Kiedy czuła się przy kimś dobrze nie przejmowała się za bardzo słowami, które padały z jej ust. Często w jej głowie pojawiało się naprawdę wiele myśli, ale rzadko kiedy się nimi dzieliła, bo wiedziała, iż mało kto był w stanie pojąć to w jaki sposób funkcjonowała, dlatego też zazwyczaj wybierała raczej półsłówka, czy bardzo krótkie zdania, żeby nie komplikować swoich relacji z innymi, nie czuć na sobie dziwnych spojrzeń i nie wysłuchiwać pytań. Benjy wzbudzał w niej zaufanie, od samego początku ich ponownego spotkania nie miała problemu z tym, aby zupełnie się przed nim otworzyć. Dawniej tego nie robiła, nie wtedy kiedy był Aloysius'em, wtedy próbowała być przed nim najbardziej ułożoną wersją siebie, bo wiedziała, że wyłapałby każdą, najdrobniejszą słabość i wykorzystał ją przeciwko niej.

- Ludzkość na pewno Ci wybaczy, jak usłyszy Twoje złote myśli, jestem o tym przekonana. - Nawet jeśli nie, to widok Benjy'ego z takim wąsem był warty tego, aby popełnić taką zbrodnię, ona na pewno by to doceniła, a w końcu sama była częścią ludzkości, więc mogło się to jakoś wyrównać?

Zmiana tematu rozmowy okazała się być całkiem dobrym pomysłem, całkiem łatwo przyszło im wejść w tę rozmowę o artystach, zupełnie neutralną. Łatwiej było dyskutować o rzeczach nieistotnych, niż o uczuciach, które zaczęły mieszać im w głowach.

Przechyliła nieco głowę, i spoglądała na niego uważnie, gdy wspomniał o tym, że może byłaby dla niego łaskawsza, gdyby wiedziała. Nie zdążyła zaprzeczyć ruchem głowy, bo dość szybko sam sobie odpowiedział na to pytanie. Nie było szans na to, żeby to spowodowało, że miałaby zachowywać się inaczej. - Bardzo szczególne zasady, wyróżniałam Cię na tle wszystkich innych. - Może w nie najlepszy sposób, ale to mogli okryć milczeniem. Mieli to za sobą, wyjaśnili sobie swoje dawne zachowania, poznali ich powód, nie było sensu do tego wracać.

Znowu znalazła się tuż przy nim, ostatnio stało się to dla nich całkiem naturalne, ta zupełnie niewymuszona bliskość, sięganie po swoje dłonie, kiedy wydawało im się to konieczne, ale też nie. Przyjemnie było czuć ciepło drugiego człowieka pod opuszkami palców, a do tego mieć świadomość, iż obok jest oparcie, ktoś na kogo zawsze można liczyć.

- Tego nie da się zapomnieć. - Kiedyś nie mogła słuchać tego gadania, czarowania głosem, uśmiechów rzucanych do widowni, kiedy wymagała tego sytuacja, zapewne jakby się postarał to mógłby wrócić do tego stylu bycia, podejrzewała, że to nie była jedna z umiejętności, które można było tak prosto zapomnieć, pewnie wymagałoby to drobnej praktyki, ale jeśli już by ją porwał, to mieliby czas na to, aby na spokojnie do tego wrócił.

Przystanęła w miejscu, kiedy Benjy się zatrzymał, wpatrywał się w nią krótką chwilę, jak za starych, wcale nie takich dobrych czasów oczywiście przyjęła wyzwanie i również nawet na moment nie opuściła spojrzenia. Doskonale zdawała sobie sprawę do czego zmierza. Oczywiście musiał sięgnąć właśnie po to, wachlarz możliwości się poszerzył wraz z rozwojem ich relacji, co do tego nie miała wątpliwości, wiedziała również, że Benjy nie miał żadnych skrupułów, i gdy miał ochotę to grał nieczysto. - Ta karta, jest trochę jak broń obusieczna. Może przynieść spokój każdej ze stron. - Tak właściwie to używając jej każdy wygrywał. - Podejrzewam, że nie istnieje bardziej skuteczna metoda. - No, chyba, że śmierć, ale już nie mieli ochoty się udusić.

