Jasne, że mu zależało. Powinien to dosadniej okazywać, może więcej mówić, wykonywać więcej jednoznacznych gestów, ale było jak było, a proces oswajania bardzo mozolnie i wolno poruszał się do przodu. Poruszał. Najważniejsze było to, że nie stał i nie cofał, mimo wspomnianych robionych czasami kroczków w tył. Ze strachu przed własnym ośmieleniem czy przed tempem, w którym niektóre rzeczy przyśpieszały niezależnie od niego. Poczucie braku kontroli nad tą relacją sprowadzała na naprawdę grząski grunt.

- Ay, czasami miewam. Przypomina to bardziej letarg niż "spanie". A moje sny to miraże przeszłości albo oddźwięki teraźniejszości, a nie... różowe słoniki, przed którymi uciekasz, bo chcą cię zjeść. - Ludzka wyobraźnia nie miała ponoć granic, dlatego w głowie, podczas snu, podsyłała tak zwichrowane i zwariowane wizje, że filozofom się o tym nie śniło. - Tak. Ale nie z powodu zmęczenia organizmu. Tylko tego. - Popukał się palcem w głowę. - No i dzień jest nurzący. W dzień jakoś automatycznie robi mi się sennie. Ale też nie tak, że muszę iść spać i koniec. - Mógł się czymś zająć - i często czymś zajmował. Nie mógł spać i spać i spać, choć wieczny letarg wydawał się aż nadmiernie kuszący. - Joseph twierdzi, że niektóre wampiry potrafią zasnąć na całe lata. Te starsze. - Dodał na końcu, bo to była dość istotna różnica. On był młodą dupą. Nawet jeszcze nie zdążył odczuć jakkolwiek upływu czasu - że wszyscy się starzeją, zmieniają, a on nie. On zawsze będzie taki sam. Zawsze. - Ouch. No to ssie pałkę. - Gdyby kultura leczenia takich blokad psychicznych była w tych czasach bardziej rozwinięta, to Sauriel pewnie poleciłby jej udanie się z tym do psychologa. Pewnie bezsenność też się tak dało uleczyć. Albo lepszymi medykamentami. Ale były czasy jakie były. Victorii pozostawały eliksirki, które sama sobie warzyła. - A skąd się to w ogóle wzięło? Ta bezsenność. - Nie był pewien, czy to pytanie nie było zbyt intymne. Za tym mogło się kryć sporo nieprzyjemności. Jakieś wydarzenie, które nią absolutnie wstrząsnęło. No ale skoro tak luźno zadawali sobie pytania, to postanowił zaryzykować. Miał takie pojęcie, lekkim słowem mówiąc, o Victorii, że powie, jeśli jej coś nie podpasuje. A przynajmniej była to jego nadzieja. Naprawdę nigdy nie wiedział co zrobić ze smutnymi ludźmi. I nawet nie chciał mieć z nimi styczności. Miał dość pocieszania i ocierania łez innych. Nie wiedział, kiedy się to zaczęło, ale zamiast jak kiedyś - współczuć, zazwyczaj odczuwał irytację.

- Ay. Nie kłócą. - Zabrzmiało to bardzo ponuro z jego strony mimo tego, że słyszał, że to był żart Victorii. No było to po prostu śmieszne. A co człowiekowi pozostawało w pewnym momencie jak nie czarny humor? Więc koniec końców Sauriel uśmiechnął się pod nosem i rzucił Victorii spojrzenie mówiące, że żarcik docenił. - Woreczek krwi zawsze pod ręką. - Obrzydliwe. Ale cały ten akt picia krwi był obrzydliwy. A przynajmniej w tych krótkich chwilach, kiedy przemawiała przez to jego ludzka część. Bo ta większa i przeważająca wcale tak o tym nie myślała. Za to o czymś sztucznym, o zapychaczach... wywoływało to jakieś takie niezadowolenie jego bestii. Jego samego. Coś odpychało. Nie, nie, Saurielu, nie będziemy się żywić ścierwem. Będziemy się żywić tym, co najlepsze.

