Nie było w tym nic skomplikowanego, przynajmniej w jej opinii, naprawdę czuła, że to, w jaki sposób podeszła do problemu było właściwe. Każdy miał swoją przeszłość, każdy popełniał błędy, jedni większe, inni mniejsze, ale byli tylko ludźmi, żyli po raz pierwszy, nie było żadnej instrukcji obsługi do tego, jak postępować, aby zawsze było dobrze. Nie dało się być krystalicznie czystym, pewnym wszystkich wyborów, bo tak nie wyglądało życie. Każdy miał coś za uszami. Jasne, mógł jej o tym wszystkim powiedzieć wcześniej, ale czy naprawdę znalazła się ku temu okazja? Czy mieli czas na to, aby usiąść i wszystko przegadać? No nie do końca. Prue nigdy nie brakowało wyrozumiałości, miała całkiem rozsądne podejście do życia, starała się patrzeć szeroko, widzieć więcej.

- Nawet jeśli Twoim zdaniem coś popsułeś nie mówiąc mi wszystkiego, nie zamierzam tego rozdmuchiwać, nie jestem taka Benjy, powinieneś to wiedzieć, nie zamierzam obwiniać Cię o coś na co nie do końca miałeś wpływ, jak sam zauważyłeś nie było na to czasu, nie da się ukryć, że wszystko, co robiliśmy było dość spontaniczne, okropnie spontaniczne, pewnie gdybyśmy działali nieco wolniej to byś mi o tym powiedział, nadarzyłaby się okazja, zresztą mówisz mi o tym teraz, to też świadczy samo za siebie. Nie trzymałeś tego w tajemnicy przez lata, nie ukrywałeś prawdy. - Starała się sięgać po racjonalne argumenty, jednak wiedziała, że miał swoje zdanie i nie potrafił przyjąć w tej chwili tego, że nie widziała w tym niczego złego, że nie miała problemu z tym, aby to był ich wspólny ciężar, musiał się do tego przyzwyczaić, a to wymagało czasu, być może kiedyś zrozumie, że to było całkiem naturalne, naprawdę miała taką nadzieję. Nie chciała, żeby dusił to w sobie, obwiniał się, nie tędy prowadziła droga.

- Mój ojciec zachował się dzisiaj jak buc, nie spodobało mu się to, że jestem dorosła i mam prawo do podejmowania własnych decyzji, oberwałeś za to, że pozwoliłam sobie żyć tak jak chcę, nie powinieneś się nim przejmować. - Wydawało jej się, że już to sobie wyjaśnili. John nie powinien się w to wtrącać, gadać głupot, bo nie miał pojęcia o tym, jak wyglądała ich relacja, niczego nie wiedział, kierował się swoimi uprzedzeniami, a to nie było zdrowe.

- Wiesz, że to jest nasz dom, to my decydujemy o jego przeznaczeniu, a nie on o naszym? - Dziwne wydawało jej się to, że musiała mu to powiedzieć, bo raczej myśleli odwrotnie. To raczej Benjy podchodził do wszystkiego racjonalnie, a Prue zdarzało się doszukiwać w tym, co działo się w jej życiu obecności jakiejś siły wyższej, przeznaczenia, losu, sama nie zawsze wiedziała kogo lub czego.

Dom faktycznie był duży, można było myśleć o tym, że kiedyś mogło w nim zamieszkać więcej osób, mogłyby pojawić się dzieci, ale jeśli nie byli tego pewni, jeśli tego nie chciał, to przecież wcale nie musiało się tak zdarzyć. Nigdy nie marzyła o tym, żeby zostać matką, zakładać rodzinę, to nie leżało na liście jej priorytetów, a nie była już całkiem młoda, miała swoje lata, więc raczej wiedziała, czego chce od życia. Nie zamierzała zmieniać zdania w zależności od tego, jak wiatr zawieje.

- Dlaczego miałoby coś we mnie pęknąć? Dlaczego nie potrafisz przyjąć tego, że to może być to, czego chcę? Mam gdzieś pytania ludzi, mam gdzieś to, co może mówić rodzina, zresztą Benjy, teraz to Ty jesteś moją rodziną, tylko Ty się dla mnie liczysz, nikt inny. - Musiała mu o tym przypomnieć, on stał się jej rodziną, on był jej najbliższy, nie było nikogo ponad, nie zamierzała odpowiadać na niewygodne pytania, czy się nimi przejmować, już nie. W końcu mogła żyć po swojemu, wzbraniała się przed tym od lat. - Skończyłam z uszczęśliwianiem innych swoim kosztem. - Większość jej życia wyglądała przecież właśnie tak, starała się podejmować jak najbardziej oczywiste decyzje tylko dlatego, żeby wszyscy wokół byli zadowoleni, nie myślała o sobie, raczej robiła to, czego od niej wymagano. - Nie pomyślę, że coś mi odebrałeś, bo to będzie nasza wspólna decyzja. - Nie mógł brać tego tylko na siebie, nie miała zamiaru mu na to pozwolić. Doszli do porozumienia, co wcale nie było dla niej takie trudne, bo sama nigdy nawet nie pomyślała o tym, że mogłaby zostać czyjąś matką, nie miała w planach potomstwa, nie było tego na jej liście priorytetów, nigdy. Niby dlaczego nagle miało się to zmienić.

- Nie będzie ciszy, nigdy nie będzie ciszy, zobaczysz. - A więc również nie będzie początku drogi do nienawiści, wydawała się być o tym naprawdę przekonana. Kochała go do szaleństwa, nie zamierzała pozwolić na to, żeby kiedykolwiek odebrali sobie tę wyjątkowość, popsuli to, co ich łączyło.

- Dlaczego od razu zakładasz, że możesz czegokolwiek dotknąć w nieodpowiedni sposób? Nie zrobisz tego, jestem o tym przekonana, samo to, że o tym myślisz, że Cię to martwi świadczy o tym, że się przejmujesz, musisz tylko sobie zaufać Benjy, ja Ci ufam, wierzę, że nic się nie wyłoży, na pewno nie przez Ciebie. - Na pewno jej podejście nie było dla niego oczywiste, już to wiedziała. Nie przywykł do wyrozumiałości, ciepła, normalności, zamierzała mu pokazać, że tak właśnie będzie wyglądało życie z nią. Nie zamierzała go o nic obwiniać, oskarżać, wiedziała, że kij miał dwa końce, jeśli razem będą dbali o swoje wspólne życie, to na pewno będzie szczęśliwe, tylko musieli się odrobinę o to postarać. Rozmawiać, mówić sobie o wszystkich troskach i problemach, prawda powodowało, że nie było miejsca na niedopowiedzenia, które mogły ich poróżnić.

Prue sięgnęła po butelkę, nie do końca wydawało jej się, że powinna jeszcze pić, ale potrzebowała alkoholu, ta rozmowa była bardzo emocjonalna, otwierali się przed sobą bardzo, a nalewki to łagodziły, łatwiej było jej mówić, kiedy utrzymywała ten stan upojenia, no delikatnego upojenia, jeszcze była w stanie zebrać myśli i mówić w miarę składnie, więc nie było z nią wcale tak najgorzej, póki co na szczęście nie musiała próbować wstać, bo podejrzewała, że wtedy może się okazać, że jej stan był nieco gorszy od tego, co jej się wydawało. Upiła spory łyk alkoholu, nie odstawiła jednak butelki, trzymała ją za szyjkę, a jedną z dłoni zaczęła zrywać paznokciami etykietę z opisem. Musiała czymś zająć dłonie.

