Tak, znał ją, do tego też już doszli podczas tych wszystkich rozmów. Wiedział czego się po niej spodziewać, chociaż najwyraźniej nie zawsze, co było odrobinę pokrzepiające, bo najwyraźniej ciągle posiadała jakieś dodatkowe karty, które mogła wyciągnąć. Nie, żeby chciała tego nadużywać, ale zawsze warto było mieć jakąś tajną broń, czy coś. Chociaż teraz? Teraz nie było to potrzebne, bo nie mieli już ze sobą walczyć, wręcz przeciwnie, w końcu doszli do porozumienia.

Może jeszcze całkowicie o nim nie dyskutowali, ale dotarło do nich, że to była jedyna właściwa droga. Razem, jak dawniej, niesamowicie ją to cieszyło, bo nie musiała się już dłużej martwić o to, co będzie, gdy w końcu każde z nich pójdzie w swoją stronę, to było za nimi. Na szczęście, bo była wykończona tymi ich wszystkimi przepychankami.

Teraz nie było sensu skupiać się na rozmowie, bo wiedziała, że ich to nie ominie. Mieli naprawdę wiele tematów do poruszenia, ale zrobią to kiedyś, później, aktualnie wypadałoby się w pełni nacieszyć tym, że doszli do tego niesamowitego porozumienia. Może trochę to trwało, ale co z tego? Tak właściwie to całkiem szybko im poszło. Wystarczył tydzień spędzony wspólnie, aby ustalić to, że powinni wrócić do tego, co mieli kiedyś. Może nie całkowicie, bo nie dało się tak wrócić do tego, co było kiedyś po prawie dwuletniej przerwie. Coś musiało się zmienić, oczywiście, że zamierzała wprowadzić pewne poprawki w ich relację, szczególnie po tym, czego się ostatnio dowiedziała. Nie mogło być inaczej.

Nie chciała po raz kolejny przeżywać rozstania, wydawało jej się, że dzięki wyklarowaniu kilku rzeczy będą mogli go uniknąć, ale właśnie, to nie był odpowiedni moment na to, aby o tym dyskutować, to dopiero nadejdzie. Pewnie nie będzie takie proste, jak się jej wydawało, ale przynajmniej teraz wiedziała, że zamierzali znowu wejść w to razem. Nie spodziewała się, że Roise ulegnie, jak widać jednak miał do niej wyjątkową słabość (nie, żeby o tym nie wiedziała). To musiało się tak skończyć.

Powoli pozbywali się wszystkich części garderoby. Szkoda, że nie dało się tego zrobić jednym ruchem, utrudniał to fakt, że ich usta ciągle szukały siebie nawzajem, ale jakoś radzili sobie z niedogodnościami. Ambroise był całkiem wprawiony w szybkim pozbywaniu się wierzchnich części garderoby, tak, lata praktyki robiły swoje. Od zawsze fizyczność była dla nich ważna. Właściwie to chyba nigdy w pełni nad sobą nie panowali, nie musieli tego robić. Wystarczyło słowo, gest, czy spojrzenie, a byli gotowi się w sobie zatracać tu i teraz, najwyraźniej to również w nich zostało. Mimo, że ostatnio przecież zdarzało im się ulegać tym zachcianką, to w końcu mieli pewność, że to nie miało być chwilowe, że znowu będą tylko i wyłącznie dla siebie. Ta zmiana jednak nie spowodowała tego, że pojawiła się jakaś wielka cierpliwość, nie, nigdy nie potrafili działać w ten sposób.

Nie była też w stosunku do Roisa szczególnie delikatna, wręcz przeciwnie. Raczej kierowała się gwałtownością, chęcią dostania wszystkiego od razu, zupełnie nie panowała nad sobą, kiedy się do siebie zbliżali w ten sposób. Zresztą teraz również, czuła, że jej ciało zaczyna płonąć - zawsze tak na niego reagowała, zależało jej na tym, aby jak najszybciej ugasić ten żar, spłonąć.

To, co ich łączyło było wyjątkowe. Nigdy w to nie wątpiła. Przed nikim nie pokazywała się z tej strony, nikogo innego nie pragnęła tak bardzo, nawet po tych latach, które razem spędzili. Wręcz przeciwnie, wydawało jej się, że za każdym razem chciała sięgać po więcej, chociaż to raczej nie było możliwe, nikt jednak nie mógł pozwolić im próbować przekraczać kolejne granice przyzwoitości.

Nie spodziewała się tego, że Roise przewróci ją na bok. Dlatego też westchnęła cicho niezadowolona, bo nie mogła kontynuować znaczenia jego skóry swoimi ustami. Przerwał jej, wiedziała jednak, że miał ku temu odpowiedni cel. W końcu część ich ubrań nadal pozostawała na ciele, więc tylko i wyłącznie niepotrzebnie przeszkadzała im w zbliżeniu się do siebie we właściwy sposób.

- Jasne, nie krępuj się. - Jej spodnie były dosyć kontrowersyjnym tematem. Od zawsze przysparzały im niepotrzebną irytację, bo może i były całkiem wygodne, jednak okropnie trudno było się ich pozbyć, szczególnie, gdy potrzeba była taka nagląca, w końcu materiał zachowywał się niemalże jak druga skóra. Yaxleyówna uniosła biodra do góry, aby ułatwić Roisowi zsunięcie tych nieszczęsnych spodni.

