Wyrządzili sobie wiele złego, nie mogli teraz z tym nic zrobić. Celowo się ranili, tylko właściwie po co? Wcale tego nie chciała. Nadal jej na nim zależało, nadal chciałaby mieć swoje miejsce w jego życiu. Tyle, że to chyba nie było możliwe, już nie. Usilnie próbował jej to uświadomić, ale od niej nadal się to odbijało niczym od ściany. Wiedziała swoje, a właściwie to niczego nie wiedziała, co jeszcze bardziej mieszało. Nic tu nie było proste, nie potrafiła się określić, sama nie wiedziała, czego chce, mimo wszystko desperacko trzymała się tej szansy, którą sobie dali. Nadal widziała w tym szansę, była naprawdę okropnie zaślepiona. Chaotycznie miotali się w tym wszystkim, mówili jedno, robili drugie, a przy okazji unikali rozmów, które faktycznie mogłyby im dać cokolwiek.

Kiedy usiadła wbiła wzrok w szklankę, którą postawiła przed sobą. Tak było prościej, trochę bała się mu teraz spojrzeć w oczy, bo czuła się winna temu, co przed chwilą zrobiła. Miała jednak nadzieję, że to było słuszne, że faktycznie przyniesie jej jakiekolwiek odpowiedzi. Łudziła się, że wtedy znajdzie jakieś rozwiązanie, chociaż póki co żadne jeszcze się nie pojawiło, wręcz przeciwnie. Utknęli tutaj tak naprawdę zupełnie bez sensu, za niedługo mieli się rozejść każde w swoją stronę i co dalej? Znowu będą się unikać? Nie chciała tego, na pewno nie zamierzała do tego dopuścić, tylko, że nie zależało to wyłącznie od niej. Nie miała wpływu na jego zachowanie, jeśli będzie miał ochotę na pewno znajdzie sposób, aby trzymać się od niej z daleka.

Jego co spowodowało, że raptownie się spięła. Wyprostowała się na tym krześle przerażona, że on wie, że rozgryzł jej sprytny plan. Roise był w końcu specjalistą od mikstur, miał świadomość jak one działają, co nie ułatwiało jej podstępu. Powinna spodziewać się, że się domyślił, że zaraz wyrzyga jej to, że nadużyła jego zaufania, że przegięła. Była niemalże pewna, że zaraz wybuchnie kolejna kłótnia, która tylko pogorszy sytuację między nimi. Najwyraźniej ciągle miała tendencje do tego, żeby niszczyć wszystko wokół siebie.

Sięgnęła po fajkę, którą wepchnęła sobie do ust, czekała na jego wysryw na temat tego, że nie powinna ich palić, że śmierdzą, że mogłaby palić co innego, chociaż ostatnio sobie darował te komentarze, więc może i tym razem jej odpuści. W końcu już nie była jego problemem, nie musiał się ją przejmować, ani jej nałogami.

Nic się jednak nie stało. Nie wybuchnął, zamyślił się, więc może jednak nie wiedział o tym co zrobiła. Ulżyło jej, bo naprawdę nie chciała, żeby dowiedział się o tym co zrobiła. Tak naprawdę to nie do końca miała pojęcie na jakiej zasadzie działała mikstura, którą przywieźli z tej wycieczki. Miała rozplątywać język, tyle wiedziała, ale czy Ambroise w jakikolwiek był tego świadomy? Nie miała pojęcia, liczyła na to, że nie. Pewnie trudno by jej było później spojrzeć mu w oczy.

- Musimy w końcu sobie wszystko wyjaśnić, nie powinniśmy ciągle tego unikać. - Zdecydowanie miała inne zdanie. Próbowali kilka razy odkąd się tutaj znaleźli jakoś się dogadać, ale nie wychodziło im to najlepiej. Mimo wszystko sądziła, że kolejne próby są konieczne. Może w końcu uda im się dojść do jakichś konkretów.

- Co niby było racją? Praktycznie nic z tego, co powiedziałam nie powinno mieć miejsca, po prostu chciałam uderzyć w Ciebie jak najmocniej, do nie do końca było to, co miałam na myśli. - Sama sięgała po szczerość, właściwie od samego początku nie chciała niczego przed nim ukrywać. Wydawało jej się, że znowu brał na siebie odpowiedzialność za całe zło, które im się przytrafiło, tyle, jej zdaniem to nie było prawdą. Starał się przecież, aby było im dobrze, naprawdę próbowali jakoś ułożyć sobie wspólne życie i nawet im to wychodziło. To, co już udało jej się z niego wyciągnąć, od kiedy się tutaj znaleźli świadczyło o tym, że on również mocno przeżywał to, że od niej odszedł, nie uważała więc, aby to Roise był czarnym charakterem w tej opowieści.

- Dlaczego nie możesz odpocząć, czy nie po to tutaj zostaliśmy? - Mieli się jakoś ogarnąć, doprowadzić do porządku, a później wrócić do rzeczywistości, która aktualnie wydawała się być ich największym wrogiem. W Piaskownicy nie było tych problemów, które nie dawały im spokoju, ale też mieli doświadczenie z tym, że na dłuższą metę nie mogą się tutaj izolować, bo to, co działo się na zewnątrz tak, czy siak kładło łapska na tym, co stworzyli. Izolowanie się tutaj nie miało więc żadnego sensu.

Zmrużyła oczy, faktycznie nie spodziewała się, że ten mały dodatek może przynieść taki efekt, w końcu jeszcze chwilę temu  unikali rozmowy po raz kolejny. Chyba była gotowa na zadawanie pytań, chociaż nieco bała się odpowiedzi, czy była gotowa usłyszeć całą prawdę? Cóż, jak straszna by ona nie była to miała zamiar w tym momencie się w niej zagłębić.