- Nie no, pewnie, że się interesowali. Każdy jest ciekaw. Jak to jest, czy śpię w trumnie, czy boję się krzyży. Jak obiektem naukowym, skoro już użyłaś tego słowa. - Może nawet usłyszałby coś lepszego. Parę lepszych słów. Gdyby tylko komuś na to pozwolił. Ale nie pozwalał. - Poobcinałem kontakty, jak zostałem wampirem. A i wcześniej ciężko powiedzieć, żebym świecił przykładem wylewnego i miłego gościa.

Brylował na granicy. W tych pytaniach i temacie, jakim się pojawił, był na granicy między tym, że nie przeszkadzało mu gadanie o tym a tym, że nie chciał się nad tym zastanawiać. Tylko że nie miało to sensu. Bo nie możesz gadać o czymś, nie zastanawiając się nad tym. Możesz się odciąć do pewnego stopnia, ale nigdy nie stworzysz wielkiej granicy, po której będziesz sobie skakać niczym ta sarenka. Oj nie, raczej będziesz jak koza, co to skakała a nóżkę złamała. Jakkolwiek szła ta dziwna wyliczanka, czy tam wierszyk, bo Sauriel jej nie pamiętał. I tak, pojawiła się teraz ona w jego głowie, kiedy tak chodził po tym pomieszczeniu i zwiedzał, starając się nie skupiać, a jednocześnie skupiając. Nie myśleć, a jednocześnie myśleć. I niby mu to nie przeszkadzało, ale w sumie czuł, że wystarczy maluuutki podmuch wiatru i zacznie przeszkadzać w kurwe.

- Joseph to bardzo stary wampir. Z rodziny Rookwood. I mam dosłownie na myśli BARDZO stary. - Joseph nigdy nie powiedział wprost, ile ma lat, ale jego opowiastki świadczyły, że parę wieków już widział. Sauriel nawet nie chciał pytać, choć był trochę ciekaw. Nie miał zaufania do tej istoty i bał się jej. Choć tak naprawdę... w zasadzie był lepszą wersją ojca. Eryka. - Przemienił mnie, kiedy chciałem rzucić rodzinę, założyć sombrero i wyjechać do Meksysku. Eryoki nie do końca spodobał się pomysł rzucenia rodziny, więc nie bardzo miał coś przeciwko. Wyszło całkiem skutecznie, bo szczerze mówić przez rok byłem tak przerażony że uciekanie totalnie wyleciało mi z łba. A teraz to już mi wszystko jedno. - Uśmiechnął się mówiąc, że wyszło całkiem skutecznie i mówił o tym całkowicie lekko i normalnie, jakby opowiadał widziany film, a niekoniecznie o własnych przeżyciach. Ale to dlatego, że opowiadał bardziej film, opowieść. Nie chciał zagłębiać się w to, że był jej główny bohaterem. Bo wtedy przypominał sobie jakie to totalnie spierdolone. A tego naprawdę nie chciał.

- Rozumiem - No tak, Isabella wyglądała na taką, która się rządzi. I tak brzmiała z opowieści Tori. - Twoja matka wygląda na taką szprychę. Zauważyłem, że nasi rodzice to są biegunowi. Moja matka jest cichutka jak twój ojciec. Są bardzo łagodni. Znaczy - na takiego twój ojciec wygląda. - Poprawił się, no bo nie znał jej ojca, ale po prostu tak się zaprezentował. Jak Anna. - Komu nie brakuje asertywności przy tych czystokrwistych skurwysynach niech pierwszy rzuci kamieniem. - Miał tutaj na myśli rodziców. Ale czasami czarnowłosy rzucał takimi tekstami że nie trzeba było być geniuszem i mistrzem dedukcji żeby zauważyć, że nie był fanem teorii czystej krwi i głoszonych przez Czarnego Pana twierdzeń. Sęk w tym, żeby uważać, przy kim się to mówi. A on nadal nie był pewien, na ile powinien był się pilnować przy Victorii i czy to wszystko naprawdę nie było jakąś spierdoloną farsą. Przekonywał się jednak ciągle do niej. I coraz bardziej ją lubił. Tak po prostu.