Jej dłonie jednak odruchowo zaczęły wędrować ku jego paskowi od spodni, jego ubrań przecież również musieli się pozbyć, aby w pełni móc się w sobie zatracić, do czego przecież zmierzali i najlepiej, jakby się to stało jak najszybciej. Czuła bardzo silną potrzebę, by przypieczętować tę decyzję, którą wspólnie podjęli.

- Możesz spróbować. - Mruknęła jeszcze cicho, bo przecież powinien wiedzieć, że nie da mu się tak łatwo. Pozwalała mu na wiele, w szczególności w sypialni, ale czy była, aż tak uległa? No nie do końca.

Zdawała sobie sprawę z tego, że nie musiała mówić o braku skrępowania, bo ono raczej w ich przypadku nie występowało. Można było o nich powiedzieć naprawdę wiele, jednak nigdy nie stwierdziłaby, że którekolwiek z nich krępuje się czymkolwiek w swoim towarzystwie. Nie po tym, jak wrócili wtedy tego pamiętnego dnia, gdy przekroczyli wszelkie możliwe granice, które sami sobie narzucili. Pamiętała tamten okres, gdy byli przyjaciółmi i jak trudno jej było panować nad sobą panować, gdy w końcu sięgnęli po coś więcej nie zamierzała już nigdy hamować się w jego towarzystwie, nie gdy dotarło do niej, że chcą tego samego.

Bardzo łatwo przychodziło im sięganie po to, co do nich należało, już tak mieli, że nieszczególnie się miarkowali, gdy w grę wchodziło to uczucie pożądania, które w ich przypadku nigdy nie gasło. Ciągle byli jak para nastolatków, która nie mogła się sobą nasycić.

W tym przypadku nieco przeszkadzały im jej spodnie; tak już kiedyś mówiła, że powinna z nich zrezygnować, bo nie były szczególnie wygodne, jeśli chodzi o przypadkowe zbliżenia, które dość często się między nimi pojawiały. Ceniła sobie jednak tę część garderoby, dawno temu je sobie upodobała. Wiedziała, że był to jeden, jedyny moment, w którym sukienki mogły okazać się dużo wygodniejsze, ale nieszczególnie za nimi przepadała. Najwyraźniej był to znowu moment, w którym powinna przemyśleć ich wszystkie wady i zalety.

- Tak znam Cię. - Nie było dla niej żadną nowością to, że mógłby spróbować pozbyć się tych nieszczęsnych spodni w zdecydowanie mało cywilizowany sposób, jej szafa na szczęście była pełna podobnych do nich części garderoby. Może nie przywiązywała szczególnej wagi do tego, jak się prezentowała, jednak lubiła mieć pełną szafę całkiem wygodnych i trwałych ubrań, jak właśnie te spodnie. Nie przejmowała się więc ewentualnymi zniszczeniami, bo bardzo łatwo było je zastąpić, zwłaszcza, że większość jej garderoby była zrobiona z materiałów ze stworzeń na które sama polowała.

Na szczęście całkiem szybko udało im się pozbyć z niej tej ostatniej, przeszkadzającej im części materiału, który zakrywał jej ciało. Roise miał w tym dość spore doświadczenie, co na pewno nieco to ułatwiło. Wiele razy bowiem znajdowali się już w podobnej sytuacji. Spodziewała się, że z paskiem pójdzie jej nieco łatwiej, jednak wcale nie tak prosto było się nim zająć, kiedy nie mogła się w pełni na tym skupić. Ambroise jednak po raz kolejny z nią współpracował, dzięki czemu wspólnymi siłami w końcu pozbyli się wszystkiego, co było im zupełnie niepotrzebne. Znaleźli się wreszcie razem, zupełnie nadzy w tej chłodnej pościeli. Pierwszy sukces osiągnięty, teraz wystarczyło w końcu zaspokoić te palącą potrzebę, która ich ogarnęła.

W końcu w ten właściwy sposób mogli się do siebie zbliżyć, nie przejmując się tym, co będzie jutro, później, bo ustalili, że to nie było tymczasowe, doszli do tego, że najlepiej będzie, jak znowu zaczną widzieć swoją wspólną przyszłość, jaka by ona nie była. Zresztą od samego początku to była dla nich jedyna droga, zdecydowanie razem było im lepiej. Nie powinni byli z tym walczyć. Dobrze, że dotarło to do nich dość szybko, tydzień to wcale nie było tak wiele czasu, zważając na ich doświadczenia z przeszłości, kiedy potrafili krążyć wokół siebie miesiącami.

Przywarła do Roisa całym swoim ciałem, zarzuciła mu dłonie na plecy, zapewne zostawi na nich zadrapania po swoich paznokciach, bo miała tendencje do tego, aby reagować na niego za bardzo, powinien jej to wybaczyć, ale nie potrafiła nad tym szczególnie panować. Nie kiedy ich usta ponownie zaczęły się pochłaniać, chciała zasmakować każdy, nawet najdrobniejszy fragment jego skóry, i nie miała ku temu żadnych oporów, ponownie więc znalazły się na jego szyi, chyba najbardziej upodobała sobie właśnie ten fragment ciała.

