Oj tak, hipogryfy były bardzo wierne, gdy zdobędzie się ich szacunek, ale czego można było spodziewać się po tak honorowych zwierzętach? A czy Nikolai lubił zwierzęta? Oczywiście. Nie tylko hipogryfy, bo pracował również z innymi gatunkami.

-Bardzo - przyznał na to spostrzeżenie. -Ale nie tylko hipogryfy.

Dlaczego miałby nie nauczyć się tego, teraz gdy ma przed sobą prawdziwego hipogryfa, w miarę spokojnego, i jest obok ktoś, kto wiedział, co robić? No i będą szli do domu, w którym mieszkają jeszcze trzy inne hipogryfy, chociaż te nie zaatakowałyby Neila, dopóki ten by ich nie obraził. Mimo wszystko lepiej uczyć się w kontrolowanych warunkach.

A czy Kalio mógłby przeciągnąć Nikolaia po ziemi? Oczywiście, że mógłby. W końcu był to dorosły hipogryf, siły miał niemało, więc taki chłopak, jak Nikolai, był dla niego, jak worek patyków - niby jakąś wagę miał, ale nie był to na tyle duży ciężar, by krępować mu ruch. Pytanie jednak, czy chciałby go tak przeciągnąć. Czy miałby ku temu powód?

Lina może i wisiała luźno między zwierzęciem a czarodziejem, ale palce mocno się na niej zaciskały, umożliwiając szybką reakcję, gdyby zaszła taka potrzeba. Nikolai zerkał na Kalio, na jego postawę, ruchy, drobne gesty. Na razie wszystko było w porządku, ale było jeszcze za wcześnie, by całkowicie się rozluźnić. Dla pewności owinął sobie jeszcze linę dwa razy wokół dłoni.

Z pochyloną głową, Neil mógł zauważyć, jak Kalio uderza jedną łapą o ziemię, rozgrzebując ziemię długimi pazurami. Patrzył na chłopaka, na jego pochyloną w ukłonie głowę, kręcił łbem i kłapał dziobem.

-Cofnij się trochę - poinstruował go Nikolai.

Zdarzało się, że hipogryfy pozwalały sobie na chwilę "złośliwości" i trzymały człowieka w tej niewygodnej pozycji, nie dając żadnego znaku, że coś było nie tak. Ileż razy Nikolai wychodził z zagrody z bólem karku i kręgosłupa, bo hipogryfy odpowiadały na ukłony dopiero po dłuższej chwili, po prostu patrząc, jak zgina przed nimi kark i nie może się wyprostować. Tym razem jednak nie była to zabawa - Neil stał trochę za blisko.

-Spokojnie. Nic ci nie zrobi.

Gdyby Neil zapytał Nikolaia, czy mógłby polecić mu jakieś zwierzę, nie dostałby odpowiedzi za szybko. Oczywiście, Nikolai miał wiedzę odnośnie opieki nad magicznymi stworzeniami, ale nie wiedział nic o samym Neilu. Nie wiedział, w jakich warunkach żył, więc nie wiedział, jakie zwierzęciem mógłby się tak, by obie strony były zadowolone. A tak po pierwszej myśli - może pufek? Małe toto, puchate, nie wymaga specjalnej opieki, więc łatwe w utrzymaniu. Będzie się tulił, będzie mruczał - idealna maskotka, a i zniknie problem z zatkanym nosem, chociaż bezpieczeństwa nie zapewni, jak pies. A może właśnie taki zwykły pies byłby lepszą opcją, jeśli Neilowi niestraszne były wczesne pobudki i długie spacery.

Zwierzęta potrafiły być złośliwe. Chociażby takie koty - patrząc ci w oczy, strąci łapką twoją ulubioną figurkę z komody, tylko po to, żeby odwrócić się tyłkiem i sobie iść, majestatycznie machając ogonem. Tylko dlatego, że nie dałeś mu przekąski, chociażby. Hipogryfy również miały podobne momenty, gdy robiły coś, czego człowiek im zabraniał, bo czegoś nie dostały, albo tylko po to, żeby człowiek "miał, co robić". Nie zdarzały się one często, ale jednak się zdarzały.

Zgodnie z instrukcją, Neil cofnął się, i Kalio przestał rozgrzebywać ziemię pazurami. Przechylił łeb w prawo, potem w lewo i w końcu zginął łapę, pochylając głowę w ukłonie. Nikolai uśmiechnął się, widząc to.

-Teraz możesz do niego podejść - powiedział do Neila, zadowolony. -Dobra robota.

