[Jesień 72, 30.09 Ekstaza Merlina - impreza towarzyska]

- Ją też chciałeś zaprosić na swoje urodziny? - Jeśli tak, to jego lista gości dość drastycznie zaczynała się pomniejszać. Nie znała tej medyczki zbyt dobrze, zdarzyło im się razem pomagać rannemu mężczyźnie, poczuła więc dziwny chłód na plecach. Kto jeszcze kogo znała umarł podczas pożarów? O kim jeszcze się nie dowiedziała? Jak długo będzie poznawać personalia tych, którzy stracili życie. Nie miała pojęcia, bo przecież straty były okropne.

Nie wydawało jej się, aby to był odpowiedni moment na podobne rozmowy. Zbyt dużo ludzi krążyło wokół nich, mogli o tym porozmawiać w innym miejscu, przynajmniej będą mieć pewność, że nikt nie wykorzysta tego przeciwko nim. Czasy były trudne, niektórzy z oprawców przecież mogli znajdować się gdzieś obok, może tańczyli właśnie na parkiecie, pokazali się, aby wesprzeć teatr i się pokazać, kiedy zupełnie nie obchodziło ich to, że stolica stanęła w ogniu, może nawet cieszyli się z tego, że tak się stało.

- Nie da się ukryć, że Twoja siostra zawsze wie co robić. - Brenna należała do osób, które potrafiły rozwiązać każdy problem, cóż, podziwiała ją za to ogromnie, nie dało się jej złamać, niewiele było takich ludzi. Z drugiej strony, kto właściwie wiedział, jak do końca sobie ze wszystkim radziła, nie dawała po sobie poznać kiedy coś było nie tak, co też nie było do końca zdrowe, bo przecież każdy czasem musiał podzielić się z kimś swoimi obawami, nie mógł nieść wszystkiego na swoich barkach.

- To prawda, może nie wypada, jednak nie mogę się z Tobą nie zgodzić, moje wypieki są w stanie oczarować każdego. - Nie zamierzała być skromna jeśli o to chodziło. Poświęciła wiele pracy, aby stać się mistrzem w swojej dziedzinie i była dumna z tego, że jej się to udało.

- Co myślisz o tym, żebyśmy się stąd ulotnili po tych tańcach? To chyba odpowiedni moment. - Przyjemnie spoglądało się na ludzi na parkiecie, jednak wcale nie ukrywała, że wolałaby już znaleźć się w domu.

Morpheus powstrzymał się przed przeszukaniem parkietu i tłumu w poszukiwaniu Aarona. Przynajmniej obecnie nie musiał pilnować sędziny jak ten sokół, który wpatruje się w swoją ofiarę, bo zamiast tańczyć z potencjalnym zagrożeniem, trafiła w nie tylko zajome, ale i zaufane ręce innego zakonnika. Longbottom mógł nie być najlepszym wojownikiem, ale był w stanie przewidzieć zagrożenie. Moody mógł spokojnie jeść tort lub malutkie kanapeczki z ogórkiem, sosem, który zawsze wyglądał jasnowidzów podejrzanie i szynką.

Ułożył dłoń wygodnie pod łopatką Lorien, pozwalając jej oprzeć się na jego ręce, w prawidłowej postawie do tańca towarzyskiego. Nie był najwspanialszym tancerzem, ale godziny treningów matki sprawiły, że nawet trzydzieści lat później był przyzwoitym tancerzem. Pani Mulciber nie musiała obawiać się o czubki swojego obuwia czy wpadniecie na inną parę.

— Aaron nigdy nie jest po cywilu, nie pamiętam, kiedy ostatnio widziałem go inaczej niż w tym czy innym mundurze. Chyba jak miałem trzynaście lat. Podczas protestów charłaków musiałem siedzieć z jego córką, żeby z klątwą też nie poszła do pracy, to u nich rodzinne— zaśmiał się, dyskretnie, przypominając sobie cały czas, że nie jest w romatycznych pokojach swojej wyobraźni, a bardzo realnym zbiorowisku potencjalnych sojuszników oraz wrogów. — Suszyli mi głowę razem z Clemensem, gdy byłem mały, żaden tam pan Moody. Nie wiedziałem, że jesteście po imieniu.

