Miała wrażenie, że ta rozmowa nie jest w stanie przynieść niczego dobrego. Benjy - cóż był sobą. Nie powinna go za to winić, ale w tej chwili naprawdę trudno jej się z nim dyskutowało. Wiedziała, jakie miał podejście do ludzi, zdawała sobie sprawę z tego, jakim był człowiekiem, ale teraz naprawdę ją to irytowało. Rzucali w siebie kolejnymi argumentami, tylko, że nie przynosiło to niczego dobrego. Ciągle tkwili w miejscu, a nie mieli zbyt wiele czasu. Nie podobało jej się to, że nie była w stanie nic osiągnąć poprzez tę konwersację. Oczywiście, że nie miała zamiaru ustąpić, nie była osobą, która się poddawała, jednak liczyła na to, że jakoś uda jej się do niego przemówić. Niestety to nie było takie proste, nie, żeby zakładała, że będzie prosto, ale może odrobinę liczyła na to, że będzie to wyglądało inaczej, no - przeliczyła się, nie było co sądzić inaczej.

Jej słowa odbijały się od niego jak od ściany, jedno za drugim, zdanie za zdaniem, miała ochotę warknąć, ale nie mogła sobie na to pozwolić, docierało do niej, że w ten sposób nic z nim nie ugra. Wiedziała przecież, że nie był najłatwiejszym przeciwnikiem, kiedy uznawał kogoś za zupełnie obcego naprawdę trudno było przemówić mu do rozsądku. Nie mogła się jednak poddać, zdawała sobie sprawę, że ich wspólna przyszłość od tego zależy, prędzej, czy później będzie mu musiała wszystko wyjaśnić, tylko powoli zaczynała zastanawiać się nad tym, czy uwierzy jej na słowo, na pewno nie.

- Jeszcze dobrze nie zaczęłam. - Kącik ust drgnął jej w uśmiechu, jednak nie był to szczery uśmiech, bardziej złośliwy.

- Nie zawsze takie podejście popłaca, w tej chwili marnuję czas na to, aby udowodnić Ci, że nie jestem Twoim wrogiem, że nie życzę Ci źle, mógłbyś raz, ten jeden raz zmienić nastawienie. - Nie miała zamiaru się z nim przepychać, doskonale zdawała sobie sprawę z czego wynikało takie podejście, a nie inne. Zresztą sama nie należała do szczególnie ufnych ludzi, ale nie miała czasu na kolejne gierki, czuła, że zbliża się moment, w którym powinni opuścić to miejsce, nie powinna być delikatna, szczypać się zbytnio, bo to zdecydowanie nie działało tak, jak powinno.

- Dlaczego zawsze musisz wszystko utrudniać... - Mruknęła bardziej do siebie pod nosem, niżeli do niego. Naprawdę w tej chwili zaczynało brakować jej cierpliwości, nie powinna go o to winić, bo przecież nie dała mu zbyt wielu informacji, pojawiła się tutaj zupełnie znikąd, zaburzyła jego podróż, miał prawo wątpić w słuszność jej obecności w tym miejscu, jednak nie do końca tego się spodziewała. Mogła nastawić się na nieco bardziej skomplikowaną walkę.

- Tak, wiem, nie jesteś taki, masz swoje doświadczenie, najlepiej być przygotowanym na najgorsze, znam ten rok myślenia. - Uniosła wzrok i przyglądała mu się przez dłuższą chwilę. Nie miała pojęcia w jaki sposób powinna reagować, spodziewała się, że zarzuci jej kłamstwo, gdy powie mu całą prawdę, naprawdę znajdowała się w patowej sytuacji i zaczęła sobie zdawać z tego sprawę. Nie mogła mu pokazać w żaden sposób tego, co się wydarzyło, a bez faktów wydawała się być na straconej pozycji.

- Fantastycznie, dzięki wielkie za Twoją łaskę. - Metr powietrza, no nie mogło być lepiej. To znaczy niby mógł wyrzucić ją za drzwi, więc nie było, aż tak źle, jak się mogło wydawać, mimo wszystko czuła, że ta jej misja nie mogłaby potoczyć się gorzej. Nie znosiła przegrywać, nie znosiła, kiedy nic nie szło według tego, co sobie zaplanowała. Na jej twarzy pojawił się grymas, nie była szczęśliwa z takiego rozwinięcia się sytuacji.

Właśnie dlatego mówiła dalej, nadal nieco naokoło, może trochę bardziej konkretnie, ale bez faktów, nie podała mu tego wszystkiego na tacy, bo obawiała się, że nie przyjmie tego najlepiej, zarzuci jej kłamstwo, wywali ją za drzwi i tyle by z tego było. Próbowała w głowie ułożyć sobie jakiś plan, ale nie wychodziło jej to najlepiej, jak niby miała ułożyć sobie plan na takie ewentualności? Czas ich gonił, on jej nie rozpoznawał, czuł za to, że nie pasuje do tej przestrzeni pomiędzy, próbowała coś z tym zrobić, ale to nie działało. Myśl Prue, myśl. Powtarzała sobie w głowie, chociaż to chyba też niczego nie zmieniało.

- Tak, to nie jest mój pociąg, to nie jest moja podróż, ale jednak tutaj jestem, gdybym nie miała ku temu powodu, to nie usiłowałabym tak bardzo tutaj zostać. - Ten wniosek nasuwał się sam, nie zaprzeczała mu, nie negowała tego, że nie powinno jej tutaj być, ale jednak jakimś cudem udało jej się dostać do środka. Sam zauważył, że zależało jej na tym, żeby tutaj zostać.

Widziała, że spoglądał na swoje dłonie, odruchowo więc również tam skierowała swój wzrok, wiedziała, czego brakuje, być może to wyczuwał, być może instynkt przez niego przemawiał, z drugiej strony, czy to możliwe, że przez te kilka dni ten ciężar aż tak utkwił mu w pamięci, nie mogła tego negować, ale to było odrobinę zaskakujące.

- Bo nie chcę być nigdzie indziej, nie chcę być tam, gdzie Ciebie nie ma. - Była to niezwykle elokwentna odpowiedź, która niosła ze sobą kolejne pytania, co do czego nie miała wątpliwości. Nie potrafiła jednak póki co, dać mu innej. Nie miała pojęcia na ile może sobie pozwolić, zresztą wątpiła w to, że jak zacznie mówić prawdę, to jej po prostu uwierzy, dowody, brakowało jej dowodów.

- Słyszę, jak to brzmi, tylko, że nie do końca mam możliwość udowodnić Ci swoją rację, nie tutaj, nie w tym miejscu, po prostu niektóre decyzje są nieuniknione, bez względu na to, co sobie myślisz, nie chcę Twojej krzywdy, zależy mi na tym, żeby wszystko uporządkować, żeby jeszcze było normalnie, dobrze, bo mieliśmy za mało czasu, zbyt mało. - Odetchnęła ciężko i zacisnęła jeszcze mocniej dłonie na swoich kolanach, czuła, że paznokcie zaczynają jej się wbijać w skórę.

- Tu nie chodzi o mnie, o moją wygodę, a o Ciebie, ja jestem tu przypadkiem, bo chcę Ci pomóc, może to trochę egoistyczne, bo mam ku temu swoje pobudki, ale chodzi tylko i wyłącznie o Ciebie. - To, że nie wyobrażała sobie swojej dalszej drogi bez niego było inną sprawą, nie miała zamiaru pozwolić mu odejść, musiała więc jakoś na to wpłynąć, kiedy on tak ochoczo postanowił wziąć udział w tej nieszczęsnej podróży.

- Jaki jest cel Twojej podróży, dlaczego wydaje Ci się, że ten przedział należy do Ciebie, zastanów się nad tym, łatwo przyszło Ci założyć, że jestem intruzem, że przeszkadzam, że nie powinno mnie tu być, dlaczego jednak tak usilnie chcesz jechać dalej? Dlaczego nie myślisz o tym dokąd prowadzi ta droga? - Wydawało jej się, że tak po prostu uznał, że ma jechać dalej i już, zamiast zacząć negować słuszność tej drogi, którą miał odbyć.

- Nie da się pojawić znikąd, przecież o tym wiesz, to duże niedopowiedzenie, chociaż poniekąd możesz to tak odbierać. Jestem tu, bo chciałam tu być, bo chciałam Cię zatrzymać, nie mogłam pozwolić na to, abyś jechał dalej, bo to jeszcze nie czas. - Nadal nie do końca wprost mówiła do czego zmierza, ton jej głosu jednak był coraz mniej spokojny, powoli traciła nad sobą panowanie, bo czuła się bezsilna, a nie znosiła tego uczucia, nie potrafiła go znieść.

