Nie chciała wychodzić na znawcę, bo nim nie była. Nie wiedziała tak mnóstwa rzeczy… Niektóre stały się jasne po sabacie, kiedy można było coś przemyśleć na chłodno, ale niektóre… Wciąż były za mgłą. No i te wspomnienia… o tym też nie zamierzała nic mówić, tym bardziej, ze sama nie rozumiała co się dzieje. Wizytę w kowenie z kimś bardziej zaznajomionym z tematem i spirytystą miała odbyć dopiero jutro.

- A może po prostu nie umiał inaczej bronić tego, co naruszył Voldemort – Victoria nie bała się wymawiać tego imienia. Uważała, że ten strach niczego nie dawał, no a poza tym… cholera jasna, była aurorem. Gdyby ona się bała, to jakie dawałaby świadectwo innym?

Najpierw pokiwała głową, w ciszy, która zabrzmiała po stwierdzeniu Lockharta.

- Teraz jest to jasne, że było to Limbo, ale wtedy… Nie miałam pojęcia gdzie jesteśmy. Nie wiedziałam, że to Limbo. Myślałam, że przypadkiem nie wiedząc weszliśmy w jakiś portal… Tylko, że wygląda na to, że tak się nie stało. Nie tak do końca przynajmniej. Mówili, że nasze ciała leżały przy ogniskach i podobno wyglądaliśmy jakbyśmy spali… albo gorzej – chyba nie było się co bać tego nazwać. Wyglądali jakby umarli, jakby życie w nich dogasało, albo zaraz miało zgasnąć. - Myślałam, że gdziekolwiek jesteśmy, to bardzo rzeczywiste, ale były tam też takie rzeczy… Takie, które powinny mi już wtedy dać do myślenia – dość gładko przeszła do kolejnego pytania Darcy’ego. - Ale różni się mocno. Tak jakby… nie ograniczały go te same prawa co nas, jakby wszystko było tam możliwe. Pamiętam, że słyszałam głos, szept właściwie. Mówił do nas, że nie powinno nas tam być, żebyśmy zawrócili, bo nie przyszła na nas jeszcze pora. Pamiętam też, że coś nas obserwowało z lasu, to było takie dziwne wrażenie... Były też słowa o cyklu – czy słyszeli Matkę? Victoria wierzyła, że tak. Nie chciała jednak mówić o rozciętym ciele kobiety, którą w swej wizji tak chciała uratować. Zresztą co by to zmieniło, skoro to była tylko skorupa, ludzka powłoka a głos i tak do nich przemawiał? - Zobaczyliśmy błyskawice na niebie i pobiegliśmy za tym, aż dotarliśmy na skraj lasu. Tam… To wyglądało jak wielka wichura. Drzewa, kamienie, wszystko były wyrywane ziemi i leciały jakby do centrum, tylko nie my. A w centrum był… Był ogień. Rozgrzany tak, że nie był wcale czerwony, tylko niebieski. A tam… Widziałam kształty – Victoria zatrzymała się i mocniej splotła palce. Dłonie miała ułożone na kolanach, nogę zgrabnie na nodze. To nie było dla niej łatwe i było to chyba po niej widać. Odetchnęła. - Czasami mówi się, że przed śmiercią życie przelatuje nam przed oczami. Jeśli tak, to w ogniu zobaczyłam koniec. Sceny z mojego życia, moich bliskich, moje emocje. Przypomnienie kim byłam i kim jestem – uniosła spojrzenie ciemnych oczu na Darcy’ego, te ostatnie zdania mówiła zdecydowanie ciszej niż wcześniej.

Czy nie bała się, że Śmierciożercy staną u jej progu? Voldemort widział jej twarz w Limbo – musiał ją kojarzyć, była w końcu czarownicą czystej krwi. A nawet jeśli jakimś trafem ten szczegół mu umknął, no to jej nazwisko, obok nazwisk jej towarzyszy, którzy do Limbo też trafili, pokazało się w gazetach. Nie raz, nie dwa. Gdyby chciał, gdyby miał taką fantazję – to już by na jej progu stanęli, tak uważała. Miała celownik na plecach, była w końcu aurorką. Ale tam, w Limbo… on zaproponował im, by do niego dołączyli. Mówił, że prędzej czy później przed nim klękną. Ona jednak nie wydawała teraz ocen i wyroków. Przedstawiała tylko to, jak to sama przeżyła, co widziała, co czuła. Ludzie byli ciekawi – wiedziała to. Czy ten wywiad sprawi, że ludzie Czarnego Pana zechcą ją uciszyć? Co zrobi na pewno, to pokaże, że jego poplecznicy nie pilnowali miejsca a uciekali aż się kurzyło kiedy żywiołak wyrósł spod ziemi… czy skąd się tam wziął.

