej do zrozumienia, ze już za długo tutaj stała. Był w końcu w pracy i musiało być więcej ludzi, którym powinien zareklamować swoje wyroby. Uśmiechnęła się więc do niego ciepło, słuchając go i kucnęła, chcąc Błękitnego Kwiatuszka włożyć do koszyka, by było mu wygodniej. Kot na szczęście przyjął to bardzo spokojnie i nawet chętnie, pogładziła go jeszcze po głowie i przymknęła klapkę, ale tak, by kot mógł wystawić swój łeb, jeśli tylko miał na to ochotę.

– Zajrzę. Ale teraz chyba jest tam cały tłum, to może za chwilę… Dziękuję i owocnego dnia, wujku – o, a to dodała z przekory i cmoknęła w swoją dłoń, by do niego pomachać na pożegnanie, nim się odwróciła i ruszyła przed siebie.

Chwilę tylko się rozglądała, aż jej kroki zaprowadziły ją pod stoisko ze Świecami i Kadzidłami od Mucliberów. Przez moment nachylała się nad stoiskiem, oglądając najpierw jedną jego część, później drugą – najwyraźniej był tutaj przeprowadzony jakiś kurs, jak głosiła zresztą tabliczka. Były tam na pewno różne foremki, wosk i kolorowe pojemniczki, pewnie z barwnikami, chociaż Victoria nie znała się na tym za bardzo. Szykbko jednak zaspokoiła swoją ciekawość i wróciła do tej bardziej sklepowej części, przyglądając się i świecom i kadzidłom, zerkając na składniki i efekty, jakie miały zapewnić. Cena ją nie interesowała, bo nie grała dla niej żadnej roli.

– Poproszę dwadzieścia kadzideł na dobry sen – zwróciła się do osoby, która zajmowała się stanowiskiem. Victoria cierpiała na bezsenność i co prawda miała dostęp do eliksirów nasennych, ale czasami chciała się uraczyć czymś innym. – Oraz kilka kompletów zwyczajnych świec i jedną rytualną.

Leon pozwolił się uścisnąć na powitanie przyjaciółce, samemu obejmując ją na powitanie, uśmiechając się do niej serdecznie. Po tym jak odsunął się, Olivia zdecydowała sobie ich przedstawić i zarazem podzielić się istotną informacją ze swojego życia. Przedstawienie księgarza sprawiło, że cicho chrząknął i starając się zrobić dobrą minę do złej gry, ponownie się uśmiechnął.

— Miło mi cię poznać, Tristanie. — Zdecydował się wyciągnąć ku niemu dłoń na powitanie. Gdy Olivia podała mu buteleczkę eliksiru nasennego, wyciągnął ku niej dłoń. — Możesz być spokojna, dobrze wiem jak go zażywać. A to zapłata. — Zapewnił swoją przyjaciółkę. Po schowaniu do swojej torby wybranej przez siebie mikstury, sięgnął po portfel i podał Olivii odliczoną ilość monet.

— Dużo mieliście już klientów? — Zapytał z zainteresowaniem. Nie spędzi przy tym stoisku całego dnia, jednak mógł chwilę z nimi pogadać.

To, że się rozgląda po tym stoisku nie umknęło uwadze znanego mu z widzenia, a teraz już znanego mu z imienia i przedstawionego mu jako chłopaka swojej przyjaciółki, która podobała mu się od dawna. Jak to często w życiu bywa... nie za bardzo wiedział jak się za to zabrać. Za tym stało wiele obaw, w tym ta związana z zepsuciem ich znajomości. Teraz to i tak nie miało znaczenia, w końcu Olivia miała już chłopaka.

— Ładna i efektowna... jednak nie w moim stylu. — Ocenił prezentowany przez Tristana produkt. Jego zainteresowanie zaświatami jak na razie nie wykroczyło poza kwestie naukowe i tak miało pozostać. Posiadane przez niego poglądy uniemożliwiały mu zostanie czarnoksiężnikiem. — Może coś innego. — Zastanawiał się na głos powracając spojrzeniem do wystawianych na tym stoisku towarów. To naprawdę trudny wybór.

Stoisko "Biżuteria Viorici”.

Przemieszczając się przy straganach, można było odnaleźć znajome twarze. Część mijanych osób, lub widzianych nieopodal, odświeżało pamięć Richarda. Ich zdjęcia jakie widział miesiąc temu, stawały się jakby realnością. Czy on widział Atreusa Bulstrode? Bardzo możliwe. Zarejestrował jego obecność nim ten zdążył oddalić się w kierunku mu znanym. Mignęły mu się nawet Longbottomy, chyba rodzeństwo. A jedna z brygadzistek, najpewniej Wood się nazywała, stała akurat przy stoisku jego bratanicy. Może jednak to wyjście, nie było takie złe na ten kowen i mógł połączyć właśnie ze swoją rolą obserwatora, byłego aurora, jak już Lorien zauważyła, a może Robert liczył na tę jego spostrzegawczość?

Tak czy inaczej, obserwacje przewijających się czarodziei na tym wydarzeniu, prowadził dla siebie. Kiedy mijał stoisko z winem Anthony’ego Shafiqa, wyłapał jego wzrok i przywitał się ze skinieniem głowy. Jak mu czas pozwoli, to może się wróci do niego i zamieni parę słów. Na razie robił za ochronę i opiekuna Lorien. Ale że dostrzegając stoisko Sophie tuż obok, jego wzrok zmienił się na krytyczny. Nie ruszył jednak w jej kierunku, zauważając też jak Lyssa do niej podchodzi. Upierdliwe spojrzenie Lorien w jego kierunku, zmusiło go do zmiany uwagi z bratanicy na bratową. Dostrzegł jak machała ręką. Westchnął i przecisnął się do niej.

