Cóż, panna Yaxley była więc bardzo daleka od typu kobiet za którym mógłby się obrócić Luno. Zazwyczaj nosiła się po męsku, ubrania które wybierała były zrobione ze skór zwierząt, które udało jej się upolować. Buty, cóż, buty były zdecydowanie bardzo ciężkie, najwygodniejsze do lasu. Nie przywiązywała też specjalnie wagi do swojego wyglądu, chyba, że przyszło jej się pokazać na jakimś przyjęciu. Wtedy, od czasu do czasu naprawdę potrafiła zrobić wrażenie na ludziach, często jej nie poznawali, bo raczej nie przywykli do tego, że prezentowała się w ten sposób. Dużo łatwiej jest robić wrażenie, gdy na co dzień wygląda się raczej niechlujnie. To była taka magiczna sztuczka, którą stosowała.

- Opowiedziała mi ją pewna mała dziewczynka, kiedy byłam w Alpach. - Wolała pominąć fragment o tym, że szukała w górach jedną z magicznych bestii, która niepokoiła mugoli. Wiedziała, że to może zmienić sposób, w jaki ją postrzegał. Ludzie nie lubili, gdy wspominała o swojej pracy, dla większości nie była nikim więcej niżeli mordercą. Miała tego świadomość. Przywykła do tego.

- Nie wydaje mi się, żeby ładny wygląd wystarczał do tego, żeby ktoś był prawdziwą damą, tu raczej chodzi o zachowanie. - Przynajmniej tak powtarzała jej matka. Miała wrażenie, że już kiedyś w podobny sposób wypowiadał się w jej towarzystwie na temat kobiet, wtedy, gdy kazała mu się pierdolić. Czyżby nadal wrzucał wszystkie do jednego worka?

Czuła na sobie jego wzrok, wiedziała, że jej się przygląda. Tylko, że był pijany, pewnie mu się dwoiło i troiło w oczach, na pewno to było tym spowodowane. - Mam coś na twarzy? - Zatrzymała się nawet na moment, może potrzebował bardziej się jej przyjrzeć, czy coś. Nie mogła się powstrzymać przed zadaniem tego pytania, nie chciała uciekać wzrokiem, nie była osobą, która unikała zaczepek, wręcz przeciwnie bardzo chętnie sama inicjowała rozmowy, które nie zawsze były może szczególnie górnolotne.

Pewnie mogli się o to pokłócić, nie raz, czy nie dwa, bo miała strasznie lekkie podejście do tego, jak wyglądała. Nie chciała nigdy nikomu imponować, najlepiej czuła się właśnie tak, jak stała teraz przed nim. W tym skórzanym płaszczu, ciężkich butach, trochę jakby właśnie wyszła z lasu. Od zawsze twierdziła, że wygląd nie jest istotny, że się nie liczy, dla niej najważniejsze było wnętrze i chciała pokazać wszystkim wokół, że tak właśnie jest, chociaż miała świadomość, że gdyby tylko chciała, to umiałaby zwrócić na siebie uwagę wyglądem. Doszło to do niej po zakończeniu szkoły, kiedy zaczęła podróżować, wtedy nabrała nieco więcej pewności siebie.

- Polowałam, tym się zajmuję, jestem łowczynią. - Postanowiła podzielić się z nim tą informacją, nie była to też żadna tajemnica, ludzie wiedzieli czym się zajmuje, jej rodzina przecież słynęła z tego, że zabijała potwory. Nie wstydziła się też tego, czym się zajmowała, wręcz przeciwnie, była dumna z tej profesji.

- Widzę, że bardzo dobrze znasz się na tym, jak być damą, może minąłeś się z powołaniem? - Skoro był takim specjalistą, to najwyraźniej powinien zostać jedną z nich, na pewno wyśmienicie by się w tym odnalazł z tą całą wiedzą, którą posiadał. Nie zamierzała jednak ciągnąć tego tematu, bo wzbudzał w niej mieszane uczucia, a że denerwowała się bardzo szybko, to wolała po prostu unikać takich rozmów, aby nie doprowadzać do kłótni. Najwyraźniej przez te lata, kiedy się nie widzieli zaczęła też trochę pracować nad swoim zachowaniem, kiedyś pewnie w ogóle by się nie przejmowała tym, że może dojść do konfrontacji mniej, czy bardziej przyjemnej. Miała by gdzieś to, że jej słowa mogą ranić mocniej niż sztylet, czy miecz. Zresztą sam Luno miał wątpliwą przyjemność się o tym przekonać.

Zatrzymali się przed drzwiami kamienicy. Chyba trafili na miejsce. Wtedy odezwał się do niej po raz kolejny. Yaxley wpatrywała się w niego dłuższą chwilę. Rozpoznał ją, dopiero teraz jej o tym wspomniał, dlaczego nie powiedział o tym wcześniej, okropnie go potraktowała podczas ich ostatniego spotkania, ale wydawało jej się, że na to zasługiwał.

