Heather trzymała się Brenny. Leciała tuż nad nią, aby nie zgubić swojej partnerki. W tym całym zamieszaniu brakowało tylko tego, żeby się rozdzieliły. Wiedziała, że nie może na to pozwolić. Nia patrzyła jednak tylko na wilka. Dostosowała dosyć szybko swoje tempo do tego zwierzęcia, po czym zaczęła rozglądać się wokół. Musiały znaleźć Apolla, przecież nie wrócą bez niego do biura.

Drzewa, które znajdowały się obok były dziwne. Większość z nich, nie tylko te dwa z którymi miały wątpliwą przyjemność zapoznać się bliżej. Na pewno nie da jej to spokoju, widziała w końcu w pniu twarz swojego wuja. Nie miała pojęcia dlaczego, czy umysł jej płatał figle, czy to były halucynacje, czy jakieś czarnomagiczne zaklęcie? Zastanowi się nad tym później, kiedy dotrą do bezpiecznego miejsca. Wiedziała, że lepiej będzie dla nich jeśli szybko opuszczą to miejsce.

Wreszcie udało jej się dostrzec drzewo, o bardzo grubym pniu, które najwyraźniej zainteresowało się ich towarzyszem. Próbowało go bardzo mocno przytulić. Wood miała wrażenie, że to przytulenie mogło się skończyć uduszeniem. Przyspieszyła lot, żeby dostać się tam najszybciej i zatrzymała się tuż przed Apollem. Zeskoczyła w locie z miotły. Machnęła jeszcze w powietrzu różdzką, aby wyczarować zaklęcie, strumień magii, który przetnie gałęzie. Chciała uwolnić blondyna, miała nadzieję, że rzuciła zaklęcie na tyle precyzyjnie, że nie skrzywdzi go przy tym.

Rzuciła się mu na pomoc i próbowała go odciągnąć od tego krwiożerczego drzewa.

Nie krzyczała nic do Longbottom, bo uważała, że to może zabrać jej cenne sekundy. Właśnie dlatego po prostu ruszyła w stronę Apolla, żeby mu pomóc. Brenna na pewno się domyśli, była przecież taka mądra!

Drzewo, które napotkał na swojej dordze brygadzista musiało zachowywać się tak samo, jak to na które wpadła jej partnerka. Zamierzało go pochłonąć, co nie wróżyło niczego dobrego. Musiała go uwolnić i wtedy powinni spieprzać stąd wszyscy w podskokach.

Blondyn zareagował od razu, gdy tylko Wood odcięła gałęzie, które próbowały go bardzo mocno przytulić. Bardzo dobrze, że był jeszcze w stanie się ruszać, wychodziło na to, że nie skończył tak źle, a gałęzie nie zdążyły go jeszcze za mocno uszkodzić. Czyli wszyscy byli cali i zdrowi.

Drzewo nie dawało za wygraną i nadal próbowało ich atakować. Ruda ciągnęła Apolla po ziemi, żeby odsunąć go jak najdalej. Na całe szczęście pojawiła się Brenn, która wyczarowała między nimi ścianę. Teraz nie musieli się martwić krwiożerczymi gałęziami. Mimo wszystko działała szybko, żeby przypadkiem nie obudziło się gdzieś obok jakieś kolejne drzewo, które chciałoby ją zabić.

Spojrzała na Apollo. Skoro on słyszał swoją matkę, nie dziwiła się wcale, że podszedł do tego drzewa. Ją także oszukało, jak widać one musiały działać w pewien określony sposób. Zwodziły ludzi, przyciągały do siebie, a później zabijały? Kto wie, co z nimi robiły. Wood wolała tego nie sprawdzać.

Na samą myśl o teleportacji zrobiło jej się niedobrze. Wiedziała, jak się to skończy, ale jak mus to mus. Przekłnęła głośno ślinę, wzięła głęboki oddech, była gotowa na to, żeby ten brygadzista zabrał ją ze sobą. Teleportowali się stąd na równi z Brenną, prosto do ministerstwa, gdzie Heather zwymiotowała do śmietnika, który się przed nią pojawił.