– Na szczęście nie byłoby to nic trwałego. Pewnie bym się wściekła, a później uwarzyłabym eliksir na porost włosów… – w odruchu złapała za pukiel włosów, który przelał jej się przez plecy do przodu i przeczesała długie już teraz włosy palcami. Kiedyś, jeszcze w czasie szkoły, trzymała włosy nieco krótsze, do połowy pleców, ale w ciągu ostatnich dwóch lat pozwoliła im się zapuścić i teraz sięgały kobiecie do pasa. Mogłaby się posłużyć eliksirami, gdyby chciała je zapuścić szybko, lecz nie czuła takiej potrzeby, jeśli można to samo było osiągnąć naturalnie i zresztą nie była nawet pewna, czy będzie się sobie podobać w dłuższym wydaniu. Teraz całkiem te włosy lubiła.

Dotyk Christophera na jej włosach był przyjemny i z zaskoczeniem przyjęła, że nie był przez nią niechciany, dlatego też nie wyrwała mu się, nie odsunęła ani też nie rzuciła na ten temat żadnego komentarza. Sama nie wiedziała do końca jak powinna się zachować, ani, co najważniejsze, co myślał sobie Rosier i ile wiedział, a ile nie wiedział o jej życiu miłosnym, albo czy go to w ogóle obchodziło, czy miało to dla niego znaczenie, czy sam na coś liczył, czy absolutnie nie. Fakt, zaprosił ją, żeby poszli razem, a ona się zgodziła, bo dlaczego nie? Mogła przyjść sama, ale nie miała nic przeciwko towarzystwu Chrisa, lubiła go przecież i był niczego sobie, a poza tym to nie tak, że nie mieli o czym ze sobą rozmawiać.

Mogłaby mu powiedzieć, że pozory mylą, bo był czas, że sama miała wrażenie, że traci rozum i że jej własny umysł wymyka jej się z uścisku i spod kontroli, nie mówiąc już o tym, że przez ostatnie pół roku mnóstwo sytuacji udowodniło jej, że pomimo tego, że opanowała oklumencję, to i tak były sytuacje, gdy ta obrona okazywała się całkowicie bezużyteczna. Zamiast tego jednak uśmiechnęła się do niego po prostu.

– Nie, żadnego prowadzenia armii i widzenia aniołów – stwierdziła, i choć nie mogła potwierdzić, że słyszała głosy regularnie, to jednak był czas, że je słyszała… tak jakby, choć chyba to nie było do końca tak, bo po prostu przypominały jej się… wspomnienia i rozgrywały się one z pierwszej osoby, przypominały jej się myśli, które nie były jej myślami i słowa, których nigdy nie wypowiedziała. – Ani ataków agresji – dodała, choć przy tych zanikach pamięci zawahała się odrobinę. – Być może trochę zaników pamięci – powiedziała w końcu i uśmiechnęła się przepraszająco. – Ale to było dawno, kilka miesięcy temu. Niedługo po mojej epickiej wycieczce za zasłonę – to raczej nie brzmiało groźne, bo kto po takim doświadczeniu by nie ucierpiał…? Choć społeczeństwo nie miało pojęcia, że sytuacja była niebezpieczna. – Chyba by mnie skręciło z żenady. Nie śledzę byłego i nie przeku… – urwała, unosząc spojrzenie na Christophera. Pytające spojrzenie. – Naprawdę? To też robiła?

– Nie wiem czemu nagle zachciało mi się wyjść, dopiero co wróciliśmy – przyznała w końcu. – Po prostu jak następnym razem znowu tak nagle i bez sensu uznam, że muszę się przewietrzyć, to mnie zatrzymaj – miała już takie akcje, na Nokturn, co ją martwiło i faktycznie mogła wyglądać na nieco zdezorientowaną, lecz bardziej chyba po prostu na zirytowaną. – I nie myśl, że ci odpuszczę taniec. Jeszcze będziesz błagać, żeby odpocząć – zażartowała sobie… a może wcale nie? – Ale tutaj też możemy zatańczyć, jeśli nie chcesz widowni…

To nawet nie tyle, że nie mogła sobie pozwolić na podążanie za instynktem i zachciankami, co zwyczajnie nie chciała – miała zupełnie inny charakter, była poukładana, może z pozoru chłodna (i nie chodziło o temperaturę jej ciała) i spędzała dużo czasu na analizę sytuacji. Na wymyślaniu planów działania. Na łączeniu kropek. I lubiła ten poukładany świat, złościła się czasem, gdy coś nie szło po jej myśli, albo coś zupełnie ją zaskakiwało w ten negatywny sposób (a potem i tak analizowała co do tego doprowadziło i jak można to przekuć w coś dobrego). Być może dlatego tak kochała warzyć eliksiry, w końcu była to bardzo ścisła nauka, w której każde odstępstwo od zasad mogło spowodować, że mikstura nie będzie odpowiednio mocna, albo że straci swoje właściwości (co innego było przy eksperymentowaniu, tam mogła poszaleć). Dopiero uczyła się tej swobody, pewnej elastyczności w stosunku do drugiego człowieka, dawania się zaskoczyć i płynięcia z prądem.

