Dostając prezent w postaci miniaturowego dementora i to jeszcze od Sędziny Wizengamotu, można odebrać to w różny sposób. Jako ostrzeżenie, albo wyraz wdzięczności. W zależności od tego, po czyjej stronie opowiadała się czarownica. Czymś mógł Lestrange jej podpaść albo przypodobać się, że ów taki prezent otrzymał. Nicholas osobiście nie miał styczności z tą kobietą, rejestrując jedynie fakt, że ktoś taki pracuje w Ministerstwie Magii i był żoną jego mentora.

Gdyby jednak Rodolphus mu powiedział, pochwalił się kto mu ten prezent wręczył, wysłał, Nicholas nie uwierzyłby. Bądź zaczął zastanawiać, co odwalił?  Być może rozwodzenie się nad tematem Sędziny byłby łatwiejszy, niż mówienie o ich relacji.

Błogosławiony przez ciemne mugolskie moce, które stworzyły urządzenie gwiżdżące podczas zagotowania wody, zostało potępieńczo magią odsunięte od pieca gazowego przez właściciela tego domostwa. Travers liczył widocznie na to, że Lestrange postanowi od razu przygotować im coś do picie i wróci, zapominając o rozpoczętym temacie. To jednak Traversowi nie było dane "uciec" od tego wątku. Nie powinno być trudne wyrażenie słów dla kogoś, kto nie kocha, nie umie okazywać miłości, a tylko spełnianie potrzeb.

Odczekawszy chwilę, nie spoglądając na to, co czynił gospodarz, Nicholas cierpliwie poczekał aż ten znów będzie miał jego uwagę. A ich oczy znów się ze sobą spotkają. Te szare tęczówki Rodolphusa. Tak dobrze znane, a jednak inne. Mauzoleum zmieniło jakby ich oboje. Śmierć Roberta zwiększyła między nimi dystans. Ostatnie ataki, skierowały ich do ponownej, wspólnej współpracy. Czy powinien go wciąż mieć przy sobie, mieć na oku?

- Ostatnie wydarzenia, zwiększyły dystans między nami… Jak to dalej widzisz?
Inaczej Nicholas nie umiał się wysłowić, ani używać sformułowań dotyczące związku, bo przecież takowego między nimi nie było. Relacja skomplikowana, ale odpowiadająca im obojgu. Nawet jak mieszkali razem u Traversa, żaden nie wchodził w drogę drugiemu. Umieli się dogadać, nawet milczeniem. Dwóch niewymownych. Bez słów się rozumiejących. Nie musieli znów mieszkać razem, jeżeli mieliby relację utrzymywać taką, jaka miała miejsce przed zejściem do Mauzoleum.

Przywiązanie. To widocznie cecha, którą mogliby określić swój związek jako współpracowników i byłych współlokatorów. Nicholas odczuł to samo, odkąd dał Rodolphusowi swój dach nad głową, kiedy jego związek z panną Black się posypał. Choć Travers preferował samotność, spokój i ciszę swoich czterech ścian, zrozumiał że obecność kogoś jeszcze była mu niezbędna. Odczuł to tego dnia, o którym wspomniał Lestrange.

Nicholas wiedział i nawet nie zależało mu na naprawianiu czegokolwiek, co już się stało. Pokazało ich oblicza i jak działa zaufanie. Jeden nie wykazywał żadnego, drugi poznał smak jego zawodu. Mimo swoich słów, Rodolphus jednak zaznaczył również czynem, że Nicholas nie jest mu w pełni obojętny. Ten dotyk, gdzie wzrokiem podążył na dłoń towarzysza i te słowa, które wspominały ten dzień. Nicholas skrzywił się i odwrócił wzrok gdzieś w przestrzeń, przymykając oczy. W gniewie na siebie. Na swoją słabość. Na upadłość do której prowadzi go choroba.  Która wyniszcza jego ciało. Ta maź, którą mieli wypić w Mauzoleum, miała na niego negatywnie podwójny wpływ. Poza fizycznym skutkiem, lekko na psychice także się odbiła. Od tamtego momentu, Nicholas nie zasypia w swoim pokoju, przy zamkniętych drzwiach. Muszą być otwarte., lub uchylone.

- Przejąłbyś się… Gdybym umarł?
Spojrzał na Rodolphusa ponownie, zadając to poważne pytanie. Co by miało sprawdzić, jak bardzo mu na nim zależało. Jak bardzo się do niego przywiązał.

Zza życia, być może Nicholas jest na niego skazany. Ale po śmierci, role dręczenia zawsze mogłyby się odwrócić. W postaci duchowej, można mieć tyle możliwości, przez opętanie kogoś innego o zdrowszym ciele. Badanie granic w zaświatach. Myślał o tym nie raz. Nie bez powodu opanowując Esterioryzację. Świadomie wiedząc, jakie to niesie ze sobą ryzyko. Lecz wtedy czuł się wolny od chorób.

W oczekiwaniu na odpowiedź, bądź po jej wysłuchaniu, cokolwiek miało miejsce, Nicholas odwrócił głowę, zakrywając usta wolną dłonią, odkaszlnąwszy parę razy, czując jak gryzie go w gardle.

Odkąd zamieszkali znów osobno, nie musieli się sobą interesować wzajemnie. To też Rodolphus nie musiał wiedzieć o problemach ze snem u Nicholasa, który mu o nich dodatkowo nie mówił. Jak i temu, że musi mieć drzwi otwarte w sypialni. Bez środków nasennych w postaci eliksirów czy zapachu odpowiednich kadzideł, także nie zaśnie. Wystarczy, że widział go już w fatalnym stanie, o którym zaś wspomniał. Problemy z sercem, a teraz ten dokuczliwy kaszel.