- Najwyraźniej baliśmy się tego razem, dobrze, że to już za nami. - Obawiali się czuć, to było na swój sposób strasznie przykre, że mieli takie doświadczenia z przeszłości, że zamiast zakładać, że wszystko będzie w porządku, to obawiali się tego uczucia. Na szczęście udało im się dojść do tego, że te uczucia nie były jednostronne, ogólnie sporo przeszli w ostatnim czasie, sporo sobie wytłumaczyli, jednak nadal była przed nimi długa droga, musieli nauczyć się siebie, bo nadal niektóre rzeczy nie były do końca jasne, ale wszystko miało przyjść z czasem.

- Jak zawsze przygotowany na najgorsze. - Drugie, trzecie dno, czy zapadnia. To mówiło o tym, że szukał dziury w całym dopóki jej nie znalazł, i ciężko mu było uwierzyć w to, że mogło być inaczej, prościej, łagodniej. Nie brało się to znikąd, musiała dać mu czas na to, aby zrozumiał, że nie zawsze trzeba było być, aż tak ostrożnym, a intencje mogły być naprawdę jasne, bez żadnych innych podtekstów.

Słuchała tego, co miał jej do powiedzenia, uniosła nieco głowę, nie robiła tego jednak wprost, a przyglądała mu się kątem oka. Tak właściwie to nie zakładała, że dla niego to było normalne, bo ona czuła się podobnie, bardzo szybko wpadła, bardzo szybko zdała sobie sprawę z tego, że to, co ich łączy jest wyjątkowe. Nie miała w zwyczaju zbliżać się do ludzi, nie w ten sposób, nie opowiadała o sobie, o swoich dziwactwach, a jemu pokazywała całą siebie od samego początku. Czuła się przy nim bezpiecznie, wiedziała, że nie wykorzysta tego przeciwko niej, nie skrzywdzi jej, a raczej nie ufała ludziom w ten sposób, bo przeszłość robiła swoje.

Parsknęła, gdy wspomniał o myśleniu, a raczej niemyśleniu penisem, nie potrafiła się powstrzymać, Benjy nie cackał się ze słowami, nazywał wszystko po imieniu, to też w nim kochała, bo ułatwiało komunikację.

- To wszystko było, aż nienaturalne, trudno było uwierzyć w to, że jest prawdziwe, bo takie rzeczy się raczej nie zdarzają, mnie się nie zdarzały, nikt nigdy nie traktował mnie w ten sposób, przy nikim się tak nie czułam, strasznie łatwo było mi się w Tobie zakochać. - To przyszło samo, zupełnie znienacka, nie spodziewała się, że w ogóle kiedyś będzie w stanie poczuć coś takiego, tak zatracić się w drugim człowieku, to było nieco przerażające, ale też piękne, bo przecież słyszała opowieści o tym, że taka miłość istnieje, ale dopiero przy nim mogła przekonać się na własnej skórze, jak to jest, a teraz nie wyobrażała sobie tego, że mogłoby być inaczej, że mogłoby go przy niej zabraknąć.

- Było, jest i będzie dobrze. - Dodała jeszcze, bo w ogóle nie brała pod uwagę innej ewentualności, nie pozwoli sobie tego spieprzyć.

- Wiem o tym, wiem o tym, że mogę Ci powiedzieć wszystko. - To było całkiem jasne, proste, przynajmniej z pozoru, jednak też musiała nieco popracować nad swoją otwartością, bo miała tendencje do zamykania się w sobie, do gubienia się w swoich myślach. Zazwyczaj była skazana tylko i wyłącznie na siebie, swoje osądy, swoje zdanie. Przez lata nauczyła się tego, że nie wszyscy potrafią patrzeć szerzej, to spowodowało, że zaczęła się wycofywać. Miała już szansę zobaczyć, że on był inny, jednak pewnie trochę minie, kiedy do tego przywyknie, miała jednak zamiar nauczyć się nowego podejścia, dał jej ku temu powody, kilka razy pokazał swoją cierpliwość i zrozumienie, miała podstawy, aby wierzyć w każde jego słowo.

- Moje myśli bywają często mocno przytłaczające, ale to wiesz, postaram się Ci je pokazywać, wydaje mi się, że to jest najważniejsze, żebyśmy mogli powiedzieć sobie wszystko. - Zamierzała podkreślić to, że miało to działać w obie strony. Nie wyobrażała sobie tego, żeby było inaczej. - Uwierz mi, że to nie jest jedyne, co masz mi do zaoferowania i już mi to pokazałeś, dałeś mi więcej niż ktokolwiek inny. - Nie podobało jej się to, że tak sobie umniejszał, że nie widział tego, jakim był człowiekiem. Żałowała, że nie mógł spojrzeć na siebie jej oczami, może wtedy nieco bardziej zacząłby się cenić. Miała zamiar mu to pokazać, chciała, żeby zaczął się doceniać, naprawdę jej na tym zależało.

- Wiem, że mam do tego prawo, to nie tak, że nie wiem, tylko nie odczuwam takiej potrzeby. - Miała wrażenie, że wręcz czekał na to, aż na niego nakrzyczy, wyrzuci mu coś, to jednak nie miało się zdarzyć. Nie była takim człowiekiem, ton jej głosu nadal był spokojny, tak samo jak i ona. W końcu tylko rozmawiali, wyjaśniali sobie pewne niedopowiedzenia, to nie było coś o co miałaby się wściekać.

- Nie doczekasz się tego Skarbie, nie tym razem. - Być może musiała mu to powiedzieć wprost, więc to zrobiła. Nie było w ogóle takiej opcji, żeby teraz zaczęła go opierdalać. Nie zachowywała się w ten sposób.

- Nie chodzi o to, żebyś zapomniał o tym kim byłeś, to wszystko Cię ukształtowało, spowodowało, że teraz jesteś taki, a nie inny. Nie masz wypierać tego z pamięci, nie tędy droga, musisz po prostu pogodzić się ze swoją przeszłością, inaczej ciągle będziesz się obwiniał, nie zaznasz spokoju. - Być może mówiła od rzeczy, nadal nie wiedziała wszystkiego, ale wydawało jej się, że powinien nadejść taki moment, w którym należy sobie wybaczyć.

- Nie spieprzysz tego, nie możesz się skupiać na tym, że coś może się nie udać, to ja tutaj jestem czarnowidzką, nie odbieraj mi mojej roli. - Nie, żeby w tym przypadku zakładała, że może się wydarzyć coś, co spowoduje, że wszystko legnie w gruzach, wręcz przeciwnie. Wyjątkowo - jak na siebie miała wrażenie, że wszystko się ułoży, bo zasługiwali na to, żeby tak było. Wycierpieli swoje, teraz mogło być tylko lepiej i tej myśli zamierzała się trzymać. - Daj sobie szansę, zaufaj sobie, gwarantuję Ci, że będzie dobrze. - Miała wrażenie, że miała do niego więcej zaufania, niż on sam miał do siebie. Musiał uwierzyć, to było całkiem proste, dzięki temu będzie spokojniejszy, nie będzie zapętlał się na tych nieprzyjemnych przemyśleniach.

- Musisz przywyknąć do tej nowej rzeczywistości, bo to jest dopiero początek i jeśli trzeba będzie, to będę Ci powtarzać każdego dnia, kilkanaście razy dziennie, że zawsze będę przy Tobie, aż w końcu uznasz, że faktycznie tak będzie, że to jest prawda. - Będzie to nieco monotematyczne, ale jeśli tego właśnie potrzebował to mogła to zrobić.

- Twoje doświadczenie spowodowało, że masz takie podejście, a nie inne, przecież wiesz, że nasze przeżycia nas kształtują, powodują, że wiemy, czego chcemy, a czego nie chcemy. Z tego co usłyszałam wcale mnie nie dziwi, że tak to u Ciebie wygląda. Twoja była żona cóż, gdybym tylko mogła to chętnie pokazałabym jej co o niej myślę. - Od niej się zaczęło, ona nie potrafiła pokazać mu tego, jak powinno wyglądać życie we dwójkę, miał prawo się bać tego, że to zawsze wygląda w ten sposób, szczególnie, że to było jednym czego zaznał, no dodatkowo to, w jaki sposób zachowywał się jego ojciec, miał prawo się bać, miał prawo uciekać przed stabilizacją, stałością, nie kojarzyła mu się ona z niczym przyjemnym. Wolność przynosiła mu spokój, którego nie zaznał w żadnym ze swoich domów.