- Raczej na odwrót. Wysiłku to ode mnie wymaga byciem miłym. A opryskliwy i złośliwy jestem naturalnie. - Uśmiechnął się znowu pod nosem. No jak kogoś polubił to było inaczej. Ale normalnie tak - musiał się wysilać, żeby być sympatyczny. To ten cynizm wpisany w DNA. - Jaasne... może kiedyś skorzystam. Ale wzajemnie. Jakbyś potrzebowała, nie wiem. Porad prawnych. Ewentualnie obić komuś mordę. - Nie to, że nie był przekonany, że mu nie pomoże. Nie był do końca przekonany, czy chce od niej pomoc i wciąganie jej gdzieś w głąb jakichś dziwnych koneksji. Chociaż spodziewał się tego, że i tak się to stanie. Kwestia czasu. - Możesz mi czasem sprezentować coś milusiego do głaskania w ramach pomocy Dachowemu, Czarnemu Kotu. - Smirknął, spoglądając na Viki.

Kilka kroczków w przód. Nieśmiałych. Małych. Wielkich. Staranność filtru emocji została zastosowana, więc wystarczyło się nie dać pchnąć w jedną ze stron. To jest - w tylko jedną, konkretną stronę. No tak, bo o ja pierdole było jednym z pierwszych komentarzy, jakie przychodziły do głowy, ale że Victoria nie klęła, nigdy nie słyszał (słyszał jak była pijana, a że on też był to jakoś mu to uciekło) to teraz na nią spojrzał z uniesionymi brwiami, zdziwiony. I rozbawiony. Jej reakcją, a konkretniej to właśnie tym przekleństwem. Kiedy zobaczył jej minę to nie potrzebował właściwie słów czy zapewnień. To takie szokujące? W tym ponurym świecie? Za często myślał, że na to nie zasłużył. Że zasłużył na coś lepszego. Na lepsze życie. Ale potem spoglądał na to, co robi i właściwie zmieniał zdanie, by następnie się mieszać, że przecież to ciąg przyczynowo skutkowy. I chyba samego siebie usprawiedliwiać? Gdyby tylko było przed czym...

- Mi też. - Odpowiedział. Ale ta odpowiedź była też zakończeniem fazy tego tematu, bo dalej posuwać się nie chciał. - Ooo... uroczo. - Uśmiechnął się wyobrażając sobie taką malutką Victorię, która kica przy tatusiowym kociołku i jeszcze jest pat patana po główce. - Masz siostrę? - Kompletnie mu to umknęło. Ale w sumie... nie pytał. - Ja się gapiłem na te kwiaty Anny. Ale teraz... hmm... no nie układa nam się za bardzo. - I to nie była tylko jej wina. Miał do niej tyle żalu, gniewu i złości, że nie potrafił na nią zawsze spoglądać i myśleć: mama, którą kocham. Nie. Głównie widział strach i nienawiść, że jest to "matka, która mnie zdradziła". - Hehehe... - Bardzo spodobała mu się ta wstawka z wydziedziczonymi, chociaż to właściwie nie był żart. To było zabawne, bo było prawdziwe. - Lubię strasznie usprawiedliwianie tego całego syfu tradycjami i "bo moja babka tak robiła". - Czy tam dziadek, wstaw co wolisz. Śpiewki były podobne. - Ale przestałem się dziwić, że to wszystko jest przekazywane dalej. - Że te emocje są przenoszone. Robili dzieciakom wodę z mózgu. I dzieci, bezbronne, nic z tym nie mogły zrobić.

- Ja też. - Może sprzedał to w żartobliwej formie, ale miał na myśli to, co powiedział. To się odnosiło do tego, że wolał uchodzić za słownego człowieka. Problem w tym, że nie wszystkie słowa do tego zaliczał, ale to już była jego własna hipokryzja. Niespójność. - Lubię miluśne rzeczy. Żeby nie powiedzieć, że mam obsesję. Mam czuły zmysł dotyku. Więc lubię miziać rzeczy. - Tak trochę long story short. Sam nie był pewien, skąd mu się ta obsesja wzięła, bo chyba tak by to nazwał biorąc pod uwagę jakie dziwne rzeczy potrafiły mu sprawić przyjemność. - Dlatego koty są wspaniałe. Ciepłe. Miękkie. I futrzaste. Perfekcja. - Spojrzał bokiem na Victorie. - Ja jestem zimny i niefutrzasty. I mało miękki. - Zmacał swój biceps i klatkę dla upewnienia się. - Nołp, nie miękki.