– Fakt, to świetna wymówka – odparła i uśmiechnęła się pod nosem. – Zazwyczaj po niej druga strona kiwa głową i przestaje zadawać pytania, bo boi się przywołać jakieś mityczne złe wspomnienia – uśmiech dosięgnął jej oczu, które przymrużyła rozbawiona. Nie mówiła do końca na serio… ale było w jej słowach trochę prawdy. Mało kto pytał ją o Limbo, o to, co tam przeżyła, albo biorąc wywiad, jaki dała, za pełną historię, albo bojąc się sprawić jej dyskomfort. Ale to nie było żadne tabu, nic z tych rzeczy. Nie traktowała tego w kategorii jakiejś traumy, bardziej próbowała zrozumieć co się tam w ogóle wydarzyło… – Tak, słyszałam o tym. O tych problemach znaczy się, chociaż nie wiem czy to akurat było przez tych pajaców w szlafrokach zamierzone, czy to po prostu skutek… uboczny – dokładnie tyle uważała o tych ich szmatach, za którymi się skrywali, a potem skrzywiła się lekko. Skutek uboczny, cóż za piękne niedopowiedzenie. – Nadal nie udało się nic zdziałać w związku z twoim mieszkaniem? – podpytała jeszcze, zastanawiając się czy te zasrane bębny dudniące z jej mieszkania nie miały jakiegoś związku właśnie ze Spaloną Nocą, myślała nad tym już kiedyś, ale odrzuciła ten pomysł ze względu na czas, w którym to usłyszały razem z Brenną. Ale może nie powinna skreślać tego pomysłu, ostatecznie jej dom rodzinny poszedł z dymem do zera i niby nic wielkiego nie stało się z jej kamienicą prócz nadpalonej elewacji i drzwi wejściowych, ale może nie było to takie oczywiste na pierwszy rzut oka… Jak to dobrze, że była na dobrej drodze by na dniach się stamtąd wynieść całkowicie.

Oczy Victorii, gdy tak patrzyła na Christophera i słuchała co mówi, zrobiły się niemalże okrągłe jak spodki, a wszystko to ze zdziwienia. Wydawało się wręcz absurdalne, że jedna kobieta miała w sobie takie pokłady złości i zawiści, by zamiast machnąć ręką na nieudany związek, chciało jej się robić takie podchody i podkładać świnie Rosierowi. Bo to już nie było byle co, tylko ingerowanie w jego pracę, pracowników…

– Jakakolwiek suknia by to nie była, to jest… – Victoria aż zamilkła na moment, szukając odpowiednich słów. – Niedorzeczne. Bezczelne. Zupełnie nie zabawne – powiedziała w końcu. – Udało się tę suknię chociaż znaleźć na czas?

Rzuciła niemal wyzywające spojrzenie Chrisowi, gdy zgodnie ze sztuką ułożyła wolną dłoń na jego ramieniu, gotowa poprowadzić lub poddać się jemu w tych krokach na żwirowej ścieżce przy lekko stłumionej muzyce dobiegającej z sali balowej. Jeden krok, drugi, obrót…

– Był jeden taki typ cholernie zafascynowany Limbo, dorwał mnie w ministerialnej stołówce i nie chciał się odczepić, nie mogłam sobie nawet spokojnie zjeść – przyznała po chwili zastanowienia. – Ale reszta nie… Nie bardzo – nawet jej wtedy-narzeczony nie zadał takiego pytania, jakby nie interesowało go to, przez co przeszła i co się z nią działo. Ani nawet, czy ona chce o tym porozmawiać, albo czy w ogóle tego potrzebuje. Nic. Jakby nie było tematu. A gdy ona sama zagajała, to to zbywał. Reszta rodziny… Też nie bardzo pytała, może tylko Rodolphus próbował jej pomóc zrozumieć to, co zadziało się na samej Polanie Ognisk.