- Zasługiwałeś na kogoś, kto pokazałby Ci, jak faktycznie może wyglądać rodzina, niestety nie trafiłeś dobrze, gdyby to były inne okoliczności, inni ludzie, na pewno byś się w tym odnalazł, jestem sobie w stanie to nawet wyobrazić. Nie zmienisz jednak swojej przeszłości, nie zmienisz tego, jak to teraz wygląda, musisz nauczyć się z tym żyć, ja to akceptuję, przyjmuję, nie chcę Cię zmieniać, kocham Cię takim, jakim jesteś. - Musiała mu to powiedzieć. Miała wrażenie, że nadal próbował się obwiniać, to nie było potrzebne. Akceptowała jego podejście, rozumiała je.

- Nie wydaje mi się, żeby większość osób miała podobne podejście, mało kto wziąłby na siebie taką odpowiedzialność. Zachowałeś się odpowiednio, to, że nie wyszło nie jest Twoją winą, czasem się nie układa, czasem wszystko się sypie. - Był naprawdę młody, kiedy podejmował decyzje, które miały wpłynąć na jego całe życie. - Na pewno byłbyś lepszy, zawsze byłeś od niego lepszy i będziesz od niego lepszy. - To było dla niej oczywiste, nie wątpiła w to, że gdyby był ojcem sprawdziłby się w tej roli znakomicie, nie stało się tak jednak, życie potoczyło się inaczej, z tym też się musiał pogodzić. Plany czasem się komplikowały, sypały, jakoś trzeba było sobie z tym radzić.

- Nie ma nic złego w strachu, jest oznaką, że Ci zależy. Nie wiem, w jaki sposób mogę Cię zapewnić, że mnie nie stracisz, że zawsze będę przy Tobie, ale naprawdę nigdzie się nie wybieram, teraz i nigdy, nigdy, musisz mi zaufać. - Mówiła cicho, nie do końca wiedziała w jaki sposób powinna ubrać myśli w słowa, nie miała pojęcia, czy te zapewnienia mu wystarczą - pewnie nie, to były tylko słowa, chociaż płynęły prosto z jej serca.

- Ja mam dzięki Tobie wszystko, wszystko, o czym nawet nigdy nie marzyłam, nie potrzebuję niczego więcej, jak mogę chcieć więcej, jeśli mam wszystko? Naprawdę nie masz świadomości, przez lata egzystowałam, włóczyłam się po świecie i dopiero ostatnio zobaczyłam, jak to jest być żywym, dzięki Tobie, Ty to spowodowałeś. - Nie przestawała na niego spoglądać, nadal jednak robiła to tylko kątem oka.

- Jestem odpowiedzialna za swoje słowa, za swoje decyzje, nie zamierzam Cię za nie obwiniać, to się nie wydarzy, za piętnaście lat, czy trzydzieści, nadal będę kochać Cię tak samo, przestań obawiać się czegoś, co się nie wydarzy, uwierz we mnie, uwierz w siebie, uwierz w nas, pozwól nam na szczęście. - To nie było takie proste, jego obawy miały sens, mógł martwić się tym, co zdarzy się, jeśli jej się coś odwidzi, jeśli nagle stwierdzi, że to nie było tym, czego chciała, tyle, że Prue była naprawdę pewna swoich decyzji.

Naprawdę próbowała mu pokazać, że nie musiał się martwić, że to, co kiedyś było dla niego normalnością już nie wróci, że będzie tylko lepiej. Nie było to jednak takie proste, nie kiedy ktoś miał zupełnie inne doświadczenie, kiedy już miał szansę wejść w coś podobnego, liczył, że to zadziała, a stało się wręcz przeciwnie. Wiedziała, że przeszłość może namieszać, to co się wydarzyło miało ogromny wpływ na ludzi, powodowało, że byli ostrożniejsi, bardziej uważni, wątpili w to, co miało się zdarzyć. Nie zamierzała się jednak poddawać, musiała oswajać go z tą nową rzeczywistością powoli, nie od razu, nie wymagała też, że zaufa w jej każde słowo tak po prostu. To wymagało pracy, i była na to gotowa. Prudence miała w sobie ogrom spokoju i cierpliwości, jej przeszłość również nie była szczególnie kolorowa, jednak nie przeżyła w swoim życiu tak wiele jak jej mąż.

Widziała, że nie do końca rozumie jej podejście, że ma z tym problem. Najwyraźniej zabrakło mu słów, zresztą i tak wypowiedział dziś ich naprawdę dużo, otworzył się przed nią, naprawdę to doceniała, bo musiało być trudne dla niego mówienie o tym wszystkim. Zdawała sobie sprawę, że nie było w tym wielu szczegółów, nie chciała o nie wypytywać, bo na pewno były bardzo bolesne. Jak na siebie to i tak opowiedział jej bardzo wiele, doceniała to, bo nie było to dla niego łatwe.

- Jeśli wielkość tego domu Ci przeszkadza, jeśli ten dom jest nieodpowiedni, to możemy znaleźć inny, mniejszy, taki który nie będzie powodował dyskomfortu. - Miała świadomość, że to miejsce było duże, nie do końca potrzebowali, aż takiej przestrzeni. Jeśli to było problemem, to mogli przecież coś z tym zrobić. Zazwyczaj działała właśnie w ten sposób, jeśli pojawiał się problem, to szukała rozwiązań, można to było obejść w inny sposób, nie musieli tu zostawać skoro czuł się tu nieswojo, skoro zadawał sobie pytania, skoro jego myśli wracały przez to tam, gdzie nie powinny. Niby zdawała sobie sprawę, że nie chodziło tylko o dom jako o budynek, chodziło o coś więcej, jednak w ten sposób mogliby trochę to od siebie odsunąć.

- Świat z którego pochodzisz ciężko uznać za normalny, nie oszukujmy się, tam tworzy się rodziny tylko po to, aby coś na tym zyskać. Nie dziwi mnie to, że trudno Ci było znaleźć wokół siebie przykłady, które mogłeś uznać za właściwe. - Być może sama Prue nie przebywała w takich kręgach, ale miała świadomość, jak działał ten świat, jak to wyglądało. Liczyły się pieniądze, władza, to co można było ugrać na małżeństwach, nikt nie martwił się o to, czy dzieci będą szczęśliwe, czy to jest to, czego chcą, nikt nie liczył się z ich uczuciami. Musieli spełniać oczekiwania starszych członków rodzin, nikt nie pytał ich o zdanie, rzadko kiedy można było na tym zbudować coś dobrego. Podejrzewała, że w większości tych rodzin ci nieszczęśnicy nawet za sobą nie przepadali. Nie dziwiły więc jej jego słowa. Ci ludzie byli nieszczęśliwi, sfrustrowani, jedyne co im pozostawało to jakieś chore ambicje. Naprawdę nie miała pojęcia dlaczego tak usilnie trzymali się tych tradycji. Świat był popierdolony, i to bardzo.

- Tak naprawdę nie mogłam narzekać, u nas było całkiem w porządku, dzisiaj zobaczyłam, że ojciec wcale nie jest inny, że też ma swoje za uszami, najwyraźniej trudno jest znaleźć normalnych ludzi. - John pokazał się z najgorszej strony, zresztą wszystko było w porządku dopóki ona się dostosowywała, dopóki robiła to, czego od niej oczekiwano, jak widać i w jej świecie wystarczyło raz zrobić coś po swojemu, aby ojciec mógł się do czegoś przyczepić. Nie sądziła jednak, że warto się tym przejmować, nie byli swoimi rodzicami, byli inni, zupełnie inni, mogli tworzyć swój świat tak jak chcieli, nie korzystać z tych niezbyt odpowiednich wzorców.

- Rozumiem, że chciałeś dla siebie czegoś zupełnie innego, na pewno starałeś się nie powielać tych błędów, ale nie możesz mieć do siebie pretensji o to, że nie wyszło, żeby to działało potrzebna jest wzajemność, sam nie mogłeś zbudować, czegoś względnie normalnego. - Po tym co jej powiedział mogła już stwierdzić, że jego ówczesna żona okazała się być parszywą osobą, z którą nie dało się zrobić zbyt wiele. Raniła go, spowodowała te problemy z zaufaniem, które miał. Doprowadziła go do naprawdę okropnego stanu.

- Nie, nie trzeba mieć wzorców, mimo wszystko branie na siebie odpowiedzialności nie dla wszystkich jest takie oczywiste. - Nadal zamierzała podkreślić to, że jej zdaniem było to na swój sposób wyjątkowe. Mało kto o jego statusie zachowałby się w ten sposób, w tym wieku, miała wrażenie, że nie do końca to widział.

- Cóż, czyli udało Ci się spełnić swoje założenia, nie powielałeś ich błędów, byłeś inny, a, że coś przy tym poszło nie tak, że pojawiły się inne problemy, to nie do końca była Twoja wina, zawsze coś może się nie udać. Jeśli próbujesz, działasz, to jest możliwość, że się posypie, tak to już wygląda. - Prue uniosła swoją butelkę, upiła z niej niewielki łyk, czuła, że potrzebuje utrzymywać ten stan, bo dzięki temu łatwiej było jej zebrać myśli, łatwiej jej było ułożyć sobie w głowie to wszystko. Widziała, że odsuwał się od niej coraz bardziej, niby dalej siedzieli na tym samym dywanie, ale chyba nie do końca wiedział co zrobić z rękoma, nie spoglądał też jej w oczy, trochę to rozumiała, wiedziała, że trudno było mówić o takich rzeczach, one były bardzo bolesne.

To nie tak, że nie była ciekawa, kim była tamta kobieta. Nie zamierzała go jednak o to pytać, bo to było niewygodne, nie musiała tego wiedzieć, mogła spać spokojnie bez tych informacji, tyle, że tym razem sam zaczął mówić. Uniosła więc spojrzenie, przyglądała się mu uważnie, kiedy opowiadał.

Wydawał się być pewien, że nie ma szans na to, aby ona pojawiła się w Wielkiej Brytanii, może to i lepiej, bo miała wrażenie, że gdyby kiedyś ich drogi się splotły to mogłaby mieć na sumieniu człowieka. Naprawdę nie wiedziała, jaką osobą trzeba być, żeby doprowadzić kogoś na skraj, żeby tak ją zranić. Ufała Benjy'emu, znała go, wiedziała jaki był i łatwo jej było wyciągnąć swoje wnioski. Musiał trafić na naprawdę parszywą osobę, niegodną jego obecności.

Zostawiła go po tym wszystkim, co dla niej zrobił. Zostawiła go po tym, jak porzucił to co znał, żeby zbudować z nią nowe życie. Miała gdzieś jego poświęcenie, to mówiło samo za siebie. Zdecydowanie lepiej, że Prudence miała nigdy jej nie spotkać, mogłaby mieć problem, aby zapanować nad swoim zachowaniem, co nie zdarzało się często, ale bywały sytuacje, które naprawdę potrafiły wyprowadzić ją z równowagi, a kiedy już się to działo... to lepiej nie być gdzieś obok.

Później padło imię, zmrużyła oczy. Nie spodziewała się tego. Zupełnie nie. Zawiesiła się na moment, wracały do niej wspomnienia z przeszłości. Adelais jej nie lubiła, właściwie nie była wyjątkiem, nie lubiła chyba nikogo. Pamiętała, że kręciła się wokół Aloysius'a ze swoimi koleżankami, przypominała sobie różne sytuacje z czasów nauki w Hogwarcie. Wtedy tego nie widziała, nie dostrzegała, że ta nienawiść w jej przypadku mogła nieść ze sobą coś więcej. Pamiętała dzień, w którym skręciła kostkę, pamiętała, jak Wish zrugał wtedy Alice, i zajął się nią. Dopiero teraz to wszystko zaczęło być dla niej oczywiste, zaczęło się układać w całość.

Po chwili trafiła na kolejne wspomnienie, to sprzed dwóch tygodni. Wpadła na nią niby przypadkiem, zagadywała, próbowała się z nią zaprzyjaźnić, teraz docierało do niej, czym to było spowodowane, dlaczego napisała do niej ten ckliwy list, o tym, że chce się pogodzić. Miała świadomość, że musiała być jakaś przyczyna, teraz ją poznała i wcale jej się nie podobało to, że zaczęła się tu kręcić, przecież nie powinna tu być, dlaczego wróciła? Chciała mieszać w ich życiu?

Był to chyba moment, w którym musiała nieco uświadomić go, że nie do końca wszystko wyglądało tak jak zakładał. - Ona tu jest. - Zaczęła mówić bardzo cicho. Nie miała pojęcia, że to było istotne, nie wspomniała mu o spotkaniu, ani o liście, bo czasem tak się działo, że ktoś z przeszłości się kontaktował. Nie miała pojęcia o tym, że łączyła ich taka relacja, że była jego żoną.

Odetchnęła głęboko, ciężko. - Ona do mnie pisała. - Zamierzała wspomnieć mu o wszystkim, czuła, że powinien o tym wiedzieć. - Chciała się ze mną spotkać, wspominała coś o tym, że przez pożary poczuła potrzebę wyjaśnienia tego, co było w przeszłości. Spławiłam ją. - Dodała jeszcze, bo to mogło być niezbyt oczywiste, chociaż może nie. Prue nie należała do osób, które potrzebowały wracać do przeszłości, nie widziała potrzeby spotykania się z kimś, kto wyjątkowo jej nie lubił, utrudniał jej życie. Nie uważała tego za potrzebne, miała swoje zdanie na ten temat, ludzie nie zmieniali się w ten sposób, nie przeżywali nagłego obudzenia, nie zauważali swoich błędów. - Tyle, że później na mnie wpadła, zupełnie przypadkiem, rozpoznała mnie, znowu liczyła na rozmowę, ale nie chciałam z nią gadać, więc sobie poszłam. - To by było na tyle z ich interakcji, przynajmniej tak się jej wydawało do tej pory. Teraz jednak, teraz jednak coś zaczęło do niej docierać. Jeśli faktycznie była taka, nie, musiała być taka jak mówił o niej Benjy to to co się wydarzyło zaczęło nabierać sensu. Olśniło ją, raptownie, zaczęła łączyć kropki, bardzo szybko, brakowało jej prostych danych do tego, aby wcześniej sobie to ułożyć.

- Moje mieszkanie... - Zaczęła, teraz mogła założyć kto był za to odpowiedzialny, komu mogło zależeć na tym, żeby zrobić jej pod górę, aby zniszczyć jej świat.

- Myślę, że jakoś się już dowiedziała, że jesteśmy razem i chyba jej to nie wystarczyło. - Uniosła w górę butelkę, upiła z niej spory łyk, musiała się chyba jednak nieco bardziej upić, żeby jakoś to przetrawić. Nie spodziewała się, że to właśnie Alice była wybranką Benjy'ego. Naprawdę nie sądziła, że trafił, aż tak fatalnie. Tamta dziewczyna była okropna, naprawdę okropna, nie sądziła, żeby zmieniła się zbytnio w dorosłym życiu. Manipulowała ludźmi, aby dostać to czego chciała, dlatego Prue trzymała się od niej z daleka, tylko, że to nie wystarczało, ona uwielbiała udowodniać swoją wyższość, znęcać się nad innymi, była po prostu parszywym człowiekiem.

- Jeśli mam być szczera, to naprawdę byłeś debilem, przepraszam, zrozumiałabym wszystko, ale ona? Naprawdę? Gdzie Ty miałeś oczy. - Nie mogła sobie odmówić komentarza na ten temat, nie, że chciała mu za bardzo dokładać, ale nie mogłaby się o tym nie wypowiedzieć. Widać było przecież na pierwszy rzut oka, jakim była człowiekiem, jasne był młody, młody i głupi, ale aż tak bardzo? Odetchnęła głęboko, nie powinna do dobijać. - Przepraszam, w stosunku do Ciebie mogła się zachowywać inaczej, to mogło nie być takie oczywiste. - Dość szybko zebrała się w sobie, nie powinna go oceniać, nie widziała całej sytuacji, nie wiedziała dokładnie jak to wyglądało, nie mogła zachowywać się w ten sposób.

- Skarbie, nie wiem, jak Ci to wyjaśnić, ale ja nie mam co do Ciebie żadnych oczekiwań, to nie jest umowa, nie ma listy, którą masz odhaczać. - Mimo, że naprawdę kochała listy, to w tej sytuacji to raczej nie miało racji bytu. - Po prostu chcę, żebyś był ze mną, tak jak ja jestem z Tobą, nic więcej, chcę żebyśmy sobie ufali, żadnych ukrytych kruczków, żadnych roszczeń, czy życzeń, nie na tym to polega, chyba? Też nie jestem specjalistką od takich rzeczy. - Miała narzeczonego, jednak wtedy to wszystko wyglądało zupełnie inaczej, musiała się kryć ze swoimi myślami, planami, ze wszystkim, bo nie do końca akceptował to, jakim była człowiekiem, tutaj wszystko było inne, zupełnie inne i wiedziała, że może być tylko lepiej, najlepiej.

- Bądźmy ze sobą szczerzy, co by się nie działo, to jest najważniejsze, nie uciekajmy przed sobą. - To niby było dość oczywiste, ale w ich przypadku dość prawdopodobne było to, że jeśli coś pójdzie nie tak, to zaczną błądzić w swoich myślach, zawsze tak mieli, więc warto było wspomnieć o tym, że to nie mogło działać w ten sposób.

Prue jak zawsze starała się podchodzić do wszystkiego racjonalnie. Znaleźć jakieś rozwiązanie, które byłoby odpowiednie dla wszystkich. Nie szukała dziury w całym, nie obwiniała go za to, że jego przeszłość wyglądała tak, a nie inaczej. W jej opinii każdy miał prawo do popełniania błędów, zresztą to było kiedyś, to nie miało dla niej w tej chwili żadnego znaczenia, bo mieli być szczęśliwi, a żeby tak się stało wypadało poukładać to, co mogło mieć wpływ na teraźniejszość. Nie oceniała, nie osądzała, po prostu tutaj była, aby go wysłuchać, pomóc mu wrócić do przeszłości. Nie planowali tej rozmowy, nie spodziewała się, że spędzą ten wieczór w taki sposób, aczkolwiek uważała, że dobrze stało się, iż doszło do tej rozmowy, kiedyś musieliby przez to przejść, a dzięki temu, że stało się to dość szybko, to mogła sobie jakoś poukładać wszystko w głowie i wymyślić, co powinna zrobić, w jaki sposób działać.

Zależało jej na tym, aby czuł się przy niej dobrze, by nie czuł presji, bo nie na tym to polegało. Prudence była wyrozumiała, miała w sobie ogrom cierpliwości, nie należała zresztą nigdy do osób, które naciskały, czy coś wymuszał, raczej starała się po prostu zrozumieć podejście drugiej osoby, w tym wypadku chodziło o jej męża, więc musiała jeszcze bardziej uważać. Troszczyła się o niego i naprawdę zależało jej na tym, aby czuł się przy niej dobrze, by nie przepraszał za to na co nie miał wpływu, nie obwiniał się o to, co się wydarzyło, bo to nie miało większego sensu. Mieli czystą kartkę, zaczynali nowe życie, razem, mogli je sobie ułożyć tak jak chcieli, tylko to było ważne.

To nie było proste, bo przeżyli swoje, każde z nich miało swoje doświadczenia związane z innymi ludźmi, z którymi przyszło im kiedyś być blisko, to wszystko odciskało na nich swoje piętno, jednak warto było nieco się otworzyć, zmienić przyzwyczajenia, zobaczyć, że może być zupełnie inaczej, lepiej.

Ciągle siedziała na tym dywanie, nie wypuszczała butelki ze swojej dłoni, słuchała tego, co miał jej do powiedzenia, analizowała je, układała sobie w głowie, aby ułożyć z tego jeden spójny obraz. Starała się jak mogła sprawić, aby jej zaufał, chciała aby zrozumiał, że miał wpływ na wszystko, była w stanie dostosować się do niego, podejmować decyzje, które mogłyby im ułatwić odnalezienie się w tej rzeczywistości. Nie miała z tym najmniejszego problemu, wolała szukać innych opcji, niżeli pozostawać przy tym, co mu nie odpowiadało, nie czuła, że to jest niewłaściwe, przecież chciała ich szczęścia, a nie będą szczęśliwi, jeśli coś mu nie odpowiadało, jeżeli coś w otoczeniu będzie go gryzło, sprawiało, że zacznie wracać do przeszłości, która nie oszukujmy się nie niosła ze sobą zbyt przyjemnych wspomnień, to byłoby jak rozdrapywanie ciągle tej samej rany, niepozwolenie jej się zabliźnić, mogło to być okropnie wyczerpujące.

Zaproponowała więc to, co wydawało jej się słuszne. Nie czuł się dobrze w tym domu, przytłaczał go, to warto było pomyśleć o zmianie. W końcu nie musieli tutaj zostawać na siłę, mogli zmienić lokum, to nie było nic wielkiego. Rozumiała do czego zmierzał, to miejsce prosiło się o to, aby kiedyś wypełnić się stukotem małych stópek biegających po schodach, puste pomieszczenia prosiły się o nowych mieszkańców, jednak wcale nie musieli tego chcieć. Nie myślała o tym wcześniej, nie uważała więc tego za swojego priorytetu, tak właściwie to nigdy nie było dla niej istotne. Było wiele rzeczy, które dawały jej szczęście, niekoniecznie szukała go w zakładaniu rodziny, nie wydawało się jej aby była do tego stworzona, być może też wcześniej nie trafiła na odpowiednią osobę, więc dlatego jej myśli nigdy nie wędrowały w tym kierunku, jednak skoro jasno określił swoje podejście, to nie widziała sensu w tym, aby weryfikować swoje poglądy. To nie było jej potrzebne.

Mogli się przenieść, znaleźć miejsce, które nie będzie się wydawało opuszczone, które nie będzie sugerowało samą swoją wielkością zmian na które nie byli gotowi, których nie potrzebowali. To nie wydawało się jej być nieosiągalne, nie chciał tu mieszkać, to mogli zamieszkać gdzie indziej. To było całkiem prostym i logicznym rozwiązaniem, pierwsze nasunęło jej się na myśl, więc się tym podzieliła.

- Wiem, że nie chodzi Ci o metraż. - Zdawała sobie z tego sprawę, że kryło się pod tym coś więcej, doskonale rozumiała do czego zmierzał, no, a przynajmniej tak się jej wydawało. Odnajdywała sens w tym, co do niej mówił, analizowała słowa, które padały z jego ust. Szukała rozwiązań, szukała opcji, które pomogłyby im jakoś sobie to ułożyć. Tak już miała, nie zamierzała upierać się na tym, że chce zamieszkać tu i chuj, koniec i kropka, musieli szukać kompromisów, dzięki którym czuliby się dobrze w miejscu, które miało stać się ich domem, to było dla niej zrozumiałe.

Być może wychowywała się w zupełnie innej rodzinie, w innym świecie, co nie oznaczało, że nie rozumiała jak to prezentowało się u niego. Prudence zdawała sobie sprawę, jak mogło to wyglądać u innych, jak wyglądało to w większości przypadków. Szczególnie tych lepiej urodzonych, którzy mieli znaczenie dla ich świata. Nigdy nie żałowała, że nie jest jedną z nich, nie zazdrościła bo niby mieli wszystko - władzę, pieniądze, a jednak było zupełnie inaczej. Liczyły się tylko i wyłącznie koneksje, dzieci były przygotowywane do dorosłego życia, do ról, które miały pełnić, nie było w tym miejsca na chociażby odrobinę ciepła, czy bliskości. Może nie w każdym przypadku, ale w większości, inaczej nie dbaliby tak bardzo o to co powinni, co wypada, nie usiłowali utrzymywać swojej pozycji bez względu na wszystko.

Naprawdę rozumiała co mogło nieść ze sobą jego pochodzenie, mimo, że już dawno nie był jednym z nich, to jednak miało to wpływ na to kim się stał. Przez wiele lat przecież tkwił w tym świecie, napatrzył się na to, cierpiał przez to, w jakiej rodzinie się urodził. To nie było w porządku, nie miał na to wpływu, nie mógł nic z tym zrobić, w tamtym momencie po prostu walczył o przetrwanie, próbował odnaleźć się w tym, w czym przyszło mu żyć. To na pewno nie było dla niego łatwe, udało mu się wyrwać, jednak to nie oznaczało, że zapomniał, wyparł to z pamięci, wręcz przeciwnie. Prue naprawdę rozumiała jakie mogło to nieść ze sobą piętno, jak bardzo mogło go skrzywdzić.

- To zwyczajny dom, to prawda, nic szczególnego. - W porównaniu do jej mieszkania było tu naprawdę wiele przestrzeni, jednak wiedziała, że to miejsce nie było jakieś ogromne. Być może dwie osoby nie potrzebowały, aż tyle miejsca, jednak Ellie bardzo długo mieszkała tu w pojedynkę, wykorzystała okazję, aby to zmienić. Wcześniej nie było ku temu szczególnego powodu, teraz chciała zapewnić im odpowiednie miejsce do życia. Nie, żeby tego potrzebowali, jednak skoro wyszła z inicjatywą, to Prue nie wydawało się, że powinni odrzucić propozycję. Teraz rozumiała, że mógł nieco przytłaczać, przynajmniej na początku, bo prosił się o to, aby stać się domem dla większej ilości osób, jednak przecież wcale nie musieli tak do tego podchodzić.

Nigdy jakoś szczególnie nie opowiadał jej o swoim domu, o miejscu, w którym mieszkał, kiedy był dzieckiem. Nie ciągnęła go za język, dla niej zawsze był tylko Wish’em, jej przyjacielem. Nie miała świadomości, przynajmniej nie do końca o tym, jak bardzo zamożna była jego rodzina. Jasne, zdawała sobie sprawę z tego, że ich status majątkowy był dużo wyższy od tego jej, jednak nie skupiała się na tym jakoś szczególnie, to jej nie obchodziło. Być może właśnie dlatego teraz dopiero to do niej dotarło, gdy o tym opowiadał, dopiero teraz zaczęła wyobrażać sobie tą wielką posiadłość, w której spędził dzieciństwo, puste korytarze, puste pokoje, bogactwo, które nie niosło za sobą niczego, kolejne pokolenia, które miały kontynuować tradycję, nie mieściło się to jej w głowie, że tak po prostu na to przystawano, nikt nie przejmował się dziećmi, ich pragnieniami, oczekiwaniami, marzeniami, pojawiały się na tym świecie tylko po to, aby kontynuować to wszystko. Przystosowywano je do przejęcia władzy, jakby to było najistotniejsze, jakby nic więcej się nie liczyło.

- Wiesz, że nie zdawałam sobie sprawy z tego, że to tak wyglądało? Jasne, wiedziałam, że pochodziłeś z majętnej rodziny, ale nie aż tak. - Gdy o tym opowiadał to wydawało się naprawdę bardzo różne od tego, gdzie ona została wychowana. Niewielki domek na przedmieściach, spotkania rodzinne od czasu do czasu, w raczej wąskim gronie. U nich nikt nie organizował wielkich przyjęć, czy bali. Nie spotykała w swoim domu obcych ludzi, którzy pojawiali się tam, żeby się pokazać, czy dopełnić jakichś umów. To było dla niej niepojęte, naprawdę próbowała to zrozumieć, ale zdecydowanie leżało to poza nią. Nie sądziła, aby była w stanie tak do końca zdawać sobie sprawę z tego, w jaki sposób wyglądało jego wcześniejsze życie. Wiedziała jednak, że niosło to za sobą odpowiedzialność za to przed czym uciekał.

- Strasznie mi przykro, że musiałeś na to patrzeć, w tym uczestniczyć. - Nie miał wpływu na to, co robił jego ojczym, czy ojciec. Nie mógł reagować, nie mógł nic z tym zrobić, zdawał sobie sprawę ze wszystkiego, to musiało być okropne. Trudno jej było sobie wyobrazić, co wtedy przeżywał. Łatwo było stracić szacunek do kogoś takiego. Nie dziwiła się wcale, że mógł w siebie wątpić, nie miał najlepszych wzorców, to było to, co znał, z drugiej strony był zupełnie innym człowiekiem, od zawsze nie pasował do tamtego świata.

- Dom nie powinien być miejscem w którym czujesz się niepewnie, w którym uważasz, co mówisz i komu mówisz, zastanawiasz się, czy ściany mają uszy. To strasznie przykre, że nie mogłeś tam się czuć bezpiecznie, nie dziwi mnie, że dusisz się w takich miejscach, że trudno jest Ci się wpasować w inny, bo nie masz dobrych wspomnień z miejscem, które powinno być Twoim azylem. - Nie widziała w tym ironii, nie do końca. Natura Benjy’ego nie do końca pozwalała mu zaakceptować istnienie domu jako koncepcji, przynajmniej tak się jej wydawało, skoro jego rodzinny dom nie kojarzył mu się z niczym dobrym, później też nie udało mu się stworzyć dla siebie bezpiecznej przestrzeni, to trudno, aby było inaczej. Miał prawo wątpić w sens tego, co dla niektórych wydawało się oczywiste. Nie do końca wiedziała, co z tym zrobić, jak sobie z tym poradzić, bo było to dość mocno skomplikowane. Potrzebowała czasu, nie da się bowiem zmienić tego podejścia w chwilę, będzie musiała pokazać mu, jak może to wyglądać, wierzyła w to, że uda jej się nieco zmienić jego podejście.

- To ma być nasz dom, nie możemy patrzeć na to, czego chcieli inni, czy jak wyglądało to u innych, nie musimy powtarzać żadnych schematów, możemy zrobić to po swojemu, musimy to zrobić po swojemu, jeżeli chcemy być szczęśliwi. - Nie potrzebowali do tego dzieci, zresztą miała pewność, że jeśliby jakieś mieli to na pewno nie zamierzali powtarzać błędów swoich rodziców, nie byli takimi ludźmi, była o tym przekonana, chociaż nigdy nie mieli tego sprawdzić, co też już ustalili. Przyjęła to, zaakceptowała, nie było to dla niej niczym szczególnym, nie miała z tym najmniejszego problemu, to nigdy nie były jej ambicje, zresztą jeszcze miesiąc wcześniej w ogóle nie zakładała, że mogłaby kiedykolwiek zostać czyjąś żoną. To było dla niej naprawdę dużo, nie potrzebowała niczego więcej.

- Przez wiele lat się nad tym zastanawiałam. - Nie spoglądała mu w oczy, skupiona była na papierowym emblemacie, który nadal uparcie zdrapywała swoimi paznokciami. Zastanawiała się nad tym, oczywiście, że się zastanawiała. Szczególnie, że miała szansę wiedzieć, że mogło być inaczej. Po czasie dowiedziała się wszystkiego, zobaczyła szerszy obraz, jednak gdy była dzieckiem nie było to dla niej takie oczywiste. Czuła się gorsza, miała wrażenie, że zrobiła coś nie tak, zwłaszcza, że jego podejście do jej osoby zmieniło się całkowicie, zupełnie nagle. Wydawało jej się jak zawsze, że to ona ponosi za to odpowiedzialność, że jest wybrakowana i w końcu to zauważył. Nie ma się co oszukiwać, to on miał wtedy wokół siebie wianuszek przyjaciół, ona nie otaczała się ludźmi, trudno było jej dopuścić ich do siebie. Po tym jak postanowił ją ignorować nie zbliżyła się już do nikogo, aż tak, bo nie lubiła popełniać tych samych błędów kilka razy.

- Nie przyszło mi to na myśl, raczej szukałam innych przyczyn, musisz mi to wybaczyć, ale nie byłam szczególnie obiektywna, bo mnie wtedy zraniłeś. Zresztą dobrze się kamuflowałeś, musisz to przyznać. - Nie sądziła, że to nie było jego decyzją, że ktoś inny spowodował to, że ich znajomość ewoluowała w tę, a nie w inną stronę.

Być może powinna bardziej wtedy drążyć, szukać przyczyny, postarać się mocniej, ale naprawdę zabolało ją to, co się wtedy wydarzyło, była tylko dzieciakiem, od którego odwrócił się najlepszy przyjaciel, miała wrażenie, że takie rzeczy się zdarzają, nie szukała w tym głębszego dna. Wiele ich przecież różniło, nie zadawał się z podobnymi do niej, no, może tylko z Eliasem, ale był wyjątkiem, jego szkolni przyjaciele tak samo jak on pochodzili z dobrze sytuowanych rodzin czystokrwistych. Nie bez powodu myślała sobie wtedy swoje.

Prawdziwą rewelacją była dla niej informacja o tym, kto okazał się być jego pierwszą żoną. Nie spodziewała się tego, to było zaskakujące, naprawdę próbowała to zrozumieć, ale średnio jej to wychodziło. Alice była paskudna, przynajmniej dla niej, nie miała o niej najlepszej opinii, nie - miała fatalną, pamiętała jaka była dla niej okropna, pamiętała, że w Hogwarcie co chwilę starała się udowodnić, że jest lepsza od niej, że Prue nie ma czego szukać w szkole, próbowała okazywać swoją dominację, mimo tego, że ona raczej trzymała się z boku. Lubiła znajdować sobie ofiary i je męczyć, pastwienie się nad innymi sprawiało jej przyjemność. W sumie Benjy przecież nie musiał tego wiedzieć, nie przyjaźnili się wtedy, pewnie zresztą przed nim pokazywała swoją inną stronę, tę gorszą zademonstrowała mu później. Potrafiła grać i mamić, potrafiła udawać kogoś kim nie była. Nie znosiła tej dziewczyny, po tym wszystkim, czego się dzisiaj dowiedziała naprawdę żałowała, że wtedy odwróciła się na pięcie nie doprowadzając do konfrontacji.

Westchnęła ciężko, przeniosła wzrok na Benjy'ego, wpatrywała się w niego dłuższą chwilę, najwyraźniej nie mógł uwierzyć w to, co słyszał, pewnie nie brał pod uwagę takiego scenariusza, ale czy tego chciał, czy nie, to niestety jego była żona znajdowała się w Wielkiej Brytanii, przynajmniej niecałe dwa tygodnie temu, może już zdążyła stąd wyjechać, kto to jednak właściwie wiedział.

- Jest tu, może była, pewnie jest. - Nie sądziła, że tak łatwo by odpuściła, to nie był ten typ człowieka. Skoro próbowała nawiązać z nią kontakt, wysłała jej list, później zupełnie przypadkowo na nią wpadła to by oznaczało, że miała jakiś plan, chciała coś zrobić, po co? Nie miała pojęcia, nie umiała zrozumieć, co może siedzieć w głowie takiej osoby.

- To by wiele wyjaśniało, wcześniej tego nie dostrzegałam, teraz spina się w całość. - Nie połączyła przypadkowego spotkania ze zniszczeniem swojego mieszkania, dlaczego miałaby to zrobić, nie zastanawiała się dlaczego nagle Alice postanowiła do niej napisać. Nie interesowało to jej jakoś szczególnie, nie były dla niej istotne interakcje z osobami, których istnienie najchętniej wyrzuciłaby ze swojej pamięci. Być może powinna nieco się nad tym pochylić, wpaść na to, że to nie mógł być przypadek, nie była jednak wtedy w najlepszej formie, nie myślała zbyt wiele, nie rozważała możliwości. Przynajmniej teraz dowiedziała się co właściwie wydarzyło się na początku października. Była tym zaskoczona, bo kobieta zdecydowanie nie należała do najbardziej stabilnych, miała nadzieję, że będzie się trzymać od nich z daleka, z drugiej strony kogo właściwie w tej chwili oszukiwała? Pokazała już na co ją stać, pokazała, że zamierza uprzykrzać im życie.

Zawiesiła na nim spojrzenie, kiedy zapytał, czy to widzi. Kiwnęła głową, przyglądała się mu przez dłuższą chwilę. Miała drobny mętlik w głowie, nie do końca tego się spodziewała, musiała sobie to wszystko powoli zacząć układać. - Najwyraźniej nie do końca się z tym pogodziła. - Co raczej nie było takie oczywiste zważając na to, co mówił Benjy. Nie było im po drodze, rozeszli się, zostawiła go, znalazła sobie nowy obiekt zainteresowań, dlaczego teraz wróciła i chciała znowu mieszać w jego życiu? Nie podobało jej się to zupełnie, czuła, że będą teraz musieli odwracać się za siebie, pilnować, czy ktoś nie planuje mieszać w ich życiu. - Wierzę Ci, wierzę, że zrobiłeś wszystko, jak trzeba, wygląda jednak na to, że przypomniała sobie o Tobie akurat teraz. - To było całkiem proste, zaczął układać sobie życie, a jej najwyraźniej to nie odpowiadało. Taka już przecież była, atencyjna. - Musi jej przeszkadzać to, że postanowiłeś ruszyć do przodu. - Mimo, że przecież minęło wiele lat. To nie było normalne, ale Alice nigdy nie należała do szczególnie normalnych, pewne rzeczy się nie zmieniały. - Ona od zawsze mnie nie znosiła, na pewno ubodło w nią to, że trafiliśmy na siebie, tacy ludzie są zawistni, posiłkują się tym, że mogą mieszać. - Nie musiała mu o tym mówić, znał ją przecież jak nikt inny. Musieli sobie jakoś poradzić z tym problemem, tylko to wcale nie było takie proste, nie mieli przecież pojęcia, gdzie ją znaleźć, zresztą co mieliby zrobić, nie mogli jej zmusić do tego, aby trzymała się od nich z daleka. To dość mocno komplikowało ich sytuację, która i bez tego nie była wcale taka prosta.

- Obawiam się, że teraz to ja mogę chcieć skrzywdzić ją. - Bardzo chętnie spotkałaby się z nią twarzą w twarz, kiedy już widziała cały obraz, kiedy wszystko zaczęło jej się układać. Nie zamierzała pozwolić na to, żeby ta kobieta miała jakikolwiek wpływ na jej życie, zasługiwała na to, aby ktoś jej pokazał, gdzie jest jej miejsce. Za to wszystko, czemu była winna. Prudence nie miała sentymentów. - Zajmiemy się tym. - Powiedziała jeszcze cicho, jej mąż nie brzmiał tak, jakby chciał ją w to angażować, więc miała drobne wątpliwości w tym, czy to co powiedziała miało sens, jednak chciała, żeby wiedział, że nie wycofa się przez jakąś wariatkę, której nie powinno tutaj być, która już dawno wybrała inną drogę.

- Niby tak, ale łatwo jest mi to oceniać z zupełnie innej perspektywy, nie było mnie wtedy, nie miałam pojęcia z czym się zmagasz, nie powinnam tego robić tak lekko. - Naprawdę w tej chwili okropnie żałowała tego, że wtedy tak się poddała, że nie zawalczyła, że nie było jej przy nim, kiedy tego najbardziej potrzebował, ale czasu nie dało się cofnąć. Przez te decyzje podjęte w bardzo młodym wieku wszystko zaczęło się sypać. Nie mogła mieć pewności, że jej obecność w jego życiu by coś zmieniła, jednak wiedziała, że nie doprowadziłaby go do takiego stanu. Miała sobie w tej chwili sporo do zarzucenia, poniekąd sama go zostawiła, prawda? Poddała się, szukała wytłumaczenia, ale go nie znalazła, więc postanowiła się trzymać z dala, no na tyle na ile potrafiła, co też kończyło się różnie.

- Nie byłeś wtedy najprostszym w obyciu człowiekiem, trudno się jednak temu dziwić, skoro musiałeś walczyć z całym światem, musiałeś gryźć, żeby przetrwać, byłeś młody, robiłeś co mogłeś, co potrafiłeś. - Wtedy tego nie rozumiała, teraz widziała więcej, więc potrafiła wyciągnąć wnioski, wydawało jej się, że rozumiała, co nim kierowało, chociaż to nie było zdrowe. Tak właściwie jednak skąd mógł wiedzieć, że to nie jest to czego potrzebuje, łapał się tego, co było pod ręką, co wydawało się mu być czymś, co mogło utrzymać go na powierzchni, trafili na siebie i razem walczyli ze sobą i z całym światem, to nie była jednak wizja zdrowej relacji.

- Więc robiłeś to, co sugerował Ci ojciec, poddałeś się temu, nie widziałeś tego, że istnieją inne możliwości, trudno było Ci to dostrzec, skoro wychowano Cię w ten sposób, to okropne. Nie zdawałeś sobie sprawy z tego, że zasługujesz na więcej, że możesz dostać więcej, to nie było dla Ciebie takie oczywiste. Wydaje mi się, że to rozumiem. - Nie miał podstaw ku temu, żeby szukać czegoś innego, skoro to było tym, co znał, tym, co wydawało mu się być właściwe.

Nie oceniała go jednak, bo i ona miała swoje za uszami, też wybrała dla siebie najprostsze rozwiązanie, zrobiła to, co wydawało się być wygodne, dostosowała się do oczekiwań, aby nie musieć słuchać, nie robiła tego, co chciała, na czym jej zależało tylko to, co gwarantowało jej święty spokój i brak pytań. Szukanie siebie, układanie sobie w głowie tego, jak powinno wyglądać życie bywało bardzo długie i problematyczne, każdy miał prawo błądzić. Dobrze, że to było już za nimi, że udało im się nieco zmienić swoje toki rozumowania.

Prue starała się podchodzić do tego wszystkiego jak najbardziej racjonalnie, tak jak miała w zwyczaju. Nie chciała niczego od niego wymagać, zresztą jak w ogóle sobie to wyobrażał? Miała mu teraz rozpisać listę swoich oczekiwań, które miał odhaczać? To nie było przecież normalne, nie o to chodziło w tym wszystkim. Chciała po prostu być przy nim, iść z nim przez życie i pokazać mu, że dało się to wszystko ułożyć tak, żeby naprawdę byli szczęśliwi. Zależało jej na tym, żeby zobaczył, że faktycznie może być inaczej, że to do czego był przyzwyczajony nie było właściwe, że to jak go kiedyś traktowano było nieodpowiednie, bo należało mu się wszystko, co najlepsze. Ktoś musiał mu to w końcu udowodnić, i to ona była tą osobą, naprawdę chciała dla niego jak najlepiej, chciała, żeby przekonał się o tym, jak to jest kiedy ktoś kocha Cię zupełnie bezinteresownie, kiedy nie oczekuje niczego w zamian, gdy to jest po prostu właściwe. Wiedziała, że to nie będzie proste, że wymagało pracy i czasu, ale należała do okropnie cierpliwych osób i wierzyła, że uda jej się to zrobić.

- Wiem, że nie muszę, chodzi o to, że chcę. - Nie sądziła, że potrzebował to usłyszeć, ale skoro to powiedział, to zamierzała dopowiedzieć swoje. - Zresztą żałuję strasznie, że nie było mnie przy Tobie, kiedy mnie najbardziej potrzebowałeś, zawiodłam Cię, miałam być Twoją przyjaciółką na zawsze, a tak łatwo dałam się spławić. - Wydawało jej się, że to musiało wybrzmieć po tym wszystkim co jej powiedział. Zawiodła go, nie walczyła o niego tak, jak powinna, to już nigdy nie miało się powtórzyć. Teraz doskonale wiedziała, gdzie jest jej miejsce, miała w sobie więcej zawziętości i nie zamierzała już nigdy odpuścić. Na szczęście udało im się na siebie trafić po latach, jakoś zacząć porządkować to wszystko. Kochała go od lat, dosyć późno mieli szansę, aby określić swoje uczucia, jednak w końcu to zrobili. Mogli teraz zacząć wspólne życie, ułożyć je po swojemu, w swoim domu, tak jak chcieli. Nikt nie mógł im w tym przeszkodzić, niczego narzucić, mogli kreować wszystko według swojej własnej wizji. To, co najgorsze było już za nimi, nie wydawała się mieć co do tego najmniejszych wątpliwości, była pełna nadziei na to, że dotrą się w końcu, że uda im się stworzyć coś, co będzie dla nich najlepsze.

Zauważyła ten ruch ręki w powietrzu, nawet chwili nie zastanawiała się nad tym, gdzie powinna się teraz znaleźć. Odstawiła butelkę gdzieś obok, tak, aby przypadkiem nie kopnąć jej nogą, chociaż pewnie i tak by się tym w tej chwili nie przejęła. Nie było w niej ani momentu zawahania, przesunęła się w jego kierunku, tak, aby mógł ją objąć, chciała znaleźć się w jego ramionach, potrzebowała bliskości. Była nieco rozstrojona, bo dosyć dużo informacji na nią spłynęło, wiedziała, że ciepło jego ciała pomoże jej wrócić do normalnego rytmu, zdawała sobie sprawę z tego, że dzięki temu jakiekolwiek problemy przestaną mieć znaczenie, jak zawsze. To było najbardziej właściwym, co mogła zrobić, zresztą nie chciałaby być gdzieś indziej, lgnęła do niego. Gdy w końcu znalazła się blisko, przytuliła się do niego i oparła swoją głowę o jego obojczyk, przymknęła na moment oczy, jej oddech był spokojny, wiedziała, że czeka ich dość długa i kręta droga, zważając na to, co przed chwilą usłyszała, jednak nie wydawała się tym w jakikolwiek sposób przejmować.