Nora przeniosła wzrok na Eliasa. Wpatrywała się w niego dłuższą chwilę, że też musiało jej się trafić takie sceptyczne towarzystwo. Zdecydowanie nie doceniał tej chwili, nie widział magii, która się wydarzyła. Sprowadzał wszystko do prostoty, co niekoniecznie się jej podobało. Spiorunowała go wzrokiem - potrafiła to robić, bywały momenty, gdy jej spojrzenie wyrażało więcej niż tysiąc słów.

- Wszystko psujesz, wiesz? - Powiedziała w końcu cicho. Umniejszał tej jakże charyzmatycznej przemowie kapłana, co było zupełnie niepotrzebne, nawet jeśli mówił to samo o różnych żywiołach? Co z tego, potrafił wprowadzić iście mistyczną atmosferę, i to było niezaprzeczalne.

- No jasne. - westchnęła ciężko, nasuwało jej się na język mężczyźni, ale powstrzymała się przed tym komentarzem. Oczywiście, że wystarczyła broń, by wzbudzić ich zainteresowanie. Co tam piękna ceremonia, wzniosłe słowa, muzyka - wystarczyło, aby pojawił się łuk i strzały i wtedy robiło się ciekawie. Proste, ktoś mógł przypadkiem oberwać, coś mogło się wydarzyć, dopiero to wydawało się być dla nich ciekawe.

- Myślałeś, że ktoś oberwie? - Dokończyła za niego. Mówiąc ktoś, miała na myśli Ambroise'a, bo to jakoś samo układało się w całość. Kto właściwie wiedział, jak wyglądały tutejsze tradycje... na szczęście nic takiego się nie wydarzyło. Strzała pomknęła w stronę przygotowanego wcześniej stosu, który rozpaliła. Było to całkiem spektakularne, nie mogła powiedzieć że nie, chociaż Norka raczej ostrożnie podchodziła do podobnych zabaw - uważała, że ryzyko nie jest warte świeczki, czy coś.

- Naprawdę chcesz się założyć o to, że ktoś zrobi coś takiego? - Przewróciła oczami, oczywiście, że chciał to zrobić. Po raz kolejny potwierdził jej tezę na temat mężczyzn. Nie zamierzała wchodzić w podobne zakłady, uważała to za niewłaściwe. - Musisz znaleźć sobie innego kompana do podobnych założeń. - Tak, nie miała ochoty w to brnąć, to nie było w jej stylu.

- Dziękuję za towarzystwo. - Wstała, kiedy i inni zaczęli się podnosić. Musiała znaleźć swoje miejsce pośród tych wszystkich ludzi, to mogło okazać się wyzwaniem, zwłaszcza dla Nory, która była drobniutka - łatwo było jej się zgubić pośród tych bardzo wyrośniętych gości.

Gdzieś po drodze do stolików wpadła na Brennę, która poprosiła ją o przechowanie różdżki. Nie zadawała niepotrzebnych pytań, zabrała od niej przedmiot i schowała go w swojej torebce, tak jak chciała przyjaciółka.

Lestrange z pewną pobłażliwą ironią pomyślał, że Matka chyba rzeczywiście postanowiła im dziś sprzyjać, bo formalna część uroczystości dobiegła końca bez żadnych większych zakłóceń, co było miłą odmianą od kilku ostatnich przyjęć zaręczynowych, ślubów i sabatów. Cornelius poprawił mankiety, dopilnowując, by zapięcie spinek leżało idealnie prosto, niby drobiazg, a jednak czuł, że właśnie takie szczegóły pozwalały mu utrzymać pozory pełnej kontroli. Zresztą, nie było to jedynie pozorem, opanowanie stanowiło jego drugą naturę, a spokój, który zachowywał nawet w środku chaosu, był bardziej automatyzmem niż wysiłkiem. Po zadbaniu o detale własnego wyglądu, zatrzymał spojrzenie jeszcze na chwilę na przyjaciołach, którzy wciąż trwali w tym niemal nierealnym obrazie. Tylko oni dwoje, ogień, wiatr, odfruwający welon, spojrzenia, które mówiły wszystko, czego żadne słowa nie były w stanie przekazać. Nie był sentymentalny, przynajmniej nie jawnie, ale nawet on musiał przyznać, że był to widok, który należał do rzadkich i bardzo przyjemnych dla oka, Corio naprawdę życzył im jak najlepiej, szczególnie po wszystkich wcześniejszych przebojach i tym, jacy byli męczący, gdy torpedowali go każde ze swojej strony, przez ostatni rok z hakiem, wydający mu się wiecznością. Tak, cieszył się, że mieli to już za sobą, naprawdę, tak było lepiej. Obrączki zostały wymienione, śluby wypowiedziane, a świat, przynajmniej przez chwilę, wyglądał dokładnie tak, jak powinien.