- Jaką granicę? Tą, którą nagle wyznaczyłeś? Tu nigdy nie było granic. - Nie mogła mieć do niego o to pretensji, bo przecież wiedziała, że nie dostrzegał wszystkiego, postawiono go gdzieś pomiędzy, bez niezbędnych informacji i szczegółów, ale nie dawał sobie wytłumaczyć, jak wiele zależało teraz od tej jednej decyzji.

- Trudno jest mi nie mówić o tym, jak działasz, skoro doskonale to wiem, nie dostrzegasz tego, znam Cię, dużo bardziej, niż Ci się wydaje. - Co mogło być niepokojące dla niego, zwłaszcza, że uznawał ją w tej chwili za zupełnie obcą osobę - miała to już gdzieś, przestała być ostrożna. Wydawało jej się, że jeśli nie zacznie działać bardziej agresywnie, to niczego nie osiągnie, szkody będą większe, niż jeśli nadal będzie chodziła wokół niego na palcach, na to nie było już czasu.

- Tak się składa, że sam dałeś mi do tego prawo, a teraz z niego korzystam. - No, może było w tym nieco niedopowiedzenia, i przesady, bo pewnie nie spodziewał się, że będzie osobą, której uda się znaleźć w podobnym miejscu, jednak dla Prudence nie było rzeczy niemożliwych, co czasem dziwiło nawet ją samą, ale potrafiła być wyjątkowo zdeterminowana, kiedy jej na kimś zależało, to był właśnie jeden z tych momentów.

- Być może nie mam pojęcia, nie było mnie przy Tobie przez całe Twoje życie, jednak wiem, że ta podróż jest inna niż wszystkie, może być ostatnią, w zasadzie to pewnie już została uznana za ostatnią, dopóki się tutaj nie znalazłam, ale skoro już mi się udało trafić do tego miejsca to nie ma szans na to, że ją dokończysz, nie sądzę zresztą, że chcesz, aby to był koniec, naprawdę? Teraz? Teraz, kiedy wszystko zaczęło mieć sens? - Nadal rzucała mu tylko i wyłącznie drobne sugestie, chociaż może były coraz mniej subtelne, miały sprawić, żeby zaczął negować sens tej podróży w której uczestniczył.

Spoglądał jej w oczy, nie uciekała spojrzeniem, wręcz przeciwnie, wpatrywała się w niego bardzo intensywnie, co miało świadczyć o tym, że jeszcze się nie poddała, jeszcze walczyła o to, żeby jej posłuchał. Nie tak sobie to wyobrażała, ale właściwie, czy w ogóle powinna mieć jakiekolwiek wyobrażenia dotyczące zaistniałej sytuacji? To był jej pierwszy raz, kiedy w ogóle znalazła się w takim miejscu, musiała sobie radzić z tym, co dostała, prosta sprawa.

- Całkiem śmiało zakładasz, że sobie coś dopisałam. Zauważ, że to ja jestem z zewnątrz, to ja posiadam więcej informacji, to ja próbuję Cię ocalić, kiedy Ty tak po prostu siedzisz tutaj i uznajesz, że ta podróż jest właściwa, nie zadajesz pytań, widzę przecież, że coś Ci nie pasuje, od kiedy tak po prostu pozwalasz na to, żeby coś wokół Ciebie się po prostu działo? Dlaczego przyjmujesz to takie, jakie jest, dlaczego nie zadajesz odpowiednich pytań, skupiasz się na mnie, jakbym to ja była Twoim największym problemem. Zacznij skupiać się na tym, co naprawdę jest ważne. - Zdawała sobie sprawę, że jej słowa mogą go tylko zirytować, bo ponownie sugerowała mu, co powinien robić, a czego nie, a on tego nie znosił, była jednak gotowa sobie z tym poradzić.

- Och, pierdolenie. - Być może w tej chwili faktycznie wyglądała na kogoś, kto miał w sobie zbyt wiele emocji, już praktycznie nie trzymała ich na wodzy, brakowało jej wcześniejszego spokoju, ale czuła, że czas przesypuje się jej przez palce. - Doskonale zdaje sobie sprawę z tego, co kryje się pod tą fasadą. - Machnęła ręką, rysując w powietrzu kształt. - Ja wiem co jest pod tym wszystkim, co znajduje się w środku, wiem kim jesteś, wiem, że to tylko pozory, wiem, jaki jesteś naprawdę Benjy. - Mógł jej mówić o tym, że nie miał do zaoferowania żadnych emocji, ale ona wiedziała swoje, tylko w tej chwili nie do końca miała świadomość w jaki sposób mogłaby go poruszyć, bo nadal traktował ją jak kogoś obcego, musiała go obudzić, wyrwać z tego dziwnego stanu w jakim się znajdował, nie miała pojęcia, czy w ogóle było to możliwe, ale musiała spróbować.

Próbował coś powiedzieć, ale najwyraźniej brakowało mu słów. Cóż, nie powinna się tu znaleźć, nie powinna tutaj być, uniemożliwiała mu odbycie tej podróży w spokoju i musiał jej to wybaczyć. Miała swój własny cel, który dotyczył jego osoby, na pewno trudno było mu to zrozumieć, bo znajdował się w tym dziwnym miejscu, które mieszało mu w głowie, do tego ona dokładała do tego swoją cegiełkę, która powodowała, że to było jeszcze bardziej skomplikowane, nie mogło być jednak zbyt lekko, nie kiedy jego żona się w to zaangażowała i nie zamierzała dopuścić do tego, żeby odszedł sobie w spokoju. Była okropnie zdeterminowana, żeby mu przeszkodzić w tej ostatniej podróży, miała nadzieję, że to zrozumie, że wybaczy jej nadgorliwość.

- Też się czasem sobie dziwię, zwłaszcza w takich momentach, zapomniałam jaki potrafisz być upierdliwy. - Mruknęła cicho, do siebie pod nosem, kiedy zapytał ją dlaczego padło właśnie na niego. Niby wiedziała dlaczego zadawał te pytania, trudno było ich nie zadawać, bedąc na jego miejscu. Musiała być dla niego w tej chwili jakąś wariatką, gadającą od rzeczy, która uparła się na swoje, ale miała to gdzieś, nie pierwszy raz ktoś mógł wziąć ją za wariatkę, przywykła nawet do tego przez te wszystkie lata.

- Całkiem słusznie zauważyłeś, że nie jestem normalna, ale w tym przypadku nie uznam tego za obrazę. - Zawsze byli dalecy od normalności, dobrze, że nadal to widział, szkoda, że nie dostrzegał jeszcze pełnego obrazu, ale miała wrażenie, że zbliżają się powoli do nieuniknionego.

- Nie musisz mi mówić do jakiej kategorii należysz, a do jakiej nie należysz, ja to wiem, zawsze wiedziałam, a i tak nie miałam najmniejszych wątpliwości co do tego, że jesteś jedynym, właściwym wyborem. - Mógł sobie mówić to wszystko, już dawno wiedziała, czego chce, było za późno na zmianę zdania, zresztą nie łatwo było jej coś wyperswadować, gdy się uparła. W tej chwili nie brakowało jej zawziętości, wręcz przeciwnie, sięgała po jej najgłębsze pokłady.

- Nie wiem, czego w tym nie rozumiesz, podjęłam decyzję, idę z Tobą w jedną, albo w drugą stronę, musisz się z tym pogodzić, jeśli mam umrzeć z Tobą, to tak się stanie, nie wyjdę stąd bez Ciebie, jeśli się nie ruszysz to zostaniemy w tym razem, tak po prostu, nawet jeśli ciężko Ci zrozumieć dlaczego postępuję w ten sposób. - Pierwszy raz ubrała to w słowa, być może nadal nie zdawał sobie sprawy z tego, że mówiła o śmierci, chociaż można było to wywnioskować z jej poprzednich słów, wiedziała, że był bystry, na pewno to do niego dotarło.

- Tak, nie rzuca się wszystkiego dla kogoś obcego, więc powinno zacząć do Ciebie docierać to, że nie jesteś dla mnie obcy, wręcz przeciwnie. - Starała się uspokoić głos, mówić spokojnie, bo wiedziała, że emocje jej w tej chwili nie pomogą, mogły tylko zaszkodzić, jednak to wcale nie było takie proste, bo gotowała się w środku, bała się, że nie uda im się dojść do konsensusu.

