[23.09.1972, Snowdonia] ceremonia ślubna

Oficjalna część ceremonii dobiegła końca. Echo ostatnich słów Sebastiana jeszcze przez chwilę wisiało w powietrzu, po czym zlało się z odgłosami przesuwanych krzeseł i cichym szelestem tkanin. Młodzi, w towarzystwie kapłana i świadków, powoli oddalili się w stronę namiotu stojącego na skraju ogrodu. Miejsca, gdzie czekały ich już tylko formalności, podpisy i kilka zdań wymienionych półgłosem, zanim powrócą na początku uczty. Ich sylwetki odchodzące ku cieniowi płóciennej konstrukcji jeszcze przez moment przyciągały wzrok, a potem całe zgromadzenie ponownie ożyło.
Zanim jeszcze padły pierwsze toasty, nim na stołach pojawiły się półmiski z gorącymi daniami, ogród wypełnił się rozproszoną falą dźwięku. Było to preludium do długiego, żywego wieczoru, który dopiero miał nadejść.
Z początku nieśmiało, potem coraz śmielej, ludzie zaczęli wstawać z krzeseł ustawionych przy ołtarzu. Szelest sukienek mieszał się ze stukotem butów o drewniane deski, ze stłumionym śmiechem i z westchnieniami ulgi. Ciche dźwięki harfy, które dotąd towarzyszyły ceremonii ustąpiły miejsca żywszej folkowej melodii. Muzyka stała się swobodniejsza, radośniejsza, wybrzmiewająca lekkim rytmem, który niósł w sobie obietnicę nadchodzącej zabawy.
Z sekundy na sekundę, rozmowy stawały się bardziej swobodne, pełne śmiechu i pierwszych komentarzy o ceremonii. Ktoś wspominał wzruszający moment przysięgi, ktoś komentował suknię panny młodej, a jeszcze ktoś inny po prostu chłonął atmosferę. Chwilę pomiędzy oficjalnością a zabawą.
Powietrze pachniało lasem, dymem z palących się kadzideł i wilgocią niechybnie zbliżającego się wieczoru. Było coraz ciemniej, słońce zaczęło zbliżać się do punktu, w którym za kilka chwil miało zniknąć pomiędzy górskimi szczytami. Łuna ogniska rozpalonego przez Pannę Młodą stawała się coraz wyraźniejsza na tle ciemniejącego nieba. Wkrótce dołączyły do niej również światła sześciu mniejszych ognisk rozpalonych w dolnej, najbardziej oddalonej części ogrodu, odległy blask pochodni, a także subtelniejsze punkciki świetlne zlokalizowane w części stołowej oraz nad większością parkietu. Zapadł zmierzch.
Dyskusje stawały się coraz żywsze. Ktoś śmiał się głośniej niż powinien, ktoś inny poprawiał mankiety, szukając wzrokiem znajomej twarzy. Kelnerzy w jasnych, piaskowych koszulach, powoli ruszyli w tłum, krążąc wśród gości, oferując im wybór kieliszków z lekkim alkoholem i drobnych przekąsek. Na trzymanych przez nich tacach nie brakowało miniaturowych tart z gruszką, orzechami i serem, pasztecików w różnych wydaniach, kawałków marynowanego mięsa, jednokęsowych przekąsek z dziczyzną lub w formie wegańskiej, bardziej świeżej i ziołowej.
Kilku gości już chwilę po końcu ceremonii skierowało się jednak bezpośrednio w stronę stołów barowych, gdzie połyskiwały butelki z alkoholem, głównie w postaci cięższych miejscowych nalewek, piw, miodów pitnych i win*.
Wielu z zaproszonych powoli zaczęło także zmierzać w stronę części jadalnej rozstawionej po stronie ogrodu bliższej budynkom mieszkalnym, chcąc sprawdzić wyznaczone im miejsca. Rozpiska znajdowała się na kilku pergaminach zawieszonych na drzewach***.
Z wyjątkiem największego stołu stojącego w centralnej części, który miał pomieścić Młodą Parę, świadków wraz z osobami towarzyszącymi oraz rodziców Młodych, stoliki były ośmioosobowe. Zostały ustawione w lekkim półkolu. Stały gęsto, ale nie ciasno. Na tyle blisko siebie, by można było nie tylko siedzieć wygodnie, lecz i prowadzić rozmowy z sąsiadami z sąsiednich stołów.
Każde miejsce oznaczono imiennym bilecikiem. Niedużym, lecz starannie kaligrafowanym. Stoły przykrywały obrusy w kolorach natury, każdy w unikalnym odcieniu brązu lub zgaszonej zieleni. Zostały ozdobione kompozycjami z dębowych liści, kwitnących wrzosów i bylicy, a także lśniącym szkłem, pozłacanymi sztućcami i lokalną ceramiką o nierównych, ręcznie szkliwionych krawędziach. Krzesła odpowiadały tym przy ołtarzu: były drewniane, wygodnie wyściełane materiałem, ale stosunkowo proste.
Czuć było, że uroczystość przechodzi w drugą fazę. Mniej formalną, bardziej ludzką. Był to czas na szybkiego papierosa, odświeżenie makijażu, wypicie kieliszka alkoholu lub zjedzenie przekąski, a następnie zajęcie miejsca przy stoliku. Wkrótce miały zacząć się toasty.

