- Tak, ostrożność przychodzi z wiekiem, jednak czy faktycznie jest taka słuszna, życie jest tylko jedno, czasem trzeba zaryzykować. - Miała podobne spostrzeżenia, co Ursula. Wydawałoby się, że wraz z upływem czasu mniej rzeczy będzie zaskakiwać, człowiek będzie gotowy na wszystko, jednak okazało się to nieprawdą. Świat pędził do przodu, młodsze pokolenia robiły się coraz bardziej otwarte, odbiegały od tradycji. Czy było to dobre? Nie do końca by się z tym zgodziła, świat w jej mniemaniu gubił gdzieś swój porządek, ale nie miały na to większego wpływu.

- Z czasem pewnie nauczą się jej używać, oby przed tym jednak nie doprowadzili do większych szkód. - Nie chciała zakładać najgorszego, ale wiadomo, że zazwyczaj nauka przychodziła poprzez własne błędy. Wolałaby aby ta dwójka ich uniknęła, tak właściwie to sporo już przeszli. Nie wnikała, nie dopytywała jak doszło do tego, że nagle po tym okresie milczenia pojawili się w Snowdonii oznajmiając, że biorą ślub. Im mniej wiedziała, tym spała spokojniej, tego też nauczyła się z czasem. Na niektóre rzeczy nie miała najmniejszego wpływu, choć chciałaby, aby było zupełnie inaczej. Nie był to dla niej lekki czas, zastanawiała się czasami, czy gdzieś popełniła błąd, że to wszystko kreowało się w ten sposób, jednak nie było sensu teraz się na tym skupiać, to niczego by nie zmieniło, a czasu nie można było cofnąć, pozostawało pogodzić się z tym, jak wyglądały życia jej dzieci aktualnie.

- Tak, wiele się zmieniło, niby niedawno my byłyśmy na ich miejscu, ale wtedy nie wiem, nie wyglądało to tak jak teraz, pewnie będzie tylko gorzej. - Z upływem lat. Miała wrażenie, że ostatnio brakowało stabilności, to co kiedyś było normą, niedługo zacznie być czymś zupełnie innym, nie do końca chyba umiała to zaakceptować, jednak co innego mieli robić? To nie był ich czas, mieli swój moment, teraz pozostawali raczej tłem, wsparciem młodych, którzy żyli w zupełnie inny sposób od nich. Niekoniecznie uważała, że ten rozwój, ta zmiana była odpowiednia.

Mogli czekać na to, aż któreś z dzieci postanowi skorzystać z ich pomocy, starała się wierzyć w to, że jeśli wydarzy się coś złego to postanowią przyjść i się tym podzielić, chociaż wiele razy już przecież udowadniali, że woleli radzić sobie sami. Nie oczekiwali wsparcia, rad, woleli popełniać błędy, a przy tym pozostawać przy swojej drodze. Cóż, chciałaby się jeszcze komuś do czegoś przydać, ale właściwie nie do końca wydawało jej się, iż to będzie możliwe. Marna jest rola rodzica, kończyła się na tym, że głównie mógł patrzeć i nic więcej.

- Nie sądzę, iż jest to jego zasługa, ale dobrze, że wszystko jest pod kontrolą, skrzaty jednak potrafią zdziałać cuda. - Gdyby to jej mąż faktycznie miał być odpowiedzialny za to, jak wyglądały te stoły... to na którymś z nich na pewno znajdowała by się ogromna głowa dzika, na szczęście nie doprowadzili do takiej katastrofy, nie wszyscy bowiem byli w stanie zaakceptować taki widok, dla nich nie był niczym szczególnym, ale dla tych bardziej miastowych... tak - mógł wzbudzić kontrowersje, a tych przecież zamierzali uniknąć.

- Myślę, że nic tu po nas, możemy udać się do stołu. - Skoro skontrolowały wizję Gerarda mogły wyruszyć dalej, aby mieć oko na gości, czy rodzinę, musiały czuwać nad tym, aby dalsza część ceremonii przebiegła bez żadnych, niepotrzebnych kontrowersji.

