Gdyby nie ta cholerna klątwa u Roberta w tak widocznym miejscu, a już gdyby jego brat nie dostał nagle jakiegoś nieznanego ataku, NIE ruszałby tego golfa.  Richard działał instynktownie, obawiając o życie brata. Już nawet pierwsze, co mu przyszło do głowy, to że klątwa mogła go zabijać. Ale na całe szczęście – nie miało to miejsca. Rozcięty nie mocno golf można było przecież naprawić zaklęciem. W najgorszym wypadku Richard odkupi Robertowi aż z pięć nowych swetrów tego typu.

Zignorował w tym całym chaosie walkę odbywającą się gdzieś nieopodal. Zawołał Leonarda, aby udzielił pomocy. Ten na całe szczęście, podszedł. W między czasie Richard usłyszał krzyk Sophie, która poderwała się do działania, nie kontrolując emocji. Doprowadziła siebie do bolesnego wypadku. Mieli szczęście w nieszczęściu, że akurat przy ich straganie, znajdowało się niespodziewanie dwóch innych uzdrowicieli, poza Leonardem. Na pytanie Florence, Richard nie udzielił odpowiedzi, spojrzenie kierując na Leonarda, który na całe szczęście stwierdził, że sobie poradzi. Pomógł chłopakowi usadowić Roberta tak, aby jeden czuł komfort a drugi mógł udzielić pomocy. Wtedy wstał i zlustrował sytuację Sophie, chcąc mieć pewność, że i ona otrzymała pomoc. Kolejne jego spojrzenie powędrowało na Charlesa. Ojcowski gniew tym razem sięgnął maksymalnego poziomu.

- DOŚĆ JUŻ TEGO CHARLES!
Krzyknął do chłopaka. Nie chciał, aby ten znów cokolwiek próbował robić. Już wystarczająco pogorszył sytuację i zbeształ reputację rodziny.
- ZABIERAJ TO ŚWIŃSTWO, JAKIE PRZYNIOSŁEŚ BEZ NASZEJ WIEDZY I WYNOŚ SIĘ STĄD!
Miał oczywiście na myśli te pierdolone, chujowe świeczki w formie fallusów. Jeżeli jakieś jeszcze zostały. Bowiem, zostały. Czy to ta jedna na stole, czy również te w kartonach. Jego ton był chłodny, poważny i rozkazujący. Nie tolerował takiego zachowania.

Kolejny raz Richard nie zamierzał się powtarzać a przejdzie do czynów, jeżeli Charles znów go nie posłucha. Według Mulcibera, całej tutejszej sytuacji on był tym winnym. Nie wiedział skąd chłopak miał ten nielegalny towar. Nieuzgodniony z Robertem. Nie otrzymawszy nawet zgody na jego sprzedaż. Nielegalny? Na to wyglądało. Jeżeli Charles sam wykonał tego rodzaju świeczki, powinien się wstydzić.

Ze swojego miejsca nie ruszał się, wciąż będąc przy Robercie i Leonardzie. Kontrolnie sprawdzając, jak idzie leczenie. A także upewniając się, że Charles tym razem go posłucha i opuści to miejsce.

Oczywiście, że nigdy dotąd nie paliła! Choć niektórzy mieli zapewne problem w tym, żeby wyobrazić sobie to, iż na świecie istnieli ludzie, którym nie zdarzyło się nigdy w życiu sięegnąć po papierosa - ona właśnie, Penny, była właśnie takim jednorożcem. Znaczy się - była właśnie takim wyjątkiem. I nie. Nie zamierzała w tym momencie nadal upierać się przy tym, że wszystko było z nią w porządku. Zwłaszcza, że było wyraźnie widać, iż z całym tym papierosem nie poszło jej jakoś najlepiej. W ogóle nie poszło dobrze.