- Dobrze, że się co do tego zgadzamy. - To nie tak, że przez ten mały dodatek robił coś wbrew sobie, po prostu wybierał prawdę, nawet jeśli nie do końca chciał się nią dzielić. Najprawdopodobniej też miał dość tych wszystkich niedopowiedzeń, tyle, że teraz nic nie powstrzymywało go przed tym, aby podzielić się z nią swoimi przemyśleniami.

Nie zdawała sobie jeszcze sprawy, czy faktycznie ta rozmowa może coś zmienić, ale jeśli jej nie odbędą to się tego nie dowiedzą, więc lepiej było po prostu zaryzykować i sprawdzić, była naprawdę okropnie zdesperowana skoro sięgnęła po taką wątpliwą moralnie metodę na uzyskanie od niego informacji. Nie była to wyłącznie jej wina, gdyby nie utrudniał tego wszystkiego, to mogłoby się odbyć bez tych środków po które sięgnęła.

Powoli zaciągała się papierosowym dymem, nie uspokajał jej on jednak wcale, naprawdę była mocno zestresowana tą sytuacją, jeszcze nigdy bowiem nie zrobiła mi czegoś takiego. Póki co nie miał pojęcia, że maczała w tym palce, może nigdy się tego nie dowie? Tak byłoby chyba najprościej. Upiła kolejny łyk alkoholu, przyjemne ciepło zaczęło się rozchodzić po jej ciele. Jeszcze trochę i będą to mieli za sobą.

- Coby się nie działo nie zamierzam Cię unikać Roise, już nie, to było nieodpowiednie, nie chciałabym do tego wracać, nigdy też nie będę Tobą gardzić. - Tak, to też już było za nimi, te półtora roku było ciężkie, nie miała pojęcia jak się miewa i czy właściwie żyje, nie mogła się z nim spotykać i sprawdzać, czy wszystko jest w porządku. Nie  było opcji, żeby powtórzyła to w kolejnych miesiącach. Nie po tym co się wydarzyło przez ostatnie kilka dni. Nie kiedy wiedziała, że on też nadal coś do niej czuje.

- Czy nie udało nam się razem stworzyć domu o którym zawsze marzyliśmy? Nie wierzę, że dla Ciebie to nie było wystarczające. - Mieli to, kiedyś udało im się jakoś wszystko ułożyć, dlaczego więc nie mogli tego powtórzyć, może na nieco innych fundamentach, bo skoro zaczęli wyznawać swoje wszystko, to może miałoby to większą szansę przetrwać, bez tajemnic chowanych pod dywanem.

- Brakowało mi Ciebie wiesz, i tego co mieliśmy, może to nie jest to samo, ale chyba rozumiem do czego zmierzasz. - Mogli przez krótki czas mieć namiastkę tego życia, które kiedyś było dla nich normą, zdecydowanie wyglądało ono szczęśliwej niż to aktualne, w pojedynkę.

- Zawsze istnieją szanse, tylko musimy je sobie dać, bez względu na to od czego zaczynamy, nie wydaje mi się, żeby było nam pisane coś innego niż to, co poznaliśmy. Nic nie będzie w stanie tego zastąpić. - Sojusznicy, przyjaciele, to nigdy im nie wystarczy, nie po tym, kiedy mieli najdoskonalszy, pasujący im układ. Nic właściwie nie mogli z tym zrobić, tak czy siak każdą relację jaka ich miała łączyć będą do tego porównywać.

- Roise, chciałabym się dowiedzieć, co nie pozwala Ci znowu w nas uwierzyć, dlaczego uważasz, że się dla mnie nie nadajesz, nie umiem sobie wyobrazić siebie u boku nikogo innego, a Ty ciągle mówisz o tym, że to niemożliwe. - Musiała poznać konkrety, potrzebowała tego, żeby zobaczyć jego punkt widzenia. Sama ponownie się przed nim otwierała, nie miała najmniejszego problemu z tym, aby mówić o tym, co czuła, zresztą większość z tych słów już padła z jej ust.

- Czemu tak z tym walczysz? - Wiedziała, że chciał tego samego co ona, tylko się opierał, coś go powstrzymywało, musiała się dowiedzieć co to było.

- Nie chcę Cię dłużej unikać, to nie jest właściwe. - Cóż, skoro już rozmawiali, to ona chyba też mogła mieć coś do powiedzenia, a przynajmniej tak się jej wydawało. Po tym wszystkim, co widziała, co usłyszała, czego chciała nie potrafiłaby wrócić do tego unikania się, które miało miejsce jeszcze niedawno. To nie było coś, do czego zamierzała wracać, zasługiwali na więcej. Ona i on. Nie chodzi o patrzenie na świat przez różowe okulary, miała świadomość, że nie jest z nimi dobrze, że są w rozsypce, ale łatwiej będzie im wspólnie z tego wyjść, razem byli silniejsi, mogli osiągnąć więcej, od zawsze tak było. Nie wydawało jej się, aby to mogło się kiedykolwiek zmienić.

- To dlaczego z tego zrezygnowałeś? - Potrzebowała konkretów, jasnych odpowiedzi, nie tych pokrętnych, które niczego jej nie wyjaśniały. Nawet teraz nie czuła się mocniej oświecona, mimo, że miał niby być z nią zupełnie szczery po zażytej z herbatą substancji, jak widać to też nie było takie proste. Może powinna w inny sposób formuować pytania, problem mógł być przecież również w tym. Przymknęła na chwilę oczy, przetarła dłonią oczy, próbując ułożyć sobie wszystko w głowie. To wcale nie było takie łatwe, jak się mogło wydawać. Zresztą tutaj nic nie było łatwe, czekała ją naprawdę trudna przeprawa i chyba powinna się streszczać, bo nie miała pojęcia przez jaki czas ta substancja będzie działała. To, że czas ją naglił też nie ułatwiało sprawy, nie mogła zbyt długo zastanawiać się nad tym, co chciała od niego usłyszeć.