- Pamiętam. - Powiedziała cicho, nie do końca chciała mu właśnie to przypomnieć, ale w ich przypadku nigdy nie było wiadomo dokąd ich dana rozmowa zaprowadzi. Bywały słowa, zdania, które mogły nieświadomie powodować, że wspomnienia wracały. Tak już mieli, w przypadku osób doświadczonych przez życie chyba nie do końca dało się inaczej.

Nie skupiali się jednak jakoś szczególnie na tym, co powodowało powrót do przeszłości, raczej balansowali między tematami, jakby to było zupełnie właściwe. Dogryzali sobie jak za dawnych lat, czasem dotykali te bardziej nostalgiczne myśli, ale pozwalali na to, by to one właśnie ich przytłoczyły. To było całkiem zdrowe podejście, chociaż, czy aby na pewno? Mogło powodować złudną iluzję.

- Tak, widziałam. - Powiedziała teraz nieco wolniej, cedząc litery, aby nie musiał ponownie upewniać się w tym, co mówiła. - Mam podzielność uwagi. To, że udowadniałam Ci swoje racje wcale nie oznacza, że nie dostrzegałam Twoich talentów. - Teraz mogła się przecież do tego przyznać, zresztą miała wrażenie, że o tym wiedział, przecież nie potrafiła kłamać, już wtedy na pewno dało się to po niej zauważyć. Oczywiście, nigdy w życiu nie powiedziała tego w przeszłości na głos, bo przecież musieli być swoimi największymi wrogami, więc coś takiego nie mogło mieć miejsca. Na szczęście to już było za nimi, teraz nie musiała przed nim niczego ukrywać. No, może poza tym, że tak łatwo przyzwyczaiła się do jego obecności i nie do końca lekko przyjdzie jej się pogodzić z jego odejściem, które było nieuniknione, ale serce nie sługa.

Uśmiechnęła się delikatnie, a jej policzki pokryły się rumieńcem, ten komplement nieco ją zawstydził, nie była najlepsza w radzeniu sobie z takimi komentarzami. - Skoro tak mówisz. - To musiała być to prawda, na pewno by jej przecież nie okłamał.

- Mam wrażenie, że jednak w większości przypadków nie musisz udawać, po prostu wiesz, co należy zrobić. - Nie wydawało jej się, aby to była tylko gra pozorów. Miał spore doświadczenie, umiejętności, do tego bystry umysł, szybko łączył fakty, nie musiał udawać, on doskonale sobie radził bez tego.

Z ogromną lekkością przychodził im powrót do tej rywalizacji, która kiedyś im towarzyszyła. Najwyraźniej nadal gdzieś to w nich siedziało, lubiła te ich sprzeczki, zaczepki, które wzbudzały w niej sporo emocji. Teraz właściwie tylko pozytywnych, bo zmienił się cel tej gry między nimi, już nie chodziło o to, kto kogo bardziej skrzywdził, teraz jedynie się prowokowali po to, by zobaczyć jak daleko mogli się posunąć.

- Więc to dobry humor, dobrze, nie będę mylić tych pojęć. - Oczywiście nie mógł mieć pewności, że wygra ponownie, bo stawał w szranki z nią. Kiedyś pewnie nie miałaby, aż tyle pewności siebie, chociaż w ich starciach nie do końca jej brakowało, ale z upływem lat stała się nieco bardziej zuchwała, może nie przy wszystkich, ale gdy ktoś był jej bliski to na pewno mógł to dostrzec.

Dostrzegła błysk w jego oku, przypominał jej ten dawny, który zazwyczaj widziała w jego oczach, kiedy doprowadzali się nawzajem do białej gorączki. - Prawdziwy z Ciebie gentleman. - Dodała uśmiechając się przy tym od ucha do ucha. Okropnie łatwo było przy nim zapomnieć o całym świecie, o tym, że nie byli tu sami, ta gra była bardzo wciągająca i angażująca.

- Kto by się tego spodziewał. - Najwyraźniej odeszli już od zaprzeczania dla samego zaprzeczenia, tylko po to, aby któreś z nich miało ostanie słowo w ich potyczce, czy można to było nazwać dojrzałością? - Dobrze, że dotarło do nas czym to było spowodowane. - Być może już wtedy widziała pewne znaki, ale próbowała je wszystkie ignorować, nie dało się jednak ukryć, że tak jak on jej, tak ona jemu pozwalała wtedy na dużo więcej, niż komu innemu. Nie działo się to bez przyczyny.