Przyjęła podaną chusteczkę. W tym momencie zapewne wzięłaby od Matthew wszystko, byle tylko dojść do siebie. Poczuć się chociaż odrobinę lepiej.

- D-dziękuje. - z trudem wyrzuciła między kolejnym kaszl i kaszl. Jednocześnie zastosowała się do rady udzielonej przez mężczyznę, rzucając odpalonego papierosa na ziemię. Nie pomyślała przy tym, że może byłoby warto go przydeptać. Jakoś zgasić. Zamiast tego skupiła się na tym, żeby wytrzeć łzy. Przestać kaszleć. Odetchnąć czystym powietrzem i dojść do siebie po kontakcie z tym świństwem. Co też ją tutaj podkusiło?!

- T-tak, napiłabym się w-wody. - tym razem udało jej się nawet wypowiedzieć więcej słów. Kaszel męczył ją coraz mniej, ale wciąż nie zdecydował się ustąpić do końca. Nie poddawał się. Starał się dzielnie walczyć. Co za uparciuch!

Skoro już zdecydowała się na kubek wody, ewentualnie na całą butelkę - cokolwiek mogła dostać na tym całym kiermaszu - rozejrzała się po okolicy, starając się dojrzeć jakieś stoisko, przy którym mogła coś takiego zdobyć. Zamiast tego jej spojrzenie natrafiło na jakieś zamieszanie w okolicy jednego ze stoisk. Typowe. Jak gdzieś się zbierze zbyt dużo ludzi, to zawsze musi się coś odjebać.

Może przy okazji rozjebią stolik tego dupka, który nazwał swoje stoisko Magiczne Różności - przeszło jej przez myśl. Nie zamierzała jednak wypowiadać tego na głos. Tłumaczyć tego, o co w tym wszystkim chodziło. Z czego wynikała jej wyraźna niechęć oraz złość.

- Chyba powinniśmy się stąd p-przenieść. - zauważyła, autentycznie obawiając się, że cała ta awantura mogłaby osiągnąć jeszcze większe rozmiary. Nie chciała się w nic takiego mieszać. Jej skromne doświadczenie mówiło bowiem, że z takiego mieszania się nigdy nie wychodziło nic dobrego. jedynie kolejne kłopoty.

— Jesteś tego pewna? Bo rozróżniam natchnienie mocą od akumulacj magii wewnątrz swojego istnienia, która staje się przyrodzoną i naturalną. Jakby zbieranie energii również zwiększało podaż i magazyn, więc po opuszczeniu jej, w przeciwieństwie do baterii, napływa nowa, już w sposób... Biologiczny. Poza tym egregorzy nie mają stałej materialnej formy, bo są myślą i energią.

Morpheus zauważył, gdy wychodzili, jakieś zamieszanie, ale kompletnie je zignorował. Nie zamierzał mieszać się w incydenty, gdy szedł pod rękę z piękną damą. Nawet jeśli był Longbottomem, który naturalnie szuka guza, ze względu na wadliwe geny, częściej niż większość swoich krewnych kierował się zasadą, że nie jego cyrk i nie jego małpki. Później miał się dowiedzieć niestety, że trochę jego cyrk i jego małpki, bo w sprawę był zamieszany jego współpracownik, Alexander Mulciber oraz jego bliższy znajomy, Philip Nott. W swojej radosnej nieświadomości, podszedł więc do koła fortuny.

— Ja? Myślę, że chciałbym być bogiem porażki — stwierdził. Oczywiście, mógł powiedzieć o byciu bogiem snów, ale to byłoby tak bardzo nudne. Oklepane. Och, Morfeusz, bóg snów. Przecież nikt wcześniej na to nie wpadł. Drugą opcją, która drgała w jego jestestwie, był bóg czasu, ale tego tematu unikał, zwłaszcza pośród osób zakochanych w badaniu umysłów. Pod ubraniem nosił czasozmieniacz. We krwi krążył mu dar jasnowidzenia. W dzień, w którym pierwszy raz cofnął się w czasie, rozumienie jego upływu całkowicie odmieniło się w głowie mężczyzny. Wraz z teleportacją tworzyło coś na kształt kapsuły. Czas płynął dookoła niego, tak jak przestrzeń. Tu i teraz nie istniało w żadnym wymiarze. Jeden z powodów, dla których cofanie się w czasie nie należało do arsenału jego sztuczek randkowych. Był to sekret.