Nie przejmowała się właściwie niczym, tym, że w domu był jej młodszy brat, który najprawdopodobniej teraz spał, liczyło się tylko i wyłącznie to, że mieli ponownie rozpocząć wspólną wędrówkę. To było dla niej najważniejsze, w końcu mogli pozostawić za sobą te okropne dwa lata, kiedy nic nie wydawało się być właściwe. Mogła mieć go znowu tylko i wyłącznie dla siebie, i ta perspektywa jej się podobała.

Oddech Yaxleyówny przyspieszał z każdą, kolejną mijającą minutą. Serce biło jej coraz szybciej, wiedziała, że jeszcze chwila, a zbliżą się do momentu, w którym to pragnienie zostanie zaspokojone, co najważniejsze, nie musiała się już więcej przejmować tym, że Ambroise stąd zniknie, że postanowi odejść, może dzięki tej myśli nie powinna się tak spieszyć, jednak nie do końca mogła panować nad tym, co działo się z ich ciałem. Chaos miał ją pochłonąć, nie pierwszy raz, ale w tym przypadku zupełnie jej to nie przeszkadzało, mogła na to pozwolić.

Zamknęli się w swojej bańce. Po raz kolejny, chociaż wiedziała, że tym razem będzie inaczej. Sporo w między czasie przeżyli, mieli już świadomość tego, że świat wcale nie był taki kolorowy, jak im się na początku wydawało, nie mogli pozwolić na to, aby znowu za bardzo odkleić się od tego, co działo się wokół nich. Potrzebowali jednak takich chwil jak ta, gdy mogli na moment zapomnieć o wszystkim, co działo się wokół nich, gdy nie musieli się niczym przejmować. Zasługiwali na to po tym, co przeżyli. Należało im się to. Była tego pewna. Wiedziała, że czeka ich sporo rozmów, ustaleń, ale to miało przyjść później, na pewno im nie ucieknie. Dalszej części poranka nie miała zamiaru marnować na kolejne konwersacje. Na pewno do tego wrócą, będą musieli, jeśli nie zamierzali popełniać tych samych błędów, które zdarzyły im się w przeszłości.

Trochę się tego nazbierało, wiedziała, że tym razem nie będzie to wszystko wyglądało tak samo, bo po pierwsze byli innymi ludźmi, a po drugie miała świadomość (albo tak się jej wydawało), co nie zadziałało. Jasne, mądry czarodziej po szkodzie, ale wypadało uczyć się na błędach i ich nie powielać, tym miała zamiar się teraz kierować. Na pewno nie pozwoli się odsunąć od pewnych spraw, jak to zrobiła ostatnim razem. To nie mogło się zdarzyć, chociaż czuła, że będzie ją czekała dość długa przeprawa z tym, aby ustalili nową, lepszą wersję. Była na to gotowa.

Nie mogli wrócić do tego, co mieli, bo sporo się wydarzyło. U niej i u niego, nie mogli wymazać tego czasu, który spędzili osobno, nie powinni tego robić, w końcu to też ich nieco ukształtowało. Najważniejsze było to, że ich uczucia się nie zmieniły, że nadal kochali się w ten sam sposób, zresztą to nigdy miało nie minąć, bo ta więź, która ich łączyła była wyjątkowa. Miała przetrwać wszystko, a co najważniejsze, zdecydowali wreszcie, że nie będą tego ignorować. Postanowili wybrać tę najbardziej właściwą dla siebie drogę. W końcu. Nie musieli się już niczym przejmować, bo przecież bez względu na wszystko mieli znajdować się u swojego boku. Niczego więcej nie potrzebowała, wiedziała, że to będzie dla nich lepsze, że w końcu wszystko się ułoży, bo razem przecież byli w stanie przetrwać wszystko. Zdecydowanie lepiej, aby razem walczyli z całym światem, niżeli stawali przeciwko sobie.

Na pewno będą musieli ustalić nowy porządek, to nie ulegało najmniejszym wątpliwościom, ale mieli już przecież i w tym doświadczenie, potrafili negocjować, szukać kompromisów, tym razem pewnie potrwa to trochę dłużej, ale nie wątpiła, że ponownie im się uda osiągnąć cel. Potrafili to robić, potrafili się słuchać, potrafili ze sobą rozmawiać, mimo, że ten tydzień, który razem spędzili nie do końca o tym świadczył. Potrzebowali jednak tego czasu, aby ustalić wspólną wersję. Może żałowała niektórych słów, które wypowiedziała, ale to chyba nie miało teraz sensu, bo i tak w końcu znaleźli się razem w jej sypialni, co kiedyś było dla nich codziennością.

W ich relacji nigdy nie chodziło tylko o fizyczności, zawsze łączyło ich coś więcej, porozumienie dusz, jakiego nie miała z nikim innym. To powodowało, że te doznania smakowały zupełnie inaczej od wszystkich innych. Były wyjątkowe, nie dało się tego powtórzyć. Dlatego tak bardzo zależało jej, żeby do tego wrócili, bo tylko przy Roise czuła się kompletna. Dopiero gdy znajdowała się przy nim wiedziała, że naprawdę żyje, a nie egzystuje.

