- Spokojnie. - Mogły mu drgnąć kąciki ust, mogły zabłysnąć oczy, bo ta reakcja, którą zobaczył, była (o zgrozo) - urocza. To drgnięcie, jakby hasło, że to on był powodem, wpełzło pod jego skórę strachem, niechęcią, niepewnością. Był tego świadom - tego, jak to mogło brzmieć - dlatego też zaraz padły dalsze hasła - o tym, że przecież klucz do następnej stancji może być złożony w jego dłonie. Jak wiele mógł chcieć ten człowiek przed nim? Ile mógł zażądać, żeby Cain się zastanowił, czy gdzieś leży jego granica? Nie wiedział, bo Flynn w zasadzie o nic nie prosił. Chciał tylko jednego - tylko mnie kochaj. Kochaj, dotykaj, poświęcaj myśli. Zapewniaj, że jesteś ze mną i jesteś dla mnie, kiedy jesteśmy razem. - Ach tak, tak... - Teraz już pozwolił swoim ustom na uśmiech, na drgnięcie, przyjął niemal cwaniacki wyraz facjaty, kiedy z takiej bliskości mógł obserwować tę twarz. - Dobrze. Dostaniesz klucze... tylko za jaką cenę... hmm... - Droczył się z nim tylko, drażnił, przyglądał spod pół przymknietych powiek i gładził jego skórę powłóczystymi spojrzeniami, wielce zadowolony. Z siebie, z niego, z faktu bycia tutaj, kiedy już poukładał swój mózg, a w nim to obce miejsce. Obce miejsce, które stawało się powoli "swojskim". Nie "swoim", ale przynajmniej takim, które powiedzmy, że znasz. Musisz znać. Przecież mogłeś je wymalować pod powiekami. Ale kiedy te pieskie oczy zaczynały przyjmować ten zagubiony wygląd to każda komórka ciała Bletchhleya nagle uzbrajała się w potrzebie bronienia tego człowieka za wszelką cenę. Więc... jaka to cena? Syndrom obronnej lwicy - nie rób nic mojemu kociakowi. Nawet o tym nie myśl. Tak i teraz zaczął przesuwać czule dłońmi po jego twarzy, karku, szyi. Powiedz mi to wszystko. Albo nie mów nic. Ta cisza między nami niczego nie mogła rozerwać.

Mógł chronić to serce, które biło pod ich splecionymi dłońmi.

I nastała ta chwila ciszy. Zapamiętywanie dobrych, ciepłych chwil, które tworzą człowieka i... Cain się zastanawiał, czy kiedykolwiek doznawał rzeczy tak intensywnie jak przy Fleamoncie i znał odpowiedź. Nigdy. Jakoś nigdy nie było czasu, nigdy nie było okazji, nigdy nie było... chęci puszczenia wszystkich lejców kontroli. Nigdy nie było osoby, która by te lejce wzięła... nie. Nie lejce. Która ujęłaby jego dłonie i powiedziała: wszystko będzie dobrze. Nie bój się. Więc puścił. Tak jak teraz mógł puścić tylko jedno zdanie, skoro to miała być ta wiekopomna chwila, budowana czymś tak głębokim i poruszającym każdą cząsteczką ciała, jakby był zbudowany tylko dla niego. Przez niego. Wobec niego. I przysiągłby, że niewiele ludzi tak odczuwało miłość.

- Kocham Cię. - Tak samo, jak właściciel kochał kota, nawet gdy zamurowywał go w ścianie.

Kocham. Myślał, kiedy wzrok przesunął po jego nosie, na jego usta, kiedy jego palce mocniej nacisnęły jego szyję, ale nie zatrzymały się na niej, kiedy palce zeszły na bark i wsunęły na bok tułowia. Kocham. Pamiętał każdy jego dotyk na swoim ciele i każdy swój dotyk na jego. Znał każdą jego bliznę, każdą niedoskonałość skóry i każde miejsce, gdzie jeszcze była gładka. Bardzo. Pamiętał każdą chwilę jego zająknięcia, niepewności i momentów, kiedy chciał... od czegoś uciec. Może siebie samego.