Na półprzytomny komentarz Millie, że przyjaciółka Geraldine „nie chce jej siary zrobić”, Lestrange uniósł tylko brew, a w jego oku zamigotał cień rozbawienia. Stanowili bardzo osobliwe połączenie, dla kogoś postronnego mogło to wyglądać jak typowy kontrast dwóch światów, które w żaden sposób nie powinny się ze sobą spotkać, a jednak, jakimś cudem, to całkiem dobrze grało, przynajmniej do tej pory.

Gdy młodzi ruszyli w stronę namiotu, oni także, jak przystało, musieli ruszyć tuż za nimi. Ku jego zadowoleniu, niemal przez całą drogę szli ramię w ramię, ręka pod rękę, wyglądając jak poważni świadkowie ceremonii, w której błogosławiono połączenie dwóch rodzin, dwóch temperamentów i, jak zdawało się w tym momencie, dwóch absolutnie niepodważalnych pewności, że Roise nie zaliczy spotkania z glebą...

Nie zaliczył. Za to oni...

Cornelius nie spodziewał się subtelności po towarzyszce, zresztą, chyba nikt przy zdrowych zmysłach nie oczekiwałby po Mildred Moody czegokolwiek, co dałoby się określić tym mianem, kiedy więc to ona, zamiast pana młodego, potknęła się tuż przed wejściem do namiotu i rzuciła kurwą, westchnął tylko cicho, jak ktoś, kto po prostu wiedział, że tak będzie. Nie musiał nawet spoglądać w jej stronę - ruchy miał zbyt wyuczone, zbyt mechaniczne, by pozwolić jej upaść, odruchowo wyciągnął drugą rękę i ustabilizował ich oboje, nim jeszcze zdążyła dokończyć przekleństwo, którym obdarzyła ziemię, pogodę, własne buty i, być może, los w ogóle.

- Ostrożnie. Nie chciałbym wypełniać dodatkowego raportu po uroczystości. - Rzucił sucho, choć kącik ust drgnął mu lekko, gdy usłyszał to krótkie, soczyste „kurwa”. Ton jego głosu sugerował, że nie mówił tego ze złośliwością, a raczej z pewną pobłażliwością, której nawet on sam nie byłby w stanie do końca wytłumaczyć. Może to była kwestia ogólnej atmosfery, może tego, że i on sam był w dziwnie dobrym nastroju. - Mięso miało być po zmroku. - Mruknął, zgodnie ze swoim manieryzmem, nawet nie odwracając głowy. Nie było sensu dręczyć jej spojrzeniem, więc skierował wzrok przed siebie, lekko rozchylając kotarę wejścia, by przepuścić ją pierwszą.

Weszli do namiotu, a gdy Cornelius poczuł zapach atramentu, pergaminów i wosku z pieczęci, skumulowane w nim nieświadomie napięcie ceremonii rozproszyło się w powietrzu. Miejsce sakralnej podniosłości zajęło coś znacznie bliższego codzienności - formalności, tak, w tym był dobry, bez słowa więc stanął obok stołu i skinął lekko głową w stronę Ambroise’a, który wyglądał na nieco zbyt szczęśliwego, by tak naprawdę przejmować się podpisami. Geraldine również trzymała się świetnie, wyglądała, jakby płonęła tym samym ogniem, który chwilę wcześniej rozpalił stos. Ani trochę nie zdziwiło go jednak, że z ich towarzystwa, to Millie odezwała się pierwsza, chyba miała to w zwyczaju, emanowała skumulowaną energią, wyrzucając z siebie słowa w tempie, którego Cornelius raczej nie byłby w stanie naśladować na trzeźwo. Z nieznacznym uśmiechem słuchał, gdy zasypywała towarzystwo zachwytami nad ceremonią, Sebastianem, lasem, welonem... Wydawało mu się, że w jej głowie wszystkie słowa pędziły z prędkością uciekającego znicza, a że miała doświadczenie w jego łapaniu, wypluwała je z siebie tak szybko, jak tylko mogła, by jakaś myśl jej przypadkiem nie uciekła. Corio słuchał tego tylko jednym uchem, przestępując lekko z nogi na nogę, poprawiając mankiet i spoglądając na dokumenty. Na słowa Millie o Blackach tylko uniósł brew wyżej. Obracał się już zbyt długo w towarzystwie Geraldine i Ambroise’a, by dziwić się, że przyciągali ludzi o takiej energii, więc po prostu wziął głęboki oddech, odczekał, aż Moody skończy, i dopiero wtedy pozwolił sobie na krótką, rzeczową odpowiedź.