Ich gesty były chaotyczne, ponownie pozwolili wypełnić się temu palącemu uczuciu, które musiało zostać ugaszone. Czuła ciepło rozchodzące się po jej całym ciele, wypełniało ją coraz silniej, z każdym kolejnym pocałunkiem, opuszkami palców, które wędrowały po jej rozgrzanej skórze. Ona również się nie hamowała. Jej dłonie sunęły po plecach Roisa, chcąc nacieszyć się ciepłem jego skóry. Usta nie przestawały znaczyć kolejnych kawałków jego ciała, przypadkiem pozostawiając na nich zaczerwienione ślady, które mogły zostać na nim nieco dłużej. Cóż, taki już był koszt bliskości z nią. Nie hamowała się zupełnie w tych wszystkich gestach, nie kiedy traciła nad sobą kontrolę, a w tym momencie zdecydowanie już jej nie miała.

Gdy przycisnął ją do materaca złapała go mocniej w okolicy żeber, właściwie to wbiła w mężczyznę swoje paznokcie, żeby poczuć go jeszcze bliżej siebie, potrzebowała też przytrzymać się nieco, bo zupełnie straciła nad sobą panowanie. Wypełniał ją żar, który powodowała bliskość jego ciała, ciepło jego skóry, przyspieszony oddech, który czuła na swoim ciele. To wszystko powodowało, że znajdowała się całkiem blisko tego, żeby sięgnąć po spełnienie, które mieli sobie dać.

Oderwała w końcu usta od jego szyi, tym razem chciała, by ponownie połączył ich pocałunek, aby mogli w pełni poczuć tę więź, która ich łączyła. Ich ciała stały się jednym, dusze również, w końcu były dla siebie stworzone, oni byli dla siebie stworzeni. Potrzebowali tej bliskości, aby w pełni się sobą nacieszyć. To było właściwe, nic innego nigdy nie było im pisane. Nie, kiedy pasowali do siebie na wszystkich możliwych płaszczyznach, gdy ich zbliżenia wyglądały w ten sposób.

Jej oddech przyspieszał wraz z każdym ruchem Ambroisa, pocałunki stawały się coraz bardziej wygłodniałe, jakby nie mogła w pełni się nim nasycić, wiedziała, że znajdują się coraz bliżej, jeszcze chwila, a świat zacznie wirować, a oni zupełnie odpłyną, znajdą się poza tą sypialnią, jak wiele razy wcześniej.

Nigdy nie potrafili być w stosunku do siebie zupełnie obojętni. Od samego początku coś ich do siebie przyciągało. Pamiętała tamtą noc w Mungu, kiedy go poznała, już wtedy wzbudził jej zainteresowanie, co było dość kontrowersyjne, bo poznali się w szpitalu, on był uzdrowicielem, a Yaxleyówna nie znosiła Munga. Wtedy jednak została tam dłużej niż powinna, gawędziła z nim chwilę, co nie zdarzało się często, bo zazwyczaj bardzo szybko opuszczała to miejsce, jak przystało na dorosłą, ogarniętą kobietę (ta, jasne). Każdy miał jakieś swoje mankamenty, w przypadku Geraldine była to nienawiść do szpitali. Później ta cała szopka na balu, gdzie byli bardzo bliscy przekroczenia granicy, nadal nie wiedziała właściwie dlaczego wtedy wystarczył im tylko ten jeden, zupełnie niewinny pocałunek na pokaz. Mogli sięgnąć zdecydowanie po więcej i nie miałaby nic przeciwko temu. Następnie razem zakopali człowieka w lesie, wtedy zaczęły się schody, bo Roise wzgardził wyciągniętą przez nią ręką i nadszedł moment, w którym zaczęli pałać do siebie nienawiścią. Była ona może trochę na wyrost, zdecydowanie nie brakowało w tamtym zachowaniu teatralności, próbowali na siłę sobie udowodnić, jak bardzo za sobą nie przepadają, nie, żeby to coś zmieniło. W końcu wrócili na dobre tory, zaczęli się ze sobą przyjaźnić, chociaż ta przyjaźń od samego początku chyba przekraczała granice typowej przyjaźni. Spędzali ze sobą tyle czasu, co pary, tyle, że trzymali się na dystans, ten fizyczny, ale dość szybko udało im się zignorować to dziwne ograniczenie, które sami sobie narzucili. Później było najlepiej, w końcu to, co między nimi było wydawało się być naprawdę właściwe, chociaż może trochę bezmyślne, bo zachowywali się tak, jakby świat do nich należał, i nic nie było w stanie zabrać im tego wspólnego szczęścia. Ostatnie półtora roku znowu przyniosło chłód, dystans, w zasadzie brak interakcji, bo robiła co tylko mogła, aby go unikać. Czuła się zraniona, porzucona, wybrała swoją własną narrację, która jakoś pomogła jej to przetrawić. Teraz wiedziała, że była ona zbędna, że zmarnowali to półtora roku, że powinna o niego zawalczyć, ale za bardzo w nią to uderzyło. Na szczęście ich drogi ponownie się ze sobą splotły, dzięki czemu teraz znajdowali się tutaj, w jej łóżku, znowu razem, gotowi ponownie dać sobie szansę.

