- Oczywiście, że nie wiedziałeś, nikt nie interesuje się tym, kim była Marta Warren, głupia dziewucha, ta, co umarła w łazience, idiotka! - Zajęczała znowu, jej głos sięgał coraz wyższych tonów, możliwe, że za chwilę zamieni się w pisk, bardzo wysoki pisk. - Spojrzałam tam, gdzie nie trzeba i umarłam! To dopiero zabawne, co? Patrzyła, gdzie nie powinna przez co resztę życia muszę spędzić w kiblu! - Nie, żeby pytał, Marta jednak zamierzała opowiedzieć swoją historię, no, a raczej jej krótką wersję. Zresztą nie pamiętała zbyt wiele z tamtego dnia, skupiła się na tym, że była to wina Olivii Hornby

Duch z impetem zanurkował w toalecie, pojawił się w drugiej kabinie, właściwie to nad nią, ledwie w kilka sekund.

- I co powiesz teraz ładny chłopcze, będziesz się ze mnie nabijał? nabijał się z mojej śmierci? - Poleciała w jego kierunku, jednak zatrzymała się w locie i pofrunęła w drugą stronę, zapewniła im kolejne efekty dźwiękowe bo roześmiała się głośno, zdecydowanie nie była stabilna, czy zdrowa na umyśle, chociaż czy duchy właściwie miały umysł?.

Prue nie do końca wiedziała, co się dzieje. Tym razem przebieraniec mówił do niej, uniosła wzrok, zawiesiła na moment swoje spojrzenie. Próbowała rozgryź, który idiota próbował wyprowadzić ją z równowagi, właściwie to nie próbował, bo przecież to zrobił. Straciła kontrolę, pisnęła, nie zapanowała nad strachem, przez co teraz jej było okropnie głupio. - Twoja obecność tutaj narusza regulamin. - Starała się mówić spokojnym tonem, by nie dać po sobie poznać, jak bardzo się zirytowała. Widziała, że nie był dziewczyną, był za wielki na dziewczynę, do tego włosy częściowo mu się zsunęły, to on złamał regulamin, a ona należała do osób, które mogły wyciągnąć z tego konsekwencje, przecież była prefektem. Uśmiechnęła się sama do siebie, bardzo zadowolona z wniosków, jakie właśnie wyciągnęła. - Tak się składa, że mogę Cię za to ukarać. - Szkoda tylko, że jeszcze nie miała stuprocentowej pewności, co do jego personaliów, chociaż czuła, podskórnie czuła, że wie z kim ma do czynienia - tylko jedna osoba potrafiła ją tak wkurzyć.

Zaiste - było to niesamowite przedstawienie. Szkoda tylko, że jedynie jego główny aktor się na nim wyśmienicie bawił. Powinien nieco popracować nad dobraniem sztuki, jeśli zamierzał podbić deski teatru, z tą śmieszną, okropnie irytującą umiejętnością pojawiania się znikąd, a zarazem z nienajgorszą aparycją pewnie byłoby to nawet możliwe. Szkoda tylko, że pod tą piękną buźką kryła się bardzo paskudna, okropna osobowość i obrzydliwy charakter.

To nie był najlepszy dzień Marty, chociaż czy tak naprawdę ona miewała dobre dni? Chyba nie, Prudence uniosła głowę, aby spojrzeć na ducha, który właśnie wybuchnął płaczem. Pokręciła głową z powątpiewaniem, ona zawsze musiała być taka dramatyczna. Zastanawiała się, czy kiedy żyła była równie irytująca, chyba wolałaby tego nie sprawdzać, a w sumie, gdyby przyniosła tutaj swoje świeczki, być może udałoby się jej ustalić jakieś szczegóły, dowiedzieć się, co wtedy zobaczyła - to brzmiało jak całkiem niezły plan. Musiała to zrobić w tym roku, bo później nie będzie miała szansy tego zrobić.

Komentarz chłopaka był zbędny, chociaż właściwie to się z nim zgadzała, chociaż Prue pewnie nigdy nie powiedziałaby tego na głos. Marta jak nikt inny potrafiła wkurzyć, więc nie dziwiła się nikomu, kto przy niej nie wytrzymywał i sięgał po nieprzyjemne słowa.