Coś poruszyło się za nim, przez co tym razem to ona pierwsza opuściła wzrok - zazwyczaj tego nie robiła, lubiła te wyzwania które rzucali sobie od zawsze, kiedy sprawdzali które z nich pierwsze zrezygnuje. Dostrzegła więc ten ruch, prawie niezauważalny, no, dopiero po chwili zauważyła kto pojawił się na ścieżce. - Ojej. - Powiedziała cicho, oczy jej się zaświeciły, no, jakże inaczej mogłaby zareagować na coś, co wyglądało jak mały pluszak, którego miało ochotę się przytulić. Po krótkiej chwili w głowie Prue jednak zaczęły pojawiać się pytania, jedno za drugim. Kim jesteś, dlaczego jesteś tu sam, gdzie twoja mamusia, czy sam sobie poradzisz? Nie ruszyła się jednak z miejsca, nadal po prostu patrzyła na borsuka.

Kiedyś nie potrafiła tego zaakceptować, irytowało ją nawet to, że ktoś taki jak on oddychał tym samym powietrzem, co ona. Wiedziała, że próbował wyprowadzać ją z równowagi, doprowadzać na skraj i wcale nie była mu dłużna. Przyjmowała wyzwania, wtórowała mu, często zachowując się jak ktoś kim nie była, by chociaż od czasu do czasu poczuć się jak zwycięstwa. Nie ważne było co mówiła, czy miało to jakiś sens - liczyło się tylko to, że wiedziała, że może zaboleć. Pochodzili z różnych światów, łatwo było znaleźć im więc powody do kontynuowania swojej małej wojny.

Zmieniło się to po tym czasie, kiedy każde z nich poszło swoją drogą. Teraz chciała zrozumieć, jego podejście, intencje, sposób na życie. Nie oceniała już jego wyborów, zresztą okazało się, że zupełnie myliła się co do jego osoby, co było dość zaskakujące, ale docierało do niej, że dawniej zgrywał kogoś innego. Łatwo było jej uwierzyć w to, że taki właśnie był, może gdyby nie chciała go tak bardzo nienawidzić to dostrzegłaby sygnały, bo na pewno jakieś się pojawiały.

- Pewnie nie, tak właściwie to mogliby sobie z tym nie poradzić, gdybyś w kilku słowach wytłumaczył im sens, którego szukali całe życie. - Wiedza potrafiła być przytłaczająca, szczególnie, kiedy wybrzmiewała z ust jednego człowieka. Może i sobie żartowali, jednak tak właściwie to Prue nie wątpiła w to, że Benjy miałby coś ciekawego do powiedzenia, coś na czym każdy mógłby skorzystać. W końcu przeżył wiele i niekoniecznie były to same przyjemne doświadczenia.

- Bo to może być komplement, zależy jak do tego podejdziesz. - Fakt, być może wtedy nie wyglądało to najlepiej, jednak nie zmienia to tego, że poświęciała mu wyjątkowo dużo czasu w tamtych latach. Jeśli nie wchodziła z nim w słowne potyczki, to myślała o kolejnych, chyba nikt nie wzbudzał w niej takich emocji, nawet jeśli negatywnych. Zrobić na Prue wrażenie w jakikolwiek sposób to naprawdę spore osiągnięcie, bo raczej mało kto wzbudzał w niej zainteresowanie, a Fenwick zarówno teraz jak i kiedyś to potrafił.

- Na to to już trochę zbyt późno. - Powiedziała nieco ciszej, chyba bardziej do siebie niż do niego. Zdawała sobie sprawę z tego, że wpadła po uszy, dopuściła go do siebie, zbliżyła się, aż za bardzo i będzie musiała ponieść tego konsekwencje, bo jakieś zawsze musiały się pojawić. Ludzie pozostawiali po sobie ślady, szczególnie ci, którzy chociaż na chwilę stawali się częścią życia tej drugiej osoby. Mógł to być tylko moment, jednak nie spodziewała się o tym, że łatwo przyjdzie jej o tym zapomnieć.

- Ależ tak, oczywiście, że jest stworzona dla nas, najlepiej jakbyśmy się nadziali na nią w tym samym momencie. - Żadne z nich nie należało do osób, które łatwo odpuszczały. Byli zawzięci, potrafiali przekraczać kolejne granice, aby móc zobaczyć swoje reakcje. Dobrze, że w tej chwili nie chodziło o krzywdzenie siebie nawzajem, tylko o coś zupełnie innego, życie potrafiło być naprawdę zaskakujące.

