- Nie da się ukryć, że ma gadane, ale wygląda, jakby wierzył w te słowa, może ćwiczył dużo przed lustrem. - Albo coś brał... żeby tak wzniośle i filozoficznie mówić, dolewał sobie wina do wody, albo zmieniał wodę w wino, czytała kiedyś o takim jednym co tak potrafił. Kto wie, jakie sztuczki magiczne były jego konikiem. Potraifł jednak zrobić wrażenie, bez względu na to czym to była spowodowana ta jego filozoficzna mowa, czy się czymś wspomagał, czy nie, czy udział w tym miały te kadzidła, których zapach roztaczał się po okolicy? Pewnie nigdy się tego nie dowiedzą.

- Kto wie, może już się tam znajduje, miałeś ostatnio jakąś broszurę kowenu w dłoniach? - Mówiła bardzo cicho, lekko unosząc głowę, aby jej słowa trafiały wprost do ucha Fenwicka. Spodziewała się, jaką odpowiedź usłyszy na to pytanie, raczej tak jak i ona nie należał do osób, które zbyt często, o ile wcale pojawiały się w miejscu o którym mówili, a broszury można było dostać chyba głównie tam.

Kapłan był bardzo zaangażowany w prowadzenie ceremonii, a to się ceniło, gdyby tylko każdy tak bardzo przykładał się do swojej pracy... to pewnie wszystkim żyłoby się dużo prościej na tym świecie. Prue była naprawdę zdziwiona tym, jak charyzmatyczny był mężczyzna stojący na ołtarzu, wzniosłe słowa wydawały się same płynąć z jego ust.

- Zapewne coś w tym jest, albo miał je połamane, takie rzeczy też się pamięta. - Zbyt silny uścisk dłoni mógł ze sobą nieść naprawdę różne konsekwencje, a kiedy ktoś tak o nim wspominał samo nasuwało to różne ewentualności, jakie mogły temu towarzyszyć, zwłaszcza gdy znało się zainteresowania panny młodej, a o niej już co nieco słyszała od Benjy'ego, czy Ambroise'a.

Wpatrywała się w ołtarz podziwiając ceremonię, nie można było odmówić temu, że wyglądało to niesamowicie, bez względu na to, czy ktoś wierzył w tradycję, czy też nie. Rytuał sam w sobie wprowadzał bardzo uroczystą i mistyczną atmosferę. W końcu skończyli zaplatać wstęgi, to nie był jednak koniec, rozpoczął się kolejny obrządek.

Cztery żywioły o których wspominał Sebastian najwyraźniej postanowiły się odezwać, bo co innego mogło oznaczać to drżenie ziemi, kilka kropel wody, które poczuła na swojej twarzy, ciepły wiatr który pojawił się znikąd, czy płomienie ognia, które zaczęły wzbijać się jakoś nienaturalnie nad świece? Naprawdę bardzo łatwo było uwierzyć w to, że faktycznie wydarzyło się tu coś więcej, coś nienamacalnego, być może Matka postanowiła pokazać swoją aprobatę dla tego, co działo się na ołtarzu.

Czy mogła być to sztuczka kapłana? Oczywiście, kto wie do czego był zdolny, aby ludzie uwierzyli w jego słowa, by uznali to co mówi za prawdziwe. Nie było to jednak szczególnie istotne dla Prue, całość rysowała się bowiem całkiem ładnie i spójnie, miło było popatrzeć na coś takiego jako obserwator. Rzadko kiedy bowiem bywała na takich wydarzeniach towarzyskich, a na pewno nigdy jeszcze nie była na aż tak wielkim ślubie.

- Myślisz, że nie ma żadnego, ciekawszego zajęcia? - Rzuciła cicho, chociaż naprawdę trudno było oprzeć się wrażeniu, że faktycznie tak było, że to co działo się wokół nich było prawdziwe. Być może miłość i nowa wspólnota serc wcale nie była jej taka obojętna, jakby się mogło wydawać.

Kiedy dochodziło do tego symbolicznego połączenia młodych zerwał się silniejszy wiatr, Bletchley wcześniej dostrzegła nienaturalny cień Sebastiana, teraz jednak podmuch pozbawił pannę młodą welonu. Było to naprawdę dziwne, czy tylko ona tak uważała? Nie wydawało jej się, aby kapłan celowo sięgał po takie drastyczne środki, by jego przedstawienie było jeszcze bardziej wiarygodne, to musiało być coś innego.

- Każdy ma jakieś granice. - Być może Matka je dostrzegała i stwierdziła, że to odpowiedni moment, aby przypomnieć o tym, kim była Yaxleyówna. Prue uniosła wzrok, wpatrywała się w oddalający się w powietrzu welon ślubny, który zdecydowanie nie wyglądał, jakby zamierzał wrócić na ziemię. Nikt nie wydawał się jednak tym jakoś szczególnie przejmować.

Opuściła wzrok gdy usłyszała przesuwające się krzesło. Szukała spojrzeniem miejsca, z którego dochodził dźwięk, zakładała, że to zwiastowało kolejną część ceremonii. Tak też się stało. Mężczyzna, który prowadził pannę młodą, była całkiem pewna, że to Gerard Yaxley podniósł się i ruszył w kierunku ołtarza trzymając w dłoni łuk i kołczan. Ciekawe. O tej części ceremonii nie czytała. Gdy zobaczyła pannę młodą z łukiem w dłoni i płonącą strzałą, cóż - nieco się zdziwiła. Wpatrywała się w jej kierunku z zaciekawieniem. - Mówisz? W sumie ten łuk przez cały czas tam był... - Co by sugerowało, że można nim było postraszyć kogo trzeba, jeśli tylko pojawiłaby się taka potrzeba.