Morpheusa ciekawiło w jakim celu Moody sprawował tak skrupulatną opiekę nad Lorien. Czy była potencjalną rekrutką w szeregi walczących o uciśnionych? Powiedziałaby, że to raczej nie dobry adres, ale sam siebie by też o to nie oskarżył, a jednak tam był i jeszcze nosił kandydaturę na wysokie stanowisko, które o jeden głos przegrał z Jonathanem. Jeśli jednak nie rekrutacja, to co? Czyżby była podejrzana ze względu na jej zmarłego męża i powiązania z Mulciberami? A może z innych powodów? Nie przyszło mu to wcześniej do głowy i pluł sobie w brodę.

Na wspomnienie o żonie w kontekście Lyssy zrobił minę, jakby wdepnął w psie odchody. To, że chciał nosić nazwisko Dolohov wiązało się z pokoleniem wyżej i osobą, o której Lorien nawet by nie pomyślała, przede wszystkim dlatego, że był mężczyzną.

— Mógłbym być jej ojcem — zmarszczył się bardzo w wyraźnym wyrazie obrzydzenia. Było to o tyle dziwne, że Morpheus bardzo mało patrzył na metrykę, nie chodziło przecież o związek tylko przelotne przygody. W normalnych okolicznościach nigdy by to nie padło z jego ust, ale dziwne przemyślenia same mu to wyrwały z głowy. — Gdy będę musiał się ożenić, to zaproponuję to tobie. Każde z nas będzie robić to, co chce, z benefitem twojego wsparcia prawnego i mojego wobec ciebie arkanów Departamentu Tajemnic. Twoi wrogowie polityczni mogliby zniknąć w tajemniczych okolicznościach — proponując jej na gwieździstym parkiecie morderstwo i korupcję, uśmiechał się tak słonecznie, jak zwykle. Żart, oczywiście. Jeszcze aż tak nie oszalał. Chyba. W pewności kroków i tańca ciężko było stwierdzić, zwłaszcza przy obrotach, które wzburzały krew i słodkie aromaty z perfumowanych ciał.

Z Norą przy barze.

— Nie wiem — mruknął pod nosem. Na jego czole pojawiło się kilka zmarszczek, jakby intensywnie się nad czymś zastanawiał. — Gdyby okoliczności były nieco inne, to podejrzewam, że te urodziny mogłyby urosnąć do rangi nieco bardziej otwartego wydarzenia. Kto wie, może Godryk by się wtrącił? Albo matka? — Westchnął cicho. — Biorąc pod uwagę, że moi znajomi znają różnych ludzi, a niektórzy mogliby dostać zaproszenie z czystej uprzejmości, to kto wie, może jakoś by tam trafiła?

Bądź co bądź nawet Nora była pełna niespodzianek pod tym względem. Do tej pory pamiętał swoje zdziwienie, gdy na jej urodzinach pojawił się Laurent Prewett. Dodać do tego jeszcze ich niedawną imprezę w klubokawiarni, a okazywało się, że Nora miała całkiem szeroką i rozległą siatkę znajomości. Z drugiej strony, czy powinien się temu dziwić? Figg potrafiła dogadać się z każdym, bez względu na jego status społeczny czy pochodzenie. Dla każdego miała jakieś dobre słowo, nic więc dziwnego, że zjednała sobie tak spore grono ludzi.

— Zdradzić ci tajemnicę? Ostatnio jakoś jej tego nawet zazdroszczę — przyznał z cieniem uśmiechu na ustach. — Jest szalenie zmotywowana bez względu na to, czy chodzi o życie prywatne, pracę czy nawet hobby. Wie dokładnie co zrobić, aby uzyskać wymagany efekt. Nic dziwnego, że jest przed wszystkimi kilka kroków do przodu, zwłaszcza przede mną. — Wskazał na siebie. — Dziecko we mgle. — Zerknął mniej więcej w kierunku Brenny, która aktualnie tańczyła na parkiecie z Bulstrodem. — Oświecona jednostka.

Skinął powoli głową. Wprawdzie chciał przynajmniej podjąć próbę porozmawiania z paroma osobami tutaj, jednak coraz bardziej odczuwał to, że nie był dziś w najlepszym humorze. Głowę zaprzątało mu zdecydowanie za dużo nie tylko negatywnych, a przede wszystkim ciążących mu na sumieniu myśli związanych z Warownią i ostatnimi wydarzeniami. A podpieranie ścian przez resztę przyjęcia mogłoby zostać uznane za równie zły pomysł co chlapnięcie nieodpowiedniego komentarza w określonym towarzystwie. Może lepiej byłoby zagrać dziś nieco bezpieczniej?