Nie przeszkadzał jej jednak powrót do tej walki na spojrzenia, wpatrywania się w siebie bez słowa, to przychodziło jej całkiem naturalnie, bo przecież spędzili wiele lat na podobnych praktykach, tyle, że teraz nie musiała się już bać, że rzuci w nią czymś, co doprowadzi ją do wybuchu gniewu.

- Teraz zawsze będzie warto. - Nie musieli się przecież już obawiać tego, co może się wydarzyć, chociaż z drugiej strony, upadek w tej sytuacji będzie bolał jeszcze bardziej, ale odsunęła od siebie tę myśl, skupiła się na jego twarzy, starała się nie uśmiechać, chociaż wzbudzało to w niej pewenego rodzaju ekscytację - chociaż nigdy by nie powiedziała tego na głos, przez te lata brakowało jej podobnych wyzwań. Benjy nie miał sobie równych, a Prue lubiła się mierzyć z najsilniejszymi przeciwnikami.

Jej uwagę przykuło stworzenie, które znalazło się na drodze. Tak - mrugnęła, miała tego świadomość, ale nie sądziła, że Benjy wykorzysta to przeciwko niej. - To się nie liczy, będziemy musieli do tego wrócić, żeby powtórzyć próbę. - Nie brała w ogóle innej możliwości pod uwagę, chociaż spodziewała się, że jej towarzysz może mieć co do tego jakieś ale.

Nie do końca wiedziała, co powinni zrobić z tym zwierzakiem, stał tam taki bezbronny, zupełnie sam, patrzył się w ich kierunku, jakby nie wiedział, czy powinien się bać. Prue rozejrzała się po okolicy - nadal jednak nie widziała innego członka borsuczej rodziny gdzieś obok.

- Proszę Cię, jesteś bezkonkurencyjny. - Przeniosła wzrok na twarz Benjy'ego, te słowa padły z jej ust odruchowo, chociaż nie dało się ukryć, że i borsuczątko spowodowało, że zrobiło jej się cieplej na serduszku.

- Jest tu sam. - Zaczęła, jakby Benjy czasem się tego nie domyślił. - Nie możemy go tak zostawić. - Wydawała się być bardzo pewna tego, że nie mogą mu tego zrobić, aczkolwiek czekała na to, aż Benjy to potwierdzi, nie miała pojęcia, które z nich bardziej zna się na borsukach... sięgnęła po swoją całą wiedzę, próbowała przywołać wspomnienia jakichś kartek z książek, ale jedyne, co przychodziło jej na myśl to to, że borsuk był symbolem Hufflepuff'a, co nie było szczególnie przydatne w tym momencie.

Nawet jakby bardzo się starała, to nie była w stanie przewidzieć każdej ewentualności, zresztą trochę przywykła już do tego, że w przypadku rodziny, którą stworzyła z Gerardem powinni zakładać wszystko, każdą, najbardziej absurdalną sytuację. Nie spodziewali się przecież tego, że ich najmłodszy syn zostanie wampirem, niby wiedzieli, że w tym fachu istnieje podobne ryzyko, ale jednak to nie było wcale takie oczywiste. Przez wiele lat nikt z ich rodziny nie przeżył czegoś podobnego, a teraz musieli sobie jakoś z tym poradzić, nie tak łatwo było zapanować nad młodym wampirem... do tego dochodziła córka, która zawsze podążała swoją własną ścieżką i najstarszy syn, który chyba zapomniał skąd pochodzi - tak dawno nie pojawił się w rodzinnych stronach. Niełatwe było bycie rodzicem, chciało się tego, aby dzieciom wiodło się jak najlepiej, nie mając na to praktycznie żadnego wpływu, gdy już opuszczały rodzinne gniazdo.

- Kiedy ma się karty w ręce to warto z nich korzystać. - Zwłaszcza, że nie trwało to wiecznie. Istotne było ugranie jak najwięcej na tym, co aktualnie dawało możliwości. Tak, pamiętała, że i ona kiedyś to robiła, szkoda tylko, że zdążyła już skorzystać ze wszystkich swoich kart, teraz rozdawał je kto inny. Tak właściwie chyba powinna przywyknąć już do tego, że jej możliwości stawały się coraz bardziej ograniczone, chociaż nie tak łatwo było się z tym pogodzić.

- Oby ten sztorm nie zasiał zbyt wielkiego zniszczenia. - Nie chciała być pesymistką, jednak wychodziła z założenia, że lepiej jest się przygotować na najgorsze, zamiast zakładać najbardziej delikatne rozwiązanie sprawy.

