piszę ten list, bo obiecałem, że jeśli kiedykolwiek coś się zmieni, dam Ci znać, dowiesz się o tym ode mnie.

Trafiła mi się praca poza krajem, zlecenie, którego nie mogłem odrzucić. Decyzja musiała zapaść natychmiast - i zapadła. Wyjeżdżam. Wszystko potoczyło się szybciej, niż planowałem. Wiem, że powinniśmy porozmawiać twarzą w twarz, ale nie zdążę. Zanim wszystko tu domknę i przygotuję się do wyjazdu, zwyczajnie nie starczy mi czasu. Przykro mi, że nie będzie okazji, by się zobaczyć.

Nie wiem, czy to właściwe słowo, ale szczerze żałuję, że nie mogę się pożegnać osobiście. Chciałbym, żebyś wiedziała, że naprawdę Cię szanuję - za sposób, w jaki patrzysz na świat, za spokój, którego mi często brakowało, i za to, że byłaś. Nie zapomnę naszego wspólnego czasu, był dla mnie ważny, bardziej, niż może się wydawać. To nie były dla mnie zwykłe dni, wiem, że dla Ciebie pewnie też nie. Wiele z tego, co wydarzyło się między nami, zostanie ze mną na długo.

Życzę Ci szczęścia. Takiego, jakie sobie wymarzyłaś, i takiego, na jakie zasługujesz. Mam nadzieję, że znajdziesz to, czego szukasz - spokój, stabilność, ludzi, którzy będą Cię doceniać.

Przepraszam, jeśli ten list przyniesie więcej pytań niż odpowiedzi. Nie taki był zamiar.

Cześć,

nie zapomniałem o obietnicy.

Bukareszt wygląda jak z katalogu. Mam nadzieję, że u Ciebie wszystko w porządku.

Trzymaj się.

Droga Prudence,
Po tym, co wydarzyło się w Londynie chcemy, żebyś wiedziała, że w domu w dalszym ciągu czeka na Ciebie miejsce. Poza tym, Mabon zbliża się szybko i nieubłaganie. W tym roku pragniemy spędzić je razem.
Nie planujemy wielkich uroczystości. Chcemy po prostu cieszyć się Twoim towarzystwem, spokojnie porozmawiać i spędzić dzień razem jak rodzina.

Prudence, najdroższa,
Nie wiem, czy pamiętasz mnie choć odrobinę tak dobrze jak ja pamiętam Ciebie. Wiem, że lata minęły a świat zmienił się w okrutny sposób. Zwłaszcza teraz po tym wszystkim, co stało się w Londynie. Pożary sprawiły, że człowiek zatrzymał się i popatrzył na swoje życie z innej strony, jakby ktoś odgarnął mu zasłonę z oczu. Nagle zobaczyło się to, co od dawna należało dostrzec.
Chciałabym powiedzieć, że byłyśmy koleżankami, ale dobrze wiem, że to byłaby przesada. Byłam niemiła. Czasem wręcz okrutna, nawet jeśli wtedy wydawało mi się, że to zwykłe żarty, drobne złośliwości. Coś, co miało sprawić, że będę zauważona. Teraz widzę, że było to krzywdzące i bardzo, bardzo głupie.
Możesz mi nie wierzyć. Możesz uznać, że to tylko chwilowy sentymentalizm, ale nie. Myślę, że kiedy świat wokół się pali (czy to naprawdę, czy tylko w naszych głowach), człowiek zaczyna widzieć pewne rzeczy wyraźniej.
Nie oczekuję niczego. Ani wybaczenia, ani zapomnienia. Po prostu chciałabym spróbować być człowiekiem, który nie powtarza swoich dawnych błędów. Jeśli znalazłabyś chwilę, może mogłybyśmy spotkać się przy kawie i czymś słodkim?
Zrozumiem, jeśli uznasz, że to dla Ciebie niepotrzebne. Po prostu chciałam się odezwać. Nie po to, by rozdrapywać stare rany, ale żeby spróbować zażegnać dawne spory.

Prudence,
To naprawdę miłe z Twojej strony. Postaramy się przyjść w pełnym pakiecie, ale sama wiesz jak jest. W razie czego przyjdę sam.
Daj tylko znać, czy przynieść coś konkretnego. Dopasuję się. Inaczej po prostu wezmę ognistą.

Prudence,
Mam małą zagwozdkę związaną z książką, o której ostatnio rozmawialiśmy. Mogłabyś mi pomóc rozwiązać jedną kwestię? Moglibyśmy się spotkać w tym tygodniu, żeby to przegadać.

Daj znać, który dzień Ci pasuje.

Oczywiście, że znajdzie się miejsce, kochanie. Napisz mi tylko, co ta osoba jada, żebym nie podała czegoś nieodpowiedniego.
I… No wiesz, jeśli to ktoś szczególny, to bardzo się cieszę, że zechcesz go do nas przyprowadzić.



PS Nie myśl, że nie słyszałam o kwiatach. Ciocia Hildegarda była bardzo szczegółowa. Nie martw się, przełknęłam fakt, że dowiedziałam się o tym od niej, a nie od mojej własnej córki...

Prudence,
Niestety nie. Pomiędzy 04.10 a 07.10 nie będzie nas w kraju. Wyjeżdżamy załatwić kilka spraw w Rumunii. Najwygodniej byłoby spotkać się przed, ewentualnie po wyjeździe.
Daj znać.

Kochanie,
To takie miłe wiedzieć, że ktoś dla Ciebie jest na tyle istotny, byś chciała go przyprowadzić. Oczywiście, że będzie mi bardzo przyjemnie go poznać. Tata również mówi, że skoro to dla Ciebie ktoś naprawdę ważny, z przyjemnością przyjmie go na Mabon.
Już cieszę się na wspólną kolację. Zapewniam Cię, że przygotuję wszystko tak jak zwykle.
Co do ciotki: cóż, plotki zawsze znajdą drogę, niezależnie od tego jak bardzo się staramy je ignorować. Najważniejsze, że Ty wiesz, co jest istotne. Ja mogę tylko cieszyć się z Twojego szczęścia.

Nie mogę się doczekać aż Was zobaczę.