Święto żniw nie było dla niej. Nie interesowała się takimi plebejskimi wydarzeniami. Niby czemu miała cieszyć się z tego, że rolnicy zebrali plony? To się działo [*]co roku[*]. Jasne, niech świętują koniec roboty w sezonie, ale może nie na ulicach miast? I nie tuż przed JEJ domem? Od początku stawiania straganów, Peppa z przewrażliwieniem reagowała na każdy dźwięk dochodzący z zewnątrz. Jak oni śmieli zakłócać jej spokój! I teraz nawet nie może wyjść, bo ktoś pomyśli, że bierze w tym udział.

Niestety wyjść musiała. Tak się złożyło, że poprzedni dzień spędziła w domu i po prostu nie mogła dłużej siedzieć w zamknięciu. Ubrała swoją niemal najlepszą suknię z białej koronki, a na idealnie uczesane włosy ułożyła farbowany na perłowo pleciony kapelusik przygnieciony ciężarem sztucznych kwiatów i innych ozdóbek.

Słońce się schowało, więc zrezygnowała z obnoszenia się z koronkową przeciwsłonką. Opuściła kamienicę z zadartą lekko głową, by dobitnie ukazać światu swoją wyższość nad tym prostackim festiwalem.

Po czym poszła na loterię, bo ojciec zostawił jej i Jamesowi po losie. Wepchnęła się w kolejkę, bo jakby inaczej, po czym odebrała swoją nagrodę.

Tymczasem do jej uszu doszedł głos prezentera ze sceny. Akrobaci z cyrku? Och, to akurat mogła zobaczyć. Miarowym tempem ruszyła w stronę widowni, by wepchnąć się na sam przód. I co tam zobaczyła? Przepiękne białe róże. Idealne do jej dzisiejszego stroju oraz wystroju sypialni. Musiała je mieć.

Nie spuszczając wzroku z cennego fanta, wystrzeliła w górę zakoronkowaną dłoń, nim ktokolwiek inny wszedłby jej w drogę. Po chwili posłała w stronę prezentera jeden ze swoich najbardziej uroczych uśmiechów. Niech tylko śmie jej nie wybrać.

Diva w koszu zwinęła się w kłębek i postanowiła spać. Ludzie przy scenie na szczęście zajmowali swoje miejsca i obyło się bez żadnych innych ekscesów. Już żadnych nawoływań i krzyków, może poza tymi, które się pojawiły, kiedy prowadzący wyszedł na scenę i ktoś zawołał, że jeśli chodzi o znikanie to Loretta powinna się zgłosić. Pałał do tej kobiety niechęcią przez to, że z jego perspektywy skrzywdziła Notta, a teraz w zasadzie zaczynał jej współczuć, ponieważ dużo ludzi osiadało na jej ramionach i z szyderstwem na ustach się wypowiadało o kobiecie, którą znali z gazet goniących za sensacją. To samo potrafili robić z Nottem, któremu przecież tak bardzo zależało na swojej dobrej reputacji.

Ile na reputacji zależało Cyrkowcom? Na pewno tyle, żeby nie mieć na swoich plecach złej famy, która odgoniłaby od nich chętnych do zajrzenia na występ. Raz nawet obiła mu się o uszy plotka, że chyba zachęcali rodziców do nauki szermierki swoich dzieci tutaj? Była inspekcja detektywa Longbottoma (któregokolwiek z tej rodziny) i... nie potrafił tego wyłowić ze swojej pamięci, a rozdrażniony tym rozgonił myśli i skupił się na tym, co się działo. Nawet te ruchy różdżki osoby zabezpieczającej scenę przed ogniem była w chwili obecnej hipnotyzująca, bo zamieniała poprzednie myśli na zastanowienie, co tu się w zasadzie będzie działo.

Laurent powinien się trzymać z daleka od cyrku, w końcu takie było zarządzenie Wróżbity, którego miał nieprzyjemność spotkać, ale Prewett musiałby jeszcze być chociaż o kilka stopni mniej uparty niż był, żeby się tego trzymał. Poza tym czy teraz nie miał występować Crow..?

Uniósł rękę i wystąpił naprzód.