— Jasne — zgodził się w końcu, zerkając na Norę. — Tylko sprawdźmy najpierw, czy przypadkiem nie wygłoszą jeszcze jakiejś przemowy na koniec, co? Może Jenkins przemówi do ludu.

Uśmiechnął się półgębkiem, raz jeszcze zwracając spojrzenie w stronę roztańczonych ludzi. Z tego też przecież można było czerpać jakąś radość, czyż nie? Poniekąd było to w końcu pocieszające; raczej każdy tutaj odczuł na własnej skórze konsekwencje Spalonej Nocy. Może nie wszyscy stracili dom, biznes, bliskich czy jakieś pamiątki, ale tamta noc na pewno zapadnie im na długo w pamięć. A skoro nawet oni mogli się bawić w rytm muzyki, to może i on w końcu się jakoś przełamie i wróci do względnej normalności? Wypadałoby, czyż nie?

Być może gdyby nie finalny walc to uciekłby od zgiełku szybciej. Uciekłby od wspomnień, od smutku, który infekował go w zastraszającym tempie. Im więcej uśmiechu, im więcej płytko wyplutych z siebie słów. Im więcej…

Werdykt losowania nie wzbudził w nim zbyt wiele emocji, ponad dość autentyczną ulgę, że jest to realnie ostatni punkt programu tego wieczora. Znacząco ułatwiało to rozmowę, czyniąc przyjemność płynącą z niej o wiele bardziej autentyczną. Zwłaszcza przy partnerce, którą można było z powodzeniem podziwiać niczym dzieło sztuki.

- Panno Flint... - ukłonił się przed nią gdy dygnęła, w symetrii nadanej im adekwatnym do tego typu momentów wychowaniem. Zaraz potem ujął jej delikatne kobiece ręce, które na co dzień zarządzały kryminalistyką niemagiczną w połowie Anglii. Nigdy nie był zbyt blisko Wizengamotu, szczególnie śledczym właśnie, którym zbyt łatwo mogłoby wpaść przez to kilka niewygodnych faktów w oko. Los jednak zadecydował inaczej i proszę, oto tańczyli do niespiesznego walca, pośród innych wirujących par.
- Było to niewątpliwie zajmujące oderwanie od bieżącej rzeczywistości. - odpowiedział dyplomatycznie, oprószając pozbawione opinii zdanie jednym z najbardziej galanteryjnych uśmiechów, którym przed pożarem reklamował garnitury Rosierów. Teraz zdecydowanie musieli się zastanowić nad linią marketingową. Miał dziwne wrażenie, że luksus nie będzie tym, co dobrze będzie się sprzedawać pozbawionym dachu nad głową obywatelom.

- Odnajduję tę loterię taneczną za również za bardzo zabawne rozwiązanie. Zapewne odmówiłaby mi Pani, gdybym poprosił do tańca w trakcie bankietu, a tak… największą przyjemnością móc obserwować pani grację i płynność ruchów z tak bliska. Zdaje się, że na weselu Greengrassów też nie mieliśmy przyjemności? - zadzierzgnął innym tematem towarzyskim, nieco bezpieczniejszym, bo poza plenerowym weselem ceremoniał był jak tylko się dało tradycyjny, w przeciwieństwie do tego jak została potraktowana historia legendarnego maga.

Pozwolił sobie obrócić ją w tańcu, pozwolić sukni zawirować, figurze błysnąć pośród par tańczących bardziej stonowanie. Młodość… Prezentowała się tak pięknie, czy byłaby odpowiednią osobą do szarady, którą musiał odstawić przed swoją matką? Nie… znali się zbyt krótko, a plotki dla niej mogłyby być zdecydowanie zbyt krzywdzące.

- Chociaż zdecydowanie przyjemniej tańczy mi się na tym parkiecie. Bez wiewiórek oceniających krytycznym okiem kolejne taneczne figury. - ramiona powróciły do odpowiedniego ułożenia perfekcyjnej ramy. Taniec był miejscem w które uciekał na przyjęciach od rozmów na które nie miał ochoty. Chwila zapomnienia. Chwila prywatności pośród innych tańczących par.