– Być może. Poniekąd po trochę też dlatego udzieliłam tego wywiadu, żeby ludzie mi dali spokój, bo pierwszy tydzień po powrocie do pracy był… trudny – i to nie tylko dlatego, że była nadal wyczerpana fizycznie, że poprosiła o pracę biurową, której było tak wiele, że nikt nie robił o to problemu, ale wycieczki do biura aurorów pamiętała bardzo dobrze. Albo pokazywanie ją palcami na korytarzach, w windzie, na stołówce… Cain trochę ją wtedy ratował i czasami przynosił jej jedzenie do biurka. A Victoria jakoś starała się z godnością znosić, że jest ciągle słaba, że trzęsie się z zimna, że ma jakieś dziwne zwidy, że ludzie szepczą, że jest zimna jak trup i że się gapią. Bardzo. Teraz przestała już na to zwracać taką uwagę. – Na wielu wymiarach trudny – doprecyzowała i uśmiechnęła się, pomimo poważnego tematu. Nie wahała się przed nazywaniem śmierciożerców pajacami w szlafrokach, bo dokładnie tyle o tym myślała. Za każdym cholernym razem, nie potrafiła wziąć tego ich stroju na poważnie.

– Wiesz co… Jak tak sobie myślę, to pewnie masz rację. Wiem o linczu na czarodziejach czystej krwi, mojego kuzyna próbowali tak załatwić, sam ratował jakąś czarownicę przed wkurzonymi sąsiadami tylko dlatego, że mają takie nazwiska jakie mają, no ale to działo się na ulicy… – chwilę po takiej sytuacji złapała Aidana na ulicy, ale też szukała go po informacji od Atreusa, że jej kuzyn umiera. Nie umierał, całe szczęście, ale powiedział jej co się działo. – To dobrze. Ogólnie… mam wrażenie, że ucierpiały głównie domy i kamienice, miejsca pracy jakoś mniej – choć i niektóre domy miały się dobrze. Jak choćby przetrwało Maida Vale – ogród miał się dobrze, a rozwalone bramki i murki ogrodzenia już zdążono naprawić. Większość mieszkań jej rodziny też jako tako stała, trochę nadpalone, ale zdatne do zamieszkania… Oprócz jej rodzinnego domu, który spłonął doszczętnie. Znając poglądy swojej rodziny, podejrzewała, że ktoś spod jej nazwiska kłaniał się Voldemortowi, tylko kto? Bo jakoś w aż taki przypadek nie wierzyła. I chyba sama nie chciała wiedzieć tak do końca. Już i tak wystarczająco mocno ciążyła jej tajemnica Sauriela, o której wolała zapominać, inaczej musiałaby go aresztować już dawno temu, choć ten problem niejako rozwiązał się sam.

– Myślę, że nie tylko dużym stresem… – mruknęła pod nosem, próbując sobie wyobrazić, jaka to by była katastrofa, gdyby panna młoda nie miała swojej sukni ślubnej. Dobre imię Domu Mody byłoby po czymś takim co najmniej zszargane, nie mówiąc o tych zwolnieniach, o których wspomniał Chris. – No, gdyby tej pracownicy udowodnić zniszczenie, to nie wypłaciłaby się ze szkód pewnie do końca życia – stwierdziła już po tych wyliczeniach blondyna, bo Victoria mogła sobie tylko wyobrazić ile to musiało kosztować. Sama wiedziała ile płaciła za swoje sukienki, a Chris mówił o najbogatszej klientce jaką kiedykolwiek miał, więc tu spodziewała się czegoś ekstra, zwłaszcza na ślub. – Niesamowita ta twoja Avery, obsesyjna wręcz. Teraz już rozumiem czemu to ona ci wcześniej przyszła do głowy.

Fakt, była uparta, nawet bardzo. Na całe szczęście potrafiła czasami odpuszczać, choć na ten moment było na to nieco za wcześnie, więc dała się porwać do tego tańca, nie przejmując się tym, że w każdej chwili ktoś mógł wyjść z budynku i trafić prosto na nich. Ani tym, że mogliby po prostu wrócić na salę. Po co, skoro tu też było zabawnie, a uśmiech rozświetlił jej twarz? Dotańczą do końca utworu i wtedy wrócą… Bo trochę bała się, że Rosierowi może być tu jednak nieco za zimno, a nie chciała, żeby się rozchorował od tańca z nią.

