![]() |
|
[11.10.1972] Trial of patience (Astoria Avery, Nicholas Travers) - Wersja do druku +- Secrets of London (https://secretsoflondon.pl) +-- Dział: Greater London (https://secretsoflondon.pl/forumdisplay.php?fid=5) +--- Dział: Ulica Pokątna (https://secretsoflondon.pl/forumdisplay.php?fid=19) +--- Wątek: [11.10.1972] Trial of patience (Astoria Avery, Nicholas Travers) (/showthread.php?tid=5797) Strony:
1
2
|
RE: [11.10.1972] Trial of patience (Astoria Avery, Nicholas Travers) - Astoria Avery - 27.05.2026 Obserwowała mężczyznę, który w końcu wyglądał, jakby coś go zainteresowało. Dostrzegała to w sposobie, w jaki zatrzymywał wzrok na kolejnych płótnach. Nie oglądał ich pobieżnie, jak ludzie szukający jedynie dekoracji do salonu. Analizował je. Wnikał w detale. W ciemność ukrytą między pociągnięciami pędzla. Im bardziej obraz przypominał koszmar albo wspomnienie czegoś martwego, tym dłużej przy nim pozostawał. I choć jego obecność nadal budziła w niej pewien chłód - coś w tych jasnych, nieruchomych oczach sprawiało, że człowiek instynktownie prostował plecy - musiała przyznać, że był jednym z niewielu klientów, którzy rzeczywiście rozumieli atmosferę takich dzieł. Dopiero pytanie o obraz z przejściem naprawdę ją zaskoczyło, choć nie pozwoliła, by odbiło się to wyraźniej na jej twarzy. Jedynie spojrzała na niego odrobinę uważniej, kiedy półmrok galerii przesunął się po ostrych rysach jego profilu. Światło świec zatańczyło na ciemnym materiale jego płaszcza i chłodnych oczach, podczas gdy ona przez krótką chwilę analizowała w myślach usłyszane słowa. To nie była wiedza powszechna. Większość ludzi znała magiczne portrety wyłącznie jako ozdobę - ruchome, czasem gadające, bardziej kapryśne niż użyteczne. O obrazach tworzących prawdziwe przejścia mówiło się niewiele. Jeszcze mniej osób wiedziało, jak skomplikowana i kosztowna była to dziedzina magii. A niemal nikt poza wąskim gronem starych rodów nie wiedział, że rodzina Avery od pokoleń zajmowali się podobnymi konstrukcjami. Była to jedna z tych rodzinnych umiejętności, o których nie rozmawiało się publicznie. Dlatego świadomość, że Travers nie tylko znał podobne obrazy, ale od razu skierował pytanie właśnie do niej, wzbudziła w niej ostrożną ciekawość. Magiczne obrazy z właściwościami użytkowymi wymagały znacznie więcej niż talentu malarskiego. - To bardzo kosztowne zamówienie - stwierdziła, a jej głos zabrzmiał spokojnie i rzeczowo, pozbawiony przesadnej ekscytacji czy obietnic. - Mogłabym rozejrzeć się za odpowiednim twórcą, ale na tym etapie nie mogę niczego zagwarantować. - oficjalnie była jedynie kustoszką, więc nie mógł od niej oczekiwać zdolności malarskich. Nie zamierzała o tym wspominać, nie przy pierwszym spotkaniu. Nie człowiekowi, którego praktycznie nie znała. Powoli uniosła dłoń i wskazała obrazy rozmieszczone wzdłuż ciemnej ściany. Mroczne pejzaże, cmentarze spowite mgłą, korytarze ginące w absolutnej czerni, sylwetki przypominające bardziej widma niż ludzi. - Czy jest pan zainteresowany którymś z tych obrazów? Przez chwilę obserwowała go kątem oka, próbując odgadnąć, który z nich zatrzymał jego uwagę najdłużej. Potem cofnęła się o krok, wygładzając materiał rękawa ruchem niemal odruchowym. - Możemy przejść do mojego gabinetu, gdzie spiszę wszystkie pana wymagania - dodała, jakby rozmowa o tajemniczych przejściach ukrytych w obrazach była czymś całkowicie zwyczajnym. RE: [11.10.1972] Trial of patience (Astoria Avery, Nicholas Travers) - Nicholas Travers - 04.06.2026 Travers szanował noc, szanował