Nie dało się nie zauważyć, że ta specjalna więź między nimi istniała. Już od dawna zdawali sobie z tego sprawę, przecież kiedyś próbowali się pozbyć tej klątwy, z czasem po prostu zaakceptowali to uczucie, aby później, całkiem niedawno znowu negować rację jego istnienia. Florence upewniła ich w tym, że to nie była klątwa, tylko bardzo silna więź, która mogła się pojawić między ludźmi. Yaxleyówna nigdy wcześniej o niej nie słyszała, ale nie miała powodu, aby nie zgadzać się z przyjaciółką. To nie mogła być klątwa, gdyby zostali przeklęci, to nie byłaby przy nim taka szczęśliwa. Wiedziała, że muszą w końcu pójść po rozum do głowy, że łatwiej im będzie po prostu zaakceptować to, co między nimi było, niż z tym walczyć. Zresztą nie bez powodu ciągle do tego wracała, ciągle dostrzegała nadzieję, chociaż Roise usiłował jej mówić, że nie powinni tego robić. Na szczęście w końcu się ugiął, w końcu postanowił przyjąć jej narrację, naprawdę była z tego powodu zadowolona, bo czuła, że powoli kończą jej się możliwości. Obawiała się, że może być nie do końca przekonywująca, że faktycznie wytrwa w swoim postanowieniu. To uczucie, które ich łączyło było jednak zbyt silne, od samego początku powinni się spodziewać tego, jaką drogę wybiorą. Tak było lepiej, właściwiej.

Nikt nie potrafiłby go zastąpić, miała co do tego pewność. Nikt nie był w stanie stworzyć z nią czegoś takiego, ta więź, to mistyczne połączenie było niepowtarzalne. Nie wydawało jej się, aby większość osób miała w ogóle szansę przeżyć coś tak silnego. Oni mieli to szczęście, do tego dostali kolejną szansę od losu, której nie zamierzała zmarnować. Nie tym razem, wręcz przeciwnie, po tym, co im się przytrafiło musiała mieć pewność, że nigdy się to nie powtórzy. Nie, kiedy ponownie postanowili w końcu trwać przy sobie. Nie było możliwości, aby im się to tym razem nie udało. Swoją przyszłość widziała tylko i wyłącznie u jego boku, nie miała zamiaru popełniać tych samych błędów, wręcz przeciwnie, nauczona doświadczeniem zdawała sobie sprawę na co powinna uważać i zwracać uwagę. Zresztą Ambroise tak bardzo chciał ją uszczęśliwić, że usunął się z jej życia, to mówiło samo za siebie. Byli uwikłani, ale nie widziała w tym niczego złego, nie kiedy chcieli tego samego, a doszli już do tego, że właśnie tak było.

Nie wątpiła w to, że wszystko przyjdzie im łatwo. Sporo przeżyli przez ten czas rozłąki. Każde z nich aktualnie męczyło się ze swoimi demonami, ale dużo prościej było sobie z tym radzić we dwójkę. Byli w stanie dawać sobie wsparcie, którego potrzebowali, nie miała wobec tego najmniejszych wątpliwości. Na szczęście jakoś udało im się do tego dojść, teraz nie było już odwrotu, w końcu postanowili, że to będzie ich nowy początek.

Przypieczętowali go w najbardziej właściwy sposób. Znowu byli tutaj dla siebie, miało już tak pozostać zawsze, ale nie zmieniało to faktu, że chciała się nacieszyć jego obecnością w pełni. Bez zmartwień, bez przejmowania się tym, co się stanie, kiedy w końcu się rozejdą. To już było za nimi.

Czy tak właściwie kiedykolwiek podczas tych chwil, kiedy znajdowali się blisko były jakieś granice? Nie wydawało jej się, od samego początku przekraczali je wszystkie, raz za razem dawali sobie coraz więcej. Nigdy nie przejmowali się szczególnie tym, co wypada, a co nie. Co tylko umacniało ich więź. Nie opierała się ona wyłącznie na tej fizyczności, zdarzyło im się to tylko i wyłącznie ten jeden raz, kiedy zapomnieli się zupełnie w swoim towarzystwie, mimo, że nie powinni się do siebie zbliżać. Nawet wtedy nie mieli pełnej kontroli nad tym, co działo się z nimi, gdy znajdowali się obok siebie. To był jeden, jeden jedyny raz, gdy uważała, że postąpiła niewłaściwie, bo zachowali się bardzo mechanicznie, jakby faktycznie nie było między nimi tej niesamowitej więzi. Dali się ponieść chwili, a później zniknęli ze swojego życia, jakby nic ich nie łączyło, co było ułudą.

Nie miała nic przeciwko temu, aby ponownie się w sobie zatracili, wręcz przeciwnie, to było wszystkim czego pragnęła, zawsze przecież było im razem dobrze, najlepiej. Teraz znowu mogła po to sięgnąć w ten właściwy sposób. Mimo zmęczenia, nieprzespanej nocy to wydawało się być odpowiednie.