- Razem są silni. - Dodała jeszcze cicho, aby nie wyjść na zupełną pesymistkę, zawsze to było jakieś światełko w tunelu, prawda? Być może dzięki temu przetrwają wszystko nie odnosząc przy tym większych szkód, naprawdę życzyła swoim dzieciom jak najlepiej, tyle, że nie mogła wyzbyć się obaw o ich przyszłość. Taka już rola matki.

- Jeśli będzie za bardzo przytłaczająca, to zawsze mają nas. - Mogli przyjść po wsparcie, nie był to moment, w którym sama zamierzała narzucać swoje podejście, ale zamierzała być oparciem, jeśli tylko tego będą potrzebować, wydawało jej się to najlepszym z możliwych rozwiązań.

Powoli przemierzały okolicę, aby znaleźć się w końcu w miejscu, w którym znajdować się miała dziczyzna upolowana przez jej męża, wiedziała, że skrzaty w nocy walczyły z tym, aby wszystko doprowadzić do względnego porządku, nie miała pojęcia jednak, jaki był efekt końcowy. Ulżyło jej, gdy zobaczyła, że na pierwszy rzut oka nie widać żadnej głowy dzika na stole. - Chyba nie jest tak źle. - Powiedziała cicho do Ursuli, kiedy skontrolowała otoczenie wzrokiem.

- Byłbyś ich drogowskazem, przemyśl to. - Mrugnęła jeszcze do niego porozumiewawczo. Całkiem lekko przyszła im zmiana tematu, rozmowy o niczym istotnym nie niosły ze sobą żadnego dodatkowego ciężaru, pozwalały całkiem skutecznie wejść na neutralny grunt, a w tej chwili to było im chyba potrzebne. W końcu znaleźli się tutaj, aby dobrze się bawić, a nie zaczynać się martwić tym, co i tak miało się wydarzyć. Na to jeszcze przyjdzie pora.

- Widziałam, co potrafisz. - Dodała jeszcze, w końcu była świadkiem tego, jak kiedyś, w zamierzchłych czasach umiał zaczarować otoczenie, to nie były słowa rzucane na wiatr. Oczywiście, że to zauważała, chociaż była wyjątkowo oporna na jego zdolności oratorskie. Skupiała się w jego przypadku raczej na tym, co jej przeszkadzało, co ją wkurzało, nie oznaczało to jednak, że nie widziała, co potrafił. Inaczej przecież większość dzieciaków nie tańczyłaby, jak im zagrał.

Aktualnie jednak nie musiała już ukrywać tych myśli, które zawsze gdzieś tam istniały, w przeszłości nigdy nie wspomniałaby mu o tym, że zauważa w nim jakikolwiek potencjał, czy docenia jego umiejętności, wręcz przeciwnie - nawet jeśli widziała, że w czymś jest dobry to raczej zmierzała ku temu by udowodnić mu, że nic nie potrafi i do niczego się nie nadaje. Czerpali przyjemność z dopiekania sobie nawzajem, często przekraczali granice dobrego smaku. Rookwood był takim jedynym przypadkiem, nawet jego najbliżsi, szkolni koledzy, którzy również nieco ją irytowali nie doprowadzali jej do aż takiej furii.

Zrozumienie przyszło łatwo, wystarczyły inne okoliczności, aby nieco zmieniła punkt widzenia. Zresztą dawno już przestała walczyć dla idei samej walki, która nie niosła za sobą niczego dobrego, bo przecież to nie miało żadnego sensu, nawet najmniejszego. Lepiej było szukać wspólnego gruntu, nici porozumienia, okazało się to też dużo łatwiejsze, przynajmniej jeśli chodziło o niego.

- To nic nadzwyczajnego, myślę, że sporo osób tak potrafi. - Słowa mogły zostać odebrane wielorako. Warto było się na nich skupiać, odwracać je, Prue lubiła tym nieco żonglować. To zachęcało do myślenia, analizy, a jak wiadomo było to jednym z jej ulubionych zajęć, więc chętnie sprawiała, aby inni również się tym zajmowali.