Oczywiście, że nie mogło być prosto, nie kiedy jej przeciwnikiem podczas tej jakże fascynującej potyczki okazał się być Rookwood. Tak, doskonale wiedziała kto przed nią stoi, od razu powinna założyć, że jej słowa nie wystarczą. On zawsze miał jakiś argument, nim dowiedziała się do czego zmierza wiedziała, że coś knuje. Zwiastował to ten złowieszczy uśmiech, który pojawił się na jego twarzy. Nie miała pojęcia dlaczego tak bardzo lubił uprzykrzać jej życie i doprowadzać ją do szału. Ludzie jego pokroju chyba po prostu czerpali przyjemność z irytowania innych. To musiało być to. Wymuskany, pewny siebie chłopiec z dobrego domu, który uwielbiał udowadniać innym, że są gorsi od niego.

Nie odsunęła się, gdy zrobił krok w jej stronę. Nie zamierzała okazywać słabości, już nie teraz, nie gdy wiedziała z kim ma przyjemność rozmawiać. Na pewno poczułby się pewniej, gdyby zobaczył, że się waha. Zamiast tego wyprostowała się niczym struna, chociaż to niewiele zmieniło, i tak nad nią górował.

- Ja m o g ę tu być. - Mówiła powoli, cedziła słowa, chociaż wiedziała, że to nic nie zmienia. Nie była głupia, wręcz przeciwnie, potrafiła sobie wyobrazić, co ktoś mógł sobie pomyśleć, gdyby spotkał ich tu razem. W jej oczach pojawiła się złość, wiedziała, że jest na przegranej pozycji, chociaż nie zamierzała jeszcze się poddawać. Zadarła głowę do góry, nie bała się patrzeć mu w oczy, a przynajmniej starała się udowodnić (komu? może sobie samej?), że właśnie tak jest.

- Nie mają powodu, by mi nie ufać. - Dodała cicho, trochę zbyt cicho, bo przecież wiedziała, komu by uwierzyli. Jej? Może i była prefektką, jednak nie miała w sobie takiego uroku jak ten złoty chłopiec, wystarczyło, że się uśmiechnął, zmienił ton głosu, a wszyscy byli gotowi jeść mu z ręki.

- i tak nikt by Ci nie uwierzył. - Może i był złotousty, może potrafił czarować słowem, ale nikt nie uwierzyłby w to, że to do czego zmierzał mogłoby się wydarzyć. Było to całkiem proste.

- Jakby kogoś interesowało za czym przepadasz. - Wróciła spojrzeniem z sufitu, gdzie jeszcze chwilę wcześniej można było zauważyć ducha. Najwyraźniej Marta nie miała ochoty na dalsze towarzystwo - a szkoda, mogłaby odwrócić jego uwagę od niej. Teraz jednak została sama, skazana na oddychanie tym samym powietrzem. Widziała, że sprawiało mu to satysfakcję, i chociaż chciała być obojętna, nie reagować - to nie potrafiła. Za bardzo ją denerwował. Nie powinna pozwalać emocjom tak łatwo przejmować nad sobą władzy, raczej jej się to nie zdarzało, raczej potrafiła z tym walczyć, ale ten uśmiech doprowadzał ją na skraj i nic nie mogła z tym zrobić. To powodowało jeszcze większą irytację.

- Możemy to sprawdzić. - Za cholerę nie chciała tego sprawdzać, bo wiedziała, jak się to może skończyć, ale nie mogła tak łatwo odpuścić, nie kiedy chodziło o niego. Jeśli teraz pozwoli mu na to, żeby dopiął swego, to będzie tylko gorzej, a i tak już nie do końca potrafiła sobie z nim radzić. Wiedziała, że jest na przegranej pozycji, analizowała wszystkie możliwości w swojej głowie i miała naprawdę bardzo niskie szanse na to, aby ktoś uwierzył w jej słowa. Starała się jednak nie dać tego po sobie poznać, wolała brnąć, udawać, że nie widzi tego, jak rysuje się sytuacja, byle tylko nie dać mu tej satysfakcji. Zalazł jej za skórę, robił to od dawna, nie mogła się ugiąć, bo to by oznaczało, że przegrała, a ona nie znosiła przegrywać.

- Plotki umierają równie szybko, co się piszą, jutro zobaczą Cię z kimś innym i o mnie zapomną. - Starała się brzmieć pewnie, ale na pewno nie chciała dopuścić do tego, żeby ktokolwiek pozwolił sobie na takie insynuacje, to by ją przerosło. Musiała dawać przykład, jeśli ktoś w ogóle pomyślałby o tym, że ona mogłaby robić coś, z nim, tutaj. Przymknęła oczy, to naprawdę było dla niej zbyt wiele.