Niektóre rzeczy były tylko sekretami w ludzkiej głowie. Stanowiące historię, w której tak naprawdę nic nie stoi na przeszkodzie, żeby się nią podzielić, a jednak był opór. Bo to było pokazywanie siebie całego, nawet jeśli rzeczy w ludzkiej głowie naturalnie ulegały wypaczeniu. To naturalne. W tym krótkim wypadku i minimalistycznie opowiedzianym nie było jednak czego wypaczać. Pozostawało tylko niezrozumienie intencji. Tylko czy dało się je zrozumieć? Kiedy tylko Sauriel sobie stawiał pytanie dlaczego od razu się gubił. Nie wiedział nawet, w którą stronę podążać myślami. W końcu pozostało tylko nie ma znaczenia. Bo nie miało. Na takim etapie to już naprawdę nie miało absolutnie żadnego znaczenia.

- Maluszek. - Sauriel rodzeństwa nie miał, za to kuzynostwa od groma. - Ay. Troszczy. Na swój sposób. Przy okazji trochę boi. Ale mam jej za dużo do zarzucenia, żeby było między nami dobrze. - Zdawał sobie sprawę z tego, że Anna go kochała. Że był dla niej nadal synem. Że się martwiła i że żałowała. Jego samego. I być może tego, że jednak nie zrobiła nic więcej, kiedy była powinna. Powiedzieć, że miał jej to za złe to było niedopowiedzenie. Nienawidził jej za to. Chyba nienawidził jej bardziej niż Eryka, bo przynajmniej po nim wiedział, czego się spodziewać i nie miał żadnych oczekiwań. Ale wobec niej miał. Kiedyś.

- Już miziałem. - Uśmiechnął się. - Wspaniała książka. Powinna być standardem na zajęciach. - Większość uczniów traciłaby przy tym ręce, ale było to poświęcenie, na które czarnowłosy był gotów. - Wolałbym co pełnię wyć do księżyca i biegać po słoneczku. - Z dwojga złego lepiej w tę stronę. Na wilkołactwo były eliksiry. Były sposoby żeby je oswoić i zapanować nad nimi. Animagowie pomagali wilkołakom. - Jakoś wilkołak mniej przeraża niż trup na szczycie łańcucha pokarmowego. - Fakt, wilkołaki były niebezpieczne. Jedną noc. A potem... żyli jak ludzie. Owszem, mieli swoje problemy i to nie do końca było tak, że ich życie nie różniło się od poprzedniego. - Wiem. Przecież czasami ocieplałem swoje ciało jak cię dotykałem. - Spojrzał na nią krótko z boku, jakby z takim "no co ty do mnie mówisz", ale jednocześnie uśmiechem pod nosem. To z tego piecyka.

Kiedy coś zostało spierdolone to wiedza o tym dlaczego tak się stało jakoś pomagała iść dalej. Zostawić pewien etap za sobą. Niektórzy mieli syndrom wyparcia i nie chcieli wyjaśnienia przyjąć - niestety. Niekiedy, z drugiej strony, o wiele łatwiej było o czymś zapomnieć, zignorować, niż objąć to ramionami i trzymać przy swojej klatce piersiowej, żeby ciężej się oddychało. Sauriel niby znał odpowiedź. Niby została mu rzucona w twarz - poniekąd. Za karę. Och, jaki to byłby wstyd, gdyby Sauriel uciekł, opuścił rodzinny dom! I nie tylko dom. Śmierciożerców również. Ale prawda była taka, że to był tylko pretekst, zapalnik. Przynajmniej tak podejrzewał czarnowłosy. To "niby" kryło nadal w sobie dużo niewiadomych. Może przez ten proces wyparcia. Może przez to, że niedostatecznie wiele razy pytał, albo zadawał złe pytania. Teraz to już naprawdę było wszystko jedno.