- Raczej przejaw rozsądku. - Nie było to wcale trudnym pytaniem. Nie miałaby najmniejszego problemu, aby stąd zniknąć właśnie w tym momencie, chociaż przed nimi była ta bardziej przystępna część ceremonii. Już wzrok wszystkich nie będzie ich tak przeszywał, będą mogli przemykać między ludźmi, nie znajdując się w samym centrum zainteresowania. Oczywiście, że na pewno i tak będzie ono spore, ale nie tak jak przed chwilą gdy dosłownie znajdowali się na świeczniku przed wszystkimi.

Jakimś cudem udało im się całkiem zgrabnie opuścić ołtarz, Matka chyba naprawdę miała dzisiaj pod swoją opieką. Wszystko wydawało się być im przychylne, to tylko potwierdzało jej tezę, że nie mogło się wydarzyć inaczej - byli sobie pisani i powinni zostać małżeństwem, nie, żeby potrzebowała tych znaków, inaczej pewnie też by jakieś znalazła, czy coś, w końcu kto szuka ten znajduje. To nie było w końcu takie trudne.

Yaxley, w sumie już nie Yaxley, bo Greengrass-Yaxley, złapała się mocniej Ambroise'a za szyję, by mógł łatwiej się poruszać, oczywiście starała się go przy tym nie udusić, żeby nie było, to nie byłoby najlepsze zakończenie ceremonii - uduszenie Pana Młodego, a jak wiadomo, miała ona sporo krzepy, więc pewnie nawet udałoby się jej to zrobić, gdyby tylko chciała, no, ale nie chciała.

Zmierzali więc całkiem żwawym tempem w kierunku namiotu, w którym to mieli dokonać kolejnych formalności - a przynajmniej tak się jej wydawało (nie, żeby była jakąś specjalistką od ślubów).

Kapłan podążał przed nimi, liczyła na to, że uda im się dość szybko załatwić sprawę i będą mogli dołączyć do rodziny, znajomych i przyjaciół, którzy przyszli się tutaj z nimi bawić. Niestety miała świadomość, że to też musieli załatwić. Nie, żeby uważała to za słuszne, od zawsze wydawało jej się, że wszędzie stosowane jest zbyt wiele papierologii. No, ale nie ma zmiłuj, świata nie zmienią, prawda?