Zatracenie, chaos, to było wszystkim czego pragnęła w tej chwili, i właśnie dostawała wszystko, czego chciała. To miał być naprawdę wspaniały dzień.

Nigdy nie byli szczególnie łagodni, nie wtedy, kiedy dążyli ku obopólnemu zaspokojeniu wszystkich swoich najbardziej ukrytych żądz. Wiedzieli, jak reagują na nich ich ciała, mieli pojęcie w jaki sposób powinni się dotykać, aby jeszcze bardziej rozpalić je do czerwoności. Nie hamowali się w dotyku, w pocałunkach, w coraz silniejszych objęciach, wszystko to prowadziło ich do tego, aby w końcu zaspokoili wszystkie swoje potrzeby.

Ich oddechy były coraz płytsze, właściwie to Yaxleyówna co chwilę zapominała o tym, że powinna oddychać, tak bardzo pochłaniały ją te namiętne pocałunki. Zatracała się w nim zupełnie, w tej bliskości, która między nimi była. Przestawała panować nad swoimi dłońmi, które zaczęły zupełnie bezwiednie wędrować po jego plecach, drapiąc mężczyznę dosyć głęboko po skórze, kiedy zbyt mocno się go łapała. Nie było to niczym nowym, od zawsze tak na nią działała jego bliskość.

Uśmiechnęła się, kiedy się w nią wpatrywał, nie miała pojęcia, jak to właściwie możliwe, że ciągle wydawało jej się, jakby patrzył na nią jak na najbardziej wyjątkową osobę na świecie. Nikt nie potrafił wzbudzać w niej takich uczuć, przyjemne ciepło rozchodziło się po jej ciele, kiedy czuła na sobie jego spojrzenie. To było niesamowite, powodowało, że jej pewność siebie rosła, zresztą od zawsze potrafił podnosić jej poczucie wartości. Kiedy znajdowała się z nim sama, w tych czterech ścianach naprawdę czuła się bardzo wyjątkowo.

Zmierzali ku spełnieniu. Przynosiły to coraz szybsze ruchy ich ciał, coraz mniej delikatne, ale tego właśnie potrzebowali w tej chwili. Zupełnego zatracenia w tym uczuciu, które ich łączyło. Nie potrzebowała subtelności, to nigdy nie było to, czego oczekiwała, wolała wiedzieć, że pragnie jej tak bardzo, że nie może się powstrzymać. Zresztą pokazywała mu to samo, jej dłonie zaciskały się coraz mocniej na jego żebrach, w końcu po prostu załapała go za szyję i jeszcze mocniej do siebie przyciągnęła, jakby faktycznie mogli jeszcze bardziej się do siebie zbliżyć.

Wtuliła swoją głowę w jego szyję, ledwie mogła oddychać, co świadczyło o tym, że była bardzo bliska, aby sięgnąć spełnienia. Nie hamowała się już zupełnie. Nogi zaczęły jej drżeć, a przyjemnie uczucie gorąca rozprzestrzeniało się po jej ciele. Byli bardzo blisko, okropnie blisko tej całej eksplozji zmysłów, która była nieunikniona.

Dość oczywiste było to, że nie będą w stanie pozostać tylko i wyłącznie przyjaciółmi. Zbyt wiele dla siebie znaczyli, aby ponownie narzucać sobie takie ramy. W ich przypadku to nie mogło zadziałać, mieli przecież w tym doświadczenie. Tak samo sojusznicy, to by było dla nich dopiero degradacją. Mieliby się ze sobą spotykać tylko wtedy, kiedy coś nie szło po ich myśli, kiedy szukali wsparcia, pomocy? Nie przyjęłaby takiej wersji, zdecydowanie wolałaby po prostu go unikać, bo to nie było tym, na co zasługiwali. Nie chciałaby pojawiać się w jego życiu tylko wtedy, kiedy miała jakiś problem, z którym nie potrafiła sobie poradzić. To nie była droga, którą chciała podążać, nigdy.

Odruchowo znaleźli się razem w Piaskownicy po tym, co przeżyli w jaskini demona. To przyszło im naturalnie, jakby wcale nie mieli za sobą półtora roku przerwy, jakby to się nie wydarzyło. To mówiło samo za siebie, zawsze mieli wiele dla siebie znaczyć. Nie dało się tego zmienić. To było ich.

Krążyli wokół siebie ten tydzień. Tak, wiele razy rozmawiali o tym, co powinni zrobić. Roise próbował sugerować, że nie mogą wrócić do tego, co mieli, jednak ona nie przyjmowała takiej wersji. Wiedziała, że skoro już padło między nimi to, że nadal się kochali, to ciągle istniała szansa na to, że mogą wrócić do tego, co kiedyś mieli. No, może nie do końca do tego samego, jednak czuła, że jeszcze będą razem. Musiała jednak powoli dochodzić do swego. Wiedziała, że on tego chciał, inaczej odszedłby bez zawahania, a nie potrafił jej opuścić. Ciągle znajdowali kolejne powody, aby zostać tam dłużej, chociaż o jeden dzień. To też świadczyło samo o sobie. Nigdy nie było im pisane życie osobno.