- To zabrzmi źle, gorzej się nie da, ale Cię kocham, po prostu Cię kocham, więc odbędę z Tobą tą podróż, nawet jeśli uznasz mnie za wariatkę, która nie powinna się tu znaleźć, nawet jeśli mnie nie rozpoznajesz, jeśli chcesz tu zostać, to zostanę z Tobą, zaakceptuję Twoją decyzję, chociaż mi się nie podoba, ale nie wiem, jak miałabym Cię stąd wyciągnąć, jeśli tego nie chcesz. - Przeniosła wzrok na swoje buty, oddychała spokojnie, chociaż była bardzo mocno zdenerwowana, czuła, że zawiodła, że miała w sobie za mało determinacji, jednak trudno jej było znaleźć bardziej właściwe słowa, postanowiła jednak jeszcze coś powiedzieć, może prawda miała się sama obronić. - Umierasz Benjy, ja nie chciałam do tego dopuścić, nie mogłam do tego dopuścić, dlatego się tutaj wkradłam, nie wiedziałam, że to możliwe, ale tu jestem, nie powinno mnie tu być, przeszkadzam Ci w Twojej podróży, ale nie zniknę, nie wiem, co się stanie, jeśli dojadę z Tobą do końca, ale możemy to sprawdzić, to nic takiego, jeśli tego właśnie chcesz, to możemy tutaj zostać, w końcu to Twoja podróż. - Miała nadzieję, że jej słowa nie zaszkodzą jeszcze bardziej, ale tak naprawdę, czy jeszcze miała coś do stracenia?

Starała się, naprawdę starała się zrobić to wszystko w sposób, który miał jakikolwiek sens. Wychodziło jej to raczej średnio, żeby nie powiedzieć słabo, jednak nie poddawała się, a to chyba było sporym sukcesem, zważając na to z jakim przeciwnikiem przyszło jej się mierzyć. Benjy potrafił być okropnie asertywny i właśnie jej to demonstrował. Pierwszy raz znalazła się w podobnej sytuacji, więc miała sobie sporo do zarzucenia, chociaż zamierzała to raczej przeanalizować później, póki co musiała się skupić na dalszych działaniach, nawet jeśli miałyby ciągle być takie nieudolne. Nie mogła tak po prostu przestać, jeszcze nie.

Czuła, że ją obserwował, bardzo uważnie, jakby to miało mu pomóc rozgryźć dlaczego znalazła się w jego przestrzeni, w jego przedziale, w jego pociągu, nie sądziła jednak, że do tego dojdzie, takie sytuacje się nie zdarzały, była intruzem, czymś, co nie powinno w ogóle się wydarzyć, a jednak tutaj siedziała i próbowała zrobić coś. Sama jej obecność sporo zmieniała, a przynajmniej tak się jej wydawało. Podobne podróże nie były przewidziane dla grup osób, nawet dla tych dwuosobowych, każdy powinien ich dokonywać w pojedynkę, jednak już dawno ustalili, że oni nie byli jak wszyscy, tego się trzymała, jakby to stwierdzenie pozwalało jej na to, żeby mogła mieszać w tym, co wydawało się być oczywiste.

Spojrzała na podłogę, widziała jak przesuwał but w jej stronę, być może chciał zająć więcej przestrzeni, nie, nie być może na pewno chciał udowodnić jej, że nie powinna tutaj być, że to było jego miejsce. Nie cofnęła się jednak, nie podjęła ponownej próby wkomponowania się w oparcie siedzenia, to nie był już na to odpowiedni moment.

- Szkoda tylko, że nie czytasz ze zrozumieniem. - Odparła jeszcze. Nie chciała być dla niego niemiła, naprawdę starała się podchodzić do tego jak najbardziej neutralnie, bo miała świadomość, że nie był sobą, no przynajmniej nie do końca, bo był sobą, ale nie takim, jakim był dla niej, raczej tak reagował na obcych, a ona w tej chwili była obca, to nie zmieniało jednak tego, że zamierzała pozwalać mu na kolejne komentarze, które miały deprymować ją i jej obecność w tym miejscu.

Wagon zadrżał, poczuła to, przeniosła wzrok na moment za okno, chcąc zobaczyć, czy przypadkiem nie oznaczało to, że pociąg zaraz miał się zatrzymać, póki co jechał dalej, odetchnęła z ulgą, nie do końca była przekonana ile mieli jeszcze czasu, a aktualnie jednak wolałaby nie sprawdzać, co się wydarzy, kiedy ich środek transportu się zatrzyma, nie była jeszcze na to gotowa, tak naprawdę to zdecydowanie bardziej na rękę byłoby jej, gdyby w ogóle nie mieli tego zobaczyć.

- Zazwyczaj tak chętnie mówisz o tym, że masz moc sprawczą, że to, co się dzieje jest wypadkową wyborów, a teraz sugerujesz, że czasem trzeba pozwolić rzeczom tak po prostu się dziać, właśnie wtedy, kiedy powinno być wręcz przeciwnie. To miejsce wydaje się być spokojne, pewnie musi takie być, aby nie spodziewać się najgorszego, tego, co czeka na końcu drogi. - Miała świadomość, że nie zawsze to mogło być najgorsze, dla niektórych wręcz przeciwnie, jednak nie w tym przypadku. Był zbyt młody, aby tak chętnie przystawać na to, co się działo. Niby starała się to zrozumieć, jednak nie znalazła się tutaj po to, aby po prostu z nim jechać i rozmawiać, musiała skłonić go do tego, aby opuścił ten pociąg.

- Być może to przyzwyczajenie, dlaczego jednak teraz to się zmieniło, dlaczego tak usilnie próbujesz się trzymać tych granic? Po co? Odpuść. - Łatwo było jej mówić, wiedziała, że to nie było takie proste, na pewno nie dla niego, nie w momencie, w którym praktycznie jej nie ufał, co też nie działo się bez powodu.

Pojawiła się tutaj znikąd, wkradła się do tego pociągu, zaburzyła jego spokój, zaczęła negować zasadność jego obecności w tym miejscu. Zakłóciła mu tę chwilę, ale nieszczególnie miała wybór, robiła, co mogła, aby go ocalić, szkoda, że tego nie widział, zdecydowanie wolała z nim współpracować, niż walczyć i próbować przepychać swoje tezy.

- Tak, zawsze robisz to, na co masz ochotę, nie słuchasz ostrzeżeń, raczej masz odwrotne tendencje, wiem o tym, ale musisz mi wybaczyć, że próbuję coś z tym zrobić. - Spoglądała na niego nieco zrezygnowana, bo docierało do niej, jak to wygląda. Nie do końca jednak jeszcze godziła się na przegraną, to nie był ten moment. Zadecydowała już zresztą, że najwyżej wspólnie dotrwają do końca. Nie chciała wracać stąd sama, w ogóle nie brała takiej możliwości pod uwagę od samego początku.

- To nie jest odpowiedni moment na nowe początki. - Powiedziała jeszcze cicho, ale jeśli tego chciał, to mieli razem sprawdzić, jak właściwie to wyglądało. Próbowała jeszcze coś zdziałać, sięgać po różne argumenty, była naprawdę zdesperowana, zależało jej na tym, żeby opuścili to miejsce.

Pociąg jechał dalej, chociaż tyle dobrego - przynajmniej jeszcze się nie zatrzymali, a to oznaczało, że cała sytuacja nie była stracona, jeszcze nie. Nie mogła ciągle go zwodzić, musiała sięgnąć po inne słowa, po konkrety, po to, co wydawało jej się mieć większe znaczenie. Liczyła na to, że uda jej się do niego dotrzeć, że zrozumie, dlaczego tutaj była, dlaczego zakłócała spokój, naprawdę chciała jakoś do niego dotrzeć, obudzić go z tego dziwnego stanu, w którym się znajdował. Nie miała jednak pojęcia, czy to było możliwe, czy niektóre rzeczy gdzieś ulatywały, niknęły kiedy dochodziło do podobnych sytuacji. Widziała wcześniej, że coś mu nie pasowało, czegoś mu brakowało, oglądał bowiem bardzo dokładnie swoje dłonie, to mogło sugerować, że jednak gdzieś tam w głębi wie, zdaje sobie sprawę z tego, że coś mu umyka.

Próbowała więc tym, co mówiła, kolejnymi słowami, informacjami spowodować, żeby sobie przypomniał, nie do końca wydawało jej się jednak, że to zadziałało. Przyglądał się jej uważnie, czuła na sobie jego spojrzenie, tylko, że ona aktualnie oglądała swoje buty. Wiedziała wbrew pozorom jak to brzmiało, zdawała sobie sprawę iż to mogło być wiele, szczególnie dla kogoś, kto nie do końca wiedział, co się z nim działo, dla kogoś kto od samego początku negował jej obecność w tym miejscu.