Sauriel nie miał tylko zarzutów i wyrzutów wobec matki. Patrząc wstecz doceniał to, że była i że starała się zrobić cokolwiek. Że miał jej ramiona, do których można się było przytulić i pocałunek w czoło przez noc. Bez tego to życie byłoby jeszcze bardziej smutne i spierdolone. Jednak tak - powinna czuć się winna. Miała za co. I nie chciał jej zadręczać, ale jednocześnie kiedy miało dojść między nimi do interakcji, która na współczucie czy winę naciskała, ooo... że tak zażartuję: krew strzelała Saurielowi do głowy. I szlag jasny go trafiał.

- Daj spokój. Żarty w tej szkole to była jedna z niewielu przyjemności. No, chyba że cię woźny złapał. - Mężczyzna był absolutnie popierdolony i paradoksalnie zamiast tłumić to złośliwość Czarnego Kota to tylko ją napędzał. DOlewał oliwy do ognia. Wtedy jakoś ta niemądra głowa nie brała pod uwagę, że taka walka to tylko stracone siły i karanie samego siebie. Że nic się nią nie da wywalczyć. Choć nawet teraz uważał, że dało. Była to walka o samego siebie. O to, żeby się jeszcze nie poddać, zachować charakter i ogień w środku. Czy było warto? Nie powiedziałby, że nie. Ale z pełnym przekonaniem nie powiedziałby, że tak. - Gość był popierdolony. -  Do dzisiaj miał po nim blizny. I nie tylko po nim, ale że ktoś taki siedział w Hogwarcie, szkole dla DZIECI... no to było całkowicie interesujące. I zdaniem Sauriela nie powinno mieć to miejsca. Ale jego zdaniem wiele rzeczy nie powinny mieć miejsca, a jak to już omówili z Victorią - ludzie byli zjebani. Koniec i kropka.

Spojrzał na kobietę z miną "whaaat" i  niedowierzaniem, kiedy wspomniała o tym skundleniu. Aż go zimny dreszcz przeszedł (bo ciepły nie mógł). To był ten głupi moment kiedy zastanawiasz się, czy ktoś coś podejrzewa, czy coś zrobiłeś nie tak, czy może to tylko niefortunny dobór słów. Przynajmniej apropo tego skundlenia. Ale kiedy spojrzał na Victorię to zobaczył - to RACZEJ dobór słów. Bo skundlony już był. W końcu miał bardzo krótką smycz.

- Jakbym był owłosiony to bym miział samego siebie. - Wink winknął w jej stronę i chciał zrobić coś trochę wulgarnego... ale się powstrzymał. - Zadziwiająco często się przy tobie powstrzymuję i gryzę w język. - Okej, na początku mu to przeszkadzało.- Spodziewałem się, że powiesz: mogę ci dać eliksir na porost włosów. - Prychnął śmiechem. - Dobrze wiedzieć, że moja przyszła żona dba, żeby nie zostać wdową. - Zażartował z tego, bo teraz czuł, że już mógł sobie na to pozwolić. Chyba oboje się nie spodziewali, że dotrą do punktu, w którym będzie im się tak dobrze ze sobą spędzało czas. Tak... normalnie. Że aż nawet sami będą szukać swojego towarzystwa. No bo w końcu Sauriel mógł przeprosić i iść. Victoria mogła przyjąć przeprosiny i sama przeprosić, ale jest zajęta i nie czasu na gości. Wymówek zawsze było dużo.

- Dementora nie zaliczyłbym do rodzaju "człowiek". - Więc i skala pomiaru była inna. Wśród czarnomagicznych stworzeń było mnóstwo potworów. Imperiusy. Na ten przykład. - Łoh. Zabrzmiało poetycznie.
Jaki czar sprawił, że w cudzej boleści
Dusza jak w lochu z bólem swym się mieści?
Gdy na cokolwiek Ciało się użala,
Choć czuć nie mogę, czuję, jak mnie spala - Zaintonował właściwie trochę prześmiewczo, przybierając iście dramatyczną pozę rodem z teatru. A zaraz spojrzał podejrzliwie na Victorię, kiedy wyleciała z tym napiciem się.

- Ay. Wyjątkowo powiem, że herbaty. - Zamiast jakichkolwiek procentów.