Słowo "spokojnie" było prawie jak mantra w słowniku Caina. Zabawne, bo przecież wcale nie działało zazwyczaj dobrze na ludzi. A jednak było prawie jak zaklęcie magii zauroczeń, którą tak sprawnie władał, wybijającą się ponad wszystkie mądre zdania, jakie mógłby powiedzieć. Czasem pamiętać to jedno, a zrobić odpowiedni użytek - drugie. Szybkość reakcji niekoniecznie uważał za swój największy atut, a w przypadku Fleamonta popełniał przez niedopatrzenie ciągle ten sam błąd. To już, nie był problem z reakcjami. To był problem tego, że jakoś nie połączył kropek, jak bardzo źle to jedno słowo - klucz działało na tego konkretnego człowieka.

- Ciebie. - Kiedyś nie dane nam będzie razem pić razem wina, uśmiechać się do siebie, cieszyć tym dotykiem. Będziesz miał swoje inne, Flynnowe sprawy, może inne ręce do kochania, albo przepadniesz w alkoholizmie i dragach. Nie wiem, co będzie za rok, pięć czy dziesięć lat. Nie wiem, gdzie wtedy będę i czy w ogóle będę. Ale jeśli mnie zapytasz, to powiem ci jedno - ciebie zawsze będę nosił ze sobą w sercu. I to jedno na tym świecie nie mogło się zmienić. - Zamienię to na kupon do wykorzystania w darmowym momencie. - Zamruczał Flynnowi do ucha z uśmiechem, z aprobatą przyjmując pieszczoty, które już malowały rumieńce na jego twarzy. Mógłby przysiąc, że było tu chłodno, wręcz zimno - nie był przyzwyczajony do powietrza lasu przy jeziorze, nie dało się go porównać do ciepła miasta. Ale teraz robiło się wręcz gorąco i Cain znowu przestawał trzeźwo myśleć. Napinały się mocno mięśnie jego ramion, jakby zaraz miał z całych sił zacisnąć je na Edgu, ale to się nie działo. Powolne wysypywanie się prawidłowego funkcjonowania jego mózgu można było co najwyżej odczuć na tym, że jego dłonie zdecydowanie mocniej Flynn mógł odczuć na swojej skórze. - Mhmm... - Bardziej ambitna odpowiedź niekoniecznie chciała się złożyć w tym drobnym momencie. Przechylenie słów przez wargi, które odpowiadały pocałunkami, było przeważone przez wszechogarniające poczucie szczęścia, miłości, spełnienia. Tak, wielkie słowo - spełnienie. Ale oczy Caina aż błyszczały, uśmiechał się tak, jak nigdy dotąd. Tak cieszył się człowiek, który dobrowolnie zamknął się w kokonie kłamstwa i zatykał dłońmi uszy.

Na końcu to on trzymał te lejce i tylko on powtarzał sobie rozpaczliwie, że będzie dobrze.

Dzisiaj było jednak odległe od końca.

- Mmm... - Krzesła musiały być podłymi stworzeniami, że zamawiały się przeciwko Flynnowi. Cud, że nie atakowały go, albo tych innych gości... Na pewno nie współpracowały tak, jak powinny. I tak kojec końców wychodziło, że to nie jego wina. To krzeseł wina. Jak winą na pewno jakiegoś krzesła było to, że Cain walczył o skupienie myśli. - O czym myślisz. Dlaczego. Czemu nie mówisz. Czy cię boli? Czy się wstydzisz? Czy mogłem zrobić coś lepiej? - Mówił bardzo powoli, głębszym głosem, bo rozpalonym od pełzającego po skórze i pod skórą pożądania. Przerywał samemu sobie nudnościami ust na każdym kolejnym palcu Flynna. - Chciałbym być w tobie, w twojej głowie, w twoim sercu i w twojej duszy. - Poetyckość? Nie. To fakty. Cain był żarłoczny. To pragnienie było tak pełne pasji, że można śmiało nazwać je obsesją. Nie mogło być zdrowe, ale, o zgrozo, Fleamontowi chyba pasowało.

