Sowa pojawiła się nagle. Zupełnie niespodziewanie wylądowała na stole. Skąd się wzięła? A cholera jedna wie. Była przecież sową, a te najzwyczajniej w świecie potrafiły dostać się do adresata. Miały na to swoje sposoby.

Dla kogo była przeznaczona ta konkretna wiadomość? Oczywiście dla samego Richarda. Na to właśnie wskazywało starannie zapisane na kopercie imię czarodzieja.

Do listu dołączona była dodatkowo wiadomość z wczoraj.

Leonard poszedł się przebrać. Czekając na jego powrót, Richard podciągnął temat dziewczyny młodszego syna. Przedstawiła się jako "Bre", skrót od imienia Brenna. A że Richard na jednym tajnym spotkaniu z bratem widział zdjęcia brygadzistów i aurorów, nie mógłby się pomylić, że była to panna Longbottom. Widział ją na Lammas. Czy powinien syna uświadomić o tym, aby lepiej byłoby, gdyby trzymał od niej z daleka?

- To najważniejsze.
Odparł jedynie w sprawie stwierdzenia, że wspomniana koleżanka Charlesa, nie nosi się jak mugolak. Strój jednak był rzeczą drugorzędną. Choć równie ważny, to jednak pochodzenie i poglądy miały znaczenie.

Nic więcej nie dodał w tym temacie, kiedy i Sophie udzieliła odpowiedzi. Ponieważ w tym czasie na stole jadalnym niespodziewanie, wylądowała sowa z listem. Ptak zatrzymał się na niezastawionej części stołu jadalnego. Zmarszczył brwi, zastanawiając się, kogo niesie z wieściami tak wcześnie z rana. Tym zaś zaniepokoiła się Sophie, pytając od razu o swojego ojca. Z sowy przeniósł spojrzenie na bratanicę, po czym znów na sowę.

- Jest zdrowy. Nie masz się czym przejmować Sophie. Siedź, odbiorę list.
Rzucił krótko, stanowczo, zdecydowanie. Tym samym zakomunikował, wstając ze swojego miejsca. Wyminął stół od strony Sophie, gdzie siedziała. Podszedł do ptaka i odebrał od niego list, spojrzawszy na charakter pisma. "Łaskawca przypomniał sobie nagle, że ma brata?" – stwierdził w myślach. Słysząc kroki, obejrzał się, dostrzegając w końcu wracającego i ubranego Leonarda.

Chciał już przegonić sowę z jadalni, aby mogli w końcu zjeść śniadanie. Żeby mógł przekazać im informację o nieobecności Roberta i Lorien. Nie mogło być jednak tak idealnie.
Do jadalni, wleciała druga sowa.

- Co jest do cholery.
Przeklął, wyraźnie nerwowy. Zwrócił się do drugiej sowy, odbierając od niej list. Kolejny znany mu charakter pisma. "Się kurwa dobrali…" – stwierdził w myślach, patrząc teraz na dwie koperty, na których znajdowało się jego imię, na jednej kopercie napisane przez Roberta, na drugiej przez Stanleya.
- Jedzcie śniadanie.
Polecił dzieciakom, jeżeli byli już wszyscy w komplecie, niech jedzą i piją póki ciepłe. W tym czasie Richard przegonił sowy z jadalni. Przez parę sekund jeszcze wpatrywał się w wyjście z pomieszczenia, upewniając się, czy nie wleci mu kolejna sowa, albo i chmara ich.
- Robert i Lorien wyjechali na urlop. Może nie być ich tydzień, jeśli nie dłużej.
Zakomunikował, wracając na swoje miejsce, siadając. Tak przypuszczał, tak podpowiadała mu intuicja. Przypominając sobie ostatnią rozmowę z bratem. Dopiero go oświeciło. Dlatego Robert pytał o czas, jaki Charles dostał na... wyprowadzkę.
Jeżeli mieli pytania, odpowiedziałby im jeszcze zanim zaczął czytać listy.

Otworzył jeden list, ten od Stanleya. Krótki, informacyjny. Chciał się spotkać. Będzie musiał zmienić plany dzieciakom. Postanowił to zostawić na koniec. Schował list do koperty. Tę złożył na pół, chowając zaraz do tylnej kieszeni spodni.

List od Roberta zdawał się mieć w sobie coś więcej. Jeżeli młodzież skupiona była na jedzeniu śniadania i wzajemnej rozmowie, otworzył list i zaczął czytać.
"Twój syn w międzyczasie zdołał najwyraźniej wywinąć kolejny numer…" – przy czytaniu tych słów, Richard oparł się prawym łokciem o blat stołu, a na dłoni czoło. Kolejny problem, zawód, nerwy i nasilający się ból głowy. Czytał dalej.
…"myślę, że dobrym posunięciem mogłyby okazać się oficjalne przeprosiny w gazecie. Chociażby w Proroku Codziennym…" – przy tym fragmencie zatrzymał się na dłużej, czytając go ponownie. Nie wierzył. "Ochujał? Czy zamienił się mózgami z Alexandrem?" – normalnie nie wiedział, co myśleć i najchętniej wysłałby to pytanie bratu gdziekolwiek kurwa teraz był. Jak już o tym pomyślał, zwrócił uwagę na dopisek. "Jebana Francja…" – na myśl o tym, złożył list, wziął kubek z kawą i upił solidne dwa duże łyki. Za wcześnie było na alkohol. 

Jeżeli ze strony dzieci padały jakieś pytania podczas jego skupienia w czytaniu listów, ignorował. Nawet mógł nie zwracać uwagi na to, o czym między sobą mogli rozmawiać.