Relacja Victorii z matką była… trudna. Jeśli Isabella czuła coś ciepłego do swojej córki, to okazywała to na swój surowy sposób (potrafiła się nią jednak chwalić), choć gdy wróciła tamtego dnia do domu, jej matka była autentycznie przestraszona. Ojciec lepiej okazywał te uczucia, zresztą zawsze pod tym względem mieli ze sobą lepszy kontakt, i przynajmniej zbadał córkę, przepisał jej leki i nakazał odpoczynek – dokładnie to więc wtedy robiła. Siostry… jedna była daleko bo w Francji, mogły się porozumieć tylko listownie, to nie było to samo, jedna była co prawda w domu, ale chyba nie wiedziała jak się zachowywać w tej sytuacji więc unikała tematu Beltane, widząc jak słaba jest Victoria, a trzecia z sióstr była wtedy w Hogwarcie, kończąc pierwszy rok i to Victoria pisała do niej list, by się o nią nie martwiła. Kuzynostwo było zajęte sobą, narzeczony zachowywał się jakby nic się nie stało, a przyjaciele – oni akurat stanęli na wysokości zadania na tyle, ile mieli czasu i siły na to wszystko, a Victoria zresztą niczego nie oczekiwała, bo mieli swoje własne problemy: pogrzeb, zamieszanie w pracy i tak dalej…

– Bez przesady, to nie było traumatyczne. A przynajmniej nie potrafię tak na to spojrzeć – nie do tego stopnia by drżała na samą myśl i miała wpadać w jakąś panikę, nawet pomimo rozdzierającego bólu, którego widmo potrafiła czuć do dzisiaj. – Byłam zupełnie nieprzygotowana na rozgłos, czułam się trochę jak takie zwierzątko w cyrku, które każdy chce zobaczyć i czeka na jakąś sztuczkę, a jeszcze wtedy nie do końca docierało do mnie co się stało. Trochę za szybko wróciłam do pracy, tak teraz myślę. Powinnam była siedzieć w domu dłużej – to byłoby bardzo mądre, ale ona nie potrafiła wtedy usiedzieć w domu też że względu na to dziwaczne poczucie związane z Rookwoodem, a które było wynikiem rytuału miłosnego na Beltane. – Wszyscy się gapili. Absolutnie wszędzie. Nie byłam w stanie spokojnie przejechać windą, albo przejść korytarzem. Nagle każdy wiedział jak się nazywam i kim jestem, i co się wydarzyło… No a poza tym kompletnie nie nadawałam się do pracy w terenie – to była ta kolejna trudność. – W sensie byłam bardzo słaba, szybko się męczyłam, trzęsłam się z zimna i tak dalej, tylko bym zawadzała wszystkim – wzruszyła przy tym ramionami.

– Tak. A jednak znaleźli czas na mieszanie z błotem czarodziejów czystej krwi, którzy nie mieli z tym wszystkim nic wspólnego. Aidan nie był wtedy w mundurze, wzięli go na cel… ale mnie nikt nie ośmielił się zaczepiać w ten sposób, może właśnie dlatego, że z daleka było widać, że jestem na służbie? – zastanawiała się teraz na głos, bo nie wiedziała. Aidan później dołączył do ekipy, po prostu kiedy to wszystko się zaczęło miał wolne i był też niezłym celem, bo skąd mogli wiedzieć że atakują brygadzistę… – Może. Nie myślałam o tym wcześniej – przyznała po chwili, zastanawiając się na ile to możliwe, że urządzono taką prowokację. Biorąc pod uwagę przeszłe doświadczenia chociażby z Marszu Charłaków i jego kontrmarszu… istniała taka szansa. Podczas Spalonej Nocy było to o tyle utrudnione, że ta zaskoczyła… wszystkich.

– Ano mogło tak być. Ministerstwo też miało się dobrze, tak jak szpital i kilka innych placówek, więc myślę że może chcieli zasiać zamieszanie tam, gdzie zaboli najbardziej, więc w domach… – to była oczywiście tylko teoria i może się bardzo myliła, bo nie miała zielonego pojęcia jakim kluczem to wszystko szło. – Myślę, że po tym co się stało, więcej ludzi zainwestuje w ochronę budynków przed ogniem – stwierdziła jeszcze, ciesząc się w duchu, że przynajmniej taka skarbnica wiedzy, jaką niewątpliwie była biblioteka Maeve należąca do jej rodziny od strony matki, już dawno była zabezpieczona i w trakcie pożarów to miejsce było chronione. I niektórzy co sprytniejsi i tam się skryli przed ogniem.