W końcu wypluła z siebie kolejny zlepek słów, zdecydowanie niosący ze sobą większy ciężar niż te poprzednie. Wiedziała, jak to może wyglądać, zdawała sobie sprawę z tego, że mogła zostać uznana za nie do końca poczytalną, bo dlaczego miałoby być inaczej, skoro on nawet jej nie kojarzył, a ona teraz rzucała mu takie wyznania, jednak nie miała innego wyjścia, musiała sięgnąć po fakty, a to było faktem, bez względu na to, czy w ogóle o niej w tej chwili pamiętał, czy nie. Kochała go, to nie miało się zmienić nigdy. Była jego żoną, musiała o niego walczyć, kto jeśli nie ona?

- Na to już trochę za późno, być może nie mam prawa, tak właściwie kto o tym decyduje? Postanowiłam swoje. - Nie zamierzała go opuścić, nawet jeśli wiązało się to z tym, że znalazła się w tym miejscu chociaż nie powinno jej tu być, chociaż miała zostać gdzieś indziej, nie widziała w tym jednak sensu w tej chwili, nie chciała wracać, nie kiedy wszystko zaczęło się układać. Wolała znaleźć się po drugiej stronie nie będąc pewną co tam zastaną, spróbować, sprawdzić, niż wracać bez niego. Nie musiała jakoś szczególnie tego przemyślać, to przyszło jej całkiem naturalnie.

Wpatrywała się w swoje stopy, jakby to była najbardziej interesująca rzecz, która znajdowała się w tym przedziale, nie miała pojęcia, czy jej słowa w jakikolwiek sposób wpłyną na to, co zrobić, nie musiał podążać za jej sugestiami, robić tego, co uważała za słuszne. Nie mogła przecież siłą wymusić na nim tego, aby ślepo robił to, o czym mówiła. Nie widział pełnego obrazu, i nie było to jego winą, tylko tej przestrzeni w której się znaleźli, nic nie mogła z tym zrobić, chociaż próbowała, starała się jak mogła, ale nie do końca jej to wychodziło.

Nie spodziewała się więc tego, co nadeszło później. Nie przewidziała tego, nie założyła, że postanowi sprawdzić ją w praktyce. Przyciągnął ją do siebie, przez co zdołała ledwie unieść głowę, a później ją pocałował. Było to bardziej, jak eksperyment, doświadczenie, które miało potwierdzić, albo zaprzeczyć jej tezie.

Nie był to zwyczajny pocałunek, nie był delikatny, tylko gwałtowny, jakby miał udowodnić, albo nie wszystko to, co miała mu do powiedzenia. Jej ciało jednak odpuściło, całe napięcie z niej zeszło, rozluźniła się, choć nie wiedziała, co ten gest miał oznaczać, powoli robiła się zmęczona tą walką. Odwzajemniła pocałunek, to przyszło jej całkiem naturalnie, nie potrafiła go ignorować, nie potrafiła być temu bierna.

Po krótkiej chwili odsunął się od niej odrobinę, tak, że dzieliły ich tylko centymetry, nie mogła wrócić do oglądania swoich butów, zamiast tego spoglądała mu w oczy, bez wstydu, próbując z nich coś wyczytać. Nie miała pojęcia, czy jej uwierzy, czy to było wystarczające na to, by potwierdzić, że mówiła prawdę, nie wiedziała, czego powinna się spodziewać.

Odetchnęła lekko, jednak trudno w tym krótkim oddechu było znaleźć ulgę, nadal przecież nic nie było jasne, oni znajdowali się w tym przedziale, pociąg ciągle brnął przed siebie. - Wróć do mnie. - Powiedziała cicho, nie przestając patrzeć mu w oczy, co miała na myśli? Sama do końca nie wiedziała, chciała, żeby wrócił do niej tam, żeby wrócił też tutaj, żeby znowu wszystko zaczęło być normalne, ale jej zachcianki wcale nie musiały zostać spełnione, doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że trudno było przewidzieć, jak właściwie to działało, albo nie działało.

Nie spodziewała się tego, że dojdzie do podobnej próby. Wydawał się być odporny na jej słowa, nie dziwiło ją to wcale, pojawiła się tutaj niczym intruz, wdarła się do jego spokojnej rzeczywistości i zaczęła wprowadzać chaos. Mówiła, dużo mówiła, podważała zasadność jego obecności w tym miejscu, zadawała niewygodne pytania, aż w końcu oznajmiła, że jest tu dlatego że go kocha. To było wiele. Miała świadomość jak to wyglądało - no nie najlepiej, zważając na to, że zupełnie nie pamiętał o jej istnieniu, chociaż widziała w nim momenty zawahania, jednakże to było zbyt mało, aby po prostu jej uwierzył. Wiedziała, że nie łatwo było zdobyć jego zaufanie, wiedziała też skąd się to brało, więc była przygotowana na to, że będzie to długą batalią przy tym, jakie miał doświadczenie. Kiedy postanowiła się tu znaleźć nie do końca zdawała sobie sprawę z tego, na co się pisze, jednak nie żałowała, że postanowiła zaburzyć jego spokój, żałowałaby gdyby nie spróbowała, gdyby się tutaj nie zjawiła.

Nic nie powiedział, po prostu zbliżył swoje usta do jej i ją pocałował, jakby ten pocałunek i jej reakcja miało być odpowiedzią na wszystko, albo powodem do kolejnych wątpliwości i zadawania pytań. Czuła, że nie było to typowe, wyglądało bardziej jak eksperyment, doświadczenie, ale ciało zareagowało naturalnie. Nie była bierna, to był odruch, pozwoliła mu na to całkiem naturalnie i odwzajemniła pocałunek. Nie wiedziała, co może z niego wyniknąć, jednak nieszczególnie ją to w tej chwili interesowało, oparła swoje dłonie na jego torsie, powoli, delikatnie, żeby przypadkiem nie postanowił jej odepchnąć, jeśli coś nie poszłoby po jego myśli, bo musiał mieć coś na myśli decydując się na ten gest. Mogło to być momentem, w którym jego nastawienie do niej nieco się zmieni, miała nadzieję, że tak jak jej ciało pamiętało, tak i jego, nawet jeśli nie potrafił skojarzyć kim jest, przynajmniej jak na razie.

Odsunął się od niej, nie odskoczył jednak jak poparzony, co oznaczało, że nie poszło źle, przynajmniej jak na razie. Wpatrywał się w nią, ona również nie odrywała od niego wzroku próbując wyczytać jak najwięcej z jego twarzy, nie miała pojęcia, co aktualnie działo się w jego głowie, czuła jednak, że może być tego sporo. Miała jednak nadzieję, że dostał odpowiedź, której potrzebował, jedną z wielu, bo pytań mogło być coraz więcej.

Poczuła dłoń, palce które znalazły się na jej włosach, a później przesunęły się niżej, aż dotarły do kołnierza płaszcza. Odetchnęła z ulgą, bo to było drobnym potwierdzeniem tego, że może coś poczuł, może zrozumiał, że wcale nie znalazła się tutaj przypadkiem. - Tak, to nie pierwszy raz, kiedy mi to mówisz. Zdarzało Ci się wcześniej. - Kącik ust drgnął jej w uśmiechu, chociaż nadal nie wiedziała, co to oznacza, czyżby jej uwierzył? Nie miała co do tego jeszcze pewności. Była zdeterminowana, jeśli jej na czymś lub na kimś zależało to potrafiła zrobić naprawdę wiele, żeby po to sięgnąć, co wcale nie było proste gdy przychodziło do mierzenia się z kimś kto był uparty jak on. Od zawsze ich to do siebie ciągnęło, mogli spierać się ze sobą bardzo długo, udowadniać swoje racje, aż w końcu akceptowali podejście drugiej strony, tak już mieli. Szkoda, że w tej chwili o tym nie pamiętał.

- To może być nieco abstrakcyjne, ale tak, razem. - Skoro nie kojarzył faktów, to mogło wzbudzać nieco chaosu w jego głowie. Zwłaszcza, że zdawała sobie sprawę z tego, jakie miał wcześniej podejście. Razem nie było w jego stylu, a jednak jakoś udało im się dojść do tego, że to było najbardziej właściwą rzeczą, jaką mogli zrobić. Nie sądziła, że będzie miała szansę obdarzyć kogoś takim uczuciem, zbliżyć się do kogokolwiek w ten sposób, ale jednak nigdy nie było dla nich innej drogi, przez lata zmierzali ku temu, a teraz była tutaj z nim, w tym dziwnym miejscu pomiędzy, w którym nie powinna się znaleźć. To było tylko potwierdzeniem tego, że jeśli jej na kimś zależało była gotowa poruszyć niebo i ziemię, żeby osiągnąć swój cel. Na szczęście w tym przypadku miała ku temu odpowiednie umiejętności.