Dalej brnął w tę narrację, którą stosował kiedy jeszcze byli dzieciakami, tyle, że teraz nie było szansy na to, że chciał komuś zaimponować. Byli tu tylko oni, ich spotkanie należało do tych zupełnie przypadkowych, a on znowu powiedział jej, że jest bardzo ładna.

Czy mogła się mylić? Czy wtedy źle go oceniła? Zaczęła myśleć o tym, że popełniła błąd traktując go wtedy tak okropnie, ale miała swoje powody, sam je jej dawał. Poczuła, że policzki zaczynają ją palić, zawstydziła się, nie miała pojęcia, w jaki sposób powinna się zachować. Nie znosiła tego uczucia. - Przepraszam. - Chyba chodziło jej o to, jak kazała mu się pierdolić, rychło w czas te słowa przeszły jej przez gardło.

Daleko jej było do tego, aby wykonywać typowe damskie zajęcia. Matka zawsze powtarzała jej, że nie wypada, aby żyła w ten sposób. Nigdy nie znajdzie sobie męża, wszystkich do siebie zrazi, bla, bla, bla. Cała masa dziwnych argumentów padała z jej ust. Nie, żeby Geraldine się specjalnie tym jakoś przejmowała. Najważniejsze było dla niej zawsze zdanie ojca, a ten wydawał się być dumny z tego, jak żyła. Nie potrzebowała aprobaty nikogo innego. To jej wystarczało. No i najważniejsze było to, aby żyła zgodnie ze swoimi przekonaniami, podążała za tym, co faktycznie ją interesuje, starała się dokładnie  w ten sposób podążać przez życie.

Była bogata, nigdy nie narzekała na to, jak wygląda jej sytuacja majątkowa, ojciec ją rozpieszczał, później sama zaczęła zarabiać spore pieniądze, chociaż na pierwszy rzut oka trudno to było stwierdzić po tym, jak wyglądała. Materiały z których były zrobione jej ubrania na pewno należały do tych wyjątkowych, jednak same kroje nie wyróżniały się jakoś specjalnie, zdecydowanie też było widać upływ czasu po tym, co na sobie nosiła. Ceniła jednak jakość, jeśli płaciła za coś duże pieniądze to miało jej to służyć bardzo długo.

- W takim wypadku wszystko się zgadza, miałeś dzisiaj szczęście. - Gdyby tylko wiedziała, że ona wręcz przeciwnie, że przepadnie w tych jego błękitnych oczach i wpadnie w jego sidła niczym śliwka w kompot. Na pewno zastanowiłaby się, czy warto było się nim zainteresować i wyciągnąć pomocną dłoń.

Nie miała problemu z tym, aby przyznać się do błędu. Czuła, że wypada przeprosić, że powinna to zrobić, bo najwyraźniej wtedy zachowała się bardzo bezmyślnie. Nie miała pojęcia jak bardzo go skrzywdziła, jakie piętno odcisnęło to na tym, jakim był aktualnie człowiekiem. Dwa słowa Pierdol się rzucone pod wpływem emocji, wtedy wydawało się, że słusznych. Teraz jednak miała co do tego pewne wątpliwości.

Wyczuła zmianę tonu jego głosu, zniknęła z niego beztroska, stał się zdecydowanie bardziej stanowczy. Najwyraźniej faktycznie musiało go to zaboleć. Nie ma się co dziwić, pewnie każdy by odczuł podobne emocje, gdyby ktoś zachował się wobec niego w ten sposób, szczególnie kiedy się przed nim otworzył i był zupełnie szczery.

- Pamiętam kim jesteś. - Takich oczu się nie zapomina, nie powiedziała jednak tego w głos, wydawało jej się to bezpieczniejszym posunięciem. - Tak, kazałam ci się pierdolić i za to przepraszam, ale trochę mnie wtedy poniosło. - Czy powinna z nim w ogóle teraz dyskutować na ten temat? Był pijany, widać było, że nadal pamiętał o tym, co mu wtedy powiedziała, może powinna przełożyć te przeprosiny na kiedy indziej, tyle że zaczęła już brnąć w tę rozmowę. Trochę brakowało jej słów, nie była dobra w tego typu rozmowach, w żadnych tak naprawdę nie była dobra. Raczej kierowały nią czyny, niż słowa.

Cóż, każdy miał swój punkt widzenia. Ludzie mieli do siebie to, że byli dosyć mocno ukierunkowani na tym, aby widzieć siebie, swoją perspektywę. Mało kto miał w sobie tyle empatii, aby od razu wizualizować sobie to, co poczuje druga strona, a szkoda, może faktycznie wtedy byłoby prościej, może świat byłby lepszym miejscem.