Myśl o bóstwie porażki wypłynęła wraz z tym jednym nazwiskiem, które rozbrzmiało w żarcie ze sceny.

Kolejka do loterii przesunęła się i stanęli przed kołami, razem z zakupionymi losami, co uczynili chwilę wcześniej.

— Niechaj przyniosę ci szczęście, w takim razie, o patronko nauki, która zdaje się teraz na ślepy los. Niechaj porażka popłynie inną drogą, niż przez twoje ręce — mrugnął okiem do kobiety, bawiąc się ideą swojej boskości i rozpoczął losowanie.

Wyczarowanie szklanki czy butelki z wodą, nie przyniosłoby efektu. Oszukiwanie się w tej kwestii było pozbawione sensu. Na całe szczęście Penny nie musiała zwracać uwagi na wiążącą się z tym pomysłem głupotę, skoro ten nie został wypowiedziany na głos. Cóż... tyle dobrego. Zareagowała natomiast na pytanie o alkohol. W innych okolicznościach zapewne by nie odmówiła, ale teraz?

- N-nie. - padło z jej strony krótkie. Konkretne. Jedno tylko słowo, ale niczego więcej nie było potrzeba. Przynajmniej w tym momencie. Bo i Matthew przecież nie mówił o tym alkoholu na poważnie. Tak to zdawało się wyglądać?

Strefa gastronomiczna brzmiała w tym przypadku jak dobry plan. Sensowny pomysł, którego realizacją powinni się znaleźć. Obydwoje, skoro mężczyzna najwyraźniej zdecydował się jej pomóc. Towarzyszyć? Albo po prostu chciał odzyskać swoją chusteczkę! Zganiła się w myślach, zarazem na tą chusteczkę spoglądając. No przecież mu takiej nie odda. Bez sensu. Kompletna głupota.

- Chodźmy. - zamiast dłużej się nad tym zastanawiać, kiwnęła głową. Na szczęście miała przy sobie trochę pieniędzy. Było ją stać na kubek czy dwa wody. A także na kilka innych rzeczy, gdyby przypadkiem zachciało jej się trochę zaszaleć na tym całym kiermaszu. Kto zresztą wie? Może zakupowe szaleństwo pozwoliłoby jej zapomnieć o tej całej aferze z blondynek, który odwiedził Zaczarowane Różności w celu dokonania reklamacji?

Zdawało się brzmieć niczym całkiem sensowny plan.

Jeden krok. Drugi. Trzeci. Dziesiąty? Potrzebowali kilku chwil, żeby oddalić się od straganów i zamieszania, które zdawało się tutaj trwać. Teraz trzeba było jeszcze tylko stanąć w kolejce. Odstać tutaj swoje. Poczekać na moment, kiedy wreszcie przyjdzie im się dostać do kasy. Całe szczęście ta wydawała się całkiem sprawnie posuwać do przodu. Nie wyglądało na to, żeby mieli spędzić tutaj cały dzień.

- Nie zapytałam Ciebie, Matthew, czy masz jakieś plany na Lammas? Tylko porwałam prosto na poszukiwanie wody. - zagadała, wcale jednak nie speszona tym, że te ewentualne plany mogła mężczyźnie pokrzyżować. Bo gdyby faktycznie były istotne, to by zapewne ją po prostu zignorował. Nie zagadywałby. Nie próbował pomóc. Penny nie była jednak tak do końca głupia. Co najwyżej jakoś tak w jednej czwartej.