- Nie jesteś straconym przypadkiem, nigdy nie byłeś. - Musiała temu zaprzeczyć, w jej oczach był wszystkim, szkoda, że znowu tak trudno było mu to dostrzec. Jego opinia nie brała się znikąd, w tej chwili jednak nie miał jeszcze odpowiedniej ilości informacji, nie pamiętał wszystkiego, co powodowało, że nie widział całego obrazu. Nie widział tego kim się dla niej stał, jak wiele dla niej znaczył. Szkoda, że nie mógł na siebie spojrzeć jej oczami, może wtedy łatwiej byłoby mu to zrozumieć. Nie mogła trafić lepiej, była co do tego przekonana.

To jego załóżmy, że nie blefujesz było miłą odmianą co do jego wcześniejszego nastawienia, uważała to za spory sukces, zważając na to, jak wyglądała ich interakcja, gdy trafiła do tego miejsca. Jeszcze trochę, a może uda im się zacząć współpracować, naprawdę na to liczyła, bo ciągle nie wiedziała, jak wiele czasu im zostało, jak bardzo powinni się spieszyć. Czuła jego dłoń na swoim kolanie, co było kolejnym dowodem na to, że ten pocałunek coś zmienił. Eksperyment można było uznać za udany, przynajmniej częściowo.

Jak ona sobie to wyobrażała? Pytanie było całkiem trafnie zadane, chociaż wiedziała, że nie będzie łatwo na nie odpowiedzieć, musiała to przemyśleć, a nie mieli zbyt wiele czasu, nie miała też wbrew temu co mówiła przygotowanych kilku planów, które mogłoby zadziałać. Sytuacja była dynamiczna, co powodowało raczej podejmowanie bardzo spontanicznych decyzji. - Nie wiem, nie mam pojęcia, co powinieneś pamiętać, a czego nie, nie do końca wiedziałam, czego powinnam się spodziewać, kiedy postanowiłam się tu znaleźć. - Sięgnęła po prawdę, chociaż nie brzmiała ona zbyt optymistycznie. Wolałaby mieć gotowe odpowiedzi na jego pytania, jednak w tym przypadku jej wiedza nie była pełna, miała sporo luk, działała raczej na ślepo licząc na to, że to przyniesie jakiś efekt.

- My jesteśmy razem. - Od tego zaczęła, czuła, że kolejne informacje, które miała mu przekazać mogły go nieco zdziwić, zważając na to, jak podchodził do tego wszystkiego, jakie miał nastawienie, jak wrócił się do tego dawnego etapu w swoim życiu w tym dziwnym miejscu. - Nie mieliśmy jeszcze szansy niczego zniszczyć, bo ledwie kilka dni temu wzięliśmy ślub, zresztą nie sądzę, że kiedykolwiek byśmy mieli coś popsuć, nie my. Kochamy się, myślę, że od lat się kochaliśmy. - Wydawała się być pewna swoich słów, nie sądziła, żeby mieli coś spierdolić, nie kiedy powoli zaczynali układać swoją nową rzeczywistość, kiedy zaczęli się docierać tak jak nigdy wcześniej. - Nie pokłóciliśmy się, chociaż byłam na Ciebie odrobinę wkurzona przed tym, jak się tutaj znalazłeś. - Zapomniał jej w końcu wspomnieć o tym drobnym urazie, przez który w ogóle musieli przeprowadzać tę rozmowę.

Jej źrenice nieco się rozszerzyły, kiedy zapytał o to, czy on, nie chciała go okłamywać, trudno jednak było jej przekazać mu tę informację, wiedziała jednak, że powinna to zrobić. Musiał zrozumieć, gdzie się w tej chwili znajdowali, odruchowo znowu przygryzła dolną wargę, jak zawsze kiedy nieco się denerwowała, a sytuacja stawała się dla niej niewygodna. - Zostałeś dość mocno ranny, ale zrobiłam co w mojej mocy, żeby to jeszcze nie był ten moment. - Nie chciała nazywać rzeczy po imieniu, nie chciała mówić o śmierci, bo właśnie z nią walczyli, robiła co mogła, aby mógł wymknąć się z jej ramion.

Odetchnęła ciężko. Pojawiło się znowu wiele pytań, wiele niejasności, tylko nie do końca wiedziała, co powinna z nimi zrobić. To był pierwszy raz, kiedy uczestniczyła w czymś takim, nie miała odpowiedniej wiedzy, nie sądziła, że powinna teraz mówić o tym co może zdarzyć się później, skoro sama nie była tego do końca pewna. - Nie wiem, czy będziesz to pamiętał, nie wiem, czy ja będę to pamiętać, wiem tylko tyle, że nie mogę Ci pozwolić, żebyś zakończył tę podróż. To dziwne miejsce, pierwszy raz się w nim znalazłam, nie powinno mnie tu być. - Co do tego miała pewność, jej obecność była aberracją, czymś nietypowym, co zakłócało to jak wyglądał dla niego ten moment, nie mogła jednak tak łatwo odpuścić, nie kiedy chodziło o niego. - Wydaje mi się, że kiedy wrócisz wszystko wróci do normy, kiedy znowu znajdziemy się w rzeczywistości, nie sądzę, żebyś mnie zapomniał, żebyś zapomniał kim byłeś. Nie pojawiły się czynniki, które mogły wpłynąć na Twoją pamięć. - To była najbardziej logiczna odpowiedź, jaką miała. Nie mógł jej zapomnieć tak po prostu, to nie zdarzało się ludziom, którzy wracali z drugiej strony, a znała kilka takich przypadków, którym skutecznie udało się uciec przed śmiercią, chociaż nic nie sugerowało, że to jest możliwe. Niektórzy mieli w sobie okropną wolę życia.

- To prawda, podejrzewam, że ten pociąg nie miał zaplanowanych żadnych postojów, bo miał Cię dowieźć do punktu docelowego, musimy sami sobie taki zrobić, znaleźć wyjście, drzwi, uciec z niego. - Nie brzmiało to jakość szczególnie optymistycznie, było też dość mocno chaotyczne, ale nie wiedziała nic więcej, nie miała pojęcia jak do końca to działało. Musiały istnieć drzwi, które mogli otworzyć, a później przez nie przejść.

- To, że nie było znaków o tym, że można wysiąść wcale nie musi być równoznaczne z tym, że tak jest. Warto byłoby spróbować. - Tak właściwie to nie przyjmowała w ogóle innej możliwości, musieli spróbować to zrobić. Nie akceptowała żadnej, innej opcji. Nie miała zamiaru pozwolić mu jechać dalej. Nie, kiedy już zaczął z nią rozmawiać i słuchać tego, co miała do powiedzenia.

- Plan? - Powtórzyła za nim, pytanie było trudne, bo nie miała żadnego planu. Wszystko, co robiła było chaotyczne, działała słuchając instynktu, który podpowiadał jej, aby postępowała tak, a nie inaczej. - Znaleźć drzwi i przez nie przejść, wyskoczyć stąd, opuścić to miejsce, to jest mój cały plan. - Wiedziała jak to brzmi, wiedziała, że prosi o wiele, bo przecież nie miał pewności, że mówiła prawdę, a właśnie prosiła go o to, aby wyskoczył z nią z pędzącego pociągu.

Znajdowali się w tym dziwnym miejscu pomiędzy, pociąg jechał dalej, a może był to prom, może jednak płynął, to nie było dla niej najbardziej istotne. Nadal się poruszali, nie dotarli do celu - tylko to się dla niej w tej chwili liczyło, bo nie mogli się zatrzymać, jeszcze nie. Obawiała się tego, co może być na końcu tej drogi, nie chciała, żeby tam dotarli.

Miała świadomość, że jej obecność tutaj nie była przewidziana. Nie powinno jej tu być, nie miała się tu znaleźć, a jednak to zrobiła. Była intruzem, który jednak miał swój cel. Nie najłatwiej szło jej realizowania go, ale jednak w końcu udało jej się udowodnić, że nie była kimś zupełnie przypadkowym. Zajęło jej to więcej czasu niż zakładała, tak właściwie to, czy w ogóle mogła mieć jakiekolwiek założenia, skoro pierwszy raz w swoim życiu robiła coś takiego? Nie, nie mogła mieć ani założeń, ani oczekiwań, chociaż cel jej wizyty był bardzo jasny. Musiała go stąd wyciągnąć  - tylko to się dla niej liczyło.

Pocałunek okazał się być wystarczający, aby potwierdzić to, co mówiła. Nie była mu obca, po prostu jej nie pamiętał, ciało reagowało naturalnie na tę bliskość, wiedziała, że zrobił to z konkretnych pobudek, ale zupełnie jej to nie przeszkadzało, najważniejsze było to, aby wreszcie uwierzył, że nie chciała dla niego źle, była tutaj tylko i wyłącznie dla niego, nie chciała, żeby zakończył już swoją podróż, było na to zbyt wcześnie. Ledwie znowu zdążyli się odnaleźć i dojść do tego, że powinni to zrobić dawno temu. Nie mogła pozwolić na to, żeby coś ich w tej chwili rozdzieliło.