Spoglądała za siebie, właściwie to odwróciła na moment głowę, by zobaczyć, czy Corio i Millie idą za nimi, musieli w końcu razem podpisać te bardzo istotne dokumenty. Będą mogli przy okazji nieco odetchnąć po tym, co się przed chwilą wydarzyło, by za chwilę zasiąść przy stole. Liczyła na to, że Sebastian nie będzie już przedłużał tej i tak nieco nużącej części, chociaż kto wie, czego właściwie mogli się spodziewać po tym uduchowionym człowieku. List, który dostała jako odpowiedź na ich zapytanie o udzielenie sakramentu był dość długi, do tego te przysięgi... cała oprawa. Zdecydowanie lubił dzielić się swoim natchnieniem, liczyła na to, że jednak okaże się człowiekiem i wypuści ich z tego namiotu całkiem szybko.

Gdy w końcu się w nim znaleźli, zsunęła się z rąk Greengrassa, poprawiła sukienkę, żeby nie daj Morgano przypadkiem nie spowodować mikrozawału u cioci Uli, która na pewno miała wyłapać każde, nawet najdrobniejsze zagniecenie materiału.

Do jej uszu dochodziły ciche dźwięki muzyki, najwyraźniej towarzystwo powoli zasiadało do stołów, powinni zaraz do nich dołączyć, i zacząć się bawić, bo przecież to też była bardzo istotna część ceremonii, o ile nie najważniejsza dla towarzystwa, no może tymi pojedynczymi przypadkami, dla których wiara była czymś istotnym.

- Udało nam się. - Powiedziała jeszcze do Ambroise'a kiedy znaleźli się w namiocie. Co właściwie miała na myśli? Poniekąd wszystko, ten spacer, ceremonię, a także sam ślub jako zwieńczenie ich wspólnej, nieco skomplikowanej drogi.

Przeniosła spojrzenie na wejście do namiotu, czekając, aż pojawią się w nim świadek i świadkowa. Tylko ich już tutaj brakowało, w tym dość ciasnym namiocie. Miała nadzieję, że Sebastian był przygotowany, miał jakieś pióro, czy coś, bo ona w tym wydaniu zdecydowanie nie miała przy sobie potrzebnych przedmiotów, nie wzięła nawet jednego sztyletu, chociaż miała ochotę to zrobić, jednak obawiała się, że mogłaby go gdzieś po drodze zgubić.

Prue chyba nie do końca zakładała, że podczas samej ceremonii będzie się tak dobrze bawić. Jak widać wiele zależało od towarzystwa, a cóż przy Feniwcku wszystko było jakieś takie prostsze. Nie przejmowała się zbytnio tym, że nieco rozpraszał jej uwagę, że nie była odpowiednio skupiona na podziwianiu samej ceremonii, widziała wystarczająco wiele, a jak wiadomo takie momenty potrafiły się okropnie dłużyć, nawet jeśli miało się w sobie wiele cierpliwości. Przysięgi, rytuały, mimo, że piękne to były bardzo misterne i skomplikowane, co wiązało się z tym, że trwały dość długo. Gdyby nie odpowiednie towarzystwo, to cóż można by było pewnie i zasnąć podczas takich wydarzeń, nawet jeśli się tego nie chciało.

- Widać, że jest doświadczony, być może to jego specjalizacja. - Śluby w sensie. To spowodowało, że Bletchley znowu zaczęła rozmyślać, może nawet zbyt bardzo, często jej się to zdarzało. Czy kapłani jak lekarze mieli swoje specjalizacje? Innych wysyłano na pogrzeby, innych na śluby, innych na prowadzenie ceremonii podczas sabatów? Czy jednak każdy musiał być uniwersalny i radzić sobie z różnymi okolicznościami. Nigdy się nad tym nie zastanawiała, tak właściwie to chętnie by kiedyś wdała się w pogadankę z jednym z wysłanników Matki, to mogłoby być naprawdę ciekawym doświadczeniem.

- Skoro tak mówisz... - Pewnie miało to jakiś sens. Nie dało się wiedzieć wszystkiego, z czym faktycznie trzeba było się pogodzić, bo raczej nie było szansy na to, by dostać odpowiedź na każde nurtujące pytanie, szczególnie te metafizyczne. Nie, żeby uważała, iż ona, czy Benjy byli w pełni zdrowi psychicznie, ale najprawdopodobniej każdy miał jakieś skrzywienia, zwłaszcza w takich trudnych czasach, w jakich przyszło im żyć.