- Czemu więc nie postanowiłeś tego zamienić? - Wspomniał jej o tym, co planował w przeszłości, tyle, że nie doszło to do skutku. Faktycznie śmierciożercy im nieco pokrzyżowali wtedy plany swoimi atakami, ale przecież do deklaracji wcale nie potrzebowali żadnych Alp, mogli to zrobić też tutaj, wtedy, gdy robili z tego miejsca fortecę, w której zamierzali się schronić.

- Nie ma co teraz roztrząsać tego, w jaki sposób to zrobiłeś, nie będę udawać, że to nie bolało, bo bolało, ale co się stało to się nie odstanie. - To był chyba najgorszy okres w jej życiu. Nigdy nie czuła się taka pusta, z dnia na dzień straciła przecież wszystko na czym jej zależało, o czym kiedyś nawet by nie marzyła. Nie miała na to żadnego wpływu, nie mogła nic z tym wtedy zrobić, bo wymknął się pozostawiając jej jedynie krótką notatkę. Wtedy to był naprawdę bolesny cios, teraz? Teraz chyba to jakoś przetrawiła.

- Może tak byłoby lepiej? Gdybyś nie odszedł. Odkąd zniknąłeś wszystko zaczęło się sypać. - Nie miała zamiaru udawać, że jej życie układało się po tym, kiedy postanowił ją opuścić. Wręcz przeciwnie, miała wrażenie, że spadała coraz głębiej i nie uda jej się wydostać na powierzchnię. Zaczęła się zatracać w rzeczach, które jej nie służyły, prowadziło to do autodestrukcji, przez te półtora roku upadła naprawdę nisko. - Cały świat mi się wtedy rozsypał, straciłam i Ciebie i Amandę, wszystko, co było mi bliskie. - On również to przeżywał, gdyby razem przetrawili tę stratę może byłoby im łatwiej. Zresztą mało pamiętała z tamtego okresu, zaszyła się w swoim mieszkaniu i upijała się na umór, żeby jakoś przetrwać to, co było najgorsze.

- Najwyraźniej całkiem nieźle wychodziła Ci ta walka. - Nie omieszkała tego nie zauważyć. Pamiętała tamten dzień, jedyny raz kiedy znajdowali się tak blisko siebie. Nie rozmawiali wtedy wcale, to nie było miejsce, w którym powinni wyjaśniać swoje problemy. Pojawili się tam z zupełnie innego powodu i starali się to uszanować, chociaż nie mogła się powstrzymać przed strzelaniem w niego piorunami z oczu, bo nadal czuła żal, że potraktował ją w taki, a nie inny sposób.

- Nie byłabym w stanie tego zrobić, dziwi mnie to, że uwierzyłeś w te plotki. - Przecież ją znał, miał świadomość, że nie angażowała się w nic, kiedy nie była tego stuprocentowo pewna. Nie znalazłaby sobie kogoś na jego miejsce tak szybko, zwłaszcza po tym ile lat razem spędzili. Nie umiała się otwierać przed ludźmi, nie umiała rozmawiać. Założenia o tym, że byłaby w stanie zaręczyć się z kimś były więc zupełnie niepotrzebne. Nie bez powodu powtarzała mu od początku, że widzi siebie tylko u jego boku, nie u nikogo innego. To było prawdą.

- Po co substytuty, kiedy wiesz, że gdzieś czeka ktoś, kto jest tym jedynym? - Nie zamierzała sięgac po substytuty, gdy wiedziała, że on gdzieś tam jest. Żyje, miewa się jakoś? To nie miało żadnego sensu. Bez względu na to przy kim by się znajdowała jej myśli i tak kierowałyby się tylko ku niemu. Nie była, aż taką egoistką, że znalazłaby sobie kogoś, kto i tak nie mógłby jej dać tego, co potrzebowała. Nie chciała nikogo krzywdzić mając świadomość, że nie będzie w stanie go pokochać. Prędzej wybrałaby drogę w samotności, może pełną jednorazowych, nic nie znaczących zbliżeń, które raz na jakiś czas mogłyby zaspokoić jej żądze. Nic więcej.

- Wiem, że niczego nie polepszam, ale wolę być z Tobą szczera, niż udawać, że mi to odpowiada. - Od samego początku zmierzała właśnie tą ścieżką. Mówiła o tym, czego chciała, przestała już bać się odrzucenia i ono nie było jej straszne, widać było, że jest zdesperowana, bo rzadko kiedy była, aż taka rozmowna. Czasem trudno jej było wyduszać z siebie słowa.

Dopiła zawartość swojej szklanki, w między czasie przygasiła papierosa w popielniczce. Niemalże od razu dolała sobie kolejną porcję whisky, bo potrzebowała więcej. Wbrew pozorom ją też sporo kosztowała ta rozmowa, wcale nie przychodziła jej naturalnie.