mrok i ciemność spowijającą okolice jak i osoby. Wychował się w rodzinie wilkołaków. Nie raz widział przemiany członków swojej rodziny. Nie raz widział w mroku wilkołaka w akcji. Interesował się czarną magią, nekromancją. Pracował w Komnacie Śmierci. Był dla niektórych jak chodząca śmierć, odziany zawsze w czerń, spoglądający zimnem bijącym od serca przerz oczy. Dlatego rozumiał sztukę mroku. Zainteresował się cieniami i istotami w nich skrywanymi. Te obrazy miały coś, czego szukał, co posiadał. Analizował je dłużej, dokładniej. A przede wszystkim zwracał uwagę na autora dzieła. Bo na pewno nie kupi obrazu, który podpisany jest nazwiskiem zdrajcy krwi, czy mugolaka. Zaskoczył ją. Ale on sam nie był swoim pytaniem zaskoczony. Mówił z przekonaniem, gdyż już takie dzieło przejścia obrazowego widział, a nawet posiadał. Jego mentor, posiadał zdolności znane rodzinie Avery. Nie był wybitnym malarzem, ale za to potrafił takie obrazy stworzyć. Niestety, odszedł. Pozostały po nim ten jeden obraz, wiedza i pamięć. Pytanie to zadał także ostrożnie, wiedząc że są sami. Żadnego więcej klienta tutaj nie było, poza pracownikami. Po atakach na Londyn, kto by chciał tę część galerii oglądać? Po im dodatkowe koszmary nocy, jak już wystarczająco przeżyli? Odmówił przyjęcia kontaktu z kimś innym. Nie było to nic pilnego, co potrzebował wiedzieć już teraz. Być może liczył na to, że Astoria posiada takie zdolności, ale widocznie był w błędzie. Wrócił do ponownego przyjrzenia się obrazom. Dwa po przeciwnej stronie, przykuły jego uwagę. Głębia mrocznego lasu, z elementami czerwieni. Gdzieś w tle kontur postaci i świecące oczy. Gabaryty przekraczające ludzie. Drugim był cmentarz z niezliczoną ilością czaszek. Wykopanych, zamieszkane przez węże. W oddali zamek. Na wzgórzu, przypominające trochę scenerię Little Hangleton. Pełnia księżyca w zimnych kolorach. - Możemy udać się do Pani gabinetu, aby omówić szczegóły zamówienia.Odpowiedział, patrząc właśnie na ten drugi obraz. Sprawdził autora, czy aby nie malowały go czyjeś brudne ręce. Jeżeli nie, zapewne go kupi. RE: [11.10.1972] Trial of patience (Astoria Avery, Nicholas Travers) - Astoria Avery - 11.06.2026 Kiedy odmówił kontaktu do innego twórcy, odnotowała to bez komentarza. Jedynie skinęła głową, przyjmując jego decyzję z profesjonalnym spokojem. Była jednak na tyle inteligentna, by zauważyć subtelne rozczarowanie ukryte pomiędzy słowami. Najwyraźniej liczył na coś konkretnego. Mimo to zanotowała sobie tę informację gdzieś z tyłu głowy, w miejscu przeznaczonym dla spraw wymagających późniejszego zastanowienia. Być może wróci do tego za jakiś czas. Być może porozmawia z ojcem. Być może sama przeanalizuje możliwości. Na razie jednak pozostawało to jedynie odłożoną myślą. Powoli ruszyła w stronę swojego gabinetu. Miękkie światło świec zostawało za nimi, ustępując miejsca jaśniejszym częściom galerii. Po drodze minęli kilka innych sal wystawowych. Tu i ówdzie pracownicy zajmowali się dokumentacją nowych nabytków albo przygotowywali kolejne dzieła do renowacji. Dotarła do drzwi swojego gabinetu i otworzyła je lekkim ruchem dłoni. W środku panował znajomy porządek. Regały pełne specjalistycznych ksiąg i katalogów. Stosy dokumentacji. Próbki pigmentów. Kilka niewielkich obrazów oczekujących na ekspertyzę. Na biurku wciąż leżały notatki dotyczące renowacji dzieł przyjętych po pożarach. Astoria weszła pierwsza. Usiadła na swoim miejscu z naturalną swobodą osoby, która spędzała tutaj znaczną część dnia. Dopiero wtedy uniosła wzrok