- Och, Blackowie… - Powiedział z taką intonacją, jakby samo to nazwisko wystarczało za pełen komentarz. Dokładnie tak było, Perseus Black, w istocie, nie był ulubionym człowiekiem Corneliusa, nie była nim również małżonka Perseusa. A wesele? Cóż, Millie miała świętą rację, nawet jeśli Corio nie spodziewał się, że to powie i… Nie powiedział.

Doskonale zdawała sobie sprawę z tego, jak wygląda ten świat. Rządził się swoimi prawami, nie było w nim miejsca na żadne, drobne potknięcia - te miały być wyłapane bardzo szybko, przekazane dalej. Nawet podczas takich ceremonii ludzie liczyli na to, że coś może nie do końca się udać. Nie daj bowiem Merlinie, by innym układało się lepiej niż im samym. Mogli się uśmiechać, udawać, że jest inaczej, jednak Jennifer wiedziała, jak to wygląda. Nie urodziła się przecież wczoraj. Zależało jej na tym, aby wszystkie szczegóły nad którymi dało się zapanować zostały dopilnowane, chociaż tyle mogła zrobić dla swojego świętego spokoju.

Ursula okazała się być naprawdę doskonałą towarzyszką we wspólnym planowaniu całej uroczystości. Była bardzo czujna, miała odpowiedni szacunek do tradycji, a do tego nie bała się dzielić swoim zdaniem, negować pomysłów, które nie okazywały się najbardziej trafne. Dobrze było mieć przy sobie kogoś z takim spojrzeniem na świat. Pomogła jej doprowadzić do tego, aby ceremonia była doskonała, Jennifer doceniała jej wsparcie i zaangażowanie, którego przecież wcale nie musiała oferować, chociaż zdążyła już zauważyć, że Ambroise nie był jej obojętny, wręcz przeciwnie - widziała, że łączy ich bardzo silna więź, nawet jeśli nie byli jakoś blisko spokrewnieni.

Pani Yaxley póki co nie ruszała się z miejsca, niech goście zaczną rozchodzić się jako pierwsi, odnajdą swoje stoły, nie musiała dołączać do tego tłumu. Ursula nadal była obok, ona również nie musiała się nigdzie spieszyć. Gdzieś w dali dostrzegła swojego męża, który najwyraźniej nie zamierzał wrócić przed ołtarz, tak właściwie nie miał po co, mieli już w końcu przenieść się w miejsce, gdzie będzie odbywała się ta mniej oficjalna część ceremonii.

- Tak, znam ich. - Starała się przy tym nie przewrócić oczami, bo wydawało jej się, że naprawdę jeśli o to chodzi mogą spodziewać się wszystkiego. Ta dwójka była nieprzewidywalna, lubiła stawiać na swoim, podchodzić do pewnych spraw zupełnie inaczej niż cała reszta. Tak już mieli - pozostawało się tylko z tym pogodzić, bo przecież byli dorośli.

- Nie wiem, czy to dobrze, że to akurat ona ma tę kartę. - Nie sądziła, że musi kryć się ze swoją opinią przed Lestrange, znała jej córkę, wiedziała, że potrafi podejmować decyzje odbiegające od norm, które istniały od lat. To nieco ją niepokoiło, ale musiała się z tym pogodzić. Bardziej chyba wierzyła w zdroworozsądkowe podejście swojego zięcia.

