Uniósł brew ku górze, kiedy otrzymał od niej polecenie… nie, wróć, prośbę? Aby stał w miejscu. ”Co ona kombinuje?” – pomyślał, ale posłuchał. Widząc w jej dłoni jakieś zapinki i jak próbowała przymierzyć na nim, chyba zrozumiał o jest grane. Kogo chciała przekupić? Jego czy Roberta? Ułatwił jej zadanie, pochyliwszy się nieco, aby nie męczyła swojego drobnego ciała i nie rozciągała się za bardzo. Dla świętego spokoju się poświęcił, skoro pilnował jej, aby się nie zgubiła w tłumie.

Pogoda się powoli zmieniała, na całe szczęście. Co za dużo słońca to też nie zdrowo. Coś się zaczęło dziać na scenie, ale Richarda to nie interesowało. Do jego uszu niestety docierał głos Sophie z sąsiedniego stoiska, nawołujący zainteresowanych. Albo w ten sposób chciała zwrócić na siebie uwagę i swój interes. Gdyby nie promowała się ich nazwiskiem, a inną nazwą, być może nie zwróciłby na to szczególnej uwagi i olał. To już wystarczająco zwracało na niego uwagę. Gdyby tylko to…

Kiedy Lorien dokonała wyboru, mógł się wyprostować i skierować znów spojrzenie w kierunku stoiska Sophie. Ale, im dalej wzrokiem sięgał, obok niej było jakieś inne zamieszanie u jego chłopaków. W tym usłyszał mężczyznę, który coś pieprzył przy ich stoisku? Zmarszczył brwi.

Zbliżył się do Lorien, nachylił i szepnął jej do ucha.
- Pójdę zobaczyć co się dzieje na naszym stoisku. Dołącz jak zapłacisz.

Liczył, że zrozumie i jeżeli tak, zostawił ją na chwilę i przecisnął się przez przebywające osoby, dokonujące oględzin, zakupów czy plotkując sobie. Totalnie je zignorował i skierował się w stronę stoiska rodzinnego. Na Sophie, rzucił spojrzeniem zawodu, lecz nie u niej było to zamieszanie, więc jedynie minął jej stragan, zatrzymując się straganie rodzinnym ze świeczkami i kadzidłami. Szybko, przeanalizował sytuację, bardziej wzrok skupiając na Charlesie i dziennikarzu? Zarejestrował samopiszące pióro, aparat? To już wystarczający dowód pracy zawodowej tego czarodzieja.

- Przepraszam. Co tutaj się dzieje?
Zapytał dość poważnie, uprzejmie, ogólnikowo. Niczym zawołany przez dziennikarza do tego stoiska. Aby dowiedzieć się, co się dzieje. Nie zignorował obecności innych osób przy stoisku. Nie oczekiwał też, że te osoby udzielą mu odpowiedzi. Ale byłoby miło. Konkretnie, oczekiwał wyjaśnień od swoich synów. Charlesa i Leonarda. Jego wzrok dostrzegł coś, czego tutaj być nie powinno? Było trzymane przez Erika Longbottoma?
- Czy to jest świeczka?
Kolejne pytanie. Wskazując na coś, co trzymał mężczyzna. Nie ukrywał po sobie tego zaskoczenia. Czy to jest coś, co zrobiło tutaj zamieszanie? Spojrzał na Charlesa, którego twarz zmieniała kolory. Patrzył na niego już tym karcącym spojrzeniem ”Coście znów odjebali?”

Odpowiadam Victorii. Kontynuuję rozmowę z Charlesem i Isaaciem. Jestem pasywno-agresywny po tym, jak wypchają mi fallusową świecę w dłonie i robią zdjęcia. Żegnam się z Charlesem i ignoruję resztę zbiegowiska, aby odejść od stoiska.

— Nic się nie stało, spory tu dzisiaj tłum. — Uśmiechnął się do Victorii.

Co jak co, ale sabat w środku miasta wydawał się zdecydowanie bardziej tłoczny. Nawet, a może zwłaszcza przy mniejszej liczbie gości. Na Polanie Ognisk, w Stonhenge czy ogólnie na otwartym terenie dużo łatwiej było... rozrzucić uczestników obchodów na większy obszar. Tutaj wszystko było koło siebie, co z jednej strony wiele ułatwiało, ale z drugiej wzmagało poczucie klaustrofobii. Ugh, dobrze, że przynajmniej byli pod otwartym niebem.