Podejrzewała, że Roise, tak jak i ona wrócił do starych nawyków. Próbowali jakoś radzić sobie z tym, co ich spotkało. Nie miała wątpliwości, że metody, które wybrali były do siebie bardzo podobne, bo przecież już kiedy się poznali krążyły na ich temat pewne opinie. Całkiem zbliżone do siebie. Nie, żeby było się czym chwalić, ale mieli tendencje do autodestrukcji. Do zatracania się w rzeczach, które nie miały większego sensu. Szukania wrażenie, próby zajęcia czymś myśli. Nie była z tego powodu szczególnie zadowolona, w ogóle nie była szczęśliwa, chociaż szukała chociaż krótkich rozwiązań, które mogłyby pozwolić jej zapomnieć o tym, co się wydarzyło. To nie działało, nie przynosiło ukojenia, bardziej oskarżenia w stosunku do samej siebie, że znalazła się w tym miejscu, że nie powinna w nim być, szczególnie, że miała już świadomość, jak powinno wyglądać szczęśliwe życie. To, które prowadziła ostatnio zdecydowanie nie pasowało do tego obrazka.

Dawno nie znalazła się w takim bagnie. Zresztą wszystko to, co działo się wokół niej o tym świadczyło, ostatni rok był dla Yaxleyówny cholernie parszywy, próbowała jakoś odnaleźć się w tym świecie bez niego, ale zupełnie jej to nie wychodziło. Mogła oszukiwać wszystkich wokół, że jakoś sobie radziła, ale zdawała sobie, jak wyglądała prawda. Była jednym, wielkim chodzącym chaosem, który dążył do samozniszczenia. Zresztą była bliska tego, żeby demon zabrał jej to wszystko, co udało jej się osiągnąć, chciał w końcu przejąć jej życie, i wcale nie miał z tym większego problemu, na szczęście z pomocą innych jakoś udało jej się pozbyć tego problemu, cóż, gdyby nie pomoc przede wszystkim Roisa być może jej by tutaj teraz nie było.

Wolała się więc nie skupiać na tym, jak wyglądało ich życie przez to półtora roku. Miała pewne dowody na to, że wiedli równie gówniany czas. Zresztą dowiedziała się przede wszystkim o tym, że Ambroise prawie odszedł z tego świata, że wolał zniknąć niż żyć bez niej, a ona wtedy oskarżała go o to, że się nią znudził. Cóż, zamknęła się w swojej bańce, żeby jakoś przetrwać to, co się z nimi działo.

Niby trzymali się od siebie z daleka, ale przy pierwszej, lepszej interakcji, która obudziła w nich wspomnienia znowu znaleźli się przy sobie, tyle, że tym razem w ten okropny sposób, to nigdy nie powinno się przydarzyć, nie im, bo przecież łączyło ich od zawsze dużi więcej niż tylko cielesność. Wtedy żadne z nich nie próbowało zostać, nie prosiło o rozmowę, zaspokoili te najbardziej przyziemną potrzebę i po prostu odeszli każde w swoją stronę, co nigdy wcześniej, ani później im się nie przytrafiło. To świadczyło o tym, jak bardzo byli rozsypani. Zresztą nie wracali do tego, było to tak niskim zachowaniem, że nigdy nie poruszyli tego tematu, nie wspominali o tym, co wydarzyło się te kilka miesięcy temu, woleli to przemilczeć. To było dno, ich własne, osobiste dno.

Nigdy bowiem nie potraktowali się w ten sposób, jakby faktycznie byli dla siebie obcy. Nawet kiedy nie do końca wiedzieli, jak będzie wyglądać ich przyszłość, i czy w ogóle jakaś dla nich istniała nie powtórzyli tego czynu. Był to jeden, jedyny raz, kiedy potraktowali się tak bezosobowo, jakby faktycznie nigdy ich nic miało nie łączyć, albo nie łączyło, jakby nie mieli tej całej, wspólnej historii. Zresztą nie miała zamiaru wyciągać tej ich wspólnej chwili słabości, wydawało jej się, że i on i ona woleliby to okryć milczeniem.

Zresztą, teraz znajdowali się w innym, lepszym miejscu. Nie było sensu do tego wracać, na pewno czekało ich wiele trudnych rozmów, były jednak takie tematy, których wolałaby jednak nie poruszać i bez tego zostali mocno zranieni, całkiem zgrabnie dopierdalali sobie przez ten tydzień, ale w końcu było to już za nimi. Nie było sensu szukać kolejnych powodów do tego, żeby ranić się nawzajem. Wreszcie się określili, to jej wystarczało, miała świadomość, że te słowa, które między nimi padły miały sprawiać ból, robili to sobie, aby się od siebie odsunąć, jednak to nie zadziałało. To nigdy nie było im pisane, mieli zostać razem na zawsze, do usranej śmierci, do końca życia. Jak zwał tak zwał, byli sobie przeznaczeni i już nic tego nie zmieni. Żadne słowa, żadne gesty, czy ich brak. Zresztą teraz miało już być tylko lepiej, bo w końcu się określili, w końcu wrócili na właściwy tor i nic nie miało tego zmienić.