Później płonąca strzała pomknęła w powietrzu. - To było całkiem odważne. - Powiedziała ponownie bardzo cicho, aby tylko Benjy mógł ją usłyszeć. Strzelanie z łuku, gdy wokół znajdowało się tyle osób... w oczach Prue było nawet nieco brawurowym posunięciem, aczkolwiek rozpalenie ogniska w ten sposób na pewno było bardzo efektowne.

Zachichotała cicho, bo niestety wyobraziła sobie Sebastiana, w tym jego pełnym wdzianku stojącego przed lustrem, ćwiczącego swoją przemowę we własnym mieszkaniu (tak naprawdę jej myśli zaczęły brnąć dalej, czy miał własne mieszkanie, czy kapłani mieszkali gdzieś w kowenie? tak dużo pytań, tak mało odpowiedzi). Dosyć szybko jednak na jej twarzy znowu pojawiła się powaga, chociaż wcale nie tak łatwo było utrzymać jej ten stan. Nie w towarzystwie Benjy'ego, który rzucał takimi trafnymi komentarzami.

- Zapewne tak jest, chociaż mam wrażenie, że ten kapłan i bez tego czuje się ze sobą bardzo pewnie. - Być może był bardzo charyzmatyczny, zdarzały się i takie osoby, albo faktycznie obdarzony jakimś darem, który powodował, że umiał mówić językiem Matki. Bletchley nie do końca wiedziała, jak to działa, nigdy nie interesowała się specjalnie sprawami kowenu, kaznodziejów, no ogólnie wiary. Była człowiekiem nauki, uważała, że wiedza jest bardziej przydatna od wiary, to ona mogła być realną pomocą, a nie modły do różnych bytów. Kiedy przychodziło do radzenia sobie z prawdziwymi problemami, to musieli liczyć tylko na siebie, a nie czekać na cuda, które mogły nigdy nie nadejść. Akurat co do tego miała bardzo mocno wyrobioną opinię. Widziała bowiem wiele sytuacji, które nigdy nie powinni się wydarzyć, gdyby istniała jakaś siła wyższa, to chyba nie dopuszczałaby do tego, aby ginęły dzieci, czy niewinne rodziny, ale nie był to moment na takie rozważania.

Naprawdę starała się tłumić śmiech, jednak wychodziło jej to bardzo pokracznie. Parsknęła cicho, starając się udawać, że to był kaszel. Oczy jej jednak błyszczały i na pewno widać było po Prue, że wyjątkowo dobrze bawi się podczas tej ceremonii.

- Czy ja wiem, chociaż jeśli Ty nie miałeś jej w rękach, tylko ktoś inny, to się nie liczy, faktycznie. - Wychodziło więc na to, by zakutalizowali nieco swoją wiedzę na temat ulotek kowenowych, bo nie należała ona do tych najbardziej świeżych, chociaż, czy aby na pewno było im to do czegoś potrzebne?

- Najwyraźniej będziemy musieli pogodzić się z niewiedzą. - Nie, żeby ją to jakoś szczególnie ciekawiło, chociaż może trochę? Gdyby kapłan korzystał z magii, to zapewne pozostałyby po niej jakieś ślady, może sprawdzając otoczenie mogliby to zweryfikować. Tylko, czy naprawdę to była sprawa warta uwagi? Nie do końca miała co do tego pewność.

- Widzę, to dosyć zaskakujące. - Powstrzymała się przed tym, żeby uznać to za straszne, broń na ślubie, wyciągnięta przy wszystkich, gotowa do użycia. No, był to raczej niecodzienny widok, nie wydawało jej się jednak, aby wzbudzał kontrowersje. Być może w niektórych kręgach było to całkiem normalne... tych bardziej jej obcych.

- Swoją drogą ten ojciec też wydaje się bardzo specyficzny. - Taki dumny, kolorowo ubrany, Bletchley nie do końca znała zwyczaje Yaxleyów, więc to też było dla niej raczej nietypowe. - Nie zrobią jednak nikomu krzywdy przy tych wszystkich ludziach, prawda? - Zapytała jeszcze, chociaż nie wydawało jej się, aby ktokolwiek był taki nieodpowiedzialny. Na pewno wiedzieli, co robią, chociaż dla niej łowcy byli zdecydowanie bardzo obcą społecznością.

- Nie każdy... chyba mało który, podejrzewam, że pod sukienką też ma ukrytą jakąś broń. - Jakoś łatwo przyszło jej wyobrażenie sobie tego, nie powinno to być jednak zadziwiające po tym pokazie, który przed chwilą został im zaprezentowany.

Otworzyła szerzej oczy, gdy zobaczyła, że Ambroise wziął swoją żonę na ręce. Musiał mieć sporo krzepy, nie, żeby miała coś do tego, jak wyglądała panna młoda, ale patrząc na to tylko praktycznie to wcale nie wydawało się takie proste, zważając na jej sylwetkę, wzrost i całą resztę. - Oby się nie potknął. - Powiedziała jeszcze cicho, wcale nie życząc im źle, po prostu naprawdę miała nadzieję, że nie zrobią sobie krzywdy tymi akrobacjami.