Nie mogła się powstrzymać przed posłaniem kuksańca w ramię Thomasa, za to MAAAAMO, także jej ręka pomknęła w powietrzu, przez co delikatnie go smyrnęła. Było to spore osiągnięcie zważając na to, że sięgała mu jakoś do pasa, jednak jak bardzo się postarała to potrafiła do niego doskoczyć, lata praktyki i doświadczenia robiły swoje. Wiadomo, jak to bywa z rodzeństwem.

- Oczywiście, przecież sama sobie nie poradzę, później będziesz mógł robić, co ci się tylko wymarzy. - Pić do rana, czy coś. Póki co jednak musiał być dyspozycyjny, Norka bez Thomasa nie byłaby w stanie sobie poradzić ze wszystkim. Może czasem nawet nieco za bardzo korzystała z jego pomocy, ale jakoś przywykła do tego, że zawsze był obok niej i stał się jej największym wsparciem w tym co robiła.

Na całe szczęście nie musiała nikogo przekonywać do tego, aby pomogli kobiecie w potrzebie. Znajdowała się w towarzystwie całkiem porządnych mężczyzn, może ktoś inny nie zechciałby jej pomóc, ale oni dosyć szybko zadecydowali o tym, że zaangażują się w sprawę. Nie musiała się odezwać nawet słowem, wspaniale, głupio by było, gdyby sama została z tym problemem, bo tak, czy siak pewnie nie zostawiłaby jej samej.

Panna Figg sięgnęła po różdżkę, skoro już mieli iść szukać mężczyzny, który ukradł skrzynię. Nie, żeby potrafiła się nią jakoś świetnie posługiwać, ale jednak zawsze było to jakiekolwiek narzędzie do ewentualnej obrony. Nie, żeby specjalnie martwiła się o to, czy może im się stać krzywda. W końcu była tutaj z Woody'm - byłym gliną i Thomasem, który był klątwołamaczem. Lepiej nie mogła trafić.

Dotarli w końcu do rybaka, który okazał się być rosłym mężczyzną, nie, żeby to zmieniło podejście Norki do całej sytuacji, nadal czuła się bezpiecznie. Bardziej zmartwiła ją obecność chłopca, czy były to odpowiednie warunki do życia dla takiego młodego człowieka? Trochę wątpliwe, ale może nie powinna się mieszać.

- Woody, czy masz jakąś butelkę? Może się z nim napijecie. - Szepnęła cicho do swoich towarzyszy. Niby chwilę temu zabraniała im pić, a teraz wręcz do tego zachęcała, co mogło być uznane za hipokryzję, ale mniejsza o to. Gdyby się nim zajęli, to mogłaby spróbować jakoś zwędzić skrzynię, tyle, czy na pewno? Była prawie jej rozmiaru, co mogło spowodować lekkie komplikacje.

Norka naburmuszyła się kiedy usłyszała komentarz brata. Posłuchała go jednak i schowała ten patyk, skoro miał inny pomysł, to cóż, zrobią to bez użycia siły. Jakoś pewniej się czuła mając różdżkę w ręku (to nic, że prawie wcale nie umiała czarować!).

Założyła sobie ręce na piersiach i spoglądała na niego spod byka. Czekała, aż podzieli się z nimi swoją, błyskotliwą ideą. Cóż, zamiast tego dolał oliwy do ognia i poczochrał ją po włosach, westchnęła jedynie ciężko. Tym razem postanowiła go jednak nie atakować, tym bardziej, że schował się za wujkiem. Policzy się z nim później, na pewno. Już ona mu tego nie zapomni.

Pannę Figg w sumie zastanawiało, co jest w tej skrzyni. Faktycznie nie angażowanie Ministerstwa brzmiało trochę jakby znajdowało się tam coś niebezpiecznego, co ktoś chciał ukryć przed całym światem. Czy powinni w ogóle jej pomagać? Z drugiej strony nikt z tutaj obecnych nie pracował dla Ministerstwa więc nie musieli się specjalnie martwić tym, że ktoś się dowie o tym, że jej pomagali.