– Nie dziwię ci się. Na twoim miejscu też bym miała – mruknęła pod nosem, przy kolejnym obrocie, zaraz na powrót kładąc dłoń na jego ramieniu – fakt, tańczyła wielokrotnie i wiedziała jak to się robi, a teraz pozwalała prowadzić Chrisowi. – Jeśli cię to pocieszy, my mamy lekki uraz do rodziny Mulciber, po serii paskudnych plotek w sierpniu – być może o nich słyszał, a może wcale nie – ale temat Loretty był mu znany, jak wynikało z ich wcześniejszej, przerwanej rozmowy. – Skoda wolności na taką kobietę. A takich momentach zawsze można się zgłosić do jakiegoś widmowidza i w ten sposób pociągnąć sprawę – podsunęła, jak gdyby nigdy nic, jakby wcale przyznał się jej do tego, że mógłby kogoś zabić i jak gdyby ona wcale nie była aurorem.

– Może oba na raz, najlepiej w tym samym momencie – stwierdziła z pewną dozą ironii i może co prawda nie podejrzewała, że ludzie chcą zobaczyć, jak wyżera komuś mózg, to jednak miała wrażenie, że przynajmniej część chciała potwierdzenia, że przejawia iście trupie zachowania: głód krwi albo mięsa, nieoddychanie i tak dalej. Nic z tego jednak nigdy się nie stało, nie miała większej ochoty na krwiste steki, nie stała się agresywna, nie uległ zmianie jej charakter,  jedynie bardzo brakowało jej ciepła. – Nadal zwracają na mnie uwagę, ale przynajmniej w pracy już przywykli i nie słyszę na każdym kroku, że to ta zimna jak trup – na ulicy czasami ktoś się odwrócił, czasami coś słyszała, ale dużo rzadziej niż w maju czy czerwcu, a nawet w lipcu. Zimni jednak nie okazali się krwiożerczymi bestiami z opóźnionym zapłonem, to i ludzie przestali się tym aż tak mocno ekscytować, a przynajmniej tak z grubsza.

– I niezdecydowani – dodała do tego, bo sama miała o mugolakach zdanie jakie miała, a ono nie wzięło się z powietrza i choć niektórzy powiedzieliby, ze wyssała je wraz z mlekiem matki, to prawda była taka, że pewne rzeczy tylko się potwierdziły, gdy pracowała w Czarodziejskim Pogotowiu Ratunkowym. – Kilka osób aresztowano, ja nie byłam przy żadnej takiej sytuacji, a zamieszanie na ulicach było takie, że wiesz… Mugolacy to był najmniejszy problem – na przykład z Aidanem wyciągali z płonącego, zawalającego się budynku mężczyznę, który tam utknął. W tamtej chwili to było ważniejsze, niż zamieszki na ulicach, które i tak w ogólnej panice szybko się rozmywały i kończyły, i chyba nie były problemem globalnym.

– Tak, Ministerstwo tak, ale choćby szpital? Teatr? No i dużo innych miejsc… – to były spore budynki i teoretycznie powinny mieć większą szansę na to, by złapać ogień i spłonąć, prawda? A jednak… A jednak stały niemal nietknięte. Można było to zwalić na to, że było tam więcej czarodziejów, którzy mogliby z tym ogniem walczyć i go zgasić, a jednak nie tłumaczyło innych rzeczy: braku smrodu, dymu i pyłu, który krążył po budynku, dziwnych run i innych.

Wzrost wzrostem, ale podłoże nie będące parkietem, a żwirowaną ścieżką nie było najlepszym do tańca, Victoria nie miała więc nic przeciwko, że tutaj nie narzucili jakiegoś mocniejszego tempa tańca (do czego totalnie była zdolna, a Atreus jej świadkiem), zresztą w ten sposób łatwiej się rozmawiało.

– Nie. Chodzi o to, że ponoć wzięli ślub w jakimś cygańskim obrządku, o którym nikt nie wiedział. Rodzina się wściekła, jak się dowiedzieli po ślubie u Blacków i nie uznała tego… cokolwiek to było, bo nie ma na to nawet żadnych papierów – zresztą jak to tak, co to za jakieś nieformalne zawieranie „małżeństw” czy czego w zasadzie. – No i jeszcze było wyciąganie brudów na mojego kuzyna Williama i jego żonę w gazecie… gdzie dali zdjęcie tego samego Mulcibera i Eden i podpisali, że to William – Victoria westchnęła i pokręciła głową. Na tym etapie chyba nikt już nie pamiętał (albo było to mniej ważne) o pojedynku o honor Loretty, na którym się pojawiła i potem wynikła z tego jakaś bójka. – Takie tam ploteczki – dodała i uśmiechnęła się lekko, ale chyba te ploteczki dobrze tłumaczyły niechęć.