Zmiana wyglądu dokonana przez Rodolphusa zdawała się działać. Panowie może i trochę przesadzili, ponieważ to całe kuśtykanie na jedną z nóg było bardzo męczące ale na pewno robiło robotę. Stanley, a de facto Matthew w tym momencie, polubił swoją nową brodę - nawet zaczął rozmyślać nad tym, aby takiej nie zapuścić po powrocie do swojego "normalnego ja".

Teraz jednak powoli przemierzał tegoroczne Lammas, rozglądając się na lewo i prawo, aby ujrzeć wszystkie te rzeczy, które zostały przygotowane. Nie poruszał się zbyt szybko, a nawet wręcz względnie wolno. Krok za krokiem i tak jakoś szło to zwiedzanie.

W pewnym momencie, jego uwagę przykuła pewna dziewczyna, która musiała być na coś cholernie wściekła, a nawet jeśli nie - to musiało coś się stać, wszak była czerwona jak burak. Dodając do tego jej rudą barwę włosów i w całości wyglądała jak zapalona zapałka czy inna pochodnia. Ale chwila... czy to nie była bombowa koleżanka Aidana, która z hukiem wywaliła złodziejaszka, a pewien duet brygadzistów był akurat w okolicy i mógł przejąć całą sprawę? Tak. To była właśnie ona - Penny we własnej osobie. Dla Stanleya była to osoba dobrze znana ale Matthew musiał już udawać. Borgin miał właśnie zamiar to zrobić.

- Przepraszam. Czy wszystko w porządku? - zapytał, podchodząc powolnym krokiem, ponieważ kuśtykał na lewą nogę - Wygląda pani jakby coś się stało. Jest pani strasznie czerwona. Czy to od pogody? - dopytywał - Nie chce pani przypadkiem usiąść? Może odrobinę wody mam załatwić? - zaproponował, rozglądając się za jakimś miejscem, które właśnie zaproponował. To była pełna improwizacja, chociaż na pewno było jakieś miejsce w którym Penny mogłaby usiąść.

Penny wyglądała jakby coś się stało. Czyżby Aidan ją wkurwił? A może ją zostawił? Czy Stanley powinien go ostrzec przed wściekłą rudą? Spłacić swój koleżeński dług? W końcu młody Parkinson chciał dla niego zaryzykować i zdobyć obecności w Ministerstwie z przełomu kwietnia i maja.

- Może powinienem kogoś zawiadomić? Wspomnieć, że pani się tutaj znajduje? - zapytał jeszcze, chcąc się upewnić, że nic jej nie będzie. Gdyby Aidan się dowiedział, że nie pomógł jego pannie, to by go odnalazł, zjebał, że go zostawił, a na koniec załatwił. Tego lepiej było uniknąć.

Obserwował czarownicę i czarodzieja, który uścisnął jego dłoń i przekazał swojej dziewczyny, że również jest mu miło. Jednak to mu przekazała dopiero Olivia, znająca język migowy. Atmosfera znacząco skomplikowałaby się, gdyby jego przyjaciółka zauważyła ten dysonans. To nie był w żadnym stopniu problem Olivii, tylko jego własny. Najlepiej będzie się wycofać i nie stać na drodze ich szczęściu. Przecież nie chciał stracić przyjaźni dziewczyny.

— Jestem także spirytystą i wróżbitą. Jakbyście mieli problem z duchem albo chcieli poznać swoją przyszłość, to nie wahajcie się prosić. — Zaoferował im swoją pomoc. Nigdy nie wiadomo, kiedy przyda się wprawny egzorcysta albo wróżbita. Nie zamierzał przepowiadać przyszłości jak jakiś jarmarczny kuglarz. Leon dobrze znał ten szelmowski uśmiech. — To było niesamowite, zobaczyć tyle pufków w jednym miejscu. — Uśmiechnął się na to wspomnienie. Sporo się nauczył o tych uroczych stworzeniach, poznając w małym stopniu życie ich hodowcy.

— Dopiero pierwszym? Coś za słabo się reklamujecie. Oczywiście, że tak. — Zaskoczyła go ta odpowiedź na swoje pytanie. Z tego co widział to stoiska cieszyły się ogromną uwagą wśród osób zgromadzonych na tym kiermaszu. Zrządzeniem losu można było wytłumaczyć wszystko tak naprawdę, jednak on tego nigdy nie nadużywał.

— Zawsze chciałem zobaczyć feniksa. To prawda - ze wszystkich opracowań na temat feniksów wynika, że potrafią przenosić ogromne ciężary a ich łzy potrafią leczyć. — Przyznał rację swojej przyjaciółce. — Nie martw się, nie stanę nagle w płomieniach. Doskonale wiem, co masz na myśli. W ujęciu duchowym feniksa można uznać za symbol duchowej przemiany. Jednocześnie to magiczne stworzenie związane z istniejącym od wieków cyklem, w którym narodziny są początkiem nowego życia. — Zaśmiał się dźwięcznie na te słowa, potem nieco poważniejąc. Wypowiedziane przez niego słowa zdawały się być pewnego rodzaju potwierdzeniem osobliwości Leona, który pojmował tego rodzaju zagadnienia i sam jest trochę nawiedzony.

— Pokażecie ten przedmiot? — Zapytał zainteresowany. Może się okazać, że to, co miała mu zaprezentować Olivia i jej partner pokażą mu opisany towar. Możliwe, że znacznie bardziej przypadnie mu on do gustu, niż tamta klamra do paska. Podczas, gdy on czekał na wystawienie mu oczekiwanego towaru, do stoiska podszedł nowy klient. Niewątpliwie podszedłby do jego nadejścia z znacznie mniejszym entuzjazmem gdyby nie to, że miał możliwość poznania go w czasach szkolnych i że on trzymał na rękach kota. Leon uwielbiał wszelkie zwierzęta, magiczne lub nie.

— Cześć, Laurent. — Zwrócił się do niego po tym jak zwrócił na tego czarodzieja swoją uwagę. I na jego kota. Przede wszystkim kota. — A co to za słodycz? — Zapytał właściciela kotki, która teraz przyciągnęła pełnię jego uwagi. Wszelkie błyskotki, feniksy i eliksiry będą musiały chwilę poczekać.