Lordowie Ciemności (tacy jak on) poznawali mizerny świat ludzki z takiej perspektywy, z jaki powinien być postrzegany. Czyli z góry. Koty miały to w genach, musiały patrzeć na robaki tak, żeby wiedziały, że są robakami. Tak samo patrzył Sauriel na Pokątną. Był bliski wyprzedzenia swojej epoki i powiedzenia: "PATRZ, LORRAINE. TO JEST LWIA ZIEMIA!", lecz na szczęście nie. Obyło się bez tego. Co najwyżej przed tym było zapewnianie Białej Wdowy, że "no cho, pokażę ci coś romantycznego, będzie fajnie!" Romantyzm miał wiele oblicz, w tym wypadku był pławieniem się w blasku księżyca i podziwiania, jak to ludzie potrafią znaczyć kompletne nic, kiedy patrzyłeś na nich z tej odległości. Stanley by to docenił. I doceniłby to, jak zajebiście wyglądał Lord Ciemności Rookwood I tego tytułu, ale jego tutaj nie było. Musiała więc docenić Lorraine. Musiała, bo inaczej zrzuciłby ją z tego dachu i upewnił się, że złamała kark. Z rękoma zaplecionymi na klatce piersiowej na brzegu zadaszenia przyglądał się przez moment zbiorowisku, szczególnie temu, co działo się przy stanowisku Mulciberów. Kto tam dokładnie się napierdalał nie wiedział. Szkoda, że nie ja - stanowiło jedyne podsumowanie oprócz szczerzenia w zadowoleniu wampirzych kłów.

- Chodź idziemy się pobawić. - Też się pobawić, albo "razem" się pobawić? Z tych melin na Nokturnie tutaj była krótka droga - krótsza niż z piwnicy w sąsiedztwie Czarnego Pana, który, swoją drogą, był bardzo dobrym lokatorem, bo cichym. Śmigał po całej rezydencji jakby był muszką owocówką wśród irytujących muszysk o zielonych odwłokach, których każdy się brzydził bo jak nie siadały na gównie to na trupach. Definicja "chodźmy się pobawić" była całkowicie luźna i zaczęła się od tego: - Słuchaj nie mam jeszcze licencji na teleportację, więc poćwiczę na tobie. - Ewentualne rozszczepienia więc wliczały się w kunszt zabawy Sauriela i niekoniecznie był tutaj jakikolwiek czas na polemikę. Czarny Kot złapał od razu dłoń Lorraine i nie czekając na zaparcie tchu w piersi ani na żadne "ale" - przeniósł ich w dół. Bezpiecznie, w alejkę, żeby dopiero tam dumnym krokiem móc wkroczyć wśród bawiących i tych kurwiących. Bo jedni się rzeczywiście bawili na straganach, a byli też tacy, co kurwili, że w ogóle je otworzyli. Albo że ktoś postanowił się pobić akurat przy nich. - Chyba nic ci nie urwałem. - Ocenił, spoglądając na piękną niewiastę przy jego boku - byłaby to okropna strata... na szczęście się udało. I Sauriel był z tego powodu bardzo z siebie zadowolony. Puścił jej dłoń. Miał tę posturę tego złego człowieka, który z tego tłumu zaraz wyciągnie jakąś nadobną niewiastę liczącą na coś więcej, który zaraz przyjebie komuś w ryja - ubrany w tę czerń, w skórę, z ciężkimi buciorami i kolczykami w uszach, z roztrzepanymi, czarnymi włosami. - Ciekawe, co to za pizdy się tam naparzają. - Niby ciekawe, ale wcale nie chciał sprawdzać. Bo po co? Czy na tym targu w ogóle był ktoś, kto byłby wart, żeby Czarny Kot mu przyjebał? Sauriel odpalił fajkę różdżką i schował ją z powrotem do kieszeni. Machnął głową, że w sumie mogą iść, mogą się rozejrzeć, ale Lordowie Ciemności zawsze znajdą jakieś poważne sprawy, którymi muszą się zająć...

- ... kotek! - To był jeden ruch, jeden skok? Cokolwiek to było sprawiło, że Sauriel w jednej sekundzie stał koło Lorraine, a w drugiej już trzymał niebieskiego kocura w swoich ramionach kucając na ziemi i ciężko powiedzieć, kto robił do kogo słodsze oczka - kot do Sauriela czy Sauriel do kota miziający go po brzuszku.