- Tak, dopiszę to do mojej listy, zostanie misjonarką. - Nadawała się do tego idealnie z tym swoim wachlarzem zainteresowań, na pewno w kowenie chętnie przyjęliby kogoś jak ona, mogłaby się tam doskonale wpasować... tak, nie miała co do tego żadnych wątpliwości. Nie wiedziała tylko, czy mieliby jakieś problemy z tym, że interesowała ją głównie śmierć, może odnalazłaby jakąś swoją niszę, czy coś.

- Nie były to pierwsze określenia, które nasunęły mi się na język. - Potrafiła jednak zadbać o to, by słowa padające z jej ust nie były krzywdzące. Nie mogła negatywnie oceniać tego, co działo się aktualnie na ołtarzu tylko dlatego, że nie do końca rozumiała te tradycje. Prue starała się być tolerancyjna i akceptowała naprawdę najróżniejsze dziwactwa wierząc, że nie biorą się bez przyczyny. Nieczęsto pewnie widziało się podobne ceremonie, była zadowolona, że mogła zobaczyć to na własne oczy, bo naprawdę było to całkiem interesujące.

- Nie wydajesz się być tym jakoś szczególnie zaskoczony, pewnie widziałeś wiele podobnych ceremonii. Sznury zębami... to może wcale nie być takie proste, ale z drugiej strony nikt nie mówił, że będzie lekko, trzeba się nieco poświęcić, czyż nie? - Mogła sobie nawet wyobrazić podobną próbę, chociaż wolałaby tego nie robić. Jeszcze trochę, a nie będzie mogła wyprzeć tego widoku sprzed swoich oczu, a Ambroise przegryzający sznur zębami nie był tym, o czym aktualnie chciała myśleć. Zdecydowanie.

- Nie wątpię, że i bez tego nie będzie się nudził. - Tak właściwie to jeśli o to chodzi, to w sumie trochę jednak wątpiła, wolałaby się również nie skupiać nad tym, jak będzie przebiegać ich noc poślubna, zresztą zastanawiała się zawsze, czy faktycznie jest o czym dyskutować. Pary młode zapewne były wyczerpane po swoich ślubach i nie wydawało jej się, aby miały siły na coś więcej niż sen, cóż - tego pewnie też nigdy nie sprawdzi w praktyce, mogłaby jednak zadać to pytanie znajomym małżeństwom, kolejna rzecz do odhaczenia.

- Na szczęście nie jestem jasnowidzem. - Z charakteru była może nieco czarnowidzem, jednak ogólnie to raczej spoglądała w przeszłość, więc jej obawy mogły okazać się zupełnie niepotrzebne, zwłaszcza, że Ambroise wydawał się całkiem mocno trzymać na nogach, jego wybranka raczej nie powinna wylądować na ziemi, chociaż nigdy nie można mieć pewności... trzymała jednak kciuki za to, aby zakończyli ten spacer sukcesem, bez żadnych wybitych zębów, czy pogrzebów.

Nowożeńcy zniknęli w jednym z namiotów, muzyka rozbrzmiała się po okolicy, ludzie zaczęli powoli podnosić się ze swoich krzeseł. Cóż, oni również powinni się ruszyć. - Teraz musimy znaleźć miejsca. - Oznajmiła jeszcze, jakby Benjy o tym nie wiedział. Podniosła się na nogi, przesunęła dłonią po sukience, by mieć pewność, że układa się odpowiednio, a później wsunęła dłoń pod ramię swojego chłopaka, aby nie zgubić się gdzieś między tymi wszystkimi ludźmi. Tak - to była jej najważniejsza misja tego wieczoru.

Miała sporo szczęścia, że Benjy był jej oparciem, wybór obuwia okazał się nie do końca trafiony - zresztą nie pierwszy raz w przeciągu kilkunastu ostatnich dni, jednak mogła liczyć na silne, męskie ramię, które chroniło ją przed upadkiem, to było całkiem nowe, chociaż też nie do końca, bo podczas ostatnich tygodni niejeden raz zdarzyło mu się już być jej wsparciem - nie tylko fizycznym.