na Traversa. Gestem dłoni wskazała fotel stojący naprzeciw. Sama sięgnęła po pióro i otworzyła skórzany notatnik, którego kartki były już częściowo wypełnione zapiskami dotyczącymi innych zamówień. Przez moment obserwowała go ponad krawędzią biurka. W jasnym wnętrzu gabinetu wydawał się jeszcze bardziej kontrastować z otoczeniem. - Zapiszę wszystkie pana oczekiwania - poinformowała spokojnym tonem. Po tych słowach zanurzyła stalówkę w atramencie i rozpoczęła pracę. Najpierw ustalili kwestie najbardziej podstawowe. Rozmiar dzieła był jednym z najważniejszych elementów całego zamówienia, ponieważ to od niego zależały późniejsze decyzje dotyczące kompozycji, ilości szczegółów oraz sposobu prowadzenia wzroku odbiorcy. Astoria pytała o miejsce przeznaczenia obrazu, o przestrzeń, w której miał zawisnąć, o charakter wnętrza, które miał dopełniać. Notowała szybko i starannie, a kolejne zdania układały się na pergaminie równymi rzędami eleganckiego pisma. Później rozmowa zeszła na temat samej kompozycji. Wraz z każdą odpowiedzią coraz wyraźniej dostrzegała zarys wizji, którą próbował jej przedstawić. Gdy zamierzała zadać kolejne pytanie, ciszę gabinetu przeciął nagły świst. Dźwięk był tak charakterystyczny, że natychmiast rozpoznała go, zanim jeszcze zdążyła odwrócić głowę. Poczuła, jak coś nieprzyjemnie zaciska się w jej żołądku. Nie. Tylko nie znowu. Następnej chwili przez uchylone okno wpadła kolorowa koperta. Przeleciała przez pomieszczenie z prędkością małego pocisku. Znajoma pieczęć rozwarła się z donośnym trzaskiem, a skurwyjec zaczął swą pieśń. Płynnym ruchem sięgnęła po różdżkę. Ogień pochłonął pergamin w jednej chwili. Krzyk urwał się w połowie dźwięku. - Najmocniej przepraszam za te… niesprzyjające warunki - odezwała się głosem pozbawionym irytacji, jedynie z rezerwą kobiety, która właśnie po raz kolejny została zmuszona do gaszenia pożaru wywołanego przez cudzą złośliwość. W duchu natomiast zaczynała coraz poważniej rozważać odnalezienie winowajców. I zadbanie o to, by bardzo długo nie przyszło im do głowy wysyłanie kolejnych skurwyjców pod adres galerii. RE: [11.10.1972] Trial of patience (Astoria Avery, Nicholas Travers) - Nicholas Travers - 05.07.2026 Przemierzając korytarz i mijając kilka wystaw, Travers jedynie rzucił okien, aby zlokalizować, na jakie jeszcze tematyki została podzielona galeria. Nie przykuwały dla niego większej uwagi niż ta część, do której został zaprowadzony przez pannę Avery. Gdy tylko znaleźli się w gabinecie tutejszej właścicielki, porządek tego miejsca, od razu rzucił się w oczy. A to pochwalał Nicholas. Porządek, żadnego chaosu. Nawyk widocznie odziedziczony po jego mentorze, który miał spaczenie względem poukładanych rzeczy i zachowania czystości. Wszystko wyglądało tak, jakby miało swoje uporządkowane miejsce. Łatwe do odnalezienia. Travers zajął wskazany fotel, przed biurkiem panny Avery, która przygotowywała się do spisania jego próśb zlecenia na obraz. Nie przejmował się tym, że jego natura mrocznego czarodzieja o chłodnym spojrzeniu, mogła mocno kontrastować się z tym jasnym otoczeniem. Powiada się, że kontrasty czasem dobrze współgrają. Rozmiar dzieła. Najchętniej Nicholas przyjąłby formę pionową dzieła. Wymiary jakie podał, mieściły się w okolicach średnich, standardowych, jakie najczęściej ludzie kupują. Na razie nie decydował się na coś wielkiego. Taki jeden wielki obraz miał już w swoim domu. Sam obraz miał przedstawiać fragment szkockiego cmentarza Graveyards, ukazany w mroku nocy o pełni księżyca. W tle tego