- To całkiem zabawne, zważając na to, że wydajesz się kontrolować wszystko wokół siebie. - Dodała uśmiechając się przy tym delikatnie. Nie pozwalał przecież za bardzo interweniować w sprawy, które go dotyczyły. Radził sobie ze wszystkim sam, co było całkiem logiczne zważając na to, jaki styl życia prowadził. Najwyraźniej jednak zdarzały się sytuacje, w których wydawało się to być zbędne. Nie siliła się na dalszą analizę, na ten moment to wystarczyło.

Powrót do dawnych przyzwyczajeń był całkiem orzeźwiający, spowodował, że Prue stała się uważniejsza, bardziej czujna, bo jak zawsze - nie miała zamiaru łatwo odpuścić. Te potyczki, chociaż nigdy nie powiedziałaby tego na głos, od zawsze sprawiały jej dziwną satysfakcję. Dobrze było trafić na równego sobie przeciwnika i może nigdy nie usłyszała tego od niego, to wiedziała, że nikt tak mocno jak ona nie próbował z nim walczyć, co samo w sobie było dla niej sporym sukcesem, mimo, że nie zawsze niosło za sobą zwycięstwo.

Zdecydowanie łatwiej też było toczyć tę walkę ze świadomością, że jeśli się potknie, czy coś pójdzie nie po jej myśli nie zostanie zaatakowana kolejnymi jakże obraźliwymi epitetami. Sporo się zmieniło, ale nie wszystko. Nadal żadne z nich nie zamierzało odpuścić.

- Jesteś dzisiaj wyjątkowo wyrozumiały. - Nie spodziewała się tego, że tak łatwo pójdzie jej przekonanie go o tym, że pojawiły się czynniki, które wpłynęły na to, że starcie nie do końca było równe. Kiedyś  by jej tego nie odpuścił, przeszłość jednak była już dawno za nimi, zasady gry mogły się zmienić, właściwie to dosyć mocno się zmieniły.

Prychnęła jeszcze cicho, gdy usłyszała jego kolejne słowa. - Byłabym rozczarowana, gdybyś ją dla mnie miał, przecież wiesz, że lubię równe starcia. - Bez żadnych forów, jeśli miała to wygrać, to tylko ze świadomością, że pokonała go, bo faktycznie na to zasługiwała. Nie widziała sensu w rywalizacji, jeśli któraś ze stron miała zamiar się podkładać, wygrana wtedy traciła swój smak.

- Dobrze jest to słyszeć, kto by się spodziewał, że kiedyś uznasz, że mogę się do Ciebie chociaż odrobinę zbliżyć. - Na pewno nie spodziewała się tego usłyszeć, chociaż już dawno temu wiedziała, że tak jest. Nie bez powodu to akurat z nim wchodziła w te słowne potyczki, zresztą od zawsze wzbudzał w niej wiele dziwnych emocji, niby irytacja przebijała się najbardziej, ale była podszyta czymś innym, co próbowała stłumić, teraz było zupełnie inaczej. Niczego nie tłumiła, przez co odczuwała wiele, może nawet zbyt wiele.

Bletchley przyglądała się zwierzęciu, które znajdowało się na drodze. Póki co borsuk nie zdecydował jeszcze, czy może im zaufać, nadal stał w miejscu, poruszał jedynie swoimi wibrysami. Widać było, że jest zagubiony, nie mogli go tak tutaj zostawić, co do tego miała pewność.

- Jeśli go dotkniemy, to jego borsucza rodzina nie będzie chciała go u siebie. - Powiedziała cicho, próbując znaleźć inne rozwiązanie. Oczywiście, że nie zamierzała go tutaj zostawić, takiego wystraszonego i samotnego. Nie mogła mu dać lizaka, borsuki nie jadły lizaków. Jej metoda na wszystko tym razem mogła nie zadziałać. Myśl, Prudence.

- Nie mogę go wziąć do domu, prawda? - Przeniosła wzrok na Bnjy'ego, który być może miał więcej rozsądku niż ona, bo Bletchley naprawdę była gotowa zabrać to zwierzę do siebie i się nim opiekować. Tyle, że nie słyszała o tym, żeby ktoś w swoim mieszkaniu hodował borsuka, to jedynie ją od tego powstrzymywało. Na pewno nie byłby szczęśliwy, nie bez powodu mieszkały one w lasach.

- Może... znajdźmy mu coś do jedzenia i odprowadźmy go do lasu? Bez dotykania, to znaczy jego nie powinniśmy dotykać. - Za dużo słów, za dużo myśli, Prue zaczynała się gubić.