- To przestań cokolwiek przede mną ukrywać, to nie jest trudne, nie sądzę, że znalazłoby się coś, co mogłoby mnie od Ciebie odepchnąć, wiele razy Ci o tym powtarzałam. - Nie miała pojęcia o jakich tajemnicach mówił, ale trudno było ją wystraszyć. Yaxleyówna nie była delikatną dziewczyną, która nie radziła sobie z życiem. Wiedziała, jak wygląda świat, że rządzi się własnymi prawami. - Pozwól, że tym razem to ja zadecyduję o tym, ile jestem w stanie udźwignąć. - Nie chciała, aby odbierał jej wolność wyboru, znowu to robił, znowu zakładał, że ona sobie nie poradzi. - Nie możesz być moim wsparciem, a ledwie kilka dni temu nim byłeś, nie wiem, nie widzisz tego? Ja sama się niszczę, to się dzieje i bez Twojej obecności. - Nie miała pojęcia, czy tego nie widział, bo był tak bardzo zapętlony w obwinaniu siebie, czy o co mu właściwie chodziło.

- Kogo pomściłeś? - Miała swoje podejrzenia, ale wolała się upewnić. Najwyraźniej nie zaangażowali jej w to, co zrobili, to byłoby zrozumiałe, że dorwali morderców Amandy. Nie ufali jej jednak na tyle, aby w to zaangażować. Te informacje jeszcze nigdy nie padły podczas żadnej z rozmów, które odbyły, trochę ją to zabolało. Po raz kolejny była odsuwana od tych spraw, które miały jakiekolwiek znaczenie, jak by była niewystarczająca.

- Ile razy mam ci powtarzać, że nie tak łatwo mnie zabić. - Mógł mówić, co chciał, ale ona była w stanie się obronić, przed praktycznie każdym możliwym niebezpieczeństwem. Do chuja, była pierdoloną łowczynią potworów, radziła sobie też z magią, nie była jakąś, pierwszą, lepszą, delikatną dziewczyną, o którą trzeba było się usilnie troszczyć.

- Tyle, że ja nie chce tego, nie z kimś innym. - Miała w nosie co sobie myślał o tym, na kogo zasługiwała. Nie zamierzała się łapać brzytwy tylko dlatego, że ktoś jej to zasugerował. Nie chciała na siłę zakładać rodziny z kimś, z kim nie łączyłoby ją zupełnie nic.

- Takiego, czyli jakiego? Co się zmieniło? - Nadal nie dostała od niego żadnych konkretów, więc wolała po raz kolejny zapytać wprost o to, co miał na myśli.

- Zawsze są jakieś inne opcje. - Nie zamierzała akceptować tego podejścia. Jedyna opcja, bo tak zadecydował, bo znowu postanowił za nich? Tym razem nie chciała odpuszczać. Zależało jej na tym, aby ona również miała jakikolwiek wpływ na podejmowane przez nich decyzje, nawet jeśli sama jeszcze nie widziała innych możliwości.

Nie spodziewała się jednak tego, co miało nadejść, może powinna, najwyraźniej ta mikstura, której dolała mu do herbaty potrafiła zdziałać cuda, czy kiedykolwiek wypowiedział z siebie, aż tyle słów? Powątpiewała w to, a spędzili razem wiele lat.

Słuchała więc, kiedy zaczął. Bardzo uważnie, aby nie umknął jej żaden, nawet najdrobiejszy szczegół. W między czasie tylko uzupełniała sobie zawartość szklanki, bo popijała z niej co chwila tę nieszczęsną whisky, żeby jakoś to wszystko przetrawić.

- To zrozumiałe. - Cóż, wspomniał jej już wcześniej o tym, że myślał o tym, aby wreszcie, oficjalnie stali się małżeństwem. Rozumiała dlaczego chciał to zrobić według przyjętych norm, bo przecież sam przeżywał swoje przez to, co stało się z jego rodzicami, najwyraźniej nie chciał zaliczyć powtórki z rozrywki, co było rozsądne, praktycznie wszystko, co robił było przemyślane. No, na pewno bardziej od tych decyzji, które podejmowała sama Yaxleyówna.

- Wierzę Ci. - Cóż, miała przecież pewność, że jest z nią szczery przez eliksir, którego dolała mu do kubka, ale i bez tego nie sądziła, aby mógł ją okłamać kiedy o tym wspominał. Roise taki nie był.

Fakt, Ambroise podjął już pewne próby, dużo wcześniej, związane z formalizacją ich związku, Geraldine czuła jednak, że były wymuszone, więc stanowczo mu odmówiła. Wtedy była pewna, że to co mieli było wystarczające, nigdy nie chciała stawiać go pod ścianą, raczej zależało jej na tym, aby faktycznie był pewien podejmowanych przez siebie decyzji, nie chciała w żaden sposób ich na nich wymuszać. Tylko przez to go wtedy odrzuciła, zresztą nie sądziła, że tak bardzo wziął to do siebie. Najwyraźniej znowu się myliła.

Najwyraźniej nie zamierzał ominąć żadnych szczegółów, bo wspomniał też o kamyku, to było ich jakieś dziwne szczęście, że nawet taka prosta czynność mogła nie do końca się udać. Komplikacje chyba były im pisane od zawsze na zawsze.

- Nikt nie mówił, że będzie łatwo. - Co innego mogła powiedzieć. Rozjaśniało się jej wszystko coraz bardziej, wróciła pamięcią do tamtych dni. Mieli pewne plany, które nie doszły do skutku, bo cóż, zaczęło się to nieszczęsne orędzie, później ona zupełnie przypadkowo starła się z śmierciożercami niemalże tracąc przy tym życie, mieli na głowie sporo innych problemów niż formalizacja związku, w którym tkwili od lat. Zakończyło się to śmiercią Amandy, co też nie zachęcało do tego, aby zajmować się takimi sprawami.

Świat na którym przyszło im żyć stał się okropnym miejscem, próbowali się do tego dostosować, jak mogli, to, że przynosiło to różne efekty nie było ich winą, nie było jego winą, zostali podstawieni pod ścianą.