- O co chodzi?
Zapytał. Choć zauważył, że najpewniej dokonała wyboru, skoro zamierzała wypisywać czek. Ach ich chodząca Skrytka Bankowa, przepuszczająca kasę na błyskotki.

Nie oczekiwał, że Philip będzie mu się teraz z czegokolwiek tłumaczyć. A już najmniej obchodziło Roberta jego zamiłowanie do słodyczy. Nie miało to żadnego znaczenia. Nie stanowiło też w żadnym razie problemu. Jakiejś przeszkody. Tego typu uzależnienie, co najwyżej da się kiedyś we znaki samemu Nottowi. Najpewniej w chwili, kiedy już przestanie on aktywnie uprawiać sport i usiądzie wreszcie na własnej dupie.

I nie. To wcale nie tak, że Robert Mulciber jest człowiekiem jakoś tak przesadnie dbającym o odpowiednie, zdrowe nawyki żywieniowe. Nawet jeśli taka myśl mogłaby się nasunąć w oparciu o powyższy fragment tekstu. Byłaby ona błędna.

- Wiadomość jest zawsze mile widziana. - odpowiedział. Nie dorzucił przy tym niczego na temat rodzaju przyjęć, które preferował. Być może z tego względu, że najwygodniejszy był dla niego ich całkowity brak? Z reguły marnowało się na nich cenny czas. Tylko tyle, niewiele więcej. - Powiedzmy, że ostatnimi czasy raczej ostrożnie podchodzę do diety. - odpowiedział, nie zamierzając przy tym zagłębiać się w temat. Trochę się u niego pod tym względem zmieniło. Przede wszystkim we znaki dawała się nietolerancja laktozy, z którą wiązało się sporo ograniczeń. W zasadzie z problemem tym dopiero uczył się żyć. Może też z tego powodu bywał niekiedy przesadnie ostrożny?

Wata cukrowa zapijana winem? Brzmiało to co najmniej dziwnie. Nie podzielił się jednak tą uwagą. Kolejny raz udało mu się ugryźć w język i tego rodzaju przemyślenia zachować dla samego siebie. Choć niekoniecznie pasował mu spacer w kierunku jakiegoś stoiska z winem, nie próbował przekonywać Philipa do innych opcji. Do odłożenia tego konkretnego pomysłu na później.

Poza tym kto wie - może właściciel stoiska z alkoholem ruszył głową i przygotował dla klientów kilka stolików oraz krzeseł? Ponoć nadzieja umiera ostatnia, ma kolor zielony, jest matką głupich i swoje dzieci kocha. Jakoś tak to szlo. Może nie dokładnie w ten sposób, ale wiadomo o co w tym wszystkim chodzi.

- Co prawda nie przepadam za winem, ale prowadź. - odpowiedział, pozwalając na to, żeby Philip wskazał właściwy kierunek. Kto wie? Może zjawił się na terenie kiermaszu na tyle wcześnie, że na ten moment był lepiej zorientowany w tym, gdzie i co się znajdywało? Sam Robert nie za bardzo wiedział, co, jak oraz z czym. Jedyne co, to później będzie musiał poszukać bratanka i upewnić się, że ten ze wszystkim sobie radzi. Aczkolwiek wcale się z tym zadaniem nie śpieszył. Może z tego względu, iż już teraz świadomy był, iż zastany na miejscu widok najpewniej nie wywoła w nim zadowolenia?

Niemal podskoczyłam, słysząc głos pracownika stoiska. To ta pani od pączków z Beltane!

Wysłuchałam uważnie opisu kotka. Brzmiało ciężko i skomplikowanie... Ale może dlatego powinnam mu pomóc? Jak nie ja, to kto? No i co mi szkodzi, mamy już tyle zwierząt... Z pewnością będą się z nim miło bawić.

— Czy boi się też innych zwierząt? Jeśli są spokojne i przyjazne? — dopytałam. Nie mogłam przecież brać go tak totalnie w ciemno. Czy powinnam może skonsultować to z Lysandrem? Cóż, na pewno nie będzie miał nic przeciwko. Uwielbia zwierzęta i ma takie dobre serce. Gdyby ze mną był, od razu zgarnął by Śnieżka bez dodatkowych pytań.

— I... nie mamy duchów, ani szczurów, ani niczego takiego. — Zapewniłam. — W domu miałby kontakt z innymi kotami, czasem ptakami pocztowymi, wiadomo, a jakby poszedł na dwór to mamy kury, krowę... — Czy naprawdę musiałam wymieniać cały inwentarz? Na pewno nie wymienię zmieniającego się w niedźwiedzia czarodzieja, który czasem nas odwiedza. — ...i inne takie, spokojne zwierzęta.

Uśmiechnęłam się niezręcznie, splatając nerwowo palce za plecami. Czy mogła mi odmówić adopcji? Czy może jednak chcą się po prostu pozbyć tych kotków? Czy wyglądam na wystarczająco odpowiednią osobę? Czy powinnam sprecyzować, że w domu nie mieszkają dzieci i palący?