Byłem rad, że Martin nie skomentował mojej wpadki, ale wiedziałem, że Bell sobie nie odpuści. Na pytanie mężczyzny odpowiedziałem tylko, że wszystko w porządku i podziękowałem mu za troskę. Było to nawet miłe i chyba dobrze trafiłem na osobę, która mi dzisiaj towarzyszyła.

– Oh, Bell, odpuść – mruknąłem kręcąc głową delikatnie, ale na twarzy miałem wymalowane rozbawienie.

Słyszałem jak Bell skakał gdzieś w okolicy, więc nie martwiłem się, że się zgubi. Czasami bałem się, że zostanę zupełnie sam jak będzie za bardzo rozpraszał się kocimi zabawami, ale ufałem mu jak nikomu innemu. Sam skupiłem się na tym, aby dosłyszeć szczegóły i teraz nie wpaść na jakieś kolejne drzewo, czy też krzak. Nie zniósłbym kolejnej wpadki.

– Bell? – zapytałem w przestrzeń, gdy kot zaczął się oddalać, a potem usłyszałem jego wołanie. Spiąłem się i ruszyłem za jego głosem bez zastanowienia. – Bell! Co się dzieje? – zapytałem, a jego wołanie wręcz powodowało u mnie dreszcze strachu. Poczułem ciepło dziwnych iskier, więc bez zastanowienia wytworzyłem przed nami ścianę, która miała nas osłonić.

Martin obserwował uważnie komunikację między kotem, a czarodziejem. Interesowało go, w jaki sposób niewidomy uzyskiwał pomoc. Był pod wrażeniem jego całkiem płynnego poruszania się w lesie. A przecież podłoże było zdradliwe nawet dla posiadacza pary zdrowych oczu.

Bell nagle przestał dawać instrukcje, bo podążył za szyszką i Martin stracił go z oczu. Ale nie z uszu. Szybko pobiegł w stronę kota. Atak bestii wyglądał dość groźnie, ale nie wiedział, co zrobić. Dellian dotarł tuż obok niego nie zabijając się po drodze. Nawet był w stanie wytworzyć barierę, która osłoniła ich dwójkę przed niebezpiecznymi iskrami. Martin dołączył się do tego zaklęcia.

Potwór po chwili uciekł, więc Martin podbiegł do Bella, by obejrzeć jego ewentualne rany. Nie, żeby udało mu się coś z tym zrobić.

— Coś ci się stało?

Doglądając kota zwrócił uwagę na iskry, które wciąż ich otaczały, przeradzając się w coraz większe płomyki mnożące się na ściółce. Odwrócił się w kierunku niewidomego.

— Dellian, ściółka zajęła się ogniem, musimy to ugasić. Ogień rozprzestrzenia się wszędzie wokół nas.

Wyjął różdżkę i przywołał nią strumień wody. W tym zaklęciu był całkiem dobry, jako że często zaspokajał nią (iluzorycznie) pragnienie. Zaczął gasić las jak potężny strażak.

Gdyby nie był to dramat, który mógł nas spalić żywcem zaśmiałbym się ze słów Bella. Packą walnąć coś czego nawet nie widziałem. Czułem jak twarz mnie pali, więc iskry musiały mi na nią spaść. Piekło mnie cholernie, więc na chwilę zatrzymałem się, aby złapać za nią. Nie wiedziałem jak miałem zareagować. Czułem jak łzy z bólu zbierają się mi pod powiekami, ale musiałem to jakoś przetrwać. Zaraz tu do jasnej cholery możemy spłonąć.

Zaklęcie nie wyszło, a w Martinie zaczęła budzić się panika, gdy Bell wspomniał o poparzeniach. Czy to tu przyjdzie mu umrzeć? Na Beltane się nie udało, to teraz sam wpakował się w to? I zginie obok nieznajomego ślepca i magicznego kota? Cudownie. Rodzina będzie tak dumna, że zdmuchnie pamięć o nim tak jak to zrobili z Brianem.

Crouch wycelował różdżką w twarz Delliana. Działał intuicyjnie. Nawet nie ostrzegł chłopaka. Zamachnął się, by strzelić mu wodą w twarz. A potem tym samym strumieniem sobie. I na końcu, jeśli jeszcze starczyło wody, to w kota. Jak ktoś miał się zająć ogniem, to futrzak będący najniżej gruntu.

Po tym użył kolejnego zaklęcia o większej mocy rażenia, by znów spróbować ugasić pożar.

Ogień był żywiołem nieprzewidywalnym i mógł rozprzestrzenić się na większą część lasu, więc nie miałem zamiaru tego zostawiać. Chciałem ugasić ten pożar do skutku. Miałem nadzieję, że w końcu mi się uda wyczarować tą cholerną wodę. Poczułem na twarzy kilka kropel wody, ale był to chyba Martin, który gasił mi twarz. Wolałbym być rozpalony w innych okolicznościach niż takich jak ta.

Spiąłem się w sobie i znowu zacząłem wykonywać odpowiednie ruchy różdżką, aby zakończyć tę serię porażek. Bałem się, że miękkie futerko Bella spłonie i jeszcze będę miał mega pokrzywdzonego towarzysza. Tego bym nie przeżył, bo to ja wymyśliłem sobie, że będę przydatny.

Nie skomentował wypowiedzi Bella. Przeprosiny nie były na miejscu, a cóż innego mógłby powiedzieć. Zrosił ich wszystkich trochę wodą, po czym Dellian ugasił pożar. Cudownie. Tylko, że byli teraz poparzeni.

— Wracamy, czy... idziemy dalej? — spytał. Nic gorszego iż już nie spotka, prawda?

Towarzysze jednak chcieli kontynuować podróż. Martin obrał więc kierunek inny od tego, w którym uciekał potwór.