— Bardzo nieudany — poprawił sprzedawcę, czując poniekąd satysfakcję z tego, że ten wypadł z rytmu, gdy dostał nowe informacje na temat tego, dla kogo przeznaczona była świeca. A odrobina zażenowania jeszcze nigdy nikomu nie zaszkodziła. Heh, słynne ostatnie słowa, co Longbottom? — Chyba zostanę przy swoim oryginalnym zamówieniu. Dziękuję bardzo.

Usta Erika ułożyły się w dosyć charakterystyczną literę ''o'', gdy Isaac zdradził mu, że naprawdę został tu wysłany przez Proroka Codziennego. Biorąc pod uwagę wieloletnią nieobecność chłopaka na wyspach, nie spodziewał się, że zaangażuje się akurat w pracę dziennikarską. Chociaż Longbottom widział sporo plusów prasy, która dociekała i zadawała niewygodne pytania, tak zarówno w życiu zawodowym, jak i prywatnym doświadczył tego, jak to jest być po drugiej stronie barykada, jako ofiara aparatów i reporterów zadających niewygodne pytania. Na moment zrobiło mu się nawet przykro z powodu Bagshota.

— Myślałem, że aspirujesz nieco wyżej — skomentował z dezaprobatą w głosie, a jego twarz, chociaż dalej nosiła znamiona radości ze spotkania, nieco spoważniała. Zamrugał, gdy jego dawny kolega ze szkoły wyraził ogromną wręcz ekscytację na widok ''maleństw'' Mulcibera. — Nie szukam sensacji, tak? Właśnie widać, panie Bagshot.

Wyciągnął rękę, aby zabrać swoje zamówienie i upewnić się, że rozliczył się z Mulciberem, kiedy w jego dłoniach nagle wylądowała fallusowa świeczka. Mimowolnie zacisnął na niej ręce, zamykając przy okazji oczy. To się nie dzieje, pomyślał słabo. Zabawa zabawą, ale to był jeden z największych festynów społeczności czarodziejów. Wszelkie odgłosy dobiegające z okolicy takie jak dyskusje ludzi przebywających przy stoisku, jak i przemowy prowadzącego dobiegające ze sceny stały się tylko tłem. Longbottom wstrzymał oddech, starając się wewnętrznie odizolować od tej sytuacji.

Dla świata minęło zaledwie kilka sekund, a dla niego całe wieki. Wypuścił powoli powietrze z ust i wbił niezadowolone spojrzenia w Isaaca. Zdążył zapomnieć, jakie było z niego żywe srebro, jednak nie sądził, że rozkręci się tak szybko. A może już przyszedł tu nakręcony jak zaklęte zabawki sprzedawane na rynku Lovegoodów w Dolinie Godryka? Nie podobało mu się, że został postawiony w takiej sytuacji. Oczami wyobraźni już widział nagłówki i domysły tej zarazy z gazety. Rozejrzał się po innych gościach; jak nic ktoś sypnie.

— To mnie wcale nie pociesza — odparł z chłodną nutą, niezdarnie wpychając Isaacowi świeczkę w ręce. Ponieką odpowiedział w ten sposób zarówno Victorii, jak i Bagshotowi. Cudowne spotkanie. Zdecydowanie wolałby spotkać się z Isaaciem w jakimś pubie czy restauracji niż w dzień, kiedy wypełniał zadania zlecone mu przez diablęta z redakcji. — Moja rada? Skoro tak chętnie robisz tej świecy zdjęcia, to sobie ją kup i postaw na biurku. Może zaczniesz nową modę. — Przeniósł spojrzenie na Charlesa Mulcibera. — A my już chyba skończyliśmy. Dziękuję za obsługę. Jeśli będę jeszcze czegoś potrzebował, to się odezwę.

Mniej lub bardziej ignorując resztę zbiegowiska, łącznie ze sprzeczką Atreusa z Nottem, Erik zabrał swoją normalną świecę i ruszył jak najdalej od tego przeklętego stoiska. Cudowny sabat, nie ma co. I niby Szkoła Magii i Czarodziejstwa w Hogwarcie podpisywała się pod czymś takim? Phi.