- Ja? Nieczysto? No coś Ty. Przecież zasady są najważniejsze. - Mrugnęła do niego porozumiewawczo, bo zdecydowanie wiedział, jak by postąpiła. Kiedyś być może nie, ale teraz? Teraz nie bała się sięgać po nie do końca czyste zagrywki, zdawała sobie sprawę, że dzięki nim może szybko osiągnąć swój cel. Zasady nadal były dość istotne w jej życiu, chociaż na niektóre z nich przymykała oko - bo tak było jej wygodniej.

Ich jakże ciekawą rozmowę przerwało pojawienie się borsuka na ścieżce, na pewno do niej wrócą, gdy już zajmą się tym zagubionym maleństwem, bo przecież nie mogli przejść obok niego obojętnie. Nie mogli. To było dla Prue bardzo oczywiste, a że Benjy stał tuż obok niej, to borsuczątko stało się też i jego problemem.

Mina jej nieco zrzedła, kiedy jej towarzysz się odezwał. Kąciki ust wygięły jej się w podkówkę. Bardzo szybko jej plan legł w gruzach. Fenwick okazał się być bowiem głosem rozsądku, którego jej brakowało. - Żadnego borsuka. - Powtórzyła za nim, a jej oczy znowu spoglądały na to zwierzątko, które przed nimi stało. Było cholernie urocze, trudno jej się było z tym pogodzić, jednak wiedziała, że Benjy ma rację, szczególnie po tych kolejnych słowach, które wypowiedział.

Nie umknęła jej to krótkie zawahanie, pauza o którą się pokusił nim pozbierał myśli. Nie musiał mówić tego w głos. Ich związek, to, co aktualnie ze sobą robili nie miało trwać wiecznie, szkoda, aby ktokolwiek, cokolwiek zostało w to wciągnięte, skoro ledwo sami ze sobą radzili.

- To mogłoby być problematyczne, prawda. - Na tym się skupiła. Ojciec nie poparłby tego pomysłu, to był dobry argument, tylko w głowie jednak pojawił się znowu ten głos, który przypominał jej o tym, o czym nie chciała teraz myśleć. To niedługo się skończy, nie byli w stanie nawet zaopiekować się razem jakimś głupim zwierzęciem, nie chodziło już nawet o tego małego borsuka, bo przecież i z kotem byłoby tak samo.

Nachyliła się w końcu, w sumie to bardziej przykucnęła, aby zbliżyć się do zwierzęcia. - Niestety nie możemy Cię ze sobą zabrać, bardzo bym chciała, żeby było inaczej, ale to nie jest do końca rozsądne. - Zaczęła prowadzić konwersację z borsukiem, który spoglądał na nią jakby naprawdę rozumiał co do niego mówiła... nie miała pojęcia dlaczego tak to wyglądało, ale nie ruszał się póki co z miejsca. - To nie tak, że nie jesteś uroczy, jesteś tak słodki, że najchętniej zatrzymałabym Cię na zawsze, ale to nie do końca mogłoby Ci się spodobać, jak już będziesz dużym borsukiem. - Tłumaczyła się dalej, bo czemu by nie. - Poczekaj chwilkę, zorganizujemy Ci jakieś jabłko, czy coś. - Nie miała pojęcia, czym do końca żywiły się borsuki, ale jabłko wydawało się być w miarę neutralne.

Podniosła się, gdy skończyła swój monolog, rzuciła okiem na okolicę - dostrzegła stół z owocami, który znajdował się w sporej odległości, sięgnęła po różdżkę, machnęła nią zwinnie i mruknęła pod nosem zaklęcie, accio powinno załatwić sprawę.