Jasne, pomysł z upiciem starego był całkiem niezły. Norka zamyśliła się jednak, bo przecież był tam chłopiec, czy musiał oglądać swojego opiekuna w takim stanie? Skoro z nim mieszkał, to pewnie był na niego skazany. Co jeśli coś mu się stanie przez to, że ten będzie nawalony jak szpadel? Nie do końca uważała takie zachowanie za moralne, faktycznie było niby całkiem proste, ale czy na pewno najlepsze?

- Trochę martwi mnie obecność tego dziecka, co jeśli coś mu się stanie, kiedy tamten będzie nawalony? - Postanowiła się podzielić swoimi obawami z mężczyznami. Cóż, jej matczyne instynkty chyba nigdy jej nie opuszczały.

Wujkowi już nawet udało się sprowadzić do nich butelkę. Miała świadomość, że to rozwiązanie faktycznie mogło przynieść oczekiwany efekt, ale nadal z tyłu głowy zastanawiała się nad losem dziecka.

- Ten plan brzmi jakby miał się udać wujku, nie zrozum mnie źle, ale nie wiem, czy to moralne. - Mogli zobaczyć zmartwienie na twarzy Norki, chyba faktycznie walczyła w tej chwili sama ze sobą i swoimi przekonaniami.

Norka nie była specjalistą jeśli chodzi o taki sprytne pomysły. Zdecydowanie wolała, aby jej towarzysze decydowali o tym, w jaki sposób przebiegnie ta akcja. Sama zamierzała jedynie pilnować tego, aby dzieciakowi nie stała się krzywda. Czuła się poniekąd za niego odpowiedzialna. Kto wiedział, co może mu przyjść do głowy w momencie w którym jego stary będzie spał pijany w tej chatce. Nie wybaczyłaby sobie, gdyby spadł z klifów, albo zrobił sobie krzywdę w jakikolwiek inny sposób.

- Thomas, mi nie chodzi o skrzynkę, mi chodzi o dzieciaka. - Postanowiła wyjaśnić bratu dokładnie o co jej chodzi. Miała w nosie to, czy ukradną skrzynkę, bo sam rybak chyba też ją gwizdnął tek kobiecie, więc w sumie bez różnicy kto komu ją miał teraz zamiar ukraść, najprawodopodbniej to kobieta była oficjalną właścicielką skrzyni więc tak naprawdę nie byli do końca złodziejami, chcieli przekazać tylko właśność osobie do której należała.

Spojrzała na wujka, chyba nie do końca wystarczało jej to, że mieliby stąd zabrać chłopca na jeden wieczór. Zastanawiała się nad tym dłuższą chwilę, aż w końcu się odezwała. - Nie chcę go tutaj zostawiać, każde dziecko zasługuje na kochający dom. - Nie wydawało jej się, aby dzieciakowi żyło się dobrze z takim ojcem. Musiała zareagować, może kogoś poinformować, by mu odebrali tego chłopca. Póki co nie było zbyt wiele czasu, aby o tym myśleć, jednak na pewno nie odpuści tego tematu.

Cóż, Woody poszedł do chaty. Nora właściwie nie do końca wiedziała, co powinna teraz robić. Nie nadawała się do pomocy, była pewna, że będzie tylko i wyłącznie przeszkadzać Thomasowi, bo przecież była pierdołą, nie potrafiła czarować, najlepiej jakby on zajął się tą skrzynią sam.

- Ciekawe, jak długo mu zajmie upicie tego typa. - Postanowiła usiąść na piasku i czekać, bo nic innego nie mieli do zrobienia.

- Nie ma szans, że ten dzieciak będzie tutaj mieszkał, nie wiem, czy mogę zabrać go ze sobą do domu, pewnie nie, ale trzeba poinformować odpowiednie służby. - Najwyraźniej to nadal nie dawało jej spokoju.

Z rozmyślań nad tym wszystkim wyrwało ją upośleszone pohukiwanie. - Te, to chyba wujaszek, idź po te skrzynkę, ja tutaj zostanę. - Rzuciła jeszcze do brata.