Nie zwróciła większej uwagi na to, że Darcy’emu zadrżał głos. Że jej opowieść podziałała na jego wyobraźnię, że poczuł dreszcz na karku, że kazało mu to być może przewartościować kilka rzeczy. Victoria, po jego pytaniu, zawahała się wyraźnie. Zastanawiała się, czy mu odpowiedzieć – czy powiedzieć prawdę, czy skłamać, bo nie była pewna tego, co widziała. Ale nie, to było kłamstwo – przecież wiedziała, kogo tam spotkała. Kto chciał ją zatrzymać w tej krainie umarłych.

Pokiwała więc powoli głową. Tak, widziała tam umarłych. Jedną osobę, co do której była pewna, że nie żyje, bo była przecież na pogrzebie, lata temu. Dwie inne… Sądząc po reakcjach Mavelle i Patricka – nie chcieli wierzyć w to co widzą, albo być może nie wiedzieli?

- Był – potwierdziła, po kolejnym pytaniu. - Ale nie powinnam mówić o jego udziale – nie chciała siać niepotrzebnej paniki. Nie chciała, by powtarzano jej słowa za pewnik. Już i tak gadano, że aurorzy i brygadzistka zmierzyli się z Voldemortem – i niech tak zostanie. Poza tym, co było najważniejsze, nie chciała zdradzać ile dokładnie wie Ministerstwo i przeciwnicy Czarnego Pana, to byłby straszny strzał w stopę. - Atreus dołączył do nas w tamtym momencie – dodała, spodziewając się też, że prędzej czy później padnie o to pytanie. No bo no dobrze, była ona, była Mavelle, był Patrick – to wszystko się kleiło. Ale gdzie w tym wszystkim Atreus? - Przekazywaliśmy informacje o tym gdzie się kierujemy zanim przekroczyliśmy czarny ogień. Ruszył za nami, kiedy mógł – kiedy uporał się… z czymkolwiek wtedy walczył. O ile wiedziała, to z żywiołakiem, ale nie planowała zabierać mu możliwości, by sam o tym opowiedział.

Walka z Voldemortem… to nie była nawet żadna walka. On robił coś, starali mu się przeszkodzić – coś udało się zrobić, ale co, i ile – tego sama nie była pewna. Nie wiedziała nawet na ile ich zaklęcia były w stanie wpływać na Voldemorta i jego przydupasa. Zdecydowanie lepiej było o tym nie rozmawiać. Spekulacje na pewno nie byłyby Ministerstwu na rękę.

- Tak. Ale jestem pewna, że jego poplecznicy też będą czytać o tym, co pan napisze. Bardzo nierozważne by było odkrywać tutaj swoje karty – był z trójką innych osób. Dwójka… zachowywała się jakby byli niespełna rozumu, ale jeden – atakował ich. O tym też wolała nie mówić. Im mniej wie druga strona, tym trudniej jej przeciwdziałać. Victoria nie maila złudzeń – była pewna, że jego poplecznicy pracowali w Ministerstwie. Kto wie, może nawet w Biurze Aurorów… jedyne czego była pewna, to to, że osoby, które były tam z nią, na pewno go nie popierały. Jeśli więc nie rozniesie się ile wiedzą to i jego kumple też nie będą mieli pewności.

- Jak się wydostaliśmy… – powtórzyła za nim i na moment przymknęła oczy. - Ostatnie co pamiętam z pobytu tam, to to, że zostaliśmy sami w czwórkę. Że byliśmy okropnie zmęczeni. Rozmawialiśmy ze sobą i… chyba straciłam przytomność. Chyba wszyscy ją straciliśmy, nagle. Później był już tylko ból. Okropny ból, taki który znowu trwał wieczność, jak wtedy, gdy spadaliśmy… tylko że teraz nie było uczucia spadania. Tylko ten ból. Rozlewający się na całe ciało. Później otworzyłam oczy i nic nie widziałam. Słyszałam głosy, ale nie widziałam, ledwo mogłam się ruszyć. I było mi tak strasznie, strasznie zimno… To było już w szpitalu polowym – wyjaśniła i uśmiechnęła się do Lockharta nieco smutno. Nie wiedziała wtedy, że musieli ją ściągać z jakiegoś drzewa, że była praktycznie martwa. Że byli nieprzytomni prawie całą noc i kawałek dnia. Że na polanie była wichura, która przetoczyła się przez całą Dolinę…