- Poniosło. - Powtórzyła jeszcze, skoro nie było to takie jasne. Nie było to może zbyt ambitne wytłumaczenie, jednak z niego skorzystała, jakby w ogóle mogło to coś zmienić. Zachowała się okropnie, to prawda, zdawała sobie z tego sprawę, chociaż ciągle wydawało jej się, że miała prawo nie do końca odpowiednio odczytać jego intencje. Jakby nie patrzeć sam dawał jej ku temu powody - wcześniej. Oczywiście mogła bardziej drążyć temat i faktycznie to zweryfikować, jednak wtedy nie wydawało jej się to konieczne, była młoda, miała bardzo porywczy temperament, nauczona doświadczeniem postanowiła się bronić w jedyny sposób w jaki potrafiła. Nie sądziła jednak, że te słowa rzucone bez specjalnego zastanowienia wryją się tak mocno w jego pamięć.

Czuła, że atmosfera robi się napięta. Nie powinni wracać do tamtego dnia, z drugiej jednak strony może lepiej było to wyjaśnić? To wydarzyło się naprawdę dawno temu, a on nadal wydawał się żywić do niej urazę. Nie lubiła niewyjaśnionych spraw, bo wracały, tak jak to teraz, może czas najwyższy mieć to za sobą.

Mimo niechęci do jej osoby postanowił ją zaprosić do siebie. Wpatrywała się w niego dłuższą chwilę, nie do końca wiedziała, czy wchodzenie do środka to dobry pomysł. Kto wie, jak może się to skończyć, szczególnie, że nie wydawał się być jakoś specjalnie zachwycony jej towarzystwem. To nie było jednak istotne, sama wypiła ledwie kilka szklanek whisky, chętnie by się nieco bardziej sponiewierała. - Jesteś tego pewien? - Najwyraźniej wolała się upewnić, że faktycznie chce ją zaprosić. - Jeśli tak, to czemu nie. - Tym razem mu nie odmówiła.

W przypadku Gerry to nawet nie chodziło o przyjemności, bo nie dawało jej przyjemności wcale bycie agresywną, czy spławianie kogoś w ten sposób. Broniła się po prostu, przed ewentualnym skrzywdzeniem, towarzyszyło jej jakieś dziwne przeświadczenie, że inni chcą się tylko i wyłącznie z niej najbijać, ciągle musiała udowadniać swoją wartość, co było w długiej mierze całkiem męczące. Jednak się nie poddawała, bo zależało jej na szacunku, choć mogło by się wydawać, że ma zdanie innych w głębokim poważaniu.

Nie odezwał się słowem na jej komenatrz. Najwyraźniej był pewien swojej decyzji, skoro zaprosił ją gestem do środka. Panna Yaxley kiedyś na pewno bardzo żałowała, że nie zrezygnowała z tego, aby wejść do środka, że ta pokusa w postaci wspólnego picia okazała się silniejsza, alkohol doprowadzi ją do zguby, pewnie nie pierwszy i ostatni raz.

Dotarli do mieszkania. Panna Yaxley pozwoliła sobie pomóc z ściągnięciem płaszcza. Pod nim miała nieco za dużą, błękitną koszulę, najpewniej męską, ktoś musiał zostawić ją w jej mieszkaniu, a ona z tego skorzystała. Często przywłaszczała sobie nieswoje ubrania.

Rozejrzała się po wnętrzu, w końcu była tutaj pierwszy raz, trochę ciekawiło ją jak mieszka. Czy należał do tych osób, które dbały o to, aby wszystko było poukładane, czy jak ona najlepiej odnajdował się w chaosie. Było tu czysto, zdecydowanie ktoś poświęcił swoją uwagę, aby zadbać o to miejsce. Wszystko wydawało się do siebie pasować, całkiem ładne gniazdko sobie tu urządził.

Po chwili jednak podążyła za nim wzrokiem. Prawda. Mieli się przecież napić.
- Nie lubię wina. - Odparła bez zastanowienia, chociaż może nie do końca wypadało, należało grzecznie skorzystać z gościny; tyle, że zauważyła tą stojącą w salonie butelkę brandy.

Geraldine nauczona była picia z mężczyznami, miała mocną głowę, lubiła raczej wysokoprocentowe trunki. Nie była szczególnie wybredna, bo w swoim życiu zdarzyło jej się spożywać alkohol naprawdę wątpliwej jakości.

Skoro zaprowadził ją do salonu, to usiadła sobie na tej kanapie i czekała, aż do niej wróci. Przeniosła wzrok na ścianę, na której znajdowały się obrazy. Zdecydowanie to wnętrze wyglądało dużo lepiej od tego jej, które raczej było zbiorem zupełnie niepasujących do siebie przedmiotów.