, Teraz gdy mieli to wreszcie za sobą, mogli w końcu iść do domu Nikolaia i zająć się rękoma Neila.

Nikolai znów pociągnął lekko liną i Kalio zbliżył się do nich, spokojnym krokiem, zerkając to na Nikolaia to na Neila. Podszedł posłusznie do młodego Petrova i szturchnął go dziobem w ucho, wywołując na twarzy chłopaka grymas.

-Teraz chcesz przekąskę? Nawet nie żartuj - powiedział, doskonale wiedząc, co ten gest oznaczał, i uśmiechnął się do Neila. -Chodźmy. To naprawdę niedaleko. Na pewno nie chcesz na niego wsiąść? - nie była to może poważna propozycja, bardziej żart, ale gdyby jednak Neil zmienił zdanie...

Dłoń przeniósł wyżej liny, oplótł palcami supeł na szyi hipogryfa i w ten sposób go prowadził w kierunku, w którym zza drzew zaczęła przebijać się ścieżka i domy.

Dobranie zwierzęcia nigdy nie było łatwe, bo nikt nie jest w stanie przewidzieć wszystkiego, a różne rzeczy w życiu się działy. Sam Nikolai, chociaż uważał pufki za urocze i może nawet kiedyś chciał mieć jednego, jako pupila, musiał, niestety, na nie uważać. Alergia nie była niczym miłym i wolał nie zejść z tego świata od zakichania.

To trzeba było przyznać, Neil kłaniał się nie najgorzej, choć mistrzem nazwać go nie można było. Był jednak na tyle w tym dobry, by hipogryf odwdzięczył mu się tym samym gestem, a nawet podstawił dziób pod wyciągniętą rękę, pozwalając się dotknąć. Nikolai obserwował ich z uśmiechem, może trochę zadowolony z siebie, że udało mu się chłopaka ośmielić, mimo nieprzyjemnej, pierwszej interakcji między zwierzęciem a drugim czarodziejem. Doskonale pamiętał, kiedy sam po raz pierwszy miał okazję zbliżyć się tak bardzo do hipogryfa. To uczucie dumy i radość z interakcji z tak majestatycznym stworzeniem... To było uczucie, na które trudno było znaleźć odpowiednie słowo. To było uczucie, które sprawiało, że wszelkie złe głosy i krzywe spojrzenia jakby znikały, traciły całą swoją moc, i po cichu Nikolai miał nadzieję, że Neil w tym momencie podzielał to uczucie.

Spodziewał się odmowy, dlatego nie składał tej propozycji na poważnie. Nie miał zamiaru chłopaka do niczego zmuszać, tym bardziej że tak przymuszony, mógł zrobić sobie lub hipogryfowi krzywdę. Zostawiał jednak Neilowi otwartą furtkę, jeśli nie teraz, to może na przyszłość, bo doświadczenia również należało stopniować, by nie popełnić zniechęcających błędów i dłużej napawać się nowymi odczuciami.

Nie, hipogryf nie położy uszu, jak koń. On będzie rozgrzebywał pazurami ziemię. Będzie machał skrzydłami i skrzeczał, machając wściekle ogonem. Nie trudnym byłoby wtedy zauważyć, że hipogryf jest czymś zdenerwowany.

-Musisz sporo wiedzieć o koniach, huh? Twoja szkoła... Beauxbatons... - dobrze wymówił nazwę? -Powiedziałeś, że skupialiście się bardziej na pegazach... Uczono was o jakichś innych stworzeniach? Czy tylko o koniach

Był ciekawy. Słyszał już trochę więcej o Hogwarcie, ale pozostałe szkoły również zasługiwały na uwagę, a czy będzie miał drugą, lepszą okazję do zadania pytań?

Każde zwierzę mogło być niebezpieczne, jeżeli nie obchodziło się z nim w odpowiedni sposób, dlatego nawet podstawowa wiedza była bardzo ważna. Nieważne, czy był hipogryf, koń, czy zwykły domowy kot. Nie trzeba przy tym było być orłem w szkole, bo, jak to się mówi, "Człowiek uczy się całe życie", a to potrafiło wyeksponować braki w mniej lub bardziej brutalny sposób i nakierować na źródło wiedzy.

Neil nie poprawiał go, gdy wspomniał nazwę szkoły, więc chyba nie popełnił jakiejś wielkiej gafy. Nie miał również zamiaru oceniać Neila, bo, raz: swoim ojcem nie był, by tak po prostu wydawać osądy, a dwa: każdy miał inny talent i skoro Neila nie interesowały tak bardzo zwierzęta, to z pewnością była jakaś inna dziedzina, w której mógł pochwalić się nadzwyczajną wiedzą i pasją.