Wyjął z tej samej Robertowej koperty załączony kolejny list. Od Lorraine Malfoy. Zaczął czytać. Linijka po linijce. Akapit, po akapicie. To było już chyba apogeum. Gdy skończył, złożył list, schował do koperty. Tę złożył na pół i podobnie jak poprzednią, schował do tylnej kieszeni spodni. Dzieciaki nie miały prawa widzieć ich treści. Przetarł dłońmi twarz, opierając się znów łokciami o blat stołu. Zaczął masować skronie.

- Leonard. Daj mi coś na ból głowy, bo zaraz mi chyba mózg eksploduje.
Zwrócił się do starszego syna. Alkohol w nocy, te dwa listy z rana, to było za dużo. Niezależnie od tego, czy wykona polecenie. Richard skierował swoje pytanie zaraz do młodszego.
- Charles… ile masz jeszcze zamówień na durnowate świeczki?
Zapytał nieco ostrzej. Tak. Wyglądało na to, że ten problem wciąż za nimi się ciągnął. I najwyraźniej mógł być poruszony w jednym z listów. Richard nie zamierzał jednak zdradzać szczegółów treści.


Deadline odpisów: 9.08 (piątek), północ / dowolna kolejka, 1 post na turę

Było widać, że Charles mocno przeżywał to co miało ostatnio miejsce. Szczególnie rozmowę jaką z nim przeprowadził Richard. Musiała mieć miejsce, aby Charles przyhamował ze swoją porywczością i zaczął w końcu myśleć, zanim cokolwiek zacznie robić. Richardowi spokoju nie dawały nawet słowa brata, który stwierdził, że uzależnił od siebie chłopaka. Nie potrafił zauważyć, w którym momencie mogło to nastąpić. Kiedy?

Uspokoił Sophie, że Robertowi nic nie jest. Zakomunikował też, że jego brata i Lorien nie będzie przez dłuższy czas, gdyż wyjechali na urlop. Czytając jednak list, zaczynał wątpić w jego zdrowy umysł. Jakie propozycje wysnuwał, odnośnie oficjalnych przeprosin dla Lorraine od Charlesa.

Młodzież nie podejmowała rozmów przy stole, pozwalając mu przeczytać w spokoju treści listów. Te jednak wzmacniały mu bardziej ból głowy. Dlatego poprosił starszego syna o coś na jego zminimalizowanie, bo nie wytrzyma. Skala bólu? Najwyższa.

- Dziesięć.
Pozwolił, aby Leonard dodał do jego kawy odpowiednią ilość eliksiru, a następnie po prostu to wypił. Zadał Charlesowi pytanie o zlecenia na kontrowersyjne świeczki. Masując sobie skroń z jednej strony głowy.
- Dzisiaj to skończ i nigdy więcej do tego nie wracaj. Nie przyjmuj zleceń, nie produkuj tych świec.
Zdecydował ostatecznie. Zmieniając decyzję do wcześniejszych rozmów na ten temat, że Charles miał się z tym jedynie wstrzymać. Teraz, miał w ogóle porzucić ten pomysł.

Nie zignorował z kolei słów Sophie, która chyba twierdziła, że sprawa z świeczkami to jeden błąd w życiu, który może się każdemu przytrafić. Niestety, u Charlesa tych błędów było więcej niż jeden.

- Sophie, czasem taka głupota może kosztować więcej niż sam gniew rodzica. Pomijając wcześniejsze przypadki, Charles tym wywiadem w Czarownicy właśnie przekroczył tę granicę. Jeszcze jeden numer, uderzający w nazwisko naszej rodziny i jej członków, wyleci. To niech będzie także dla Was przestrogą. Nie ufajcie obcym. Nie dajcie się im zmanipulować. Oni wam zaszkodzą, z korzyściami dla siebie. Tylko na rodzinę możecie liczyć. Jeżeli macie jakiś problem, zwracajcie się do mnie i Roberta.
Mówiąc to z powagą, nie tylko spoglądał na Charlesa, ale także zamiennie na Sophie i Leonarda. Uświadamiając ich o wysokiej cenie, jaką może przyjść im zapłacić za naruszenie dobra rodziny i jej członków. Wydziedziczenie nie był czymś, co każdy chciałby doświadczyć. Każde tutaj z siedzących nabroiło. Miało coś za uszami, że bliźniacy musieli im pomagać rozwiązywać te problemy. Cytrynówka w pokoju? Szalona była dziewczyna? Kontrowersyjne świeczki i wywiad? Czy coś jeszcze dołączy do tej listy?
- Kuzynka z rodziny od strony Waszej matki dostała przesyłkę z tą świeczką. A że nie było adresu twórcy, list dostał Robert.
Przy tych słowach spojrzał na chłopaków. Bowiem do nich kierował teraz te słowa. Uwagę zaraz bardziej skupił na Charlesie.
- Nawet jeżeli ten wywiad miał pomóc Ci oddzielić interes od naszego rodzinnego, Robert wciąż dostaje listy. Zastanów się, jak Twoje świeczki są teraz wykorzystywane. Wysyłane anonimowo do kogoś, kto sobie tego nie życzy. Masz napisać przeprosiny do kuzynki. Po śniadaniu w gabinecie to omówimy.
Eliksir od Leonarda był jak zbawienie, że ból głowy powoli odpuszczał. Dzięki temu, mimo ciężkiej atmosfery, Richard zwracał się już spokojniej, ale wciąż poważnie, wiąż jednak nerwy go trzymały, lecz kontrolował je. Problemy nie kończyły się a pojawiały na nowo. A jeszcze nie wiedział, że dojdą kolejne…


Deadline odpisów: 14.08 (środa), północ / dowolna kolejka, 1 post na turę