- Flynn... - Kolejne słowo, które było czarem. Nawet nie pełne imię, a przecież jakie oczywiste. Teraz brzmiało jak ostrzeżenie - a może jak obietnica? Może zależy po prostu, kto tego słuchał? Bo to jedno słowo brzmiało dokładnie tak: zaraz puszczę lejce "nie". Pragnienie za mocno uderzało do głowy.

Błogo nieświadom tego, jaka burza szaleje w tej głowie, w której cały świat zawsze był taki skomplikowany, cieszył się chwilą. Hołubił ją, bo tylko te chwile sprawiały, że świat był jasny, że nie trzeba było się skupiać na wszystkim, że każdy element ciała drżał aż w tych przyjemnych odczuciach, że tutaj czeka cię coś dobrego. I doznasz czegoś dobrego, bo nie powstrzymujesz się przed niczym, bo jakoś nie było tego przeświadczenia, by panować nad każdym słowem i nie trzeba było chronić siebie samego przed nożem w plecy. Głupota i młodość szły ze sobą w parze. W końcu od nikogo bardziej ten sztylet nie zaboli niż z ręki Fleamonta Bella. Nie będzie on morderczy, będzie bardzo cichy. Tak jak cichy byłby Cain, gdyby przyszło powiedzieć kolejne "do widzenia" na stałe. Zakończyć "amen" na ściółce z tych modlitw i próśb. Już nauczył się szeptać i rozmawiać z cieniami, mówić do nikogo i w zamrożeniu czasu wspominać każdy ruch i gest człowieka, który stroił sobie takie niepewne żarty jak te tu i teraz i który przeglądał lodówkę w poszukiwaniu dobrego alkoholu, zamiast zadbać o kolejne cięcie na dłoniach spowodowane zastawioną pułapką. Jak mógłby się nie cieszyć, że znalazł się teraz w cyrku, zamiast dalej kopać Podziemne Ścieżki? Jak mógł nie lubić jego nowego oblicza, skoro teraz do niego przychodził i nie miał na sobie ran, nie był tak zniszczony? Teraz nie musiał już rozmawiać z cieniami przeszłości. Lecz gdyby miał to powtórzyć za drugim razem to nie przyjąłby z takim pietyzmem i wytrzymałością rozstania. Nie mógłby przerabiać tego po raz drugi. Nie byłoby gróźb, nie byłoby wyrzutów, nie byłoby szantażu. Decydując się na to, żeby spędzić z nim tamto popołudnie na cmentarzu, na to, żeby go zaprosić, żeby znowu spędzać z nim czas podpisał cyrograf z Diabłem. Belzebub zaoferował mu: dobrze, dostaniesz to szczęście,
dostaniesz tę miłość. Ale za parę lat ta dusza będzie tylko moja. Czemu miałby się nie zgodzić? Przecież to była dobra umowa. Czerpał więc z danych mu dni dokładnie tyle, ile mógł. I chociaż chciałby, żeby niektóre rzeczy wyglądały inaczej to nie zamierzał obarczać tymi fantazjami Flynna. Jedna fantazja wystarczyła, już i tak była za ciężka. Nie zamierzał do niej nigdy wracać.

Cain Bletchley zniknąłby w ciszy, wpatrując się w sufit własnej łazienki. I choć cisza panowałaby wokół niego, to w jego głowie panowałby gwar. Gwar od wszystkich niewypowiedzianych słów, które chciałby jeszcze powiedzieć Fleamontowi Bellowi.