O właśnie, rośliny. Nikolaia już nawet nie zdziwiło tak bardzo, że chłopak znał się na zielarstwie, bo wyglądało na to, że nie tylko w Hogwarcie nie praktykowano takiego podziału przedmiotów, jaki praktykowano w Koldovstoretz.

Och, a więc Neil również był animagiem? A to ciekawe...

-Koń, huh? - nawet nie musi pytać, dlaczego przypadł mu właśnie koń. -Mnie trafił się niedźwiedź.

Dotarli już do domu Petrovych i Nikolai zaprowadził Kalio do zagrody, zdejmując mu linę z karku już za bramą, i krótko witając się z pozostałymi hipogryfami, bo nie chciał kazać Neilowi za długo czekać.

Zamknął za sobą bramę zagrody, zaprosił Neila do domu i zaprowadził go do salonu, zachęcając chłopaka, by usiadł, gdzie chciał. Sam przeszedł jeszcze do kuchni i zaczął przegladać szafki, wyjmując z nich rzeczy, które potrzebował.

-Chcesz się czegoś napić? Kawy? Herbaty? Kakao? Soku? - proponował, bo gościa należało przecież ugościć.

Do Neila wrócił już z potrzebnymi rzeczami w rękach - bandaż, maść, waciki i miska z wodą. Wszystko to odstawił na stolik obok i sam usiadł na kanapie.

-Wyciągnij dłonie - polecił.

-Dlaczego? Znaczy... Chyba nie każdy decyduje się próbować... No i nie każdemu się udaje - zadumał się na chwilę, bo przed tym właśnie ostrzegała go jego nauczycielka transmutacji.

Wiele rzeczy mogło pójść nie tak, dlatego warto było mieć kogoś, kto potrafił właściwie pokierować i zauważyć, jeżeli w którymś momencie dążyło się do błędu.

W tym momencie kanapa faktycznie była lepszym miejscem, biorąc pod uwagę ustawienie stolika, ale kiedy skończą, Neil będzie mógł spokojnie przenieść się na fotel, jeśli będzie mu tak wygodniej.

Słysząc odpowiedź Neila, skinął głową, chociaż drugi chłopak nie mógł tego zobaczyć, i nastawił wodę. On sam za różaną herbatą nie przepadał, sięgnął już po drugi pojemnik z herbatą, kiedy padły kolejne trzy składniki, których drugi chłopak wołał unikać. Wybór padł na zwykłą czarną herbatę. Niechaj będzie czarna herbata. Woda się gotowała, a w tym czasie Nikolai wszystko przygotował. Zdążył jeszcze wrócić do kuchni, bo oczywiście, że czegoś zapomniał, i na stoliku pojawił się jeszcze słoiczek specyfiku do oczyszczania ran. Nikolai sam nie był pewien, czy był to jakiś magiczny wyciąg, eliksir, czy jakiś mugolski specyfik. Vladimir go skądś wytrzasnął, a skoro działał, to pytań zadawać nie trzeba było.

Zgnieceń po rzucie talerza nie było, bo w tym domu talerze nie latały. Kiedy Vlad i Nikolai już się o coś kłócili, to po prostu na siebie krzyczeli, a potem mieli Ciche Dni. Oczywiście, tak schludnie wyglądał tylko dół, jako miejsce reprezentujące domostwo. Nie było dziecięcych rysunków, bo żadnych dzieci w tym domu nie było. A zdjęcia... Gdyby Neil urodził się w takiej rodzinie, z jakiej pochodzili Kol i Vlad, również nie trzymałby ich fotografii.

Chociaż... Nikolai powinien mieć gdzieś schowane po jednym zdjęciu matki i bliźniąt. To wszystko.

Woda zagotowała się. Nikolai zdjął czajnik z ognia i zalał herbatę Neila i swoją kawę (z mlekiem) i wraz z cukierniczką zaniósł do salonu, rzucając jeszcze na napoje czar, by te za szybko nie wystygły.

Chwycił delikatnie jedną dłoń Neila, oplatając palcami jego szczupły nadgarstek.

-Trochę - nie zamierzał Neilowi wciskać kitu, bo chociaż rany nie były na tyle ubrudzone, by piekło, jak diabli, to lekkiego pieczenia nie są w stanie uniknąć. -Powiedz, kiedy nie będziesz mógł wytrzymać, wtedy przerwę.

Zanurzył wacik w specyfiku i delikatnie zaczął oczyszczać rany. W kontakcie z zabrudzeniami specyfik zaczął się lekko pienić.