- Każdy ma jakąś przeszłość, skąd mogłeś wiedzieć, że przyniesie to takie konsekwencje? - Nawet jeśli podjąłby inne decyzje, kiedy był gówniarzem wszystko działo się po coś. Może nigdy by się nie poznali, gdyby tego nie robił, na pewno nie znaleźliby się razem w tym dziwnym dworku, gdzie ich relacja nabrała zupełnie innych torów. Wszystko działo się z jakiejś przyczyny.

- Trudno jest walczyć z całym światem w pojedynkę. - Tak, zauważyła blizny, które pojawiły się na jego ciele, których wcześniej tam nie było. Spodziewała się, że mogło przytrafić mu się coś złego. To ją martwiło, że nie było jej wtedy przy nim, że nie mogła mu pomóc, kiedy tego potrzebował. Od samego początku uważała, że to, iż próbuje ją trzymać z daleka od swojego drugiego życia nie przyniesie im zbyt wiele dobrego. Jasne, mogła stać się celem jego wrogów, ale nie przejmowała się tym jakoś szczególnie, starała się zrozumiec to, że w ten sposób próbował zapewnić jej bezpieczeństwo, ale to było zupełnie niepotrzebnie. Razem, faktycznie mogli się wspierać. Nie skomentowała tego, co wspomniał jej o tym, że szukał pocieszenia w ramionach jakieś małolaty, bo cóż, sama nie była pod tym względem lepsza, zatracała się w podobny sposób z różnymi mężczyznami, aby chociaż przez chwilę coś poczuć. Wolałaby tego nie rozgrzebywać.

- Ile razy mam ci powtarzać, że to nie ty go spierdoliłeś. - Nadal próbował brać winę za te wszystkie niepowodzenia na siebie. Kurwa mać, czy nie mógł wreszcie dostrzeć, że to świat w którym przyszło im żyć był spierdolony, a nie oni?

- Tak, wiem. Ludzie lubią gadać, zawsze znajdą ciekawy temat do plotek. - Nawet do jej uszu dochodziły te śmieszne informacje, nie przejmowała się nimi szczególnie, bo to był tylko plotki. Najwyraźniej Ambroise trochę za bardzo się nimi przejął. W sumie nie powinna mu się dziwić, ta historia całkiem nieźle się układała, tyle, że Erik nigdy nie znaczył dla niej nic więcej. W jej sercu zawsze było miejsce tylko dla jednej osoby, zresztą miał świadomość tego, jak silna była ich więź, nic nie byłoby w stanie się z tym równać.

- Skąd możesz mieć pewność, że nigdy nic was nie połączy? Wolę zaczekać niż szukać pocieszenia w substytutach. - Nie zamierzała sięgać po pierwszą, lepszą osobę, która jej się nawinie. To było zupełnie niepotrzebne, nie chciała żyć w ten sposób, szczególnie, gdy zdawała sobie sprawę, że on gdzieś tam był. Nie byłaby w stanie tego zrobić.

- Przestań traktować siebie jako czarny charakter. Kocham Cię, czy tego chcesz, czy nie. Nie masz na to żadnego wpływu. Możesz mówić, że nie mogę tego robić, ale to się nie zmieni. To jest trwałe. - Mimo tego, że nie odzywali się do siebie niemalże przez półtora roku, mimo tego, że próbowała naprawdę nie patrzeć na niego w ten sposób, to nie umiała inaczej. Więź która ich kiedyś połączyła nie słabła, nadal to czuła, za każdym pierdolonym razem, gdy na niego spoglądała. Nie mogła z tym nic zrobić, teraz już nawet nie chciała, bo to by jej do niczego nie doprowadziło. Zostali na siebie skazani, albo się z tym pogodzą, albo będą się męczyć i dusić, gdy znowu się od siebie odetną.

- To nie może funkcjonować z doskoku, zdajesz sobie sprawę, że nie ma opcji, aby to się udało. - Niby jak to sobie wyobrażał? Że za każdym razem jak znajdzie się w jakieś gównianej sytuacji, będzie do niego przychodziła po pomoc z podkulonym ogonem, a później co? Będzie wracać do siebie, jakby nic się nie zmieniło. To nie miało szansy działać. Od samego początku.

- Nie powinniśmy w ogóle brać tej opcji pod uwagę. - Skoro i on miał z tym teraz problem, to po co właściwie narzucali sobie jakieś kolejne, chujowe ramy, które nigdy nie miały zadziałać? Może to i lepiej, że zaczęli sobie to wyjaśniać. Nie, żeby póki co ta rozmowa cokolwiek zmieniała w ich życiu, ale przynajmniej zaczął mówić, może nie dlatego, że chciał, ale nie liczył się powód, może jeszcze uda jej się dowiedzieć czegoś więcej.

- To dobrze, należało tak zrobić. - Żałowała tylko, że nie pozwolili się jej również zaangażować w sprawę, że ją od tego odcięli, jakby ona nie zasługiwała na to, aby się zemścić. Jasne, nie krzywdziła ludzi, ale czy tych, którzy zabili Amandę w ogóle jeszcze można było nazwać ludźmi? To były bestie, które nie miały sumienia, kryły się tylko w ciałach podobnych do nich. Nie miała więc wątpliwości, że to, co uczynili było właściwe. Sama chętnie zrobiłaby to samo. Może to nie było szczególnie moralne, ale w dupie miała moralność, gdy po ich świecie chodzili ludzie, którzy bez oporu rzucali niewybaczalnymi zaklęciami na prawo i lewo. Zasługiwali na śmierć. Tak, mogła bawić się w tej chwili w sędziego i wybierać kto faktycznie powinien umrzeć.