Czuła, że jest zadowolony z tego do jakiego stanu ją doprowadził, nie udało jej się tego ukryć, co tylko jeszcze bardziej ją irytowało. Była zła na niego i na siebie - że nie potrafiła zapanować nad swoją reakcją.

Kolejne słowa, które padały z jego ust tylko pogarszały sytuacje. Ponownie otworzyła oczy, wbiła w niego swoje spojrzenie. - Nie mów mi co mam robić. - Uniosła nieco ton głosu, co tylko potwierdzało tezę, że była naprawdę wkurzona, rzadko kiedy zdarzało jej się tak robić.

Podniosła się na palcach, chciała znaleźć się nieco wyżej. - Nie powinieneś. - Wysyczała przez zęby, jej twarz się zaczerwieniła, co również było oznaką tego, że się zdenerwowała.

Opadła na pięty, nie miała chyba innego wyjścia, jak tylko mu przytaknąć, co ponownie wzbudziło w niej irytację. - Tak, ale pożałujesz tego. - W tej chwili może i miał nad nią przewagę, ale nie miała zamiaru mu tego zapomnieć, Prue była okropnie pamiętliwa.

- Plotki o Marcie żyją tylko dlatego, że ona tu została. - To wydawało jej się być jasne, było to zupełnie inną sytuacją. Ona już niedługo będzie mogła wyrwać się z tego miejsca, zacząć zajmować się tym, co faktycznie ją interesowało. To był ostatni rok w tym miejscu, już niedługo będzie miała ten okropny czas za sobą. Liczyła na to, że na stażu, na który się wybierała w końcu zacznie jej być lżej. Będzie mogła zajmować się tym, co faktycznie ją interesowało, nikt nie będzie próbował doprowadzać jej na skraj. Hogwart był pełen dzieciaków, które próbowały zabłysnąć, Rookwood był jednym z nich, uwielbiał pokazywać swoją dominację nad tymi, których uważał za słabszych, inaczej pewnie by się nią nie zainteresował. Zastanawiała się czasem dlaczego padło akurat na nią, dlaczego taką przyjemność sprawiało mu wchodzenie jej w drogę, uprzykrzanie jej życia, ale jedyna odpowiedź jaka jej się nasuwała to było to, że była na swój sposób dziwna i nie pochodziła z elitarnych kręgów. Z drugiej strony, przyjaźnił się z jej bratem, co trochę naginało tę tezę.

- Chyba dla Ciebie. - Powiedziała jeszcze, chociaż nie mogła się z nim nie zgodzić, to było bardzo sugestywne, łatwo było sobie dopisać historię, zwłaszcza gdyby ktoś wszedł tutaj w tej chwili, kiedy znajdowali się tak blisko siebie. Być może spojrzenia mówiły same za siebie, przynajmniej to jej - przepełnione gniewem, ale pewnie nikt nawet nie zwróciłby na to uwagi.

Nie podobał się jej sposób, w jaki wypowiedział jej imię, czuła, że się nią bawi, specjalnie doprowadza ją na skraj, a ona nie potrafiła nie reagować, nie umiała tego ignorować. Widziała uśmiech na jego twarzy, satysfakcję która się na niej rysowała.

- Oczywiście, masz gdzieś zasady, tak właściwie to wszystko masz gdzieś. - Takie właśnie miała o nim zdanie. Nie przejmował się nikim, ani niczym, liczył się tylko czubek jego własnego nosa. Cały Rookwood.

Zacisnęła prawą dłoń w pięść, bardzo mocno, tak, że paznokcie wbiły jej się w skórę, ale się nie poruszyła. To był jej priorytet, mimo tego, że wyciągnął dłoń w jej kierunku nie miała zamiaru się od niego odsunąć, dać mu tej satysfakcji. Poczuła ciepło jego dłoni na swoim policzku, nie było to dla niej komfortowe, chociaż może trochę, ten dotyk nie powinien sprawiać jej przyjemności, a jednak trochę tak było. Odsunęła od siebie te myśli, skupiła się na tym, jak bardzo go nie znosiła.

- Dobrze, że nie doceniasz przeciwnika, to powoduje przewagę. - Nie była łatwym celem, mógł jej to wmawiać, ale wiedziała, że wcale nie podda się tak łatwo, jeszcze się zdziwi. Miała ochotę zetrzeć mu ten jego uśmieszek z twarzy.