Złapał ją za dłoń, nie odsunęła się od niego, nie zabrała ręki, pozwoliła mu ją dokładnie obejrzeć, jakby to też mogło pomóc w przywróceniu tego, co mu uciekało. Zdawała sobie sprawę z tego, że wspomnienia nie wróciły, nadal nie do końca kojarzył fakty, być może w tym miejscu nigdy miał ich nie poznać. Nie do końca zdawała sobie sprawę z tego w jaki sposób działało. Może chodziło o to, aby nic go nie zatrzymało, by nie miał świadomości, że był ktoś, kto na niego czekał, kto nie wyobrażał sobie tego, że nie mógł wrócić, wtedy było łatwiej ruszyć dalej.

Wiedziała, że to był dopiero początek, jeszcze wiele brakowało do tego, aby jej w pełni zaufał, w końcu jednak nie musiała z nim walczyć i się spierać, zaczął jej słuchać, dzięki czemu mogli w końcu ze sobą współpracować, to powodowało, że zaczęli zyskiwać jakiekolwiek szanse na sukces, bo jeszcze kilka minut temu czuła, że jest na przegranej pozycji.

Przerwali milczenie, uważała to za dobry znak, nadal widziała w nim ostrożność, jednak nie było już tej chęci atakowania jej. To sporo zmieniało. Później podszedł do tego inaczej, przez chwilę się w niego wpatrywała, próbowała zebrać myśli, bo to mogło być podchwytliwe, znała go przecież, wiedziała, że zna go jak nikt inny, jednak co mogłoby nie być tak banalne, proste, co powinna mu powiedzieć, co mogło być czymś, co spowoduje, że faktycznie uwierzy w to co ich łączy.

- Wiem jak zaciskasz szczękę, kiedy się denerwujesz, że gdy zaczyna się robić niewygodnie próbujesz przykrywać wszystko żartem, śpisz od strony drzwi, chociaż właściwie to czuwasz, jakby miało się pojawić coś nieprzewidzianego, w miejscach, w których bywasz siadasz tak, żeby widzieć wszystko, co dzieje się wokół, kontrolujesz otoczenie, przewidujesz każde możliwe zagrożenie. Oczy Ci błyszczą, kiedy się śmiejesz, ale dzieje się to rzadko, nie przy wszystkich. Zawsze masz ciepłe dłonie, w ogóle jesteś ciepły, płynie w tobie gorąca krew, czego skutkiem jest też moim zdaniem podejmowanie nie do końca przemyślanych decyzji, ale zawsze też spadasz na cztery łapy, na szczęście. Trudno Ci komuś zaufać, ale jeśli już to robisz to jesteś najbardziej lojalnym przyjacielem z możliwych, masz ogromne serce pod tą nie do końca przyjemną kreacją. Nie przechodzisz obojętnie wokół krzywdy niewinnych, masz bardzo otwarty umysł, chociaż nie zostałeś wychowany w ten sposób, nie pasowałeś do miejsca z którego pochodzisz, zawsze byłeś ponad. Nigdy się nie skarżysz, dusisz wszystko w sobie, bo nie znosisz być zależny od kogokolwiek. - Nie miała pojęcia, czy to wystarczy, czy to było coś co, faktycznie mogła wiedzieć tylko ona? Możliwe, że nie, jednak to pierwsze przyszło jej na myśl, więc właśnie tym się z nim podzieliła. Spoglądała na niego, zastanawiała się, czy to wystarczy, czy może powinna powiedzieć jeszcze więcej.

- Mamy swoją historię, dosyć burzliwą, jednak udało nam się to wszystko ułożyć. - To nie była chwilowa zachcianka, nigdy nie była. Od momentu kiedy się poznali coś ich do siebie przyciągało, byli zbyt młodzi, aby to zrozumieć, na przestrzeni lat ich znajomość ewoluowała, może nie do końca w odpowiednią stronę, chociaż trudno jej było to ocenić tak naprawdę, bo kto wie, jakby potoczyło się ich życie, gdyby dostrzegli wcześniej to, co głęboko w sobie skrywali. W czasie szkoły nie mogli nic z tym zrobić, zbyt wiele ich dzieliło, nie mogła mieć pewności, że wszystko ułożyłoby się tak jak teraz. dla niej najistotniejsze było to, że w końcu się odnaleźli. - Można powiedzieć, że dosyć trudno nam było sobie uświadomić, że to było to, chociaż pojawiały się znaki, ale byliśmy zbyt młodzi, żeby je odczytać. - To nie mijało się z prawdą, chociaż było raczej bardzo skróconą wersją ich historii, nie miała jednak teraz czasu, aby opowiadać mu o wszystkim.

Czuła jego dłoń na swojej, zauważyła też moment, w której ją odsunął, zbliżył się do niej wtedy jednak nieco. Miała świadomość, że niełatwo było przekazać komuś to, że właśnie umierał, próbowała to zrobić, tyle, że chyba nie uznał, że mówiła wprost, nie powinno jej to dziwić. Nie wyglądał w tej chwili jakby odchodził, wręcz przeciwnie, wydawał się być w bardzo dobrej formie.
- To nie była metafora, umierałeś mi na rękach. - Nie odwróciła wzroku, nadal na niego spoglądała, mówiła spokojnie, chociaż wiedziała, że sytuacja nie należy do najprostszych, umierał, ale nie umarł, to było zasadniczą różnicą, traktowała to jako czas przeszły, jako coś co było za nimi. - Myślę, że udało mi się to powstrzymać. - Jeszcze nie miała co do tego pewności, nie mogła mieć, bo przecież znajdowali się w tym miejscu, które świadczyło o czymś innym, tyle, że ich podróż jeszcze się nie zakończyła, traktowała więc to jako połowiczny sukces, bo była tu - mogła go stąd wyciągnąć, miała wrażenie, że zbliżają się do tego, aby w końcu opuścić to miejsce. - To prawda, nie wyglądasz na kogoś takiego, jednak to miejsce ma na to wpływ. - Jeszcze przed chwilą miała jego krew na rękach, teraz wyglądał jakby nic mu nie dolegało, to, że znajdowali się pomiędzy musiało mieć w tym jakąś zasługę, jakby chciało, żeby udał się dalej spokojny, wyciszony, bez strachu i obaw.

- Wiem, że mój plan brzmi raczej jak brak konkretnego planu. - Doskonale sobie zdawała z tego sprawę. To, co mówiła było chaotyczne, niby miała jakąś wiedzę, ale nie do końca sama wiedziała co właściwie powinni zrobić. - Niestety nigdy wcześniej nie sprawdzałam możliwości, pozostaje więc wierzyć, że to zadziała, więc tak musimy zrobić to na moją wiarę, teoretycznie jednak wszystko mówi o tym, że nie ma innej możliwości, wiadomo, że z praktyką bywa różnie, jednak nie biorę w ogóle pod uwagę tego, że wyszłoby inaczej. - Nie brakowało jej zawziętości, była skłonna zaryzykować, bo przecież tak naprawdę mogli dzięki temu tylko i wyłącznie coś zyskać, dopóki nie spróbują tylko gdybali, lepiej, aby przestali to robić, bo czas płynął, pociąg póki co jechał, ale w każdej chwili sam mógł by się zatrzymać, a wolała nie sprawdzać, jak wygląda stacja końcowa.

- Wyskakując w ciemno będziemy mieć jakąkolwiek kontrolę, to my zdecydujemy kiedy i gdzie to zrobimy, gorzej będzie kiedy ta możliwość przestanie istnieć. - Nie, żeby wydawało jej się, aby to faktycznie była kontrola, bo przecież nie mieli na nic wpływu, mogli po prostu zadecydować w której chwili znajdą się poza tym pędzącym pociągiem, tylko tym różniło się to od poczekania na to, aż sam przestanie jechać. Nie wyglądało to szczególnie pocieszająco.

- To chyba jedyny pomysł, jaki mam, więc cieszę się, że nie jest najgłupszy, jak widać zawsze mogło być gorzej. - Nie mieli zbyt wielu opcji, czas ich gonił, liczyła więc na to, że zdecydują się podjąć tę próbę, co innego im bowiem zostawało?