Poznali już życie bez siebie, wiedzieli, jakie jest parszywe, nie wydawało jej się, aby on, czy ona chcieli do tego wrócić. Nie po tym wszystkim co przeżyli, ich droga mogła wyglądać tylko i wyłącznie w jeden sposób, na szczęście w końcu to do nich dotarło.

Wrócili do domu. Mogli na siebie liczyć, nie uciekali, trwali przy sobie mimo tego, że przez ten tydzień bywało między nimi różnie. Potrzebowali jednak tego wszystkiego, musieli jakoś oczyścić atmosferę, dojść do porozumienia, wreszcie im się to udało. Może sporo ich to kosztowało, ale warto było przejść tę drogę po to, żeby w końcu skończyć w swoich ramionach, w ten jedyny, odpowiedni sposób.

Dotarło do nich to, że nie byli w stanie być szczęśliwi bez siebie, mimo, że próbowali, szukali sposobu na to aby odnaleźć się w świecie bez tej drugiej duszy, nie było to możliwe. Musieli być razem, tylko wtedy mogli w ogóle myśleć o szczęściu. Nie musieli zamartwiać się tym, co dzieje się z drugą osobą, spoglądać na to, jak pierdolą swoje życia, gdy nie ma ich obok siebie. Tak było zdecydowanie łatwiej, chociaż świat nie był aktualnie dobrym miejscem, nie mogli tracić czujności, jednak prościej było walczyć z całym światem i wszystkimi zagrożeniami razem.

Znowu mogli się w sobie zatracić, w pełni. Nie przejmując się niczym, jakby byli jedynymi osobami na świecie, jakby on się zatrzymał, a oni znajdowali się w zupełnie innym miejscu. Dużo spokojniejszym, bezpiecznym. Zresztą czuła się, jakby po raz kolejny odkryła coś zupełnie nowego, a przecież już to kiedyś przeżyli, mieli to za sobą. Wiedzieli, że razem jest im najlepiej, szkoda, że trudno było im do tego wrócić.

Nie było sensu jednak skupiać się na tym ile trwał ich powrót, ile zajęło im wejście na dobrą drogę, najważniejsze było to, że teraz trwali tutaj razem, sięgali po to, co im się należało.

Byli dla siebie stworzeni, wiedzieli dokładnie w jaki sposób się dotykać, aby czerpać z tego jak najwięcej, zatracali się w sobie bezgranicznie, nie przejmowali się niczym poza sobą. To była jedyna słuszna droga.

Ich ciała nie zapomniały o tym, jak dobrze im razem było. Potrafiły ze sobą współgrać, bez mniejszego problemu odnalazły znowu wspólny rytm, któremu aktualnie się oddawali.

Tylko oni byli w stanie wzbudzić w sobie taki ogień, który mógł palić wszystko, co znajdowało się obok. Niegasnący żar, który bardzo ciężko było nasycić, na szczęście wiedzieli, jak sobie z tym poradzić. Potrafili gasić swoje pragnienia, może nawet bardziej je podsycać i doprowadzać do samozapłonu? Nie hamowali się zupełnie, sięgali po to wszystko, co jeszcze bardziej ich rozpalało. Wiedziała, że zbliżają się do kumulacji, już za chwilę osiągną cel, ich wspólny cel, to czego aktualnie najbardziej pragnęli. Spełnienia.

Brakowało im delikatności, ale nie była im ona teraz do niczego potrzebna. Liczyło się tylko to, aby wreszcie ich ciałami wstrząsnęły te wszystkie emocje, które były świadectwem uczuć, którymi się darzyli. Kochali się, tylko to się liczyło.

Nie powstrzymywała się przed cichymi mruknięciami, które opuszczały jej usta, w końcu zaczęła wykrzykiwać jego imię nie przejmując się tym, że ktoś może ich usłyszeć. Należeli do siebie, od zawsze na zawsze, i tak miało pozostać, nawet cały świat mógł się o tym dowiedzieć, nie miałaby nic przeciwko temu.

Ich usta złączyły się w końcu w tym kolejnym pocałunku, który był inny od tych wszystkich poprzednich, był niewypowiedzianą obietnicą, która gwarantowała to, co na nich czekało. Nowe, lepsze jutro, piękniejszy świat, w którym będą trwali u swojego boku. Było to spójne z tym, w czym się teraz zatracali, połączenie dusz i ciał, jakby wreszcie znowu odnaleźli właściwą drogę i nie było z niej już odwrotu.

Wysiliła się jeszcze na ostatnie ciche jęknięcie, ostatnie ruchy biodrami, a później jej ciało stało się zupełnie bezwiedne. Osiągnęli to, ku czemu zmierzali, dostali to, co im się należało. Spełnienie miało smak jego ust, niosło za sobą ślady, które zostawiał na jej ciele, to nigdy się nie zmieni.

Opadła wreszcie na materac, zupełnie bezsilna, nie ściągnęła jednak rąk z jego szyi, jej dotyk był dużo delikatniejszy, odpuściła, nie trzymała go już tak kurczowo, ale nie chciała wypuszczać mężczyzny swojego życia ze swoich ramion, nie, już nigdy więcej.