miejsca, miał zostać ukazany wilkołak. Stworzenie nocy, naznaczone klątwą, co było symbolem jego rodziny, jego rodu. O tym też mówiło jego nazwisko. Nie zdradzał jej swoim spojrzeniem i mową, jakoby miał być jednym z nich. Z tych, co klątwą są napiętnowani. Nie zdradzał sobą żadnych emocji, niczego. Pozostawał wciąż tajemniczy. Ich rozmowę kolejny raz przerwało pojawienie się wyjca. Za taki czyn, Nicholas ukarałby winowajcę surowo. Chociażby rzuceniem klątwy. Takiej, która pozwalałby mu wrzeszczeć za każdym możliwym otworzeniem ust. Aby mowa tego pomysłodawcy, zamieniła się wyjec i zmuszała go do milczenia. - Sugerowałbym odnaleźć sprawców i solidnie ukarać.Rzekł z przekonaniem, jakby on tak postąpił. Bo sam nie tolerował takiego zachowania. Wręcz zdolny byłby odebrać życie tym, którzy zakłócają spokój i porządek. Jeżeli mieli wszystko omówione, dokończyli formalności kupna i zapłaty za obraz, który wcześniej Nicholas wybrał z dostępnych w Galerii. Z pomocą zaklęcia pomniejszającego, zapakowany obraz mógł zabrać ze sobą. Postać opuszcza sesję RE: [11.10.1972] Trial of patience (Astoria Avery, Nicholas Travers) - Astoria Avery - 06.07.2026 Kiedy za Nicholasem zamknęły się drzwi gabinetu, Astoria odprowadziła je wzrokiem jeszcze przez krótką chwilę, jakby upewniała się, że wraz z klientem zniknęło również całe napięcie, które towarzyszyło ich spotkaniu. Dopiero wtedy pozwoliła sobie na cichy, ledwie słyszalny wydech. Nie był to oddech ulgi, a raczej zmęczenia. Takiego, które nie ciążyło mięśniom, lecz głowie. Zebrała notatki sporządzone podczas rozmowy z Traversem, starannie ułożyła pergaminy w odpowiedniej teczce, po czym zamknęła gabinet i przeszła do swojej pracowni mieszczącej się głębiej w galerii. Tam, gdzie odwiedzający niemal nigdy nie zaglądali. wsunęła cienkie rękawiczki, odgarnęła włosy za ucho i pochyliła się nad kolejnym obrazem, którego powierzchnię pokrywała cienka warstwa magicznej sadzy. Powolnymi, niemal rytualnymi ruchami oczyszczała fragment po fragmencie, zatrzymując się co jakiś czas, by zmienić narzędzie, sięgnąć po jaśminową herbatę, która zdążyła już wystygnąć, albo odsunąć się o krok i ocenić efekty swojej pracy z odpowiedniej perspektywy. Przez resztę dnia nie opuściła pracowni ani razu. Nie chciała ryzykować. Nie chciała obserwować kolejnego klienta, który mimowolnie stanie się świadkiem tego groteskowego przedstawienia. Jeżeli przeklęte dzieci postanowiły urządzić sobie z galerii cel swoich żartów, to przynajmniej nie zamierzała dawać im publiczności. Co jakiś czas przeklęta wyjąca koperta przeszkadzała w jej skupieniu. Za każdym razem sięgała po zaklęcie ognia i paliła przedmiot w nadziei, że to już ostatni raz. Wieczorem, gdy skończyła oczyszczać dzieło, palce miała lekko zesztywniałe. Rozprostowała je powoli, czując przyjemne ciągnięcie w stawach, po czym uporządkowała stanowisko z tą samą dokładnością, z jaką każdego dnia kończyła pracę. Dopiero teraz, gdy cały dzień dobiegł końca, spróbowała uporządkować wydarzenia ostatnich godzin. Policzyła je niemal odruchowo. Dziesięć. Dziesięć przeklętych skurwyjców jednego dnia. Na samą tę myśl poczuła, jak lekko drga jej powieka. Jeszcze kilka miesięcy wcześniej uznałaby to za wyjątkowo niewyszukany dowcip. Dzisiaj miała ochotę udusić sprawców własnymi rękami. Jeżeli jeszcze raz spotka te małe utrapienia losu, naprawdę przestanie przejmować się tym, że są dziećmi. Być może nie zrobi im większej krzywdy. Ale jakaś wyjątkowo nieprzyjemna klątwa zdecydowanie wchodziła w grę. Koniec sesji
|