Miała nieco do powiedzenia, pewnie mogłaby mówić i mówić, jednak nie starczyłoby im na to czasu, bo przecież ta podróż nie miała trwać wiecznie. Sięgnęła więc po to, co pierwsze przyszło jej na myśl, czy były to trafione słowa? To miało się dopiero okazać, nie mogła przewidzieć, czy nie weźmie tego za banał, czy nie liczył na coś więcej. Pociąg nie przestawał jechać, kiedy wylewała z siebie te słowa, to dobrze, w tej chwili naprawdę wolałaby, aby się nie zatrzymał, na to było jeszcze zbyt wcześnie. Nie wiedziała ile mają czasu, czy dużo, czy mało, trudno jej było się tego domyślić, bo przecież to była jej pierwsza wizyta w podobnym miejscu, jeszcze nigdy nie znalazła się pomiędzy, miała również nadzieję, że nie będzie musiała tego powtarzać, oczywiście, że nie zawaha się, jeśli pojawi się taka potrzeba, jednak wolałaby nie doprowadzać więcej do podobnych sytuacji, mimo, że mogła już się pochwalić tym drobnym doświadczeniem, które właśnie nabierała.

Słuchał jej uważnie, nie wchodził w słowa, co było całkiem ciekawe, bo miała świadomość, że nie zdarzało się to zbyt często, zawsze miał coś do powiedzenia, może nawet bardziej podważenia, czy dodania od siebie. Nie, żeby jej to przeszkadzało, teraz jednak było zupełnie inaczej. Widziała, że na nią patrzył, ona mówiła, powoli, konkretnie, spokojnie. Nie myślała zbyt długo nad tym, co chciała powiedzieć, po prostu mówiła to, co ślina przyniosła jej na język, co w jej przypadku raczej też było rzadkością. Najczęściej starała się przygotować do podobnych przemów, szczególnie, gdy miało od nich zależeć tak wiele, ale dzisiaj nie było na to czasu, pozostało jej wierzyć w to, że to, co opuściło jej usta wystarczy, by uwierzył, że faktycznie go znała, że wiedziała o nim wiele, bo była przecież jego żoną.

Poczuła jego palce na swoim nadgarstku, miała wrażenie, że pocałunek do którego między nimi doszło sporo zmienił, nie zachowywał się już jak buc, wręcz przeciwnie, pozwalał jej mówić, a nawet słuchał tego, co miała do powiedzenia, warto było więc zaryzykować. Nie ukrywała wcale tego, że odrobinę się rozluźniła, nie była już taka spięta jak wcześniej, jej ciało nie czekało na kolejny atak, wiedziała, że to już niepotrzebne, mogła przybrać inną postawę, cieszyło ją to.

Przewróciła oczami, kiedy się odezwał, nie była w stanie zapanować nad tym odruchem. Oczywiście, że musiał to skomentować, nie byłby sobą. - Prawda... prawda, masz całkiem długie... nogi. - Wiedziała, że nie o to mu chodziło, ale skoro chciał zacząć dyskutować o swoich największych organach, czy częściach ciała... to potwierdzało jej słowa, był to jego odruch obronny, reagował żartem kiedy zaczynało się robić nieco niewygodnie. Na pewno nie łatwo w tym momencie było mu przyswoić sobie to stwierdzenie, jednak w jej oczach, naprawdę miał ogromne serce, chociaż sam tego nigdy nie dostrzegał, czasem ciężko było zauważyć coś, co mogło dla innych się wydawać oczywiste.

Doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że pochodził z rodziny, w której nie było to mile widziane, takie cechy uznawano za słabość, nie tak go wychowano, a on najwyraźniej w tej chwili miał w sobie więcej z Wish'a, niż z Benjy'ego, chociaż, czy na pewno? Zakochała się w Wish'u, tak naprawdę pod skórą krył się ten sam człowiek, bez względu na to, jak go nazywano i ona doskonale o tym wiedziała. Znała go w obu tych wersjach.

Ulżyło jej, kiedy usłyszała jego kolejne słowa. Nie negował tego kim mówiła, że dla niego jest po tej jej dość krótkiej wypowiedzi, najwyraźniej faktycznie zaczął jej wierzyć, naprawdę miała nadzieję, że tak było, bo wiele od tego zależało. Dużo łatwiej było zaufać żonie, niż zupełnie obcej osobie, nawet jeśli nie pamiętało się o tym, że miało się w ogóle żonę. Był to może nieco pokrętny tok myślenia, ale sądziła, że miał sens.

- Jeśli tak to widzisz. - Nawyki, być może, pewnie spora część z tego, co wymieniła to było nawyki, jednak nie spotykała podobnych zbyt często, mógł mówić co chciał, ale w jej oczach to wszystko świadczyło o tym kim był, kim się stał, co przeszedł. Niósł na swoich barkach dość wiele doświadczeń, które nie były szczególnie przyjemne, takie nawyki nie brały się znikąd, mówiły więcej o człowieku, niż mogło się wydawać, i wcale nie chodziło tylko o to, że nie był idiotą.

- Byliśmy nierozłączni, na samym początku, ale to był moment, kiedy nie mogliśmy wiedzieć dlaczego. - Bardzo szybko nawiązali więź, już pierwszego dnia szkoły, właściwie to nim do niej dotarli ich drogi się skrzyżowały i jakoś tak wyszło, że dość szybko stali się sobie bliscy. Polubili się od tej pierwszej rozmowy, od chwili, kiedy wsiedli do tego samego przedziału w pociągu. - Tak, to była szkoła. - Potwierdziła jeszcze jego słowa, chociaż nie sądziła, że tego oczekiwał, to nasuwało się samo. - Byłam blisko, czasem bliżej, czasem nieco dalej, zawsze obok. - Przez te siedem lat sporo się między nimi wydarzyło, mieli lepsze momenty i gorsze, ale zawsze znajdowali się gdzieś obok siebie, nie byli sobie obojętni. Po drodze nieco się to skomplikowało, ale teraz wiedziała już dlaczego się tak stało, miała pełny obraz, łatwiej więc było jej się pogodzić z ich losem, chociaż kiedyś strasznie to przeżywała i nie umiała zrozumieć jak bardzo mogło się to zmienić na przestrzeni lat. - Wiem, doskonale zdaję sobie sprawę z tego, jak to u Ciebie wygląda. - Nie było w jej głosie ani odrobiny żalu, po prostu stwierdziła fakt, nie zaprzeczała jego słowom. Wiedziała w jaki sposób reagował. - To nie były decyzje, które mogliśmy wtedy podejmować, zrobiłeś to, co było słuszne, ja to zaakceptowałam, chociaż nie było łatwo, ale to był zły moment w czasie i przestrzeni. - Kiedy byli dziećmi trudno było im sięgnąć po coś, co dla wszystkich wokół było niewłaściwe, byli podatni na wpływy otoczenia, to nie były decyzje, które mogli wtedy podejmować, za mało wiedzieli, nie sądziła, że to byłoby dla nich dobre, mogło się to skończyć zupełnie inaczej. Musieli dojrzeć do tego, aby podjąć pewne decyzje. - Myślę, że to widziałeś, ale robiłeś to, co trzeba, zresztą ja też. - Starali się trzymać na dystans, ale przecież i tak na siebie wpadali, zamiast jednak traktować się jak ludzi to ziali ku sobie nienawiścią, bo to wydawało im się lepszą drogą.

- Dlaczego niby miałam odejść? Te wersje nie różnią się zbytnio, nie byłeś w stanie mnie oszukać, zawsze wiedziałam, co kryje się pod maską. - Była bardzo pewna swoich słów. Może jej nie pamiętał, może ciężko mu było sobie to uzmysłowić, ale naprawdę go kochała, za to jakim był człowiekiem, wcześniej i teraz, doskonale wiedziała, co kryje się w środku. Miała szansę zobaczyć go takim, jakim był naprawdę.

- Pierwsza była przyjaźń, później napięcie, a skończyło się nienawiścią po to, żebyśmy mogli skończyć na jej przeciwieństwie. - Ich historia była naprawdę dość mocno zawiła, nie do końca miała czas, aby mu to tego tłumaczyć, jednak nie zamierzała pomijać tego pierwszego etapu, który jej zdaniem był bardzo istotny, bo mieli wtedy szansę się poznać, zobaczyć kim są, polubić się, może nawet zbyt bardzo co poprowadziło ich dalej, przez te wszystkie etapy ich znajomości.

- Zapominasz o tym, jak bardzo zawzięta być potrafię. - Oczy jej błysnęły, bo to co mówił mogło mu się wydawać bardzo prawdziwe, ale nie wyliczył w tym tego jednego czynnika, którym była ona. - Zresztą tak właściwie, to wyszło od Ciebie, sam wpadłeś na ten pomysł, nie, żeby mi to przeszkadzało, dość chętnie na to przystałam. - Ślub był w końcu dość spontaniczny, wydarzył się nagle, ale nie uważała tego za coś nieodpowiedniego. Znali się od lat, chcieli być przy sobie, uważała, że decyzja, którą podjęli była właściwa.