- Tak, to odpowiedni moment, zaczyna się już przerzedzać, nie będziemy musiały przedzierać się przez gości. - Mogły dyskretnie wstać i skontrolować to, co było potrzebne. Przez chwilę zapomniała o wkładzie swojego męża w te wesele, na szczęście Ursula jak zawsze pojawiła się z idealną sugestią. Spodziewała się, że mąż raczej nie zamierzał pilnować tego, swojego rozgardiaszu, one musiały się tym zająć.

Podniosła się więc powoli z krzesła, wygładziła dyskretnie suknię, była gotowa do zmiany stanowiska, oczywiście nie przestawała taksować wzrokiem okolicy, musiała być czujna.

Podobne ceremonie miały to do siebie, że nawet jeśli były bardzo piękne, to w pewnym momencie zaczynały się dłużyć. Każdy miał swoją cierpliwość, skupienia wystarczało na trochę, jednak trudno było usiedzieć w miejscu, praktycznie milcząc spoglądając na ołtarz, bez względu na to, jakże interesujące nie byłby słowa padające z ust tych, którzy znajdowali się na piedestale.

Oczywiście można było sobie umilić ten czas, dzisiaj dzięki wyjątkowemu towarzystwu właśnie tak się stało. Wymiana spostrzeżeń z Bnejy'm okazała się być na tyle zajmująca, że nim się obejrzała dotarli do momentu, w którym młodzi schodzili z ołtarza. Nie spodziewała się, że tak to będzie wyglądało, ale widać wszędzie można było się odnaleźć mając u swojego boku odpowiednią osobę. Zresztą zaczęła zauważać, że przy tym mężczyźnie nie można się było nudzić, nawet w sytuacjach, które mogły się wydawać najbardziej oczywiste, czy nudne, wszystko nabierało kolorów.

Gdy usłyszała jego kolejne słowa wstrzymała oddech, była bardzo bliska roześmiania się w głos, ale wiedziała, że jeśli to zrobi, to na pewno ktoś na nich spojrzy i pewnie będzie się zastanawiał dlaczego się tak dobrze bawią. Wizja przebranżowienia się przez obecną sytuację panującą na świecie nie powinna jej bawić, jednak nie wiedzieć czemu było zupełnie odwrotnie. Zrobiła się czerwona na twarzy, a po jej policzku spłynęła łza. Popłakała się ze śmiechu, na szczęście okazja była na tyle wzruszająca, że można to było uznać za bardzo sentymentalne podejście.

- Nie wątpię, że widziałeś bardzo wiele. - Spodziewała się, że nie tylko widział, ale również przeżył wiele, ale tego nie dodała, żeby nie brnąć w ten temat, nie był to odpowiedni czas i miejsce na podobne historie. No, może trochę później, jak już wszyscy będą zajęci sobą, wtedy będzie mogła wrócić do tematu i być może nauczyć się czegoś nowego.

- Kto wie, co robią w tym namiocie, być może w tej chwili Ambroise zostaje napojony jakimś eliksirem, żeby nie było po nim widać tego, ile go to kosztowało. - Doceniała starania swojego sojusznika, ale zdawała sobie sprawę, że mogły być one dość mocno wymagające fizycznie, a on miał jeszcze przed sobą wiele godzin, podczas których musiał być w formie, być może jakaś wspomagająca mikstura byłaby dobrym pomysłem. Cóż, znajdowała się na tyle daleko, że nie mogła mu tego zasugerować, z drugiej strony Greengrass był przecież wyśmienitym uzdrowicielem - na pewno sam doszedł do odpowiednich wniosków.

Podnieśli się z miejsca, znowu miała szansę oprzeć się na swoim partnerze podczas spaceru w stronę stolików przy których mieli się teraz znaleźć. To ułatwiało manewrowanie między gośćmi, zdecydowanie. - Obawiam się, że tych nazwisk może być z dwieście, nie sto. - Co jeszcze bardziej komplikowało sprawę, ale musieli być dzielni, nie z takimi przeciwnościami losu przecież potrafili sobie poradzić, przetrwali razem pożary - na pewno uda im się również jakoś przeżyć poszukiwanie swoich miejsc. - Dziwisz się jej? Mam wrażenie, że Matka może nas mieć za ignorantów. - Może czas najwyższy zacząć bywać co niedzielę w kowenie, tylko czy to mogłoby pozwolić im się bardziej wkupić w jej łaski? Nie do końca w to wierzyła.