- Nie. Nigdy bym tego nie zrobił. Odłożę go na później, kiedy dobrze się zastanowię, w jaki sposób go wykorzystać, żeby stworzyć nam dokładnie taką chwilę jak ta teraz. - Poczuł, że musi to wyjaśnić, bo chyba nie wszystko było tak, jak powinno, na swoim miejscu. W odpowiednim tonie, jaki chciał temu nadać. Ale rzeczywiście - przecież niepewność zabijała tego Kota Filemona. Tak jak ciekawość zabiła tego kota z innej bajki. - ... chyba że będziesz chciał ściąć włosy, to wtedy użyje kuponu. - Żartobliwy ton, ale Cain prawie (prawie!) użył słowa "pułapki". Kupon-pułapka. Krótkie włosy. Pułapki. Nie zamierzał ryzykować, że znów skręciłoby to w zupełnie nie tę stronę, nie ten klimat, jaki próbował uzyskać. Bo przecież naprawdę chciał, żeby ten wyjazd był tym wymarzonym weekendem. Wymarzonymi dniami spędzonymi tylko z nim, na robieniu tylko fajnych rzeczy, tych najlepszych, radosnych, pełnych pasji. Żeby potem mógł siedzieć i... uśmiechać się całkowicie szczerze. Przywołując te cudowne uczucia, które teraz go nawiedzały. Tak, chyba nigdy się tak nie cieszył - prawie jak dziecko, które nagle może robić wszystko, niczym i nikim nie musi się przejmować, niczego rozważać, niczego kalkulować.

Cain miał problem z rozczytywaniem Flynna nie raz i nie dwa, ale najwyraźniej Flynn nie miał problemów z tym, żeby śpieszyć na spotkanie tego, co Bletchley sam miał w głowie. Bo sam miał ochotę złapać go za uda i podnieść do góry, a tymczasem został wręcz zmuszony do tego, żeby łapać zgrabny tyłeczek, który sam się do niego przysunął. Moment zaskoczenia zastąpiła pełna aprobaty i zadowolenia mina. Więc... albo dziecinność Fleamonta znalazła dobry piedestał do zaprezentowania, albo trafił swój na swego.

- Zacznę od ciebie. - Zgrozo, ratujcie ten dom! Cain będzie potem chodził i przepraszał za te pobite wazoniki, porozrzucane pierdółki, wszędobylski bałagan, który uskuteczniał w swoim domu i swoim życiu, ale niekoniecznie przenosił go do życia i domów innych. I może myślał o tym jeszcze przed chwilą, ale teraz myślał tylko o tym, że jego spodnie były o wiele za ciasne na wygibasy Flynna. Siniaki na nogach będą go witać porankiem, bo trafniej byłoby powiedzieć, że na tę komodę wpadł, niż że do niej podszedł i posadził na niej swój słodki ciężar.

I tak komoda stała się pierwszą ofiarą niecierpliwego umizgiwania Bletcheya i prowokującego go do tego wszystkiego Fleamonta.

Cain starał się udawać normalnego.

Jakoś nigdy nie ciągnęło go do tego, żeby wcisnąć się między ludzi. Nigdy nie potrafił znaleźć w sobie potrzeby, żeby zawalczyć o integrację z innymi, o przyjaźnie, o atencję, o uwagę. O budowanie czegoś bardzo bliskiego. Nie, źle - miał tę potrzebę, tylko ona bardzo szybka gasła, kiedy już zbliżał się do ludzi. Były te pojedyncze jednostki, dla których poprzestawiał drewniane belki swojej równej, kwadratowej przestrzeni, na której niby wszystko było chaosem i syfem, ale przecież on dokładnie wiedział, co gdzie i dlaczego się tam znajduje. I znał każdy milimetr. Nie mogłeś go oszukać i próbować przestawić tej belki, kiedy nie patrzył. Mijały lata, a ta separacja się pogłębiała. Więc próbował dalej wchodzić między ludzi i zawierał relacje różne, dziwne, ulotne, a czasami robił to, czego nie lubił w tym świecie, a co uważał za jego regułę: dzielił osoby na te, które są przydatne, te, których już nie potrzebujemy i w końcu na te, których potrzebujesz personalnie. Ta ostatnia grupa była naprawdę mała. Dlatego po tych wszystkich latach sądził, że te starania w zrozumieniu ludzi, społeczeństwa, w pojęciu machin, jakie napędzają ten świat, w kalkulowaniu możliwość odwrócenia czegoś na lepszą stronę stały się latami prawie straconymi. Prawie, bo nie umniejszał swoim osiągnięciom. Nie były może wybitne, bo sam przecież nie był nie wiadomo jak wybitnym czarodziejem, ale uratował parę ludzkich żyć. To miało znaczenie. Starał się być normalny i w końcu mógł powiedzieć uczciwie, że nie starał się wcale. Mógł być jeszcze milszy, mógł być bardziej uprzejmy, mógł... mógł przestać ciągle przywdziewać uśmiech na twarz, bo przez 90% czasu i tak był fałszywy. Ale to byłoby przecież niewygodne.

