Atreusie,
Nie wiem od czego miałbym zacząć ten list. Może w ogóle nie powinienem go pisać, aby nie ściągać w Twoim kierunku niepotrzebnych oczu Ministerstwa. Kim bym jednak był, gdybym tego nie zrobił? Gdybym nie znalazł sposobu, aby złożyć Tobie najserdeczniejsze życzenia z okazji Twojego święta? Gdybym zawsze nie robił pod górkę?

Dzień 26 października to pamiętna data, która odcisnęła swoje piętno na przestrzeni lat. Wryła się w pamięć i zawsze sprawiała, że wręcz nie mogłem się doczekać, aż ten dzień będzie widniał w kalendarzu. Skłamałbym mówiąc, że w tym roku było inaczej, chociaż wiele spraw potoczyło się w inny sposób, niż moglibyśmy sobie tego życzyć, a może wręcz zakładać. Nie zmieniło to jednak jednego - faktu, że należy się Tobie wszystko co najlepsze. Wierzę, że odniesiesz same sukcesy na szczeblu zawodowym i prywatnym, wszak co to jest dla Ciebie? Dodając do tego odrobinę szczęścia i pomyślności, a na pewno będziesz triumfował. Jest coś, czego życzę Tobie najbardziej - tą rzeczą jest zdrowie, bo znając Ciebie, jeżeli będziesz zdrów, dasz sobie radę ze wszystkim. Tak było od zawsze i mam nadzieję, że będzie tak dalej. W końcu kto ma dać radę, jak nie Ty?

Korzystając z okazji, która może być odrobinę lepsza, niż ta związana ze śmiercią Twojej świętej pamięci siostry, dodam parę słów od siebie. Nie mam zamiaru się usprawiedliwiać czy żalić, bo mógłbym zrzucić całą winę za "to co się dzieje" na swoją rodzinę czy miejsce w którym się wychowałem. Tylko czy to ich wina, że podjąłem takie, a nie inne decyzje życiowe? Nie. Każdy z nas prowadzi swoje własne bitwy i wojenki. Każdy z nas próbuje odnieść sukces, chociaż ciężko to czasami wychodzi. Czy żałuję swoich decyzji? Niektórych na pewno, ale jest już za późno na zmiany. Najbardziej żałuję jednak tego, że nie potrafiłem być z Tobą do końca szczery, kiedy wymagała tego sytuacja. Wierzę, a raczej chciałbym wierzyć, że któregoś dnia mi wybaczysz to wszystko i będzie "po staremu", chociaż zdaje sobie sprawę, że jest to życzenie bez szans na spełnienie. Nic już nigdy nie będzie takie samo.

Atreusie, przyjacielu. Wiem jak te słowa mogą brzmieć po tym wszystkim. Po tych wydarzeniach z Ministerstwa. Po tym spotkaniu na tych całych, jakichś randkach. Wiem, że jest to niemalże haniebne stwierdzenie, które mogłoby łączyć nasze dwie osoby, bo czy w taki sposób zachowuje się przyjaciel? Znika bez śladu? Ukrywa rzeczy, które powinien był powiedzieć? No nie. Nie mogę jednak powiedzieć tego samego o Tobie, ponieważ byłeś - dalej jesteś, wspaniałym przyjacielem. Gdybym mógł powtórzyć całe swoje życie od początku, ponownie bym się z Tobą zaprzyjaźnił. Ponownie bym czekał na Ciebie w Ministerstwie, abyśmy mogli wspólnie działać w hierarchii tej instytucji. Ponownie bym nie ukończył kursu Aurorskiego i to wszystko po to, abyś ponownie mógł przyjść się ponabijać i napić kawy - znaleźć przyczynę, która mówi, że zajdziesz do nas i porozmawiasz. Niby to były małe rzeczy ale bardzo znaczące.

Atreusie. Nie będę więcej zabierał Twojego cennego czasu. Napiszę jeszcze raz - na sam koniec, abyś miał pewność, że to jest treść przewodnia tego listu. Życzę Tobie wszystkiego co najlepsze i w głębi serca kibicuje Tobie we wszystkim co robisz, nawet jeżeli jest to coś, z czym mogę się nie zgadzać.