- Sam sobie na to zasłużył. - Nie poruszyło jej to chyba tak bardzo, jak powinno. Roise i Corio zabili oprawców Amandy, akceptowała to, wręcz wspierała ten sposób postępowania. Przyszło im żyć w świecie, w którym musieli przywyknąć do tego, że będą stawiani pod ścianą, że czasem przyjdzie im podjąć decyzję o czynach, na które wcześniej by się nie zdecydowali. Nie robili krzywdy niewinnym, zabijali tych, którzy faktycznie na tę śmierć zasługiwali. Nie widziała w tym nic złego. Powinni ponosić konsekwencje za czyny, których się dopuszczali. Przynajmniej mieli pewność, że nie zniszczą życia innym osobom, to wyglądało bardziej jakby wyrzucili śmieci do kosza, gdzie było ich miejsce.

- Byli blisko, ale im się nie udało. - Tak, to była jedna z sytuacji, kiedy faktycznie dała dupy, nie panowała nad tym, co działo się wokół niej, ale jakoś udało jej się z tego wyjść cało. Miała więcej szczęścia niż rozumu, ale może właśnie tak miało być. Miała przeżyć, to nie był jej czas na umieranie. Tak samo jak te inne sytuacje, które zdarzyły się później, gdy była bardzo bliska przejścia na drugą stronę, ale jednak nadal coś powodowało, że udawało jej się nadal stąpać po ziemi.

- Wolałam się skupiać nad tym, że jednak dalej tu jestem. - Nie chciała roztrząsać tej sprawy. Wydarzyło się, wyszła z tego cało, nie było sensu tego rozgrzebywać i myśleć o tym, co by było gdyby. Jasne, gdy ją wtedy znalazł musiała wyglądać chujowo, ale jakoś im się udało wyjść cało z tego bagna.

- We dwójkę jesteśmy sobie w stanie poradzić z takim wyrokiem. Powoli, jakoś. - Miała świadomość, że to może być dla nich niebezpieczne, ale nie sądziła, że tak szybko znajdą się chętni, którzy będą chcieli zaryzykować starcie z ich dwójką. Co najważniejsze nie musieli być w tym sami, mieli przecież przyjaciół, którzy mogli im pomóc, przecież nie pozwoliliby na to, aby ktoś ich skrzywdził. - Nie jesteśmy przecież sami, mamy przyjaciół, wiesz, że możemy na nich liczyć. - Nie chciała, żeby o tym zapominał.

Wypiła jednym haustem zawartość swojej szklanki. Nie spodziewała się usłyszeć z jego ust tego jednego, konkretnego słowa. Nie nazwałaby go w ten sposób, chociaż wydawało jej się, że mógł korzystać z pewnych metod, które mogły powodować, że sięgnął akurat po to nazewnictwo. - Zadaj sobie pytanie, czyje głowy występują na twoim liczniku. - Może dla innych nie było to ważne, może oni uważali, że zabijanie to zabijanie, jednak w oczach Geraldine była pewna różnica. Świat był pełen typów, którzy zasługiwali na śmierć, likwidowanie ich powodowało, że stawał się bezpieczniejszym miejscem. Nie sądziła, aby Ambroise odebrał życie komuś, kto na to nie zasługiwał.

- Tu nie chodzi i widzimisię, wiesz o tym, w głębi na pewno się domyślach dlaczego Cię o to poprosiłam. Te metody mogą przynieść nam bezpieczeństwo, tylko i wyłącznie dlatego chcę z nich korzystać, nauczyć się ich. Nie sądzę, abyś Ty sam stosował ich w innych przypadkach. - Tak, nadal w niego wierzyła, nie skreślała go, mimo, że pewnie spodziewał się, że może to zrobić. Starała się zrozumieć jakie było podłoże jego postępowania, bo liczyły się intencje.

- Duchy? Chodzi Ci o widmowidzenie? - Wolała się upewnić. Nigdy jej o tym nie wspominał, chociaż od samego początku przecież wiedziała, że ma pewien talent. Nie wydawało jej się to jednak istotne, liczyła na to, że kiedyś sam będzie chciał jej powiedzieć, co potrafi. Miała swój szósty zmysł, który po prostu dawał jej znać, kiedy wokół niej znajdowali się ludzie, którzy nieco różnili się od tych typowych osób. Potrafiła rozpoznać jakimi umiejetnościami się posługiwali. Ambroise pewnie nawet nie zdawał sobie sprawy ilu czystokrwistych miało podobne tajemnice.

- No to mamy problem. - Nie pierwszy w ich życiu, pewnie nie ostatni. Tyle, że skoro nie byli w stanie zaakceptować żadnego ze scenariuszy, to sprawy się nieco komplikowały, znaczy już dawno się skomplikowały, ale miała wrażenie, że komplikują się coraz bardziej. Trudno. Kiedyś może znajdą jakieś wyjście, musiało przecież istnieć.

- Niepotrzebnie to powiedziałam, po prostu chciałam Ci dojebać. - Powinien wiedzieć, że umiała to robić bardzo skutecznie, kiedy jej na tym zależało, ale to on zaczął, doprowadził ją do granicy, więc wyciągnęła coś, co faktycznie mogło go zaboleć, bo czy mogła uderzyć mocniej, chyba nie, nie było nic gorszego od powidzenia mu tego, że od zawsze wiedziała, że prędzej, czy później zniknie z jej życia. Wcale tego nie czuła, nie kiedy razem planowali przyszłość, tworzyli coś stałego, co wydawało się mieć sens.