Ludzie mniej ufali człowiekowi, który się nie uśmiechał.

W końcu było jednak to 10 procent i ta potrzeba walczenia o atencję. Ta potrzeba odczuwania, ten brak potrzeby przelewania wszystkiego przez sito, ten brak konieczności wybielania tego misia z doniczki, który mieszkał tam 10 lat. Nie musiał tego robić, bo przecież miś był doskonały wraz ze swoim bagażem doświadczeń. Dlatego Flynn, który był tu i teraz, miał więcej do zaoferowania niż ten, który przychodził do niego ze Ścieżek. I mówisz, że to z Flynnem był problem. A przecież problem był też z tymi, którzy widzieli te piętrzące się stosy problemów i samouznawania swoich wad i jeszcze akceptowanie tego. Ba! Odsuwanie od siebie logicznej drogi, która próbowała ci pokazać, że Fleamont jest ostatnią osobą, z którą powinieneś się wiązać.

Tymczasem leżeli uwiązani ciało przy ciele. Nie dlatego, że ktoś ich przytrzymywał siłą, wiązał fizycznie, czy działo się cokolwiek innego. Och, cóż, dobrze się po prostu dobrali? Skoro Flynn tak potrzebował bliskości, a Cain tak bardzo potrzebował Flynna, że pewnie nie widziałby niczego nieodpowiedniego w tym, że chodziłby za nim cały dzień. Mógłby się nawet nie odzywać. Nie uczestniczyć w tym życiu. Nie dotykać go. Wystarczyłoby, że mógłby go obserwować. Tak samo, jak wystarczyła mu myśl, że żyje, żeby zostawić go samemu sobie. Pomruk "mhmm..." był potwierdzeniem, że tak, czas wynieść się z tego salonu tylko po to, żeby wymienić kanapę na o wiele wygodniejsze łóżko.

Zasnął z uśmiechem na ustach.

Z uśmiechem się również obudził.

Wszystko dlatego, że wystarczyło, żeby się obrócił i już widział jego. Czarne loki rozsypane na twarzy, na pościeli, spokojna twarz, w której teraz nie drzemały zaklęte żadne smutki, żaden ból. Oddychał spokojnie i miał nadzieję, że równie spokojne są jego sny. Ulotny poranek przestawał być taki ulotny i nie był też nieprzyjemny - zamieniał się w długie błogosławieństwo. Wszystko stawało się nagle przyjemne, a on pielęgnował to przyjemne poczucie ciepła i afirmował je w pełni. Tak jak adorował obecność Fleamonta. I to nic, że skończy się to za dzień, dwa, że to będzie ładny film na jeszcze ładniejszej kliszy jego życia. Ta klisza była. I już na zawsze z nim pozostanie.