Doszli w końcu do stolików, teraz pozostawało tylko znaleźć ich personalia przy jednym z nich, całkiem proste zadanie, czyż nie? No, szkoda tylko, że tych stołów było tutaj tak wiele.

Nie dało się ukryć tego, że Jennifer wydawała się być nieco mniej spokojna niż zawsze. Cóż, było to wydarzenie bardzo istotne dla ich rodziny, zależało jej na tym, aby wszystko wypadało jak najlepiej. Miała świadomość tego, że goście będą komentować przyjęcie, które przygotowali. Jennifer Yaxley lubiła, kiedy się ich doceniano, być może mało kto był szczególnie zaznajomiony z kulturą łowców, ale warto było przypomnieć wszystkim, że i oni mieli swoje tradycje. Od wielu lat czuła się bardziej Yaxley'em niż Borginem, była częścią tej społeczności, która kiedyś wydawała jej się dosyć dzika i nieokrzesana, nauczyła się w niej odnajdywać, chociaż nadal bywały momenty, które ją zaskakiwały.

W tej chwili jednak wszystko wydawało się być idealne, muzyka, szum drzew, para młoda krocząca między gośćmi, no nic nie mogło wzbudzić w niej niepokoju, oby druga część ślubu udała się równie dobrze. Nie mogła bowiem zapominać o tym, że był to dopiero początek, zaraz miał się pojawić alkohol, rozluźnienie atmosfery... a wiadomo że mogło to nieść sytuacje, których nie dało się przewidzieć, nad czynnikiem ludzkim nie mieli pełnej kontroli - niestety. Zdecydowanie wolałaby, aby było inaczej, ale z tą drobnostką musiała się przecież pogodzić. Oczywiście zamierzała obserwować otoczenie, aby wyłapywać sytuacje które mogłyby zaburzyć bieg ceremonii, była świetną obserwatorką, wyłapywała najdrobniejsze, niepokojące szczegóły. Nie zakładała oczywiście, że ktoś świadomie chciałby zamieszać, ale nigdy nie wiadomo jak potoczy się wieczór, prawda?

Goście powoli zaczęli opuszczać miejsca przy ołtarzu, wraz z Ursulą zadbały o odpowiednie usadzenie przybyłych - starały się uniknąć sytuacji, które mogły powodować jakieś niesnaski, bywały na różnych przyjęciach czystokrwistych, nic im nie umykało, dzięki czemu mogły spróbować zadbać o komfort każdego. Wiedziała bowiem, że towarzystwo jest bardzo mieszane, ich dzieci miały bowiem bardzo różnych znajomych, zresztą w rodzinach też można było natrafić na ciekawych osobników.

Przeniosła wzrok na Lestrange, która się do niej odezwała, a po chwili spojrzała na młodych. Był to temat, którego nie zdążyła do końca z nimi omówić, miała wrażenie, że wzbudzał wiele kontrowersji, zapewne doszli do jakiegoś konsensusu, kiedy jednak jeszcze była świadkiem rozmowy nie wydawali się mieć pewności, co do tego, co właściwie ustalą.

- Dyskusja była zacięta, nie udało mi się niestety interweniować. - To nie tak, że nie chciała, jednak mordercze spojrzenie córki sugerowało, żeby się w to nie wtrącała. Nie było to dla pani Yaxley wcale takie proste, bo lubiła wygłaszać swoje opinie, ale w tym wypadku odpuściła. Musiała dać im nieco przestrzeni, pozwolić na podejmowanie swoich własnych decyzji.

- Pewnie jakoś się dogadali, ale nie mam pewności na czym się skończyło. Zapewne za chwilę się dowiemy. - Tak naprawdę mogła się po nich spodziewać, że jeszcze w ostatniej chwili zmienili zdanie, to też jakoś szczególnie by jej nie zdziwiło.