- Nie da się wszystkiego zaplanować, niestety nie masz, aż takiego wpływu na to, jak będzie wyglądało twoje życie. - Ona też nigdy nie sądziła, że będzie w stanie się z kimś wiązać, również miała swój bagaż doświadczeń, może nie niósł ze sobą takiego skomplikowania, jak ten jego, ale nie była krystalicznie czysta, miała swoje na sumieniu. Nie mieli wpływu na decyzje, które podejmowali w przeszłości, nie byli w stanie przewidzieć tego, że mogą nieść takie długotrwałe konsekwencje. Zresztą kto by się nimi przejmował będąc gówniarzem, nie ma co się oszukiwać, że wtedy bywa się bardzo krótkowzrocznym.

- Skończ pierdolić takie głupoty, bo tak się nie stanie. - Nie zamierzała pozwolić mu na rychłą śmierć, mógł gadać swoje, ale nie był sam. Nigdy już nie miał być sam. Yaxleyówna nie zamierzała do tego dopuścić, szczególnie, że powiedział jej o tym wszystkim. Naprawdę sądził, że niedługo odejdzie z tego świata? Niedoczekanie. Nie miała zamiaru wyrażać na to zgody, a ona również potrafiła się na coś usrać i nie potrzebowała do tego jego aprobaty.

- Nie, nie byłoby lepiej. Nigdy nie było mi lepiej, jak wtedy, kiedy byliśmy razem. - Bez względu na to, jak to wszystko się zakończyło to był najlepszy czas w jej życiu. Zobaczyła, jak może być barwne, kiedy ma się obok siebie odpowiednią osobę.

- Nie, tym razem sami sobie dali powód do gadania. - Nie robiła już takich rzeczy, nie wydawało jej się to właściwe, nie chciała nikogo prowokować do plotek, bo miała inne problemy na głowie. Nie urządzała z Erikiem takich przedstawień, jak kiedyś z Ambroisem. Ich przyjaźń była inna, zdecydowanie. Zresztą od samego początku ich znajomości nie sądziła, że z Greengrassem łączy ją typowa przyjaźń, to zawsze było coś więcej, chociaż usilnie starała się nie brać tego pod uwagę. Reagowała na niego zupełnie inaczej, od momentu w którym zaczęli bywać w swoim towarzystwie.

- Mogę zaczekać dekady, nigdzie mi się nie spieszy. - Jasne, że wolałaby wrócić do tego co mieli od razu, ale jeśli nie było to możliwe, co właściwie jej pozostawało? Wolała poczekać, niż wybierać marne substytuty, wiedziała, że w tym wypadku warto zaczekać. Zwłaszcza, że miała już szansę przekonać się o tym, że naprawdę może im być razem dobrze. Nie sądziła, że cokolwiek może się z tym równać, zresztą nawet nie chciała tego sprawdzać. Nie po tym, jak wiedziała, jak wygląda życie u jego boku.

- Nie obchodzi mnie, jak siebie widzisz, jestem pewna, że nigdy nie spotkało mnie nic lepszego od ciebie. - Zresztą to, co teraz robił tylko o tym świadczyło. Troszczył się o nią, jak nikt inny. Stawiał ją samą przed ich wspólnym szczęściem, doceniała to, ale zupełnie nie rozumiała tego podejścia, nie chciała, aby postępował w ten sposób. Wolałaby, aby im dał szansę, bez względu na wszystko. Jebać tych wszystkich ludzi, którzy mogliby chcieć ich skrzywdzić, z nimi też sobie poradzą, gdyby mogła spaliłaby cały świat, aby tylko mogli zostać na nim razem. - Może to pytanie powinieneś sobie zadać, czego tak najbardziej pragniesz? - Nie była szczególnie dobra w prowadzeniu podobnych rozmów, zresztą czuła, że tutaj też średnio jej to wszystko wychodzi, ale mówił, dostawała odpowiedzi na pytania, które od jakiegoś czasu ją męczyły, więc dolanie mu tego eliksiru okazało się być wcale nie takim złym posunięciem. Nie, żeby pomogło jej to znaleźć jakieś wyjście z tej patowej sytuacji, ale przynajmniej rozjaśniało jej się to w jaki sposób Ambroise patrzył na sprawę.

Kontynuowała rozmowę, nadal nie przestawała pić alkoholu, chociaż może nie powinna tego robić, ale czuła, że właśnie tego potrzebowała. Najwyżej padną zmęczeni i może w końcu odpoczną.

- Jeszcze nie wiem, daj mi czas, próbuje coś wymyślić. - Nie było innych możliwości poza tymi, które wymienili, ta na której jej najbardziej zależało została przez niego odrzucona już półtora roku temu, nie mogli tutaj znaleźć opcji, która pasowałaby jednej i drugiej stronie. - Czy właściwie musimy szukać jakichś ram? Nie moglibyśmy po prostu bywać obok siebie i zobaczyć do czego nas to zaprowadzi? - Nie sądziła, że od razu powinni określać to, co miało nadejść. Nie służyło im to, powodowało niepotrzebne napięcie i rozmyślenia, nie mogli ten jeden raz po prostu pozwolić sobie popłynąć?

- Nie, ta opcja jest nieakceptowalna. - Tym razem to ona wypiła jednym haustem zawartość swojej szklanki. Niby jak on sobie to wyobrażał? Zniknałby stąd, przez nią? Chyba go do reszty powaliło. Nie miała zamiaru godzić się na takie rozwiązanie. Wtedy zupełnie nie wiedziałaby, co się u niego dzieje. Nie zniosłaby tego.

- Podejrzewam, że zrobiliście to w odpowiedni sposób, nie da się jednak znęcać nad kimś w nieskończoność. - Chyba się nie dało? Nie znała takich metod, więc trochę błądziła w tym co mówiła. Morderca Amandy zasłużył na wszystko co najgorsze, w tym się zgadzali.