Daleko było mu do mistrza dyskrecji w zachowywaniu się cicho rano, bo do tego nie nawykł, ale starał się jak mógł. Już po tym, jak się napatrzył na Flynna, nazachwycał pięknem tej twarzy i zastanowił, czy czasem bolały go dawne blizny. Więc tak - postarał się wstać najciszej, jak tylko umiał, żeby równie cicho wybrać się do łazienki, zejść do kuchni i wycenić, czy zrobienie śniadania jest w jego zasięgu... a przynajmniej taki był plan, bo wystarczyło wyjść z zasięgu, gdzie obecność Flynna była prawie na wyciągnięcie ręki i już umysł zaczął go zwodzić. Wrócił po różdżkę, ubrał się, wyszedł na zewnątrz, żeby spojrzeć teraz, za dnia, na ten nowy świat. Chłód poranka aż przeszył go dreszczem, a widok tylko dołożył swojego. Zieleń była wszędzie. A cisza aż raziła w uszy i mimo woli wyostrzała je w poszukiwaniu nowych dźwięków. Wyszedł kilka kroków na zewnątrz, rozglądając się. W pierwszej chwili chciał zamknąć drzwi i się przejść kawałek, ale zrezygnował. Flynn gotów spanikować jeszcze, gdyby nagle go zupełnie nie było. Pomijając, że pewnie dwa razy by się okręcił i jednak by się zagubił w tej przestrzeni, gdzie niemal każde drzewo wyglądało tak samo.

Cisza.

Tylko ptaki ćwierkające wokół, szum drzew. Absolutna, zbawienna cisza. To uczucie było niemal hipnotyzujące. Nie potrafił mu się oprzeć. Nie chciał się nawet minimalnie ruszać, żeby dźwięk jego własnych kroków nie zagłuszył tego spokoju. Czy tego doświadczali ludzie, którzy umierali? Ramion tej ciszy, która odcinała cię od istnienia i wprawiała w pozór tkwienia w pustce? Podobało mu się to. Mimo niepokoju wywołanego nieprzyzwyczajeniem do takiego bezruchu wszechświata to im więcej chwil mijało tym bardziej się temu poddawał. Wyłączył się. Był tylko on, Cisza i Spokój.

Był też Crow, który wyłonił się z domu i jego kroki usłyszał dość szybko. Powoli wysunął się z tego błogosławionego świata, który nagle nie musiał być wywoływany żadnymi eliksirami, żadnymi zaklęciami wyciszającymi - i jeśli dla kogoś miałby teraz się z tego wyrwać to był to właśnie ten mężczyzna, któremu złożył pocałunek na ustach.

- Pieprzyć cię. Łokciem. - Przeskoczył parę słów w tym zdaniu i dało to bardzo ciekawy efekt. Wyciągnął jeden kącik ust w górę. - No wiesz? Nie mógłbym być w stosunku do ciebie agresywny. - Zabłyszczały mu oczy od tego dobrego humoru, który miał od samego rana. - Rzeczywiście. Stanowi to przeszkodę. - Przyznał, jakby stanowiło to bardzo istotną dla życia, mentalną zagwozdkę do rozwiązania zarówno pod kątem logistycznym, jak i społecznym. Ludzie w końcu nie tylko zachowywali się inaczej w zależności od osób, wśród których przebywali, ale również od miejsca. Zupełnie inna atmosfera panowałaby w sypialni niż panowała tu. - To zaraz do niego wrócę. Zaraz. Postójmy tu jeszcze chwilę. - Objął go ramieniem i skierował wzrok znowu przed siebie. Nie patrzył na nic konkretnego, nie wypatrywał ptaków, bo nie chciał ich widzieć. Chciał widzieć te jednostajne drzewa, które w jego umyśle zlewały się w jedną plamę brązów i zieleni. Nie było tu nadmiaru kolorów, nie było różnych kształtów, rośliny różniły się od siebie wzajem, ale jednocześnie on sam miał problemy z ich odróżnieniem. Najwyraźniej nie zawsze wszystko musiało działać w głowie dobrze, nawet jego własnej, za co był w tym momencie cholernie wdzięczny. Po prostu stał. Po prostu spoglądał, a chociaż nie miał pustego spojrzenia to jednocześnie jakby spoglądał w prawdziwą pustkę, w której wszystko mogło zaginąć. Miał to spojrzenie człowieka, który mógł teraz wypowiedzieć sławetne chwilo trwaj, jesteś piękna, nawet jeśli kosztowałoby to jego duszę.