- Czasem rozmowa o pogodzie jest najlepszym co się może zdarzyć. - Nie miała jakichś szczególnych oczekiwań, co do towarzystwa, raczej spodziewała się, że nie będzie znała większości z gości, bo to nie był do końca jej świat. Zresztą znalazła się tutaj tylko i wyłącznie dlatego, że miała być osobą towarzyszącą Benjy'ego, gdyby nie on to by się tutaj nie pojawiła, co mówiło samo za siebie.

Całkiem zgrabnie manewrowali między tłumem, mijali kolejne obce twarze, może czasem nawet wydawało się jej, że niektóre z nich kojarzy. Była skupiona na tym, żeby się nie przewrócić, póki co nie widziała jeszcze, aby komuś coś takiego się przytrafiło i wolałaby nie być pierwszą, bo to zwróciłoby na nią uwagę. Uniosła wzrok w chwili, w której usłyszała swoje imię. Szukała spojrzeniem osoby, która mogłaby ją znać. Może chodziło o inną Prue - to również było prawdopodobne, aczkolwiek głos, głos był znajomy, całkiem szybko udało jej się dostrzec znajomą sylwetkę stojącą przy jednym ze stołów.

Dała znać gestem, że usłyszała wołanie, poczuła na sobie spojrzenie Fenwicka, więc uniosła wzrok i powiedziała cicho - Astoria. Nie, żeby miało mu to coś powiedzieć, ale w ten sposób chyba po prostu dała znać o tym, że faktycznie zna tę kobietę, a jakżeby inaczej.

Ruszyli w jej kierunku, Bletchley nie spodziewała się, że spotka tu swoją przyjaciółkę, co może było złym założeniem. W końcu Avery należała do grona elity, tacy jak ona mijali się na podobnych przyjęciach, zapraszali się na kolejne, w końcu byli śmietanką towarzyską świata czarodziejów. Ona w przeciwieństwie do niej pasowała idealnie do zaproszonych gości. Prue być może wiedziała jak się zachować, posiadała odpowiednie maniery, jednak nigdy nie była częścią tego świata i o tym nie zapominała, wręcz przeciwnie bardzo dobrze zdawała sobie sprawę z hierarchii, która istniała.

- Cześć Astoria. - Powiedziała lekko, przywitała przyjaciółkę uśmiechem, czuła, że nie wypada w tej chwili jej obejmować, nie były bowiem w bezpiecznych, czterech ścianach, a w miejscu, w którym ich zachowanie mogło zwrócić uwagę wielu osób. - Nawet nie wiesz jak dobrze jest zobaczyć znajomą twarz pośród tylu obcych. - Od tego warto było zacząć, naprawdę ucieszył ją widok kogoś kto był jej bliski, szczególnie, że minął jakiś czas od ich ostatniego spotkania.

Wypadało, aby przedstawiła swojego partnera, tak, to było całkiem oczywiste. Gdy Benjy wyjawił swoje personalia odezwała się, wiedziała, że to jest ten moment, w którym powinna zwrócić uwagę na to, kim dla niej był. - Benjy to mój... - Chcąc nie chcąc na chwilę zamilkła, ułamek sekundy, ale dało się wyczuć zawahanie w jej głosie. Mogła przedstawić go na wiele sposobów, był w końcu jej tymczasowym chłopakiem, przyjacielem, towarzyszem, naprawdę mogła sięgnąć po różne słowa, i żadne z nich nie byłoby kłamstwem. - Benjy to mój przyjaciel. - Dokończyła myśl. Ten moment zawieszenia, bardzo krótki, choć zauważalny nie był w przypadku Prue niczym nowym, mógł sugerować, że zwyczajowo dla siebie na chwilę zagubiła się w swoich myślach. - Astoria to również moja przyjaciółka. - No, może w nieco innym tego słowa znaczeniu, ale jak wiadomo przyjaźń miała wiele oblicz.

Uniosła głowę, by spojrzeć na Fenwicka, - Może wodę? - Coś w tonie jego głosu sugerowało jej, że nie był to moment, w którym powinna odmawiać. Nie zamierzała zaczynać tej części ślubu od alkoholu, bo sporo było jeszcze przed nimi, więc wybrała najprostsze rozwiązanie.