- Co innego powinnam mówić? Myślę, że masz o mnie trochę mylne wyobrażenie. - Dzieliła się z nim tym, co faktycznie czuła, dlaczego to negował, dlaczego sądził, że miała inne zdanie na ten temat? Czasem trzeba było reagować, wiedziała, że żyją w brutalnym świecie, w którym należy sięgać po odpowiednie metody, bo inaczej samemu można się stać ofiarą. Nie widziała w tym nic złego, może było to nieodpowiednie, ale nigdy nie mówiła, że jest przesadnie dobrym człowiekiem. - To sięgnij po to, czego naprawdę chcesz, nie miarkuj się, nie zastanawiaj się nad tym, żyj Roise. - Miała wrażenie, że ciągle się nad wszystkim zastanawia, a to było zupełnie niepotrzbne. Skąd mogli wiedzieć, że koniec nie nadejdzie w przeciągu kilku dni, tygodni, miesięcy, czy naprawdę warto było się teraz powstrzymywać przed spełnianiem swoich pragnień? Nie wydawało jej się. Yaxleyówna zdecydowanie wybierała inne podjeście do życia, szczególnie po tym, co ostatnio się u niej działo. Należało żyć chwilą, cieszyć się tymi momentami, które los im rzucał pod nogi.

- Oczywiście, że tego właśnie chcę. - Od samego początku chodziło jej o pełną szczerość, niczego więcej nie potrzebowała. Chciała zobaczyć to, w jaki sposób on patrzy na świat.

- Byłeś tylko pośrednikiem, dostawcą, to nie ty wybierałeś komu zostanie odebrane życie. - Nadal nie wydawało jej się, aby powinien brać na siebie te wszystkie winy. Taką miał pracę. Ona sama przecież przekazywała zwierzęce komponenty wątpliwym ludziom, nie pytała co z nimi zamierzają zrobić, brała za to pieniądze i zostawiała temat, chociaż wiedziała, że niektóre z nich mogą być bardzo szkodliwe. Nie musiała szukać daleko, przecież jeszcze w czerwcu pomogła mordercy, bo nie chciała, żeby jej rodzina została wykluczona z towarzystwa. To też nie było szczególnie moralne, tyle, że ona nie starała się obwiniać o los osób, które cierpiały przez to, że przekazała produkty nie temu, komu powinna.

- Powinnam, ale ten świat nie pozwala przeżyć mądrym ludziom, tylko sprytnym, gotowym do poświęceń. - Nie widziała nic złego w poszukiwaniu nowych metod walki. Wiedziała, że tylko one mają sens, musieli się zbroić, być gotowi na to, co nadejdzie. Czy jej się to podobało, czy nie. Kiedyś była daleka od praktykowania czarnej magii, teraz? To się zmieniło. Wszystko się zmieniało. Musieli się do tego dostosować, tyle.

Słuchała uważnie jego monologu, więc tak to wyglądało z jego strony, wybrał tę ścieżkę zmuszony do tego przez to, co jej się przytrafiło. Cóż, pamiętała tamten dzień, zdawała sobie sprawę, że metody walki które stosowała nie wystarczały, dlatego zamierzała je zmienić. Chciała móc sobie poradzić z każdym zagrożeniem, które stanie jej na drodze. Nie sądziła, że ją to pochłonie, ale czy faktycznie mogła być tego pewna? Nie. Wolała jednak zaryzykować, sprawdzić, czy tak się wydarzy. Z każdej ścieżki można odejść, przynajmniej z pozoru.

- Czyli Tobie się udało, potrafisz to rozgraniczać, dlaczego sądzisz, że ja nie jestem w stanie zrobić tak samo? - Nie zadawał bólu dla satysfkacji, nie sięgał po te metody, kiedy nie powinien. Nie wydawało jej się więc, aby przekroczył granicę. W jej oczach nie robił niczego złego, cel uświęcał środki. Tyle, nie ma sensu się nad tym bardziej zastanawiać.

Nie spodziewała się takiej reakcji na tę jej krótką wzmiankę o tym widmowidzeniu. Cóż, może powinna mu wcześniej powiedzieć, że wie. Zastanawiała się, czy nie wstać i nie pomóc mu w jakiś sposób, bo brakowało tylko tego, żeby się przez nią zakrztusił, ale chyba jakoś się ogarnął. Tyle dobrego.

- Tak, widmowidzenie. - Postanowiła powtórzyć to słowo, które wywołało w nim tę dziwną reakcję. - Od zawsze? - Wzruszyła jedynie ramionami, bo co innego miała mu powiedzieć. Nigdy nie wydawało jej się to szczególnie istotne, po prostu wiedziała. Znała wiele tajemnic najróżniejszych czarodziejów. Raczej ich nie wyciągała, chyba, że mogło jej to w czymś pomóc. Czuła się trochę, jakby naruszała prywatność innych osób, więc rzadko kiedy o tym mówiła. - Wiesz, że posiadam pewne zdolności. - Chyba od tego było warto zacząć. Cóż, Yaxleyowie mieli swój szósty zmysł, który ułatwiał im polowania. Tak się składało, że wśród czarodziejów też było wiele osób, które miały pewne ukryte umiejętności, anomalie? Sama nie wiedziała, jak to nazwać. - Wyczuwam takie rzeczy, tak po prostu. - Jakoś nigdy się nad tym nie rozdrabniała, ale mógł zauważyć, że czasem widziała trochę więcej, czy tam wiedziała, tak samo działo się podczas polowań. - Sądziłam, że kiedyś mi o tym powiesz, więc nie dopytywałam. - Jakby to wcale nie było nic istotnego.