Nie wiedziała dlaczego akurat przed nim nie potrafiła nas sobą panować. Wiele osób wzbudzało w niej negatywne emocje, ale na nikogo nie reagowała, aż tak. Rookwood miał w sobie coś takiego, co doprowadzało dziewczynę na skraj, nie była z tego powodu zadowolona, ba denerwowała się sama na siebie, że jej ciało pokazywało to, co czuła. Była otwartą księgą, ale akurat w tym przypadku bardzo tego nie chciała.

Znał ją, to też wzbudzało w niej irytację. To, co powiedział było prawdą - nie potrafiła odpuścić, nie kiedy chodziło o przepychanki słowne z nim. Chciała wygrać, chociaż to wcale nie było takie łatwe, tego nie mogła mu odmówić, Rookwood był trudnym przeciwnikiem, miał bystry umysł, nadążał za nią, miała czasem nawet wrażenie, że był krok przed nią, co jeszcze bardziej motywowało ją do tego, aby utrzeć mu nosa.

- Nie istnieją historie o takich jak ja, powinieneś zdawać sobie z tego sprawę. - Mógł ją straszyć, ale doskonale o tym wiedziała, była nikim, jedną z wielu, w przeszłości też była ich cała masa, w przyszłości również miała być, dziewczyna, w której ktoś na moment zauważył potencjał, a i tak zostanie zapomniana. Nie, żeby ją to szczególnie martwiło, raczej wręcz przeciwnie. Niektórzy powinni być tłem, obserwatorami, tam było ich miejsce.

- Gdyby nie było zasad, to panowałby chaos, chaos nie jest sprzymierzeńcem. - Naprawdę starała się w to wierzyć, jednak gdzieś podskórnie wiedziała, że nie wszystkie zasady miały sens. Nie bez powodu wkradała się do biblioteki do działu ksiąg zakazanych. Nikt by jej o to nie podejrzewał, a jednak to robiła, bo była ciekawa, bo uwielbiała wiedzieć, chciała uzyskać informacje, do których nie wszyscy mieli dostęp, bo wiedza była potęgą, zasady w tym przypadku sprawiały niepotrzebne komplikacje.

- Nie masz pojęcia dlaczego się ich trzymam, tacy jak Ty nigdy tego nie zrozumieją. - W końcu odkąd pamiętała udowadniał jej, że zasady go nie dotyczyły, że był ponad nie.

Znaleźli się bardzo blisko siebie, zbyt blisko, nie podobało jej się to wcale, ale ponownie postępowała tak, żeby nie dać mu tego, czego chciał. Nie mogła pozwolić się wystraszyć, musiała jakoś sobie poradzić z tą niespodziewaną, zbyt nachalną jak dla niej obecnością.

Znowu traktował ją lekceważąco, w jej oczach błysnął gniew, bo naprawdę uważał, że nie jest w stanie go zaskoczyć, co sugerowało, że ma ją za gorszą od siebie, a Prue mimo tego, że znała swoje miejsce w hierarchii lubiła udowadniać innym, że nie mieli racji. Zdziwi się kiedyś, pewnego pięknego dnia się zdziwi. - To dobrze, bo ambicję bardzo trudno jest powstrzymać. - Co do tego nie miała najmniejszych wątpliwości, znalazła nowy cel na najbliższe kilka tygodni.

Zastygła, gdy jej dotknął, to nie było coś czego się spodziewała, do tego nie podobało jej się, jak zareagowała na ten dotyk. Zaczynała się gubić we własnych odczuciach i to też się jej nie podobało. Musiała stąd wyjść, najlepiej jak najszybciej.

- To też się może zmienić, kiedyś zacznie Ci na czymś zależeć, wtedy będziesz się przejmował. - Nie mógł mieć zawsze we wszystko wywalone, ona mogła poczekać, jeśli nadejdzie taki moment bardzo chętnie się wychyli i przypomni o tym, że go nie znosi.

- Kiedyś się dowiesz. - Musiała przygotować jak najlepszy plan, żeby w końcu pokazać mu, że się co do niej mylił, udowodni mu, że jej groźby nie były tylko słowami rzucanymi na wiatr, jak sobie coś postanowiła... to cóż, trudno było ją od tego odwieść.

- Odczep się ode mnie Rookwood. - Powiedziała jeszcze, po czym w końcu go ominęła i ruszyła w stronę drzwi nie oglądając się za siebie.