"Czy to takie dziwne?" – powtórzył w myślach jego słowa, jego pytanie. On sam nie uronił łzy, gdy zmarł Robert, jego mentor. Nie okazywał tego zewnętrznie. Ale ból straty odczuwał wewnętrznie. W każdej chwili wspominając daną osobę. Jak poczułby się w przypadku straty Rodolphusa? Być może reakcja byłaby podobna. A może żadna? Trudno przewidzieć, jak rozwinie się ta relacja, jak to będzie wyglądało w przyszłości.

Gdy padła odpowiedź twierdząca, Travers przez moment jeszcze wpatrywał się w Lestrange’a, próbując zrozumieć powód, dla którego ten śmierciożerca, współpracownik, były współlokator, miałby się nim przejmować.

Uniósł lekko kącik ust do góry, jakby próbował odebrać te słowa w geście zabawnym. Mogło to nie wyjść. Mogło wyglądać na inny odbiór. Ale odwrócił głowę. Odkaszlnął swoje. Drugiej dłoni wciąż nie zabierał, kiedy Lestrange podjął kolejny krok, gładzenia jej kciukiem.

- Dokończyłbyś herbatę? Suszy mnie w gardle.
Zapytał, zmieniając temat. Chcąc go widocznie zakończyć. A może porozmawiają o czymś innym? Lubże posiedzą w milczeniu, jak na niewymownych przystało. W samotnej ciszy swojego towarzystwa, obserwując małe stworzenie będące pod kloszem, bawiące się kwiatkiem.

Korzystając z chwili, kiedy Rodolphus udał się w stronę kuchni przygotować dla nich herbatę, Nicholas wyciągnął instrukcję dotyczącą spożywania eliksiru na kaszel. Nie spieszył się z zapoznaniem treści ulotki. Miał czas. Czytał spokojnie i dokładnie, jakby chciał dobrze zapamiętać dawki. Jeżeli mógł skorzystać z niego teraz i nie było wskazanej pory dnia, nocy, przed czy po posiłku, sięgnął po jedną fiolkę, aby móc przyjrzeć się dokładniej. Zawartości cieczy, jaka w niej znajdowała. Czy to faktycznie pomoże mu z kaszlem? Przekona się, kiedy zażyje. Lecz w tym tez czasie, oczekiwania na Rodolphusa z herbatą, uwagę jego znów zwracał mały dementorek. Nicholas skierował w jego kierunku swój chłodny wzrok, dostrzegając jak do niego macha, trzymając coś w swojej łapce. Travers nie wstawał, ale miał dementorek jego uwagę.

Nicholas był świadom tego, że pogarszający się stan zdrowia, może uniemożliwić mu branie udziału w misjach, zlecanych przez Czarnego Pana. Nie przejmował się tym, jeżeli przyjdzie moment, w którym nie będzie mógł ich wykonywać. A jeżeli będzie musiał umrzeć, to umrze. Śmierci się nie bał. Ani tego, co może po niej nastąpić.

Jeżeli zaś chodziło o samego Rodolphusa. Było w nim coś, co nie pozwalało Nicholasowi zerwać tej relacji. Tej bliskości, jakiej doświadczali w ostatnim czasie. Sytuacja była podobna do tej, którą miał z Laurentem. Relacja na umowie słownej. Bez zobowiązań. Być może najlepszym rozwiązaniem będzie pójść na ugodę, jaką mieli wcześniej. Nie musieli mieszkać razem. Ale chociaż się odwiedzać. W razie potrzeby.

Ogień, który nie był zwykłym ogniem. Choć wiedzieli, że miał miejsce, to niestety nie uprzedzono ich o tym wcześniej. Uzdrowiciele, wspierający działania Czarnego Pana, mieliby czas dla nich przygotować wywar eliksiru, aby uchronić ich przed tym duszącym dymem, drażniącym gardła. Dlatego wciąż Nicholas uważał, że choć wykonali zadanie, powinno zostać odpowiednio przygotowane. Rozplanowane.

Słysząc Rodolphusa, cóż może uczynić to małe stworzenie, Nicholas nawet nie zamierzał tego czynić. Nie zamierzał dawać wolności temu stworzeniu. Niezależnie od tego, jak bardzo by kusiło swoim zachowaniem. Jak bardzo przykuwałoby swoją uwagę. Po prostu, polubił obserwowanie go. Nawet, jeżeli był za szklaną kopułą.

- Czyli nie jest dosłownie z tych prawdziwych. Interesujące.
Skomentował, jakby upewniał sam siebie. Być może liczył na jakiś odmieniony gatunek dementora z dziwnym poczuciem humoru, który przejadł się szczęściem śmiertelników. Jak to mówią, co za dużo, to nie zdrowo.

W momencie, kiedy Lestrange zajął się stawianiem herbat na ławie, na podstawkach, dbając o detale równości, Travers spożył eliksir, aby poczuć ulgę gryzącego gardła. Aby uśmierzyć sobie ból po męczącym kaszlu. Czuł jak płyn rozgrzewa przełyk i jednocześnie go łagodzi. Tego potrzebował. Nawet, jeżeli zadziała na parę godzin.

- Poczułeś się, jakbyś miał prawdziwe zwierzę lub dziecko pod opieką?
Zapytał odstawiając zakręconą fiolkę, z pozostałością eliksiru, nawiązując słowami do metody ukarania stworzenia, które najwyraźniej było stworzone z rzeczy materialnych, za pomocą magii. Przynajmniej jego motyle, nie były z magicznego papieru, a prawdziwe, sprowadzone kokony to hodowli.