Po chwili jabłko znalazło się w jej dłoni. - Pierwsza część planu za nami. Jak myślisz, czy pójdzie z nami jeśli go o to ładnie poprosimy? - Spojrzała na Benjy'ego nie do końca przekonana, że zwierzę zrozumie o co im chodziło, a musieli jakoś pomóc mu wrócić do lasu, przecież nie mógł tak sobie siedzieć na środku drogi, bo jeszcze spotkałby kogoś, kto nie był tak miły jak oni. - Ty potrafisz być bardzo przekonujący, może Ciebie posłucha? - Dodała jeszcze, bo Fenwick potrafił wydobyć z siebie bardzo pewne spojrzenie, które nie znosiło sprzeciwu, może i na borsuka by zadziałało.

Niestety czas płynął, a dzieci dorastały. Taka już była kolej rzeczy, nie dało się przed tym uchronić. Szkoda, bo chętnie wróciłaby do momentu, w którym wszystko było proste, a każde z jej dzieci znajdowało się w zasięgu jej wpływów. Niestety nie mogła nic zrobić z tym, że dorastali. Czuła, że Ursula rozumie jej podejście, ona również patrzyła na to jak jej bliscy się zmieniali i tak jak ona nie do końca miała wpływ na podejmowane przez nich decyzje. Nie mogły nic z tym zrobić, musiały się temu przyglądać z boku, bo młodzi nie do końca chętnie korzystali z rad starszych. Kiedyś pewnie zrozumieją jak to jest, tak właściwie to już miała pewność, że niedługo dotrze do nich co to znaczy mieć w swoich rękach odpowiedzialność za kolejnego człowieka, nie mogła się doczekać, aż zobaczy ich w tej roli, może wtedy coś do nich dotrze, zrozumieją to, co od dawna zamierzała im przekazać.

- To prawda, granice zaczęły się zacierać, niestety. Nic nie możemy na to poradzić. - Nie była z tego powodu jakoś bardzo szczęśliwa, dużo bardziej odpowiadał jej dawny porządek świata, wydawało jej się, że łatwiej było się w nim odnaleźć, każdy wiedział, jaką drogą powinien podążać. Teraz? Wydawało im się, że mogą wszystko, a to mogło być bardzo złudne, upadek w tym wypadku na pewno będzie bardzo bolesny, oby nie musieli go przeżywać.

Sprawdziły, czy stoły przygotowane w dużej mierze przez Gerarda prezentowały się godnie, mogły więc w końcu dołączyć do reszty gości, którzy już zajmowali swoje miejsca. Czas najwyższy, wiedziała, że warto, aby znajdowały się blisko ludzi, bo dzięki temu będą mogły reagować, kiedy coś pójdzie nie po ich myśli. Musiały być czujne, dbać o to, by wszystko zostało dopilnowane, w końcu młodzi nie mieli czasu na takie rzeczy, mężczyźni... cóż - im nie do końca można było ufać. Jej mąż na pewno będzie zajęty odpowiednią celebracją tego wydarzenia. To na jej barkach wiec spoczęła ta odpowiedzialność, na szczęście miała obok siebie naprawdę doskonałą kompankę, dla której to również wydawało się istotne.

Nie spodziewała się, że tak szybko przyjdzie im się zmierzyć z pierwszym problemem, było w końcu całkiem wcześnie, najwyraźniej niektórzy już zaczęli świętować, może nawet nieco za bardzo jak na taką wczesną godzinę. Słońce przecież nie zdążyło się jeszcze schować za horyzontem.

Mężczyźni, przewróciła oczami, gdy zobaczyła Archibalda, który nie wiadomo skąd pojawił się przed Ursulą, najwyraźniej dostrzegł w niej idealną kompankę do zabawy. Nie wydawało się Jennifer, aby kobieta podeszła do tego z entuzjazmem, mężczyzna był zdecydowanie zbyt głośny. Posłała mu chłodne spojrzenie, które sugerowało, że powinien się odsunąć. Miała nadzieję, iż je dostrzeże, bo wydawał się być mocno zaabsorbowany jej towarzyszką.

Nie widział... cóż musiała ugryźć temat inaczej. Nie mogła zostawić Ursuli samej w tej sytuacji, musiała jakoś jej pomóc pozbyć się kłopotu. - Ursulo, tu jesteś, właśnie Cię szukałam. - Nie sądziła, że Archibald zauważył, że stała tutaj od jakiejś chwili.