Lorraine,
Może to zabrzmi dziwnie ale czy łowiłaś kiedyś ryby? W sensie nie te takie ryby zoo... zodiakalne? Bo nie chodzi o podrywanie, ani nic, czy tam łowienie dobrych sztuk wśród wód. Chodzi mi o takie klasyczne łowienie, wiesz, karp, łosoś, kalmar, owoce morze, karp (bo nie wiem czy już wymieniłem) - taka kreatura wodna co ją Fląderka zajada ze smakiem.

Daj znać

pozdrawiam

Stanley

Lorraine,
Frida jest tak uroczą dziewczynką. Nie mógłbym odmówić. Powiedz mi tylko, o której godzinie mogę przyjść. Nie chciałbym Wam w niczym przeszkodzić.
Gdybyś zdradziła mi jej ulubiony kolor i wymiary, być może przyniosę ze sobą coś drobnego dla małej królewny z Necronomiconu :)

Peregrin

Lorraine,
Potrzebuję porady. Powiedz mi proszę jedno - jak należy się zachować przy Fridzie? Czy są jakieś tematy, których lepiej nie poruszać? Jakieś zachowania, których nie lubi? Coś na co należy uważać?

Stanley

PS.
A może ma już ulubione kwiaty jak na młodą damę przystało?

Lorraine,
Jesteś blondynkom, co nie?
Hipotetyczna sytuacja. Pomyśl, że cofnęło Ciebie do ustawień fabrycznych, czyli do czasu zanim spotykałaś się z Atreusem.

Wyobraziłaś to sobie? Wiem, że może być ciężko ale postaraj się, proszę, to mega ważne.
To teraz oceń tekst, bo próbuje coś powymyślać.

"Jesteśmy jak piękna i bestia, bo piękna jesteś ty, a the best ja"

Ocenka?

Stanley

12.09.1972

Droga Lorrie,

jak Twoje zdrowie? Mam nadzieję, że pożar oszczędził zarówno Ciebie jak i zakład pogrzebowy.
Wybacz, że piszę tak późno oraz w tak lakoniczny sposób. Wydarzenia ostatnich dni pozbawiły mnie jakiejkolwiek siły do życia.
Proszę, odpisz bo bardzo się o Ciebie martwię.

Niech Matka ma Cię w swojej opiece.

Lana

—09/09/72—

Ręcznie napisana notatka na papierze pochodzącym z Necronomiconu. Bez laku. Pozostawiona wieczorem.

Lorraine,

zapewniono mnie, że przetrwałaś pożogę a list, który teraz naprędce piszę dotrze w Twoje białe ręce.
Chcę pomóc. Chcę dać coś od siebie ludziom, o których dbasz tak zapamiętale. Proszę. Daj mi szansę.

Spotkajmy się.

—12/11/72—

Pakunek był słusznych rozmiarów, choć w porównaniu z trumnami przypominał raczej te dziecięce. Możliwie proste. Krótkie. W środku jednak znajdowała się pięknie malowana, zdobna skrzynia, która po rozpakowaniu ukazywała nieskromny w swym estetycznym wyrazie instrumencik, który to miał bardzo skromny mimo wszystko zakres dźwięków. Jego skrzydło zachwycało przyjemnym pejzażem, herb zdradzał pochodzenie włoskie, a wszelkie znaki na niebie i ziemi świadczyły, że jest to replika XVII-wiecznego ottavino, najmniejszego z klawesynów, dedykowanego użytkowi domowemu. Bardzo znajomemu przy bliższej inspekcji.

Biała duszo,

długo myślałem nad tym, czym mógłbym ukochać Twoje szczupłe ramiona. Co wsunąć w bieli kości słoniowej i czerni hebanu pod Twe palce, abyś mogła mnie zabierać w swoje bezkresne podróże? Zdecydowałem dać Ci wspomnienie, klarowne w mojej głowie wciąż, mimo upływu lat, mimo wydarzeń, które postarzają nas o dekady. Wspomnienie beztroski. Wspomnienie podróży. Wspomnienie marzenia i zachwytu, który wywołał w Tobie ten niepozorny, lecz jakże szlachetny instrument, gdy widzieliśmy go w Weronie.

Jest odrestaurowany, winien być nastrojony.

Niech Ci służy, sprowadzając na Twój dom i okolicę upragniony pokój.

Wszystkiego najlepszego w dniu Twojego święta. Niech Twoja gwiazda nigdy nie przygasa.