- Nie tylko Ty byś wolał, niestety na to nie miałam wpływu. - Zdecydowanie wolałaby, aby to była tylko metafora, by nie musieli się z tym teraz mierzyć, jednak nie wszystkie zachcianki dało się spełnić, pozostawało więc jakoś radzić sobie z tym, co się wydarzyło. Robiła, co mogła, żeby jakoś wszystko się ułożyło.

- Dokładnie tak jest. - Potwierdziła jeszcze swoje słowa. Prosta sprawa, umierał, ale już nie umiera, nie było sensu tego bardziej tłumaczyć. Pewnie nie pamiętał o tym, że jest uzdrowicielką z dodatkowymi umiejętnościami, tak samo, jak nie pamiętał kim była. - Bardziej spektakularnego, chociaż tego nie widziałam, nie wątpię jednak, że tak było to wilkołak. - Skoro już o to pytał, to postanowiła mu dać odpowiedź. Oczywiście, że nie mogło to być winogrono, ani żadna inna pierdoła, jak umierał to bardzo efektownie.

Kiedy zapytał w jaki sposób uniosła jedynie brwi. Nie sądziła, żeby musiała odpowiedzieć na to pytanie, był całkiem bystry, potrafił dodać dwa do dwóch. Nie wydawało jej się, aby musiała o tym głośno mówić. - Każdy ma jakieś hobby. - Powiedziała jeszcze, jakby to nie było nic wielkiego, tylko najbardziej zwyczajna rzecz na świecie. Domyślił się na czym polegały jej sztuczki, doskonale, nie zareagował na to, jakoś szczególnie, co zdecydowanie świadczyło o tym, że był sobą.

- Nie, nie nabroiłam, zrobiłam to, co było potrzebne i słuszne, ale to zdecydowanie nie było szyciem, czy nastawieniem złamanej kości. - Nie widziała tego w ten sposób, jej zdaniem zrobiła to, co było słuszne, posiadała odpowiednie umiejętności, więc nawet przez chwilę nie wahała się co do tego, czy powinna ich użyć, nie mogła postąpić inaczej, zależało jej na tym, żeby z nią został, więc korzystała z wszystkich dostępnych metod.

- Tak, powinieneś, niestety coś nie zadziałało i to ja musiałam zrobić z siebie wariatkę, ale Ci to wybaczę. - Nie do końca wiedziała, jak działało to miejsce pomiędzy w którym się znajdowali, nie miała mu za złe tego, że pojawił się tu i tak spokojnie przechodził tą podróż, nie mogła mieć do niego pretensji o coś, nad czym nie miał kontroli, nie przeszkodziło jej to jednak w tym, aby mu przeszkodzić, pojawiła się tu i zaczęła mieszać, ale w końcu przyniosło to jakieś efekty.

- Łapię odniesienie. - Od tego zaczęła, na chwilę zmrużyła oczy, bo próbowała zebrać myśli. - Tak właściwie, to mieliśmy raczej osobne kartoteki, to pierwszy raz, kiedy my wspólnie, no wiesz... - Może nawet nie wspólnie, bo w tej chwili to tylko ona łamała prawo korzystając z zaklęć z których nie powinna. - ale jesteśmy partnerami, doskonałymi, we wszystkim. - Tak przynajmniej jej się wydawało, więc nie miała obaw, aby podzielić się z nim tą myślą.

Nie był to scenariusz, który ona by wybrała. Skok w nieznane, bez planu, bez konkretnych odpowiedzi nie był czymś, co było jej wyborem, tylko, że w tym momencie nie mieli niczego więcej. Próbowała znaleźć różne możliwości, ale tylko ta jedna wydawała się logiczna, co nie było zbytnio pocieszające. - Najbardziej logiczny i jedyny plan. - Postanowiła to podkreślić, bo za bardzo nie mieli innego wyboru, o czym wolała wspomnieć. Wiedziała, jak to wyglądało, ale nie mogła nic z tym zrobić.

- To prawda, mogliśmy skończyć bez żadnego pomysłu. - Dostrzegła to, że się rozglądał, nie spodziewała się jednak, że mogło to przynieść jakiś efekt. Raczej nie mieli na co liczyć. Sytuacja była dosyć patowa, pociąg ciągle jechał, a oni nie mogli znaleźć się na ostatniej stacji, więc musieli wysiąść gdzieś po drodze. Musieli wyskoczyć z pędzącego pociągu, póki nie zadecydowali o tym, że to zrobią nie wydawało się, że mogłoby ją to przerażać.

Obserwowała go uważnie, gdy zaczął się podnosić, ciało podejmowało właśnie decyzję, chociaż trudno jej było przewidzieć jaką. - Nie, nie jestem bardziej ryzykancka. - Musiała to sprostować, bo było to kłamstwem. Przy nim była naprawdę bardzo dobrze ułożona. - To taka sytuacja, dostosowuje się do niej, co wcale nie oznacza, że mi się to podoba. - Wolałaby mieć przygotowany plan na każdą ewentualność, niestety nie miała takiej możliwości.

- Nie obchodzi mnie to, co może to ze sobą nieść, może boleć, nie boleć, nie interesuje mnie to, chcę po prostu, żebyśmy się stąd wydostali. - Jaki mógł to być ból? Fizyczny, psychiczny? Była gotowa znieść wszystko, byle tylko mogli się stąd wydostać, nie wydawała się też jakoś szczególnie się przejmować ewentualnymi konsekwencjami.

- Tak, przerabialiśmy. - Dodała jeszcze, bo to nie było nic nowego, nic zaskakującego, nic z czym nie mogliby sobie poradzić.

Wyciągnął rękę w jej kierunku, spojrzała na nią, nie zastanawiała się nad reakcją zbyt długo, niemalże od razu wyciągnęła dłoń, żeby ścisnąć jego i wstać. Najwyraźniej był to moment, w którym podjęli decyzję, zbliżali się do niego coraz bardziej. Udało jej się jakoś go do tego namówić.

- Najpierw będę się cieszyć, że jednak zostałeś, później kto wie, chociaż faktycznie nie mam w zwyczaju ani syczeć, ani krzyczeć, nie wydaje mi się jednak, abyś zasługiwał na karanie milczeniem. - Jeszcze do końca nie przemyślała, jak zareaguje, gdy w końcu wszystko wróci do normalności. Nie miała zamiaru się na niego jakoś szczególnie gniewać, chociaż zamierzała mu nieco wyrzucić, bo gdyby tylko wcześniej pokazał jej co mu dolegało, to mogłaby zareagować w jakikolwiek sposób, a on podszedł do tego inaczej, nie tak jak powinien - przynajmniej jej zdaniem.

- To dobry argument, dostaniesz buziaka na drogę... - Nie przewróciła oczami, chociaż była naprawdę tego bliska, wiedziała, że próbuje rozładować napięcie przed tym, co było nieuniknione, zasługiwali na kolejny pocałunek, kto mógł bowiem wiedzieć, czy nie będzie ostatni, to, co mieli zrobić było naprawdę ogromną niewiadomą.

- Mam lęk wysokości. - Pokiwała twierdząco głową. Nie miała pojęcia skąd to wiedział, bo przyszło to zupełnie niespodziewanie, ale było to prawdą. Okropnie bała się wysokości, wcześniej nie myślała o tym, że ich plan obejmował jej walkę ze swoim największym lękiem, dopiero on jej to uświadomił. Mieli skoczyć, z wysokości, jakoś musiała sobie z tym poradzić, wiedziała, że będzie ją to sporo kosztowało, to nie było coś, co robiła na co dzień. Naprawdę nie znosiła takich sytuacji.

- Obawiam się, że jak postanowimy skoczyć razem, to mogę zostać. - Powiedziała zupełnie szczerze, niby wiedziała, że nie mogła brać tego pod uwagę, ale nie miała pojęcia, w jaki sposób zareaguje, gdy już znajdzie się na krawędzi, to mogło w nią uderzyć, mogło spowodować reakcję, której nie przewidywała.

- Może nie jak żaby? Lubię żaby, ale jednak dzisiaj wolałabym się jakoś specjalnie do nich nie odwoływać. - Mogłaby spróbować to zrobić, ale bała się, że strach mógł ją sparaliżować, naprawdę tego nie chciała, zbyt wiele zależało od tego, czy będą w formie. - Wolę, żebyś to Ty zrobił krok, to głupie, bo powinnam być na równi z Tobą, ale naprawdę boję się wysokości. - Nie było w tym ani odrobiny kłamstwa, Prudence bała się wysokości, wiedziała jednak, że dzisiaj będzie musiała jakoś poradzić sobie z tym lękiem, a dużo łatwiej będzie jej to zrobić, gdy znajdzie się w jego